Over en uit...

Wederom een uit - topic... even zitten grienen, je verhaal neerplempen en er even een goed gevoel aan over houden. Even (hopelijk) wat virtuele tegenspraak.



Tsja, waar begin ik? Ik heb vastgehouden aan mijn principes. Hij wilde 'ooit misschien' kinderen, ik wilde ze zeker. En ik kan niet leven met ''misschien'. Ik kan niet leven met de bewuste keuze om het tien jaar voor me uit te schuiven om maar bij hem te zijn en dan toch tot de conclusie te komen, op het punt dat je steeds minder vruchtbaar wordt, dat kinderen er niet gaan komen. Daar kon ik niet mee leven.



Hij is de eeuwige workaholic. Daar is niets mis mee, maar wil ik een gelukkig leven dan moet ik niet voor hem kiezen. Hij is zo'n lieve jongen, zo zachtaardig, begripvol... We wonen samen en hij is hier nog tot zaterdag waarschijnlijk. Ergens fijn dat hij er nog is, maar eigenlijk wil ik ook gaan grienen en over hem heen komen. Nu probeer ik me sterk te houden, maar het gaat niet. Zit met trillende handen en een kloppend hart op de bank. Alle spanning en inspanning van afgelopen weken komt er uit.



Hoe lief we ook voor elkaar zijn, veel begrip hebben, we kwamen naar de buitenwereld beheerst en sterk over. Maar binnenshuis gebeurde er teveel. Teveel spanning, ruzies... We wisten beiden niet dat we zo in elkaar konden steken. Haalden het slechtste bij elkaar naar boven. Dat is het.



Goed, nu vandaag gelukkig vrij en ik zie wel hoe vrijdag eruit gaat zien. Nu ga ik naar huis toe, naar mijn ouders. Uitgrienen, mezelf oprapen en dan over een week of twee weer eens rustig opkrabbelen. Veel afspreken met vrienden en uitgaan. Ik voorzie weer een zondag met een dikke kater en dikke tranen...



Eigenlijk willen we het niet. Kon het maar blijven zoals het was. Maar goed, nu heb ik de kans iemand te ontmoeten die het beste naar me boven haalt.