Relaties
alle pijlers
Over en uit...
donderdag 26 augustus 2010 om 10:08
Wederom een uit - topic... even zitten grienen, je verhaal neerplempen en er even een goed gevoel aan over houden. Even (hopelijk) wat virtuele tegenspraak.
Tsja, waar begin ik? Ik heb vastgehouden aan mijn principes. Hij wilde 'ooit misschien' kinderen, ik wilde ze zeker. En ik kan niet leven met ''misschien'. Ik kan niet leven met de bewuste keuze om het tien jaar voor me uit te schuiven om maar bij hem te zijn en dan toch tot de conclusie te komen, op het punt dat je steeds minder vruchtbaar wordt, dat kinderen er niet gaan komen. Daar kon ik niet mee leven.
Hij is de eeuwige workaholic. Daar is niets mis mee, maar wil ik een gelukkig leven dan moet ik niet voor hem kiezen. Hij is zo'n lieve jongen, zo zachtaardig, begripvol... We wonen samen en hij is hier nog tot zaterdag waarschijnlijk. Ergens fijn dat hij er nog is, maar eigenlijk wil ik ook gaan grienen en over hem heen komen. Nu probeer ik me sterk te houden, maar het gaat niet. Zit met trillende handen en een kloppend hart op de bank. Alle spanning en inspanning van afgelopen weken komt er uit.
Hoe lief we ook voor elkaar zijn, veel begrip hebben, we kwamen naar de buitenwereld beheerst en sterk over. Maar binnenshuis gebeurde er teveel. Teveel spanning, ruzies... We wisten beiden niet dat we zo in elkaar konden steken. Haalden het slechtste bij elkaar naar boven. Dat is het.
Goed, nu vandaag gelukkig vrij en ik zie wel hoe vrijdag eruit gaat zien. Nu ga ik naar huis toe, naar mijn ouders. Uitgrienen, mezelf oprapen en dan over een week of twee weer eens rustig opkrabbelen. Veel afspreken met vrienden en uitgaan. Ik voorzie weer een zondag met een dikke kater en dikke tranen...
Eigenlijk willen we het niet. Kon het maar blijven zoals het was. Maar goed, nu heb ik de kans iemand te ontmoeten die het beste naar me boven haalt.
Tsja, waar begin ik? Ik heb vastgehouden aan mijn principes. Hij wilde 'ooit misschien' kinderen, ik wilde ze zeker. En ik kan niet leven met ''misschien'. Ik kan niet leven met de bewuste keuze om het tien jaar voor me uit te schuiven om maar bij hem te zijn en dan toch tot de conclusie te komen, op het punt dat je steeds minder vruchtbaar wordt, dat kinderen er niet gaan komen. Daar kon ik niet mee leven.
Hij is de eeuwige workaholic. Daar is niets mis mee, maar wil ik een gelukkig leven dan moet ik niet voor hem kiezen. Hij is zo'n lieve jongen, zo zachtaardig, begripvol... We wonen samen en hij is hier nog tot zaterdag waarschijnlijk. Ergens fijn dat hij er nog is, maar eigenlijk wil ik ook gaan grienen en over hem heen komen. Nu probeer ik me sterk te houden, maar het gaat niet. Zit met trillende handen en een kloppend hart op de bank. Alle spanning en inspanning van afgelopen weken komt er uit.
Hoe lief we ook voor elkaar zijn, veel begrip hebben, we kwamen naar de buitenwereld beheerst en sterk over. Maar binnenshuis gebeurde er teveel. Teveel spanning, ruzies... We wisten beiden niet dat we zo in elkaar konden steken. Haalden het slechtste bij elkaar naar boven. Dat is het.
Goed, nu vandaag gelukkig vrij en ik zie wel hoe vrijdag eruit gaat zien. Nu ga ik naar huis toe, naar mijn ouders. Uitgrienen, mezelf oprapen en dan over een week of twee weer eens rustig opkrabbelen. Veel afspreken met vrienden en uitgaan. Ik voorzie weer een zondag met een dikke kater en dikke tranen...
Eigenlijk willen we het niet. Kon het maar blijven zoals het was. Maar goed, nu heb ik de kans iemand te ontmoeten die het beste naar me boven haalt.
:D
vrijdag 27 augustus 2010 om 07:57
vrijdag 27 augustus 2010 om 08:12
Even een bedankje voor iedereen! Het voelt zó ontzettend zwaar, ik kan soms even niet geloven dat het nu echt over is. Gisteren ben ik bij mijn ouders blijven slapen, kon de support goed gebruiken. Slaap ook wel.
Ex (moet er nu echt aan gaan geloven) gaat zaterdag verhuizen. Ik kom hem helpen om te zorgen dat hij geen spullen vergeet. Dat had hij graag. We zijn goed uit elkaar gegaan, dus dat moet zeker kunnen.
Gisteren vond ik het erg zwaar. Na het eten bij mijn ouders naar huis gegaan en een uur later stond ik weet bij hun op de stoep. Huilend in de armen van mijn vader gedoken, zat er even helemaal doorheen. Dus mijd ik mijn ex tot zaterdag, want dan sta ik alleen maar te janken.
En tsja, contact moeten we wel nog even houden. Als hij een eigen woning heeft mag hij één van de katten meenemen (ze liggen elkaar toch al niet zo super, dus is het maar beter zo), zijn wasmachine, koelkast e.d. Ben wel blij dat ik er nog gebruik van mag maken.
Dus, forummers, ben heel blij dat jullie nog nadrukkelijk laten weten hoe goed mijn keuze was. Slaat me er wel een beetje doorheen. Wordt zeer gewaardeerd!
Ex (moet er nu echt aan gaan geloven) gaat zaterdag verhuizen. Ik kom hem helpen om te zorgen dat hij geen spullen vergeet. Dat had hij graag. We zijn goed uit elkaar gegaan, dus dat moet zeker kunnen.
Gisteren vond ik het erg zwaar. Na het eten bij mijn ouders naar huis gegaan en een uur later stond ik weet bij hun op de stoep. Huilend in de armen van mijn vader gedoken, zat er even helemaal doorheen. Dus mijd ik mijn ex tot zaterdag, want dan sta ik alleen maar te janken.
En tsja, contact moeten we wel nog even houden. Als hij een eigen woning heeft mag hij één van de katten meenemen (ze liggen elkaar toch al niet zo super, dus is het maar beter zo), zijn wasmachine, koelkast e.d. Ben wel blij dat ik er nog gebruik van mag maken.
Dus, forummers, ben heel blij dat jullie nog nadrukkelijk laten weten hoe goed mijn keuze was. Slaat me er wel een beetje doorheen. Wordt zeer gewaardeerd!
vrijdag 27 augustus 2010 om 08:16
Ik heb makkelijk praten met 2 kids ( die ik overigens soms best achter het behang wil plakken hoor...dus zo zalig makend is het niet).
Aan de ene kant snap ik het wel...maar aan de andere kan begrijp ik het ook niet.
Vind het sowieso heel stoer (en toch ergens ook een beetje onbegrijpelijk) dat je een relatie beëindigd waar de liefde nog is.
Maar goed...ik vind dat ieder zijn eigen beslissingen moet nemen...dus heel veel sterkte van mijn kant!
Hoop dat je vind wat je zoekt!!
Knuffel....
Aan de ene kant snap ik het wel...maar aan de andere kan begrijp ik het ook niet.
Vind het sowieso heel stoer (en toch ergens ook een beetje onbegrijpelijk) dat je een relatie beëindigd waar de liefde nog is.
Maar goed...ik vind dat ieder zijn eigen beslissingen moet nemen...dus heel veel sterkte van mijn kant!
Hoop dat je vind wat je zoekt!!
Knuffel....
vrijdag 27 augustus 2010 om 09:11
quote:ednaloy schreef op 27 augustus 2010 @ 08:16:
Ik heb makkelijk praten met 2 kids ( die ik overigens soms best achter het behang wil plakken hoor...dus zo zalig makend is het niet).
Aan de ene kant snap ik het wel...maar aan de andere kan begrijp ik het ook niet.
Vind het sowieso heel stoer (en toch ergens ook een beetje onbegrijpelijk) dat je een relatie beëindigd waar de liefde nog is.
Maar goed...ik vind dat ieder zijn eigen beslissingen moet nemen...dus heel veel sterkte van mijn kant!
Hoop dat je vind wat je zoekt!!
Knuffel....
Heej, bedankt voor je post. Ik snap je post helemaal. Het ging de laatste tijd erg slecht tussen ons, we hadden veel ruzie, er is ook veel gezegd... Op ten duur voelde ik me gewoon lam en kon ik nergens een goed gevoel voor opbrengen. We hadden zo naar elkaar uitgehaald dat er geen liefde meer overbleef.
Samen hadden we het gevoel van 'we redden het wel, anderen doen dat ook'. Op ten duur kreeg ik het gevoel dat ik me niet meer met anderen moest vergelijken. Het geeft hoop, dat wel, maar we moesten voor onszelf kiezen. We haalden continue het slechtste naar elkaar naar boven, we hadden geen dingen die we samen deden, het was altijd ieder voor zichzelf. Dat zoek ik niet, hij wilt zich niet binden aan verplichtingen. Dus rationeel gezien hadden we niet veel samen. Emotioneel gezien was het ook op.
Dus, vandaar. Maar hij is wel zó lief, begripvol... Ik ga het gewoon missen. Maar die eigenschappen wogen niet af tegen de rest, dat gevoel heeft hij ook bij mij. Ze zeggen wel eens dat echte liefde overleeft, maar dat is een kwestie van tijd. Het is wel de eerste relatie waar ik uitstap en het gevoel heb dat het misschien ooit wel goedkomt. Maar nu moeten we ons eigen ding doen. Het was niet onze tijd, zeg maar... hoe triest ook.
Ik heb makkelijk praten met 2 kids ( die ik overigens soms best achter het behang wil plakken hoor...dus zo zalig makend is het niet).
Aan de ene kant snap ik het wel...maar aan de andere kan begrijp ik het ook niet.
Vind het sowieso heel stoer (en toch ergens ook een beetje onbegrijpelijk) dat je een relatie beëindigd waar de liefde nog is.
Maar goed...ik vind dat ieder zijn eigen beslissingen moet nemen...dus heel veel sterkte van mijn kant!
Hoop dat je vind wat je zoekt!!
Knuffel....
Heej, bedankt voor je post. Ik snap je post helemaal. Het ging de laatste tijd erg slecht tussen ons, we hadden veel ruzie, er is ook veel gezegd... Op ten duur voelde ik me gewoon lam en kon ik nergens een goed gevoel voor opbrengen. We hadden zo naar elkaar uitgehaald dat er geen liefde meer overbleef.
Samen hadden we het gevoel van 'we redden het wel, anderen doen dat ook'. Op ten duur kreeg ik het gevoel dat ik me niet meer met anderen moest vergelijken. Het geeft hoop, dat wel, maar we moesten voor onszelf kiezen. We haalden continue het slechtste naar elkaar naar boven, we hadden geen dingen die we samen deden, het was altijd ieder voor zichzelf. Dat zoek ik niet, hij wilt zich niet binden aan verplichtingen. Dus rationeel gezien hadden we niet veel samen. Emotioneel gezien was het ook op.
Dus, vandaar. Maar hij is wel zó lief, begripvol... Ik ga het gewoon missen. Maar die eigenschappen wogen niet af tegen de rest, dat gevoel heeft hij ook bij mij. Ze zeggen wel eens dat echte liefde overleeft, maar dat is een kwestie van tijd. Het is wel de eerste relatie waar ik uitstap en het gevoel heb dat het misschien ooit wel goedkomt. Maar nu moeten we ons eigen ding doen. Het was niet onze tijd, zeg maar... hoe triest ook.
zondag 29 augustus 2010 om 12:38
Jeetje wat een herkenbaar verhaal zeg! Zit zelf nu ook met zo'n enorm gebroken hart en constante jankbuien.
Bij mij was het eigenlijk omgekeerd, hij wou huisje boompje beestje en ik wist het nog niet zeker, het ene moment wel andere moment niet.
Maar ik snap heel goed dat het heel zwaar voor je is nu, ik ga morgen mijn laatste spullen bij hem ophalen.
Nu is hij in Amsterdam, zo dicht bij mijn huis ( hij is bij een vriend ) en ik moet mezelf inhouden om hem niet te vragen langs te komen.
Veel sterkte BarbaraAnn!!
Bij mij was het eigenlijk omgekeerd, hij wou huisje boompje beestje en ik wist het nog niet zeker, het ene moment wel andere moment niet.
Maar ik snap heel goed dat het heel zwaar voor je is nu, ik ga morgen mijn laatste spullen bij hem ophalen.
Nu is hij in Amsterdam, zo dicht bij mijn huis ( hij is bij een vriend ) en ik moet mezelf inhouden om hem niet te vragen langs te komen.
Veel sterkte BarbaraAnn!!
maandag 30 augustus 2010 om 12:58
Hoi iedereen
Doet me goed om zoveel reacties te krijgen! Zo fijn!
@Rasa: we zijn bijna twee jaar samen geweest. Sinds we zijn gaan samenwonen ontstond er veel stress. Daarbij dat we niet hetzelfde dachten over de toekomst, deed ons beseffen dat het niet ging werken. Je kunt blijven hopen op een goede afloop, maar het kwam er steeds niet van. We konden de cirkel niet doorbreken.
Tsja, en nu... gaat het helaas niet zo goed met me. Thuiskomen in een leeg huis staat me helemaal niet aan, vandaar dat ik nu bij mijn ouders ben deze week. Veel slapen, trillende vingers, geen glimlach kunnen opbrengen en alleen maar stress, stress, stress. Het afgelopen halfjaar is er veel gebeurt en nu zit ik een beetje tegen het einde van mijn kunnen aan. Wilde graag aan een opleiding beginnen in deeltijd, maar dat gaat nu echt niet lukken. daar baal ik nog het meeste van.
Ik hoop dat ik me binnenkort wat beter ga voelen, want nu ben ik een beetje een huilend wrak. Maar goed, what doesn't kill you only makes you stronger. En kan ik uitkijken naar een man die wel bij me past. Positively speaking.
Doet me goed om zoveel reacties te krijgen! Zo fijn!
@Rasa: we zijn bijna twee jaar samen geweest. Sinds we zijn gaan samenwonen ontstond er veel stress. Daarbij dat we niet hetzelfde dachten over de toekomst, deed ons beseffen dat het niet ging werken. Je kunt blijven hopen op een goede afloop, maar het kwam er steeds niet van. We konden de cirkel niet doorbreken.
Tsja, en nu... gaat het helaas niet zo goed met me. Thuiskomen in een leeg huis staat me helemaal niet aan, vandaar dat ik nu bij mijn ouders ben deze week. Veel slapen, trillende vingers, geen glimlach kunnen opbrengen en alleen maar stress, stress, stress. Het afgelopen halfjaar is er veel gebeurt en nu zit ik een beetje tegen het einde van mijn kunnen aan. Wilde graag aan een opleiding beginnen in deeltijd, maar dat gaat nu echt niet lukken. daar baal ik nog het meeste van.
Ik hoop dat ik me binnenkort wat beter ga voelen, want nu ben ik een beetje een huilend wrak. Maar goed, what doesn't kill you only makes you stronger. En kan ik uitkijken naar een man die wel bij me past. Positively speaking.
maandag 30 augustus 2010 om 19:52
BarbaraAnn
Tijd is het toverwoord. Dit is nog zo vers. Je hebt nog niet eens kunnen wennen aan een nieuwe situatie, omdat die er nog nauwelijks is. Hij heeft nog niet alles weggehaald en jij moet het huis nog van jezelf maken. Doodnormaal dat je nu alleen maar doodongelukkig bent en er weinig uit je vingers komt. Zoek lekker troost bij je ouders en vrienden. Probeer weer eens een nacht goed te slapen. Kleine stapjes en accepteren dat grote stappen nu even niet gaan. Komt goed!
Tijd is het toverwoord. Dit is nog zo vers. Je hebt nog niet eens kunnen wennen aan een nieuwe situatie, omdat die er nog nauwelijks is. Hij heeft nog niet alles weggehaald en jij moet het huis nog van jezelf maken. Doodnormaal dat je nu alleen maar doodongelukkig bent en er weinig uit je vingers komt. Zoek lekker troost bij je ouders en vrienden. Probeer weer eens een nacht goed te slapen. Kleine stapjes en accepteren dat grote stappen nu even niet gaan. Komt goed!
vrijdag 3 september 2010 om 13:29
Hoi,
Wat lief dat iedereen zo nieuwsgierig is.
Het gaat steeds beter! Intussen is het bijna anderhalf week geleden! Mijn moeder heeft me geholpen het huis een beetje op orde te krijgen en dat voelt als een nieuw begin. Ik vind het fijn om weer thuis te zijn zelfs.
De rust begint terug te komen, begin het alleen zijn zelfs een beetje te waarderen en waar nodig is iedereen bereid me op te vangen. Ik heb het gevoel dat ik een heftig half jaar kan afsluiten nu. dus in de afgelopen week ben ik met sprongen vooruit gegaan.
Gisteren heb ik zelfs een nagellakje uitgezocht, nieuwe lingerie gekocht, wat beauty spulletjes... Niet zozeer direct voor een nieuwe date, maar mezelf verwennen en wat geld steken in mijn uiterlijk om er uiteindelijk alleen maar mooier van te worden kan zeker geen kwaad. Doet mijn zelfvertrouwen alleen maar goed! Dusse, ik meld me zometeen weer bij het lijn - topic!
Wat lief dat iedereen zo nieuwsgierig is.
Het gaat steeds beter! Intussen is het bijna anderhalf week geleden! Mijn moeder heeft me geholpen het huis een beetje op orde te krijgen en dat voelt als een nieuw begin. Ik vind het fijn om weer thuis te zijn zelfs.
De rust begint terug te komen, begin het alleen zijn zelfs een beetje te waarderen en waar nodig is iedereen bereid me op te vangen. Ik heb het gevoel dat ik een heftig half jaar kan afsluiten nu. dus in de afgelopen week ben ik met sprongen vooruit gegaan.
Gisteren heb ik zelfs een nagellakje uitgezocht, nieuwe lingerie gekocht, wat beauty spulletjes... Niet zozeer direct voor een nieuwe date, maar mezelf verwennen en wat geld steken in mijn uiterlijk om er uiteindelijk alleen maar mooier van te worden kan zeker geen kwaad. Doet mijn zelfvertrouwen alleen maar goed! Dusse, ik meld me zometeen weer bij het lijn - topic!
