Relaties
alle pijlers
Over en uit
maandag 31 juli 2017 om 02:09
Nooit gedacht dat ik ooit iets op een forum zou zetten maar nu is het toch zo ver. Want na bijna 7 jaar is mijn relatie over en uit, althans dat denk ik. Hij weet niet meer wat ie voelt voor mij en heeft sinds kort gevoelens voor een ander. Waar ik dacht nog samen te kunnen vechten voor onze relatie weet hij niet wat ie wilt. Ondertussen ligt ik te janken in bed en weet gewoon even niet meer wat te doen. Eigenlijk moet ik slapen maar vanwege alle tranen en gedachtes ben ik klaar wakker.
maandag 31 juli 2017 om 02:22
broodjerauweham schreef: ↑31-07-2017 02:12Lieve pijnboompitjes,
Wat naar! 7 jaar is ook niet niets!
En dan heeft hij ook nog gevoelens voor een ander.
Woon je samen? Zijn er kinderen?
Nee gelukkig geen kinderen. Al waren we hier al wel een tijdje over aan het nadenken maar de stap nog niet genomen. We wonen al wel een hele tijd samen. Zijn beide halverwege de dertig en tot een paar weken geleden was ik er van overtuigd dat onze relatie goed zat en dat we een toekomst samen hadden. We maakten toekomstplannen, hadden een kinderwens etc. Paar weken geleden raakten we elkaar even kwijt: zaten beiden niet lekker in ons vel. Maar hierover gesproken, afspraken gemaakt etc. Had ook oprecht het idee dat we het beide voor gingen en nu dit.
maandag 31 juli 2017 om 11:04
Niet geslapen en niet gesproken. Ik heb nog wel een berichtje gestuurd maar daar is niet op gereageerd. Stiekem hoop ik dat dit een grote boze nachtmerrie is en dat we hier uitkomen. Maar als ik eerlijk naar mijn gevoel luister en goed kijk naar zijn manier van doen weet ik dat het over is. En dat doet zeer.RosainVietnam schreef: ↑31-07-2017 09:41Och pijnboompitje, wat afschuwelijk voor je. Twijfels en liefdesverdriet doen zo'n pijn. Heb je nog een beetje kunnen slapen? Of met hem praten? Is er nog een kans voor jullie? Dikke knuffel
maandag 31 juli 2017 om 12:15
maandag 31 juli 2017 om 12:22
Ja, dat doet vreselijk zeer. Waar is hij nu dan? Volgens mij kun je nu even niets anders doen dan je gevoel volgen: in shock zijn, huilen, verdrietig zijn, huilen, boos zijn, nog meer huilen. En op een dag gaat de zon weer schijnen... Maar daar heb je nu niets aan. Zo oneerlijk en gemakkelijk van hem om de handdoek in de ring te gooien, zeker als er iemand anders is. Ik begrijp dat ook nooit. Waarom niet vechten voor iets langdurigs? Een relatie gaat toch nooit 40 jaar over rozen? Maar nu praat ik je nog verder in de put, ben ik bang, en dat is niet m'n bedoeling...
maandag 31 juli 2017 om 17:40
Als het goed is is hij nu op zijn werk en gaat hij later vanavond naar zijn ouders.RosainVietnam schreef: ↑31-07-2017 12:22Ja, dat doet vreselijk zeer. Waar is hij nu dan? Volgens mij kun je nu even niets anders doen dan je gevoel volgen: in shock zijn, huilen, verdrietig zijn, huilen, boos zijn, nog meer huilen. En op een dag gaat de zon weer schijnen... Maar daar heb je nu niets aan. Zo oneerlijk en gemakkelijk van hem om de handdoek in de ring te gooien, zeker als er iemand anders is. Ik begrijp dat ook nooit. Waarom niet vechten voor iets langdurigs? Een relatie gaat toch nooit 40 jaar over rozen? Maar nu praat ik je nog verder in de put, ben ik bang, en dat is niet m'n bedoeling...
En het is helemaal waar: als ik er zonder emoties over nadenk dan weet ik wat er ook gebeurd uiteindelijk gaat de zon weer schijnen. Maar ik wil samen in dat zonnetje zitten, niet alleen. En het is vooral dat ik het niet snap. Hij zit al tijden niet goed in zijn vel en ook samen ging het momenteel niet zo lekker. Maar we hebben hier over gesproken en afspraken gemaakt. Dan gooi je toch niet de handdoek in de ring.
maandag 31 juli 2017 om 17:59
Ik ben het helemaal met je eens. Als je er niet voor gaat in mindere tijden, komt die lange, betekenisvolle relatie er nooit. Iemand zei mij eens: 'in een relatie zoek ik iemand met wie ik problemen op kan lossen. Het leuk hebben, kan ik met veel mensen'. Daar heb ik over nagedacht. Misschien wil je eigenlijk liever iemand met wie je kan dansen in de regen i.p.v. in het zonnetje zitten? Maar het is nu nog te vroeg op aan clichés te doen en positief te zijn. Eerst de hele roalercoaster door. Hoort erbij, hoeveel pijn het ook doet. Een teken dat je leeft en geeft...
maandag 31 juli 2017 om 20:54
Ik vind het zeker goed omschreven, leuk kan je het inderdaad met veel mensen hebben. Met hem wil ik inderdaad in de regen dansen. Maar nu voel ik me vooral eenzaam. Behalve ouders weet nog niemand dat we een soort van uit elkaar zijn. Althans ik denk dat zijn ouders het weten maar zeker weten doe ik het niet. Ik zit nu alleen thuis en dan voel je je wel heel erg alleen in zo'n situatie. Ik weet dat ik bij mijn ouders terecht kan maar daar wil ik ook niet de hele tijd zitten. En helaas geen vriendinnen waar ik terecht kan want dan zijn allemaal vrienden van zijn kant. Door omstandigheden mijn eigen vrienden een aantal jaar geleden kwijt geraakt en daar na al die tijd vrede mee maar op dit moment voelt het behoorlijk *piep*.RosainVietnam schreef: ↑31-07-2017 17:59Ik ben het helemaal met je eens. Als je er niet voor gaat in mindere tijden, komt die lange, betekenisvolle relatie er nooit. Iemand zei mij eens: 'in een relatie zoek ik iemand met wie ik problemen op kan lossen. Het leuk hebben, kan ik met veel mensen'. Daar heb ik over nagedacht. Misschien wil je eigenlijk liever iemand met wie je kan dansen in de regen i.p.v. in het zonnetje zitten? Maar het is nu nog te vroeg op aan clichés te doen en positief te zijn. Eerst de hele roalercoaster door. Hoort erbij, hoeveel pijn het ook doet. Een teken dat je leeft en geeft...
maandag 31 juli 2017 om 21:06
Maar met hem kún je kennelijk niet samen in de regen dansen. En er is een groot verschil tussen kunnen en willen. Met iemand die écht bij je past, kun je het ook. Maar zo voelt het nu niet. Het heeft ook voordelen dat je niet terug kunt vallen op oude vrienden. Het geeft ook een kans om iets helemaal nieuws op te bouwen. Een sportclub doet wonderen: tennis, roeien. En zijn er geen dingen die je altijd al wilde doen. Taalreis, studie. Maak langzaam een plan voor je nieuwe leven en dan komt de glimlach vanzelf... Je moet jezelf even de tijd geven om een nieuwe 'nu' te creëren. En een nieuwe toekomst.
maandag 31 juli 2017 om 21:17
RosainVietnam schreef: ↑31-07-2017 21:06Maar met hem kún je kennelijk niet samen in de regen dansen. En er is een groot verschil tussen kunnen en willen. Met iemand die écht bij je past, kun je het ook. Maar zo voelt het nu niet. Het heeft ook voordelen dat je niet terug kunt vallen op oude vrienden. Het geeft ook een kans om iets helemaal nieuws op te bouwen. Een sportclub doet wonderen: tennis, roeien. En zijn er geen dingen die je altijd al wilde doen. Taalreis, studie. Maak langzaam een plan voor je nieuwe leven en dan komt de glimlach vanzelf... Je moet jezelf even de tijd geven om een nieuwe 'nu' te creëren. En een nieuwe toekomst.
Nee helaas kunnen we (op dit moment) niet meer samen in de regen dansen. En het stomme is: het ene moment voel ik me krachtig en denk ik zoek het maar uit ik ben meer waard dan dit maar het volgende moment mis ik hem zo en hoop ik alleen maar dat het goed komt. Ik moet er bij zeggen (en daarmee wil ik niet goed praten wat ie doet) maar er zijn een soort van verzachtende omstandigheden. Ik kan dit niet toelichten want dan ben ik wel heel erg herkenbaar. Maar mensen om mij heen kennen de omstandigheden en die benoemen ook deze verzachtende omstandigheden. Daarnaast hebben we ondertussen via app contact gehad en daaruit blijkt wel dat ie zelf ook niet weet wat ie wil. We hebben besloten afstand te nemen, althans ik heb hem voor nu geblokt op de app en later deze week zullen we gaan praten.
maandag 31 juli 2017 om 21:40
Nou, dan zou ik eerst alles op alles zetten om samen te gaan dansen. En als je alles hebt geprobeerd, dan komt plan B. Dan kun je je achteraf niets verwijten. En kun je nooit denken: 'had ik maar'. En dan kun je het ook beter accepteren, mocht het onverhoopt toch niet meer goedkomen. Als jij weet dat hij het waard is of zou kunnen zijn, is het toch goed?! Ik hoop van harte mee dat het goed komt 
maandag 31 juli 2017 om 22:37
Ik wil alles op alles zetten om hier uit te komen. Echter kan ik het niet alleen. Er zijn dingen gebeurd die niks met mij of die ander te maken hebben wat hem doen twijfelen over zijn gevoelens voor mij. En dit schijnt al een tijd aan de gang te zijn. Hij zegt niet te weten wat hij voor mij voelt al zegt hij ook nog wel om me te geven. Al met al niet echt duidelijk.RosainVietnam schreef: ↑31-07-2017 21:40Nou, dan zou ik eerst alles op alles zetten om samen te gaan dansen. En als je alles hebt geprobeerd, dan komt plan B. Dan kun je je achteraf niets verwijten. En kun je nooit denken: 'had ik maar'. En dan kun je het ook beter accepteren, mocht het onverhoopt toch niet meer goedkomen. Als jij weet dat hij het waard is of zou kunnen zijn, is het toch goed?! Ik hoop van harte mee dat het goed komt
maandag 31 juli 2017 om 22:56
Moeilijk hoor... Wat ik wel denk, is dat hij kan twijfelen omdat hij weet dat hij jou niet kwijt raakt als hij alsnog voor je kiest... Dus hij heeft niet het gevoel dat er iets op het spel staat... Maar ja, om daarom een soort van ultimatum te stellen, gaat wel ver. Voor je het weet, geldt het zo niet voor hem... Kun je wel begrijpen dat de gebeurtenissen voor het verminderde gevoel zorgen? En relatietherapie? Om samen te ontdekken wat er nog is en wat er nodig is?
maandag 31 juli 2017 om 23:13
Wat jij schrijft over dat twijfelen en mij niet kwijt raken had ik ook al bedacht. In eerste instantie heb ik mij afhankelijk opgesteld met mijn opmerking dat ik er nog altijd voor wil gaan. Maar nu hij naar zijn ouders is vertrokken heb ik aangegeven dat we wat mij betreft voorlopig geen contact hoeven te hebben. Ik heb, vooral ter bescherming van mijzelf, hem op stil gezet op WhatsApp en daarnaast onze chat verwijderd. Ook op Facebook ben ik gestopt hem te volgen. Wellicht rigoureus maar ik hoop stiekem dat hij mij toch een soort van gaat missen. Of in ziet wat de gevolgen zijn van dit alles. En ik weet dat ik daarmee het risico loop hem definitief kwijt te raken. En dat verminderde gevoel snap ik tot op zekere hoogte. Daar hebben we het al eerder over gehad het is een heleboel maar vanaf mijn kant een stukje onzekerheid.ik ben oa mijn baan kwijt geraakt (nu gelukkig wel weer werk maar flex) en het hele solliciteren naar een nieuwe baan heeft langgeduurd met alle gevolgen van dien.Ik ga hier voor in therapie maar dit is niet in een keer opgelost. Ik sta dan ook zeker open voor relatietherapie maar ik betwijfel of hij hier voor openstaat. Hij kan nogal lacherig doen over therapie en hulp.RosainVietnam schreef: ↑31-07-2017 22:56Moeilijk hoor... Wat ik wel denk, is dat hij kan twijfelen omdat hij weet dat hij jou niet kwijt raakt als hij alsnog voor je kiest... Dus hij heeft niet het gevoel dat er iets op het spel staat... Maar ja, om daarom een soort van ultimatum te stellen, gaat wel ver. Voor je het weet, geldt het zo niet voor hem... Kun je wel begrijpen dat de gebeurtenissen voor het verminderde gevoel zorgen? En relatietherapie? Om samen te ontdekken wat er nog is en wat er nodig is?
dinsdag 1 augustus 2017 om 11:17
Lastig hoor. Ik denk zelf wel dat het goed is om niet zo vrijblijvend te laten twijfelen en zou ook doen wat jij doet. Wel denk ik dat dergelijke gebeurtenissen en tegenslagen in het leven voorkomen en dat je elkaar juist dán moet steunen. Dat bedoel ik met dansen in de regen. Je krijgt vast nog eens een tegenslag. Of zit zonder duidelijke reden niet goed in je vel. Dan moet je toch jezelf kunnen zijn en elkaar er weer bovenop helpen? En niet bang zijn dat gevoelens verminderen? Neem ook je tijd om na te denken of je zeker bent dat je met hem oud wil worden. Ja, nu wil je hem niet kwijt. Op korte termijn is dat afschuwelijk. Maar wat zou je kiezen als het op korte termijn niet zo zeer zou doen? Of als je op lange termijn kijkt? Neem je tijd. Wellicht kun je hem overhalen tot therapie. Dat is altijd goed in mijn ogen.
zaterdag 5 augustus 2017 om 08:55
Ik voel me zo ontzettend klote. Waar ik al bang voor was is de waarheid geworden: het liefste wat ik had is bij mij weggegaan. Afgelopen week kwam hij langs om het nieuws te brengen. En hij had zo'n boze, kille blik in zijn ogen. Hij kwam ook heel agressief over totaal niet de man die ik ken. Hij wilde niet meer, al heel lang niet meer, al jaren geleden is hij gestopt met houden van. Maar hij heeft nooit iets wil zeggen omdat hij mijn geen pijn wilde doen. Dat het nu misschien nog wel meer pijn doet dan wanneer hij het eerder had verteld daar reageerde hij niet op. Sowieso was er geen enkele reactie op mij emoties of lief hij zelf emoties zien alleen die kwade, kille blik. De vragen 'waarom'van mijn kant, waarom zijn niet beantwoord, daar heeft hij niet over nagedacht. Er was een brief met daarin een bijna nietszeggende tekst de vraag van mij om hulp te zoeken heeft hij direct afgewezen.. Mijn moeder was mee, op zijn verzoek, en ook zo snapte niet wat er gebeurde. Zoveel vragen maar geen antwoorden. Hij heeft rigoureus het contact verbroken, abonnementen die we samen hadden daar heeft hij zich direct uit laten schrijven waardoor er nu naast een hoop verdriet ook een hoop administratieve zaken op mij afkomen. Gelukkig krijg ik veel steun van mijn ouders en colllega's. Maar wat voel ik mij klein en eenzaam. Het voelt alsof ik alleen op de wereld ben, en dat is misschien ook wel een beetje zo want vrienden heb ik al heel lang niet meer. Mijn vriendengroep heeft mij in de tijden van crisis keihard laten vallen. En waar ik daar toen vrede mee had doet het nu zo'n zeer dat ik nu echt niemand meer heb. Ik weet het gewoon niet zo goed. Na regen komt zonneschijn zegt men maar voorlopig is het hier nog code rood met noodweer.
zaterdag 5 augustus 2017 om 18:09
Ik geloof inderdaad dat er raakvlakken zijn. En ik moet dingen doen. Al doet het veel pijn. We zouden vandaag naar A'dam gaan, hij is daar inderdaad gezellig een feestje aan het vieren terwijl ik eenzaam en alleen op de bank zit. Het doet zeer dat hij er op deze manier mee omgaat. En ik moet eigenlijk Facebook vermijden want daar zie ik dan het plezier en sommige opmerkingen die hij daar maakt voelt toch een beetje als een trap na.claire1111 schreef: ↑05-08-2017 16:59ja heel goed, ik zie heftige liefdesverdriet net als een depressie; je moet jezelf dwingen om op te blijven staan, te eten, je vaste dingen te blijven doen.. en heel langzaam slijt het
zaterdag 5 augustus 2017 om 18:16
Ja Facebook maakt het nog 10 keer erger, ik zou hem verwijderen van Facebook (maar misschien zie je alsnog via via berichten van hem). Kan je zelf er niet even op uit vanavond? Nogmaals sterkte, dit soort dingen zijn het ergst - dat het lijkt (lijkt!! want je weet natuurlijk niet hoe hij zich nu voelt) alsof hij er totaal niet mee zit en niet aan je denkt terwijl jij zit te janken