Relaties
alle pijlers
Ouders
vrijdag 6 januari 2012 om 21:02
Met nieuw jaar belde ik mijn moeder, nadat ik haar een of 2 niet had gesproken. Het contact met mijn moeder en haar man, is nooit goed geweest, al vinden zij dat ze de beste ouders waren.
Mijn moeder ging scheiden van mijn vader toen ik nog een peuter was en heeft daarna alles in werk gezet om te zorgen dat ik mijn vader niet meer zag en de kinderbescherming hielp daarbij. Mijn moeder is erg manipulatief en wist de kaarten in haar voordeel te schudden. Heel snel daarna had ze een nieuwe man, die erg gefrustreerd was en dat op mij af reageerde. Daarbij kwam drank, vreemdgaan en het feit dat ik zo jong als ik was moest ´moederen´over mijn moeder. Haar uiterlijk was erg belangrijk.
Met mijn vader heb ik weer contact, maar veel was weg en mijn vader is ook niet de makkelijkste en propageert egoïsme als de manier van leven.
Nu ben ik van middelbare leeftijd en mijn ouders zijn ook een dagje ouder al blijft het contact erg moeizaam. Er moet veel van mijn kant komen, maar goed een paar jaar geleden is mijn moeder erg ziek geworden. Ik werd opgebeld door haar man en de manier waarop het bezoek ging was al vreemd. Mijn moeder kon het niet aan dat ze ziek was geworden en bande iedereen uit haar leven weg,.behalve haar man.
Ik heb geprobeerd toen ze een tijd moest revalideren voor haar te zijn en dat lukte redelijk. Maar er zijn zoveel krassen op mijn ziel en als ik dan te horen krijg hoe gelukkig ze was met haar man, kreeg ik het te kwaad. Ik had tussen hun ruzies gezeten, en ook toen het mode was om veel alcohol te nemen. Leuk als je daar als 7 jarige tussen zit. En het feit dat mijn moeder vreemd ging.
Nu heb ik weer beleefdheidshalve (en een knagend geweten) weer met mijn moeder gesproken. Ze is geestelijk achteruit gegaan en wilde mij bellen, als dat goed was. Ik gaf toestemming en vroeg haar man mij te mailen voor mijn nieuwe telefoonnummer, wat niet gebeurde (want hij heeft haar eindelijk voor zichzelf).
Een vriend van mij die mij al meer dan 20 jaar kent en ook mijn ouders gaf mij op mijn donder. Hij zegt terecht dat ze als ouders nooit wat voorstelden en laat ze eerst maar eens naar mij toekomen. Daar heeft hij volkomen gelijk in, maar toch..mijn ouders worden oud en over een tijdje zijn ze er niet meer. Ook al zijn ze nukkig, egoïstisch en kom ik voor beide op de laatste plaats ik heb het er gewoon moeilijk mee. Is het een cultureel geweten zoals mijn beste vriend mij voorhoudt, of is het de eeuwige loyaliteit die kinderen naar hun ouders blijven hebben. Ik ?weet het niet, jullie ?
Mijn moeder ging scheiden van mijn vader toen ik nog een peuter was en heeft daarna alles in werk gezet om te zorgen dat ik mijn vader niet meer zag en de kinderbescherming hielp daarbij. Mijn moeder is erg manipulatief en wist de kaarten in haar voordeel te schudden. Heel snel daarna had ze een nieuwe man, die erg gefrustreerd was en dat op mij af reageerde. Daarbij kwam drank, vreemdgaan en het feit dat ik zo jong als ik was moest ´moederen´over mijn moeder. Haar uiterlijk was erg belangrijk.
Met mijn vader heb ik weer contact, maar veel was weg en mijn vader is ook niet de makkelijkste en propageert egoïsme als de manier van leven.
Nu ben ik van middelbare leeftijd en mijn ouders zijn ook een dagje ouder al blijft het contact erg moeizaam. Er moet veel van mijn kant komen, maar goed een paar jaar geleden is mijn moeder erg ziek geworden. Ik werd opgebeld door haar man en de manier waarop het bezoek ging was al vreemd. Mijn moeder kon het niet aan dat ze ziek was geworden en bande iedereen uit haar leven weg,.behalve haar man.
Ik heb geprobeerd toen ze een tijd moest revalideren voor haar te zijn en dat lukte redelijk. Maar er zijn zoveel krassen op mijn ziel en als ik dan te horen krijg hoe gelukkig ze was met haar man, kreeg ik het te kwaad. Ik had tussen hun ruzies gezeten, en ook toen het mode was om veel alcohol te nemen. Leuk als je daar als 7 jarige tussen zit. En het feit dat mijn moeder vreemd ging.
Nu heb ik weer beleefdheidshalve (en een knagend geweten) weer met mijn moeder gesproken. Ze is geestelijk achteruit gegaan en wilde mij bellen, als dat goed was. Ik gaf toestemming en vroeg haar man mij te mailen voor mijn nieuwe telefoonnummer, wat niet gebeurde (want hij heeft haar eindelijk voor zichzelf).
Een vriend van mij die mij al meer dan 20 jaar kent en ook mijn ouders gaf mij op mijn donder. Hij zegt terecht dat ze als ouders nooit wat voorstelden en laat ze eerst maar eens naar mij toekomen. Daar heeft hij volkomen gelijk in, maar toch..mijn ouders worden oud en over een tijdje zijn ze er niet meer. Ook al zijn ze nukkig, egoïstisch en kom ik voor beide op de laatste plaats ik heb het er gewoon moeilijk mee. Is het een cultureel geweten zoals mijn beste vriend mij voorhoudt, of is het de eeuwige loyaliteit die kinderen naar hun ouders blijven hebben. Ik ?weet het niet, jullie ?
vrijdag 6 januari 2012 om 21:13
Beetje langdradig antwoord, maar hier komt het;
6 jaar geleden kreeg ik een relatie met mijn vriend, hij had om soortgelijke redenen geen contact met zijn moeder (pa was al overleden). Ik heb erop aangedrongen contact op te nemen "want het is toch zijn moeder" en dat heeft hij gedaan omdat ik zijn partner ben. Nu zes jaar later begrijp ik waarom hij geen contact met haar had, ze is niet veranderd en denkt alleen aan zichzelf waarbij ze over iedereen heen loopt. Wij hebben haar nu opnieuw uit ons leven gebannen (zijn keus uiteraard, het is zijn moeder en die keuze kan ik niet voor hem maken).
Kortom; ik begrijp dat je contact wil hebben / houden met haar, ze is je moeder tenslotte. Maar in sommige gevallen is het beter om geen contact te krijgen zodat je rust houdt in je leven. De afweging moet je zelf maken, helaas. Veel succes met je moeilijke beslissing.
6 jaar geleden kreeg ik een relatie met mijn vriend, hij had om soortgelijke redenen geen contact met zijn moeder (pa was al overleden). Ik heb erop aangedrongen contact op te nemen "want het is toch zijn moeder" en dat heeft hij gedaan omdat ik zijn partner ben. Nu zes jaar later begrijp ik waarom hij geen contact met haar had, ze is niet veranderd en denkt alleen aan zichzelf waarbij ze over iedereen heen loopt. Wij hebben haar nu opnieuw uit ons leven gebannen (zijn keus uiteraard, het is zijn moeder en die keuze kan ik niet voor hem maken).
Kortom; ik begrijp dat je contact wil hebben / houden met haar, ze is je moeder tenslotte. Maar in sommige gevallen is het beter om geen contact te krijgen zodat je rust houdt in je leven. De afweging moet je zelf maken, helaas. Veel succes met je moeilijke beslissing.
vrijdag 6 januari 2012 om 21:49
Ik denk dat je als kind wel heel lang loyaal blijft aan je ouders. Totdat ze, denk ik, zoveel energie kosten en zo weinig toevoegen dat het inderdaad soms beter is het contact te verbreken.
Ik wil niet zeggen dat jij dat zou moeten doen. Je moet je denk ik alleen wel afvragen wat ze voor jou opleveren en toevoegen aan je leven.
Ik wil niet zeggen dat jij dat zou moeten doen. Je moet je denk ik alleen wel afvragen wat ze voor jou opleveren en toevoegen aan je leven.
vrijdag 6 januari 2012 om 22:44
Hoi duistercontinent, wat jammer dat je ouders er helemaal niet voor je waren. Lijkt mij een eenzaam, onveilig gevoel. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders toe. Maar waarom eigenlijk als zij dat ook niet naar hun kinderen toe zijn geweest. Wat je zaait zul je oogsten. Misschien blijf je uit een soort schuldgevoel contact zoeken, terwijl zij er helemaal niet zoveel in stoppen. Je geeft aan dat je vader egoistisch is en je stiefvader geef je nieuwe mobiele nummer niet eens door. Het lijkt alsof jij het contact zoekt. Is dat zo? Als jij je terug trekt, komen zij dan naar jou? Of is er dan geen contact? Misschien moet jij het contact van hen laten komen. En geen contact betekent dat zij er geen behoefte aan hebben. Jij mag aan jezelf denken.
vrijdag 6 januari 2012 om 22:52
Er is geen tot weinig contact. Mijn moeder begint denk ik ietsjes te dementeren. Ze is in ieder geval wat liever geworden. Maar zolang ik mij niet aan hun leven aanpas (of beter gezegd, ik ben niet geworden zoals zij) blijf het vreemd. Ook mijn dochter hebben ze laten vallen, die is harder geworden en zegt gewoon dat een vriendin van mij, meer oma is dan haar echte oma is.
Ik denk gewoon dat het speelt omdat ze oud zijn en ik toch nog wat goeds wil zeggen, maar ik denk dat het meer van mij uitgaat dan van hun.
Ik denk gewoon dat het speelt omdat ze oud zijn en ik toch nog wat goeds wil zeggen, maar ik denk dat het meer van mij uitgaat dan van hun.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:02
duistercontinent, ik herken veel in je verhaal. Je staat niet alleen met dit gevoel en je hebt meer lotgenoten dan je zou denken.
Ik plak hier een link naar een verhaal waarin je waarschijnlijk veel zult herkennen. Ik ben geen aanhanger van die therapie of zo maar het gaat om het levensverhaal van deze vrouw. Ze beschrijft het zo goed en het geeft wellicht enigszins een antwoord op je vraag.
Het blijft moeilijk.
Ik plak hier een link naar een verhaal waarin je waarschijnlijk veel zult herkennen. Ik ben geen aanhanger van die therapie of zo maar het gaat om het levensverhaal van deze vrouw. Ze beschrijft het zo goed en het geeft wellicht enigszins een antwoord op je vraag.
Het blijft moeilijk.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:07
quote:duistercontinent schreef op 06 januari 2012 @ 22:52:
Er is geen tot weinig contact. Mijn moeder begint denk ik ietsjes te dementeren. Ze is in ieder geval wat liever geworden. Maar zolang ik mij niet aan hun leven aanpas (of beter gezegd, ik ben niet geworden zoals zij) blijf het vreemd. Ook mijn dochter hebben ze laten vallen, die is harder geworden en zegt gewoon dat een vriendin van mij, meer oma is dan haar echte oma is.
Ik denk gewoon dat het speelt omdat ze oud zijn en ik toch nog wat goeds wil zeggen, maar ik denk dat het meer van mij uitgaat dan van hun.Ik begrijp je worsteling zo goed. Mijn moeder is flink dementerend dus ik kan haar in deze toestand niet aan haar lot overlaten. Ik moet wel.... Al valt het me vaak zwaar en wordt het steeds zwaarder. Ik heb echter alle hoop op en verlangen naar een moeder in de ware betekenis van het woord opgegeven. Ze kon het doodeenvoudig niet..... en nu al helemaal niet meer. Als je die hoop laat varen, gaat het makkelijker.
Er is geen tot weinig contact. Mijn moeder begint denk ik ietsjes te dementeren. Ze is in ieder geval wat liever geworden. Maar zolang ik mij niet aan hun leven aanpas (of beter gezegd, ik ben niet geworden zoals zij) blijf het vreemd. Ook mijn dochter hebben ze laten vallen, die is harder geworden en zegt gewoon dat een vriendin van mij, meer oma is dan haar echte oma is.
Ik denk gewoon dat het speelt omdat ze oud zijn en ik toch nog wat goeds wil zeggen, maar ik denk dat het meer van mij uitgaat dan van hun.Ik begrijp je worsteling zo goed. Mijn moeder is flink dementerend dus ik kan haar in deze toestand niet aan haar lot overlaten. Ik moet wel.... Al valt het me vaak zwaar en wordt het steeds zwaarder. Ik heb echter alle hoop op en verlangen naar een moeder in de ware betekenis van het woord opgegeven. Ze kon het doodeenvoudig niet..... en nu al helemaal niet meer. Als je die hoop laat varen, gaat het makkelijker.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:11
In welk opzicht hebben ze je dochter laten vallen? En wat bedoel je dat je je niet aan hun leven aanpast. Hoe leven zij en wat verwachten zij dan van je? Of verwachten ze eigenlijk niks?
Doe jij nog steeds pogingen voor hen omdat je het gevoel wilt hebben dat je ouders hebt? Dat je graag zou willen dat jullie contact verandert en dat ze eindelijk beseffen dat ze het fijn vinden met je?
Doe jij nog steeds pogingen voor hen omdat je het gevoel wilt hebben dat je ouders hebt? Dat je graag zou willen dat jullie contact verandert en dat ze eindelijk beseffen dat ze het fijn vinden met je?
vrijdag 6 januari 2012 om 23:19
Mijn moeder beloofde toen mijn dochter geboren werd, dat ze het anders zou doen. Mijn dochter werd toen ze klein was gek gemaakt met beloftes (we gaan naar het pretpark, en dan toch maar niet) dus die was er klaar mee. Ook toen mijn moeder ziek werd, mochten we haar sporadisch opzoeken. Nu mijn dochter ouder wordt, heeft mijn moeder weinig contact met haar. Het is leuk als ze er is, maar als ze er niet is, is het ook goed.
Zij wilden altijd een leven met veel geld, spullen en uiterlijk zijn nog belangrijk en komt op de 1e plaats. Dus ik moet een rijke vent aan de haak slaan, die een merc heeft of zo. Ik ben gescheiden, leef alleen en eigenlijk had ik al een ander moeten hebben, zodat ze geen last van me hebben in materiële zin. Ook mijn dochter hebben ze met pijn en moeite wat geld gegeven een paar jaar geleden voor haar verjaardag. Ze hebben genoeg geld hoor, daar niet van, maar dat blijft toch op de 1e plaats.
Zij wilden altijd een leven met veel geld, spullen en uiterlijk zijn nog belangrijk en komt op de 1e plaats. Dus ik moet een rijke vent aan de haak slaan, die een merc heeft of zo. Ik ben gescheiden, leef alleen en eigenlijk had ik al een ander moeten hebben, zodat ze geen last van me hebben in materiële zin. Ook mijn dochter hebben ze met pijn en moeite wat geld gegeven een paar jaar geleden voor haar verjaardag. Ze hebben genoeg geld hoor, daar niet van, maar dat blijft toch op de 1e plaats.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:20
quote:marianko schreef op 06 januari 2012 @ 23:02:
duistercontinent, ik herken veel in je verhaal. Je staat niet alleen met dit gevoel en je hebt meer lotgenoten dan je zou denken.
Ik plak hier een link naar een verhaal waarin je waarschijnlijk veel zult herkennen. Ik ben geen aanhanger van die therapie of zo maar het gaat om het levensverhaal van deze vrouw. Ze beschrijft het zo goed en het geeft wellicht enigszins een antwoord op je vraag.
Het blijft moeilijk.Dit is een mooi verhaal. En de kern is wel waar. We proberen waardering en erkenning van onze ouders te krijgen. Het bewijs dat ze van ons houden. En als onze ouders dat niet kunnen geven, blijven we het toch proberen. Maar we moeten onze ouders idd. geen dingen/gedrag verwachten wat zij niet kunnen geven. Wat zit er achter hun gedrag. Waarom zijn zij geworden wie ze geworden zijn. En waarom kunnen zij ons die waardering/erkenning/liefde niet geven. Ook zij zijn weer gevormd door opvoeding, ervaring, etc. Wel een eye opener hoor!
duistercontinent, ik herken veel in je verhaal. Je staat niet alleen met dit gevoel en je hebt meer lotgenoten dan je zou denken.
Ik plak hier een link naar een verhaal waarin je waarschijnlijk veel zult herkennen. Ik ben geen aanhanger van die therapie of zo maar het gaat om het levensverhaal van deze vrouw. Ze beschrijft het zo goed en het geeft wellicht enigszins een antwoord op je vraag.
Het blijft moeilijk.Dit is een mooi verhaal. En de kern is wel waar. We proberen waardering en erkenning van onze ouders te krijgen. Het bewijs dat ze van ons houden. En als onze ouders dat niet kunnen geven, blijven we het toch proberen. Maar we moeten onze ouders idd. geen dingen/gedrag verwachten wat zij niet kunnen geven. Wat zit er achter hun gedrag. Waarom zijn zij geworden wie ze geworden zijn. En waarom kunnen zij ons die waardering/erkenning/liefde niet geven. Ook zij zijn weer gevormd door opvoeding, ervaring, etc. Wel een eye opener hoor!
vrijdag 6 januari 2012 om 23:25
quote:duistercontinent schreef op 06 januari 2012 @ 23:19:
Mijn moeder beloofde toen mijn dochter geboren werd, dat ze het anders zou doen. Mijn dochter werd toen ze klein was gek gemaakt met beloftes (we gaan naar het pretpark, en dan toch maar niet) dus die was er klaar mee. Ook toen mijn moeder ziek werd, mochten we haar sporadisch opzoeken. Nu mijn dochter ouder wordt, heeft mijn moeder weinig contact met haar. Het is leuk als ze er is, maar als ze er niet is, is het ook goed.
Zij wilden altijd een leven met veel geld, spullen en uiterlijk zijn nog belangrijk en komt op de 1e plaats. Dus ik moet een rijke vent aan de haak slaan, die een merc heeft of zo. Ik ben gescheiden, leef alleen en eigenlijk had ik al een ander moeten hebben, zodat ze geen last van me hebben in materiële zin. Ook mijn dochter hebben ze met pijn en moeite wat geld gegeven een paar jaar geleden voor haar verjaardag. Ze hebben genoeg geld hoor, daar niet van, maar dat blijft toch op de 1e plaats.
Laten ze zo duidelijk merken dat je het helemaal fout doet? Dat vind ik naar voor je. Echt. Ouders zijn toch belangrijk. En vooral het onvoorwaardelijke houden van is hetgeen wat je het liefst van ze ontvangt. Dat zit er bij jou dus niet in en zal ook nooit gaan gebeuren dan. Want ze veranderen niet meer. Jammer dat ze het zelf niet inzien. Van hun kant uit zal er dus weinig veranderen. Dan zal het vanuit jou moeten gebeuren.
Blijf jij toch contact zoeken met je ouders, omdat je dit vanuit jezelf wilt. Of kun je het laten rusten en voor jezelf kiezen en je ouders af en toe te zien wanneer jij het wilt? Die link van het stukje van Marianko is wel goed.
Mijn moeder beloofde toen mijn dochter geboren werd, dat ze het anders zou doen. Mijn dochter werd toen ze klein was gek gemaakt met beloftes (we gaan naar het pretpark, en dan toch maar niet) dus die was er klaar mee. Ook toen mijn moeder ziek werd, mochten we haar sporadisch opzoeken. Nu mijn dochter ouder wordt, heeft mijn moeder weinig contact met haar. Het is leuk als ze er is, maar als ze er niet is, is het ook goed.
Zij wilden altijd een leven met veel geld, spullen en uiterlijk zijn nog belangrijk en komt op de 1e plaats. Dus ik moet een rijke vent aan de haak slaan, die een merc heeft of zo. Ik ben gescheiden, leef alleen en eigenlijk had ik al een ander moeten hebben, zodat ze geen last van me hebben in materiële zin. Ook mijn dochter hebben ze met pijn en moeite wat geld gegeven een paar jaar geleden voor haar verjaardag. Ze hebben genoeg geld hoor, daar niet van, maar dat blijft toch op de 1e plaats.
Laten ze zo duidelijk merken dat je het helemaal fout doet? Dat vind ik naar voor je. Echt. Ouders zijn toch belangrijk. En vooral het onvoorwaardelijke houden van is hetgeen wat je het liefst van ze ontvangt. Dat zit er bij jou dus niet in en zal ook nooit gaan gebeuren dan. Want ze veranderen niet meer. Jammer dat ze het zelf niet inzien. Van hun kant uit zal er dus weinig veranderen. Dan zal het vanuit jou moeten gebeuren.
Blijf jij toch contact zoeken met je ouders, omdat je dit vanuit jezelf wilt. Of kun je het laten rusten en voor jezelf kiezen en je ouders af en toe te zien wanneer jij het wilt? Die link van het stukje van Marianko is wel goed.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:28
In principe is dat ook zo. Ik weet dat ik nooit erkenning zal krijgen van mijn ouders. Eigenlijk heb ik mij meer de volwassene gevoeld, dan dat zij waren. Het lijkt leuk als je de verhalen hoort, hoe leuk het allemaal was het leven, alleen is er altijd eentje die het niet leuk heeft en die wordt opgescheept met de plicht. Eigenlijk is het de omgekeerde situatie geworden, denk ik.
Maar daar heb ik een paar jaar geleden mee gebroken. Ook ben ik weggelopen, toen mijn moeder mij vertelde dat als haar man wat zou overkomen, ik er nog altijd was. Me zo´n knoepert van een muur voor je, denk ik niet echt dat er nog ruimte is voor zelf bespiegeling. Je wordt idd, gevormd door je opvoeding, maar er is nog altijd een leerweg, om te zorgen dat je nooit zo wordt als je ouders.
Maar daar heb ik een paar jaar geleden mee gebroken. Ook ben ik weggelopen, toen mijn moeder mij vertelde dat als haar man wat zou overkomen, ik er nog altijd was. Me zo´n knoepert van een muur voor je, denk ik niet echt dat er nog ruimte is voor zelf bespiegeling. Je wordt idd, gevormd door je opvoeding, maar er is nog altijd een leerweg, om te zorgen dat je nooit zo wordt als je ouders.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:44
Ja, er is idd. een leerweg. En ook om in te zien dat er een moment komt dat je je ouders niet meer de schuld kan geven van het mislukken van je leven. Dat gebeurt ook best vaak. Dat mensen maar blijven hangen in het verleden en daar de schuld leggen van alles wat hen overkomt. Slechte jeugd gehad, etc. Ik heb in mijn jeugd ook van alles mee gemaakt met een dwingende dominante vader die ons een giga schuldgevoel aan praatte als wij anders dachten of wilden doen dan hij. Met een minderwaardigheidcomplex als gevolg en het gevoel slecht te zijn en niet jezelf mogen zijn. Maar op een gegeven moment dacht ik, ik laat mijn leven niet verder verpesten, ik ga vooruit kijken en ga er wat moois van maken. Het gedrag van mijn vader is niet verandert, maar het heeft geen vat meer op mij.
vrijdag 6 januari 2012 om 23:50
quote:duistercontinent schreef op 06 januari 2012 @ 23:28:
In principe is dat ook zo. Ik weet dat ik nooit erkenning zal krijgen van mijn ouders. Eigenlijk heb ik mij meer de volwassene gevoeld, dan dat zij waren. Het lijkt leuk als je de verhalen hoort, hoe leuk het allemaal was het leven, alleen is er altijd eentje die het niet leuk heeft en die wordt opgescheept met de plicht. Eigenlijk is het de omgekeerde situatie geworden, denk ik.
Maar daar heb ik een paar jaar geleden mee gebroken. Ook ben ik weggelopen, toen mijn moeder mij vertelde dat als haar man wat zou overkomen, ik er nog altijd was. Me zo´n knoepert van een muur voor je, denk ik niet echt dat er nog ruimte is voor zelf bespiegeling. Je wordt idd, gevormd door je opvoeding, maar er is nog altijd een leerweg, om te zorgen dat je nooit zo wordt als je ouders.Het is zeker de omgekeerde wereld en in de psychologie is daar ook een naam voor: parentificatie en dat is ongpaste zorg
Inderdaad ben ik het van harte met huismus eens dat je zelf een verantwoordelijkheid hebt om het gedrag van je ouders niet te herhalen. In de praktijk gebeurt het helaas toch vaak en dat noemt men de roulerende rekening
Het is je eigen verantwoordelijkheid om die viciueze te doorbreken door bewustwording en kritisch leren kijken naar je eigen aandeel in de problemen. En vooral niet blijven hangen in een slachtofferrol en alles wat fout gaat in het leven op het conto van je ouders schrijven.
De vraag of het cultureel erfgoed is, zou ik met "ja" beantwoorden voortkomend uit het gebod "eert uw vader en moeder"
Ik vind het de mythe van het moederschap. Er zijn slechte schoonmoeders en slechte stiefmoeders. Maar moeders.... die zijn per definitie goed.
Daarnaast speelt de loyaliteit natuurlijk ook een grote rol want je wilt zo graag de bevestiging van je ouders.
In principe is dat ook zo. Ik weet dat ik nooit erkenning zal krijgen van mijn ouders. Eigenlijk heb ik mij meer de volwassene gevoeld, dan dat zij waren. Het lijkt leuk als je de verhalen hoort, hoe leuk het allemaal was het leven, alleen is er altijd eentje die het niet leuk heeft en die wordt opgescheept met de plicht. Eigenlijk is het de omgekeerde situatie geworden, denk ik.
Maar daar heb ik een paar jaar geleden mee gebroken. Ook ben ik weggelopen, toen mijn moeder mij vertelde dat als haar man wat zou overkomen, ik er nog altijd was. Me zo´n knoepert van een muur voor je, denk ik niet echt dat er nog ruimte is voor zelf bespiegeling. Je wordt idd, gevormd door je opvoeding, maar er is nog altijd een leerweg, om te zorgen dat je nooit zo wordt als je ouders.Het is zeker de omgekeerde wereld en in de psychologie is daar ook een naam voor: parentificatie en dat is ongpaste zorg
Inderdaad ben ik het van harte met huismus eens dat je zelf een verantwoordelijkheid hebt om het gedrag van je ouders niet te herhalen. In de praktijk gebeurt het helaas toch vaak en dat noemt men de roulerende rekening
Het is je eigen verantwoordelijkheid om die viciueze te doorbreken door bewustwording en kritisch leren kijken naar je eigen aandeel in de problemen. En vooral niet blijven hangen in een slachtofferrol en alles wat fout gaat in het leven op het conto van je ouders schrijven.
De vraag of het cultureel erfgoed is, zou ik met "ja" beantwoorden voortkomend uit het gebod "eert uw vader en moeder"
Ik vind het de mythe van het moederschap. Er zijn slechte schoonmoeders en slechte stiefmoeders. Maar moeders.... die zijn per definitie goed.
Daarnaast speelt de loyaliteit natuurlijk ook een grote rol want je wilt zo graag de bevestiging van je ouders.
zaterdag 7 januari 2012 om 15:49
Dat, en onze cultuur draait volledig om het kerngezin. Ouders en hun kroost. Die relatie wordt dan ook het allerbelangrijkst geacht.
In andere culturen is veel meer aanhangende familie en anderen in het dagelijks leven en bij de opvoeding betrokken. Grootouders, ooms en tantes, dorpsgenoten. Ieder heeft zijn rol waardoor een malle moeder nog gecompenseerd wordt door andere, vervangende relaties.
Wat dat betreft leven wij in een emotioneel armoedige cultuur....
Ik heb zelf ook een slechte relatie met mijn ouders, inmiddels wel heel rustig en OK. Geaccepteerd voor wie ze zijn en de onmacht en kindsheid die zij zelf hebben. Beter wordt het niet. Maar ik moet altijd op mijn qui vive blijven, altijd mijn grenzen bewaken, niet terugvallen in die parentificatiepatronen. Maar het gaat.
En zorg zelf voor vervangende relaties. Misschien krijg je nooit een moeder. Maar is er wel ergens een lieve tante waar je een band mee aan kan gaan? Of een paar lieve vriendinnen die je wat kunnen bieden aan veiligheid en liefde. ZO heb ik het ook gedaan, je moet wel. Creëer je eigen familie!
In andere culturen is veel meer aanhangende familie en anderen in het dagelijks leven en bij de opvoeding betrokken. Grootouders, ooms en tantes, dorpsgenoten. Ieder heeft zijn rol waardoor een malle moeder nog gecompenseerd wordt door andere, vervangende relaties.
Wat dat betreft leven wij in een emotioneel armoedige cultuur....
Ik heb zelf ook een slechte relatie met mijn ouders, inmiddels wel heel rustig en OK. Geaccepteerd voor wie ze zijn en de onmacht en kindsheid die zij zelf hebben. Beter wordt het niet. Maar ik moet altijd op mijn qui vive blijven, altijd mijn grenzen bewaken, niet terugvallen in die parentificatiepatronen. Maar het gaat.
En zorg zelf voor vervangende relaties. Misschien krijg je nooit een moeder. Maar is er wel ergens een lieve tante waar je een band mee aan kan gaan? Of een paar lieve vriendinnen die je wat kunnen bieden aan veiligheid en liefde. ZO heb ik het ook gedaan, je moet wel. Creëer je eigen familie!
