Relaties
alle pijlers
Overdrijf ik? lang verhaal...
vrijdag 28 januari 2011 om 07:33
Situatie:
Man vrouw, niet getrouwd.
1 dochter van 17 maanden zwanger van een zoon 7,5 maand.
Samen huis gekocht 4 jaar geleden, hond, kat.
Gisterochtend ben ik er achter gekomen dat mijn vriend en via internet een contact op na houdt, ik heb zijn mail gecheckt vanwege een onbehagelijk gevoel wat ik niet kon verklaren.
Ik heb hem gebeld op zijn werk en hem hier mee geconfronteerd. In eerste instantie zei hij niet te weten wie het vrouwtje is. Toen ik hem zei dat dat niet op ging en hem confronteerde met zijn mailtjes zei hij direct naar huis te komen en het uit te leggen.
Zo gezegd zo gedaan.
Met 20 minuten was hij thuis. Hij omhelsde me, kuste me en vertelde dat hij zo veel van me houdt en me echt niet van plan was te verlaten. Ik heb hem verteld ook ziels veel van hem te houden, maar nu echt te moeten praten.
Hij vertelde dat hij 2 maanden geleden gereageerd heeft op een contactadvertentie. Er is een keer of 10 heen en weer gemaild. Hij heeft zich tegenover de andere vrouw voor gedaan als vrijgezel en op zoek naar contact. Ik kan dit allemaal niet checken omdat hij alle mails verwijderd heeft, ook uit zijn verwijderd box. Toevallig dat hij 2 mailtjes was vergeten.
Met haar ga ik geen contact opnemen, zij is namelijk niet het probleem. Ik denk dan ook dat het focussen op de inhoudt van de mails (indien ik toch contact zou opnemen) zou afleiden van het daadwerkelijke probleem. Ik wil niet weten wat hij allemaal geschreven heeft.
Met dat we spreken wordt er een hele boel helder voor hem. ter info; Hij kan vaak moeilijk woorden geven aan zijn gevoel en gaat dan voor een korte termijn oplossing. Morgen bestaat het probleem in zijn ogen namelijk niet meer, maar morgen bestaat het probleem morgen niet meer enz.
Mijn vriend spreekt over de sleur in ons leven (waar hij gelijk in heeft). Hij geeft aan dat elke dag hetzelfde is. We zijn al wel 4 maanden aan het klussen en hij heeft weinig tijd voor zichzelf. 40 uur per week werken en elke avond hetzelfde riedeltje. Hij is bang dat hij als saaie huismus eindigt en de wereld niks geboden te hebben. Hij weet niet wat hij wil met zijn leven en heeft het gevoel doelen te moeten stellen omdat hij anders voor de kat zijn viool weg leeft. Hij spreekt over een minimaal seksleven die nieuwe input nodig heeft.
Stukje geschiedenis:
We zijn inmiddels ruim 6 jaar samen. hebben elkaar leren kennen via internet. We zijn toen der tijd na 3 maanden samen gaan wonen. Na 1,5 jaar heeft deze situatie zich eerder voor gedaan. Hij sprak toen niet over een doelloos leven maar over nog overgebleven contacten vanuit de internetzoektocht van 1,5 jaar geleden. Hij vond het spannend af en toe wat ondeugende mails te sturen en te ontvangen. Hij vond dit omdat het via internet was compleet onschuldig. Ik heb hem laten weten er een hele andere norm op na te houden en dit niet oke te vinden. Ik heb 2 meiden gemaild. Zij gaven aan dat de mails echt onschuldig waren en ze niet de indruk hadden dat mijn vriend meer wilde. Sterker nog, ze hadden al lang niks van hem gehoord. Ik heb nog maanden regelmatig zijn mailbox gecheckt. Ik vond maar niks en de drang naar controle zwakte af. Hierna heb ik zijn mailadres verwijderd. Zijn nieuwe adres checkte ik zo een 2 keer per jaar als ik weer eens terug dacht aan toen.
Ik sprak later over het afstemmen van normen op elkaar. Mijn vriend besefte wel dat wat hij deed voor mij anders over zou komen en dat het een vorm van bedriegen was. Vandaar dat ik er achter moest komen door hem onder druk te zetten en te dreigen met hem verlaten. Het vertrouwen is nooit helemaal terug gekomen. Ondanks het verminderde vertrouwen ben ik zo godsgruwelijk gek op deze man!
Ik heb dan ook echt niet de indruk dat er kwaad in zijn bedoelingen zit.
Excuses of begrip?
Ik heb de keuze gemaakt bij hem te blijven. Hoewel vertrouwen belangrijk is ben ik tot de conclusie gekomen dat niemand 100% te vertrouwen is. Moet je alles van een ander willen weten of mag je ook je ‘eigen’ stukje hebben?
Ik heb ook wel eens gespeeld met spanning tussen een collega en mij. Ik ben ook wel eens intiem met mijn vriend geweest en heb aan een ander gedacht. Ik heb ook wel eens een intiem gesprek gehad met een collega waarvan ik later vond dat ik teveel verteld had of teveel van hem wist. Sterker nog, ik heb wel eens gevoelens voor iemand gehad. Ik heb hier niks mee gedaan (muv tijdelijke vriendschap) en kwam er al snel achter dat hij mij tijdelijk kon aanvullen op iets dat mijn vriend niet begreep. Ik voelde me begrepen en erkend in mijn gemis. Nadat ik dit helder had voor mijzelf en de man in kwestie opeens vreemde begon te doen heb ik het contact beëindigd. Mijn vriend is altijd op de hoogte geweest hier van en heeft mij vrij gelaten om tot deze conclusie te komen. Zelfs nadat ik hem verteld had dat de man in kwestie wel een oogje op mij had. Mijn vriend zei:’ Zoek het uit met hem, ik hoef hem alleen niet te zien, mijn vriend zal het niet worden”
Ik ben zelfs (geheel onterecht) beschuldigd van seks op de werkvloer en ben mijn baan hierdoor verloren. Mijn vriend heeft nooit gedacht; waar rook is is vuur. Hij bleef achter mij staan en heeft mij gesteund. In diezelfde periode kregen we een miskraam...was een erg heftige periode.
Maar waar ligt de grens? Mijn vriend werkt in de bouw en heeft de hele dag alleen mannen om zich heen. Hij zit 40 uur per week achter de computer en gaat 2 keer in de week een uur sporten. 1 keer in de 3 maanden gaat hij een avondje stappen met een vriend en dat is het. Hij zit voor de rest thuis met mij en onze dochter. Mag hij op deze internetmanier ook wat spanning zoeken? Moet ik hem een break geven en overdrijf ik wanneer ik zeg dat ik vind dat hij een soort van vreemd gaat?
We hebben plannen zat om leuke dingen te ondernemen mij schuiven dit elke dag weer naar morgen. van de 7 jaar dat we samen op vakantie gaan hebben we al 5 keer pech gehad met regen. We hebben 2 hele mooie vakanties gehad en kijken daar ook enorm verlichtend op terug.
Algelopen 4 jaar heeft bij ons alleen maar gedraaid om zwanger worden. We hebben 9 maanden over de eerste zwangerschap gedaan. De druk op ons seksleven was enorm. Mij vriend vond dit geen probleem, ik had steeds weer het gevoel dat ik moest. Na 3 maanden ging deze zwangerschap mis en hebben we deze moeten laten verwijderen. Na 10 maanden was ik weer in verwachting en na 9 maanden beviel ik na een horrorbevalling van onze dochter. We zijn gezegend met een fantastische dochter die het erg goed doet. 7 maanden borstvoeding heeft ook zijn impact gehad op hoe ik seks beleef. 9 maanden na de bevalling was ik weer in verwachting (na 2 maanden proberen) en ben ik weken lang heel depri geweest en had ik last van paniekaanvallen bij de gedachte aan de volgende bevalling. Nu dus 7,5 zwanger en al maanden aan het klussen om alles af te krijgen.
Mijn vriend gebruikt dit trouwens niet als excuus. Hij gebruikt als excuus het gemis aan spanning en de kick om dit stiekem te doen. Het levert hem voor even een andere wereld zonder rekeningen luiers, zwangerschappen en baby’s.
Valt het na deze ‘geschiedenis’ te begrijpen dat hij contact zoekt met een ander en zich voordoet als iemand zonder relatie?
Is het terecht dat ik me niet erkend voel in mijn bestaan? Ik het terecht dat ik het gevoel heb dat hij onze dochter en ongeboren zoon niet erkend in hun bestaan? Overdrijf ik nu? Moet ik heb eigenlijk deze ruimte geven om ‘even te kunnen ontsnappen”, en mijzelf daarvoor te parkeren?
Wat we veranderd willen zien in onze relatie:
Hij zou willen dat ik meer doe aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Alles draait om de kids en hij vind dat ik mijn leven zo laat afstompen, zo was ik vroeger echt niet!!! Ik werk nog steeds 3 avonden in de week, na de tweede wordt dit 2 avonden in de week. Eerder waren dit de avonden dat hij tijd voor zichzelf had. Hij nodigde dan eens een vriend uit, speelde zijn spelcomputer en had even niks aan zijn hoofd. Sinds 2 maanden ben ik elke avond thuis omdat ik niet meer in de late uren mag werken vanwege mijn zwangerschap.
Hij zou willen dat ik meer ben als moeder en werkend moeder. Dus ook zijn minnares, maar ook meer vriendinnen zou hebben, dat ik een hobby zou hebben naast poetsen. Ik ga amper nog de deur uit. Wanneer ik iets wil gaan doen voel ik altijd weer de druk van het huishouden.
Hij zou graag zien dat ik wat kilo’s kwijt zou raken (is ook nodig, maar ben u zwanger). Hij zou graag vaker seks willen en meer intimiteit. Hij wil meer samen ondernemen, als gezin maar ook zonder kinderen. Hij wil op maandag verslag kunnen doen van een leuk weekeind ipv hetzelfde als het weekeind ervoor. Hij wil een nieuwe baan, hij wordt gek van al jaren naar hetzelfde beeldscherm te kijken met dezelfde collega’s, uitzicht en koffiezetapparaat.
Hij geeft ook aan dat hij het probleem is en neemt absoluut verantwoordelijkheid voor zijn aandeel. Hij verwijt mij niks, hij oordeelt niet. Hij zou alleen sommige dingen anders willen.
Ook ik wil meer doen als gezin en en zo af en toe een avond samen op uit. Ik heb erg veel moeite met het loslaten van onze dochter en wil dus beginnen met avondjes samen eruit en dit later uitbreiden naar een weekeindje of zo.
Ook ik wil meer intimiteit, genegenheid en seks. Ik krijg alleen maar niet uit mijn hoofd dat hij wil dat ik af ga vallen. Naar mijn idee vind hij mij dus niet mooi genoeg maar verwacht vervolgens wel dat ik mij kan geven met dat zelfde lijf. Mijn vriend begrijpt deze logica maar zegt dat het voor hem niet zo werkt. Ik zou willen dat hij investeert in onze relatie door bv een keer een bloemetje mee te nemen. Door naar een vrijpartij toe te weren dmv een massage, of ook wel...moeite zou doen voor wat hij wil bereiken. Ik zou willen dat hij gemotiveerd is om dit samen allemaal te veranderen en daadwerkelijk actie te ondernemen, het geen we beide even verantwoordelijk voor zijn.
Ik zou willen dat hij het onderwerp eten niet zo bagatelliseert. Dat ik te zwaar ben (maat 44) heeft te maken met een structureel probleem en niet met dat ene broodje wat we lunchen als we een keer op pad zijn. Mijn vriend denkt te bereiken dat eten voor mij minder belangrijk wordt wanneer hij net doet alsof het hem niet deert. Het geen ik juist weer moeilijk vind en me bezwaard voel als ik wel iets wil eten. Hierdoor ontstaat er spanning. Hij beseft zich dat hij dit creëert op zo een moment.
We willen beide meer erkenning voor ons bestaan en waardering voor onze werkzaamheden. We gaan er nu nog wel eens vanuit (primair gevoel) dat we met opzet iets tegenwerken of er vanuit luiheid niks aan doen. Wanneer we er echter vanuit gaan dat we beide 100% geven worden dezelfde problemen opeens heel anders ervaren. Dan zitten we in acceptatie en niet in verwijten.
Mijn probleem is:
Nu verteld hij wel (volgens hem) alles, maar wie zegt me dat dit nu wel echt zo is. Maar misschien houdt hij er wel meer internet-contacten op na, ik kan het niet meer checken.
Kan ik leven met een man waarvan ik niet weet of hij wel te vertrouwen is? Of moet ik me erbij neerleggen, het niet groter maken dan het is en investeren in de toekomst?
Ik besef me dat deze escape (van hem) niks te maken heeft met dat meisje was hij opgezocht heeft. Het heeft te maken met een structureel probleem in onze relatie. We zitten vastgeroest in patronen en laten ons leven door de waan van de dag. Moet ik de escape dan ook ‘loslaten’ en me op de oplossing storten?
Ik vertrouw hem wel in de wil om verbetering aan te brengen, voor mij, ons en ons gezin te gaan. Maar niemand kan me garanderen dat dit niet weer gebeurd. Is dat het risico van een relatie?
Ik geloof in: Stand by your man! Zolang ik besluit met hem te zijn zal ik hem niet op dit soort essentiële kwesties afvallen. Dat maakt ook dat ik dit probleem niet wil bespreken met iemand die we beide kennen. Ik heb alleen wel een relativerende blik/mening nodig om te checken.
Afspraken:
Elke vrijdagavond is voor ons. Wat we ook doen, we doen het samen.
1 weekeind in de maand is voor ons gezin en trekken we er op uit.
Ik ga elke 1 a 2 maanden met een vriendin naar de sauna om ook eens wat zelf te ondernemen.
Na mijn zwangerschap ga ik weer verder (was net 8 kilo kwijt) met lijnen.
Hij gaat een nieuwe baan zoeken.
Nog voor de bevalling gaan we samen, zonder kids een avondje en nachtje weg...we krijgen het druk genoeg.
As weekend gaat hij een avond stappen met 2 vrienden en het weekeind daarop gaat hij een weekeind weg met 2 vrienden om even los te komen van de ballast.
Man vrouw, niet getrouwd.
1 dochter van 17 maanden zwanger van een zoon 7,5 maand.
Samen huis gekocht 4 jaar geleden, hond, kat.
Gisterochtend ben ik er achter gekomen dat mijn vriend en via internet een contact op na houdt, ik heb zijn mail gecheckt vanwege een onbehagelijk gevoel wat ik niet kon verklaren.
Ik heb hem gebeld op zijn werk en hem hier mee geconfronteerd. In eerste instantie zei hij niet te weten wie het vrouwtje is. Toen ik hem zei dat dat niet op ging en hem confronteerde met zijn mailtjes zei hij direct naar huis te komen en het uit te leggen.
Zo gezegd zo gedaan.
Met 20 minuten was hij thuis. Hij omhelsde me, kuste me en vertelde dat hij zo veel van me houdt en me echt niet van plan was te verlaten. Ik heb hem verteld ook ziels veel van hem te houden, maar nu echt te moeten praten.
Hij vertelde dat hij 2 maanden geleden gereageerd heeft op een contactadvertentie. Er is een keer of 10 heen en weer gemaild. Hij heeft zich tegenover de andere vrouw voor gedaan als vrijgezel en op zoek naar contact. Ik kan dit allemaal niet checken omdat hij alle mails verwijderd heeft, ook uit zijn verwijderd box. Toevallig dat hij 2 mailtjes was vergeten.
Met haar ga ik geen contact opnemen, zij is namelijk niet het probleem. Ik denk dan ook dat het focussen op de inhoudt van de mails (indien ik toch contact zou opnemen) zou afleiden van het daadwerkelijke probleem. Ik wil niet weten wat hij allemaal geschreven heeft.
Met dat we spreken wordt er een hele boel helder voor hem. ter info; Hij kan vaak moeilijk woorden geven aan zijn gevoel en gaat dan voor een korte termijn oplossing. Morgen bestaat het probleem in zijn ogen namelijk niet meer, maar morgen bestaat het probleem morgen niet meer enz.
Mijn vriend spreekt over de sleur in ons leven (waar hij gelijk in heeft). Hij geeft aan dat elke dag hetzelfde is. We zijn al wel 4 maanden aan het klussen en hij heeft weinig tijd voor zichzelf. 40 uur per week werken en elke avond hetzelfde riedeltje. Hij is bang dat hij als saaie huismus eindigt en de wereld niks geboden te hebben. Hij weet niet wat hij wil met zijn leven en heeft het gevoel doelen te moeten stellen omdat hij anders voor de kat zijn viool weg leeft. Hij spreekt over een minimaal seksleven die nieuwe input nodig heeft.
Stukje geschiedenis:
We zijn inmiddels ruim 6 jaar samen. hebben elkaar leren kennen via internet. We zijn toen der tijd na 3 maanden samen gaan wonen. Na 1,5 jaar heeft deze situatie zich eerder voor gedaan. Hij sprak toen niet over een doelloos leven maar over nog overgebleven contacten vanuit de internetzoektocht van 1,5 jaar geleden. Hij vond het spannend af en toe wat ondeugende mails te sturen en te ontvangen. Hij vond dit omdat het via internet was compleet onschuldig. Ik heb hem laten weten er een hele andere norm op na te houden en dit niet oke te vinden. Ik heb 2 meiden gemaild. Zij gaven aan dat de mails echt onschuldig waren en ze niet de indruk hadden dat mijn vriend meer wilde. Sterker nog, ze hadden al lang niks van hem gehoord. Ik heb nog maanden regelmatig zijn mailbox gecheckt. Ik vond maar niks en de drang naar controle zwakte af. Hierna heb ik zijn mailadres verwijderd. Zijn nieuwe adres checkte ik zo een 2 keer per jaar als ik weer eens terug dacht aan toen.
Ik sprak later over het afstemmen van normen op elkaar. Mijn vriend besefte wel dat wat hij deed voor mij anders over zou komen en dat het een vorm van bedriegen was. Vandaar dat ik er achter moest komen door hem onder druk te zetten en te dreigen met hem verlaten. Het vertrouwen is nooit helemaal terug gekomen. Ondanks het verminderde vertrouwen ben ik zo godsgruwelijk gek op deze man!
Ik heb dan ook echt niet de indruk dat er kwaad in zijn bedoelingen zit.
Excuses of begrip?
Ik heb de keuze gemaakt bij hem te blijven. Hoewel vertrouwen belangrijk is ben ik tot de conclusie gekomen dat niemand 100% te vertrouwen is. Moet je alles van een ander willen weten of mag je ook je ‘eigen’ stukje hebben?
Ik heb ook wel eens gespeeld met spanning tussen een collega en mij. Ik ben ook wel eens intiem met mijn vriend geweest en heb aan een ander gedacht. Ik heb ook wel eens een intiem gesprek gehad met een collega waarvan ik later vond dat ik teveel verteld had of teveel van hem wist. Sterker nog, ik heb wel eens gevoelens voor iemand gehad. Ik heb hier niks mee gedaan (muv tijdelijke vriendschap) en kwam er al snel achter dat hij mij tijdelijk kon aanvullen op iets dat mijn vriend niet begreep. Ik voelde me begrepen en erkend in mijn gemis. Nadat ik dit helder had voor mijzelf en de man in kwestie opeens vreemde begon te doen heb ik het contact beëindigd. Mijn vriend is altijd op de hoogte geweest hier van en heeft mij vrij gelaten om tot deze conclusie te komen. Zelfs nadat ik hem verteld had dat de man in kwestie wel een oogje op mij had. Mijn vriend zei:’ Zoek het uit met hem, ik hoef hem alleen niet te zien, mijn vriend zal het niet worden”
Ik ben zelfs (geheel onterecht) beschuldigd van seks op de werkvloer en ben mijn baan hierdoor verloren. Mijn vriend heeft nooit gedacht; waar rook is is vuur. Hij bleef achter mij staan en heeft mij gesteund. In diezelfde periode kregen we een miskraam...was een erg heftige periode.
Maar waar ligt de grens? Mijn vriend werkt in de bouw en heeft de hele dag alleen mannen om zich heen. Hij zit 40 uur per week achter de computer en gaat 2 keer in de week een uur sporten. 1 keer in de 3 maanden gaat hij een avondje stappen met een vriend en dat is het. Hij zit voor de rest thuis met mij en onze dochter. Mag hij op deze internetmanier ook wat spanning zoeken? Moet ik hem een break geven en overdrijf ik wanneer ik zeg dat ik vind dat hij een soort van vreemd gaat?
We hebben plannen zat om leuke dingen te ondernemen mij schuiven dit elke dag weer naar morgen. van de 7 jaar dat we samen op vakantie gaan hebben we al 5 keer pech gehad met regen. We hebben 2 hele mooie vakanties gehad en kijken daar ook enorm verlichtend op terug.
Algelopen 4 jaar heeft bij ons alleen maar gedraaid om zwanger worden. We hebben 9 maanden over de eerste zwangerschap gedaan. De druk op ons seksleven was enorm. Mij vriend vond dit geen probleem, ik had steeds weer het gevoel dat ik moest. Na 3 maanden ging deze zwangerschap mis en hebben we deze moeten laten verwijderen. Na 10 maanden was ik weer in verwachting en na 9 maanden beviel ik na een horrorbevalling van onze dochter. We zijn gezegend met een fantastische dochter die het erg goed doet. 7 maanden borstvoeding heeft ook zijn impact gehad op hoe ik seks beleef. 9 maanden na de bevalling was ik weer in verwachting (na 2 maanden proberen) en ben ik weken lang heel depri geweest en had ik last van paniekaanvallen bij de gedachte aan de volgende bevalling. Nu dus 7,5 zwanger en al maanden aan het klussen om alles af te krijgen.
Mijn vriend gebruikt dit trouwens niet als excuus. Hij gebruikt als excuus het gemis aan spanning en de kick om dit stiekem te doen. Het levert hem voor even een andere wereld zonder rekeningen luiers, zwangerschappen en baby’s.
Valt het na deze ‘geschiedenis’ te begrijpen dat hij contact zoekt met een ander en zich voordoet als iemand zonder relatie?
Is het terecht dat ik me niet erkend voel in mijn bestaan? Ik het terecht dat ik het gevoel heb dat hij onze dochter en ongeboren zoon niet erkend in hun bestaan? Overdrijf ik nu? Moet ik heb eigenlijk deze ruimte geven om ‘even te kunnen ontsnappen”, en mijzelf daarvoor te parkeren?
Wat we veranderd willen zien in onze relatie:
Hij zou willen dat ik meer doe aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Alles draait om de kids en hij vind dat ik mijn leven zo laat afstompen, zo was ik vroeger echt niet!!! Ik werk nog steeds 3 avonden in de week, na de tweede wordt dit 2 avonden in de week. Eerder waren dit de avonden dat hij tijd voor zichzelf had. Hij nodigde dan eens een vriend uit, speelde zijn spelcomputer en had even niks aan zijn hoofd. Sinds 2 maanden ben ik elke avond thuis omdat ik niet meer in de late uren mag werken vanwege mijn zwangerschap.
Hij zou willen dat ik meer ben als moeder en werkend moeder. Dus ook zijn minnares, maar ook meer vriendinnen zou hebben, dat ik een hobby zou hebben naast poetsen. Ik ga amper nog de deur uit. Wanneer ik iets wil gaan doen voel ik altijd weer de druk van het huishouden.
Hij zou graag zien dat ik wat kilo’s kwijt zou raken (is ook nodig, maar ben u zwanger). Hij zou graag vaker seks willen en meer intimiteit. Hij wil meer samen ondernemen, als gezin maar ook zonder kinderen. Hij wil op maandag verslag kunnen doen van een leuk weekeind ipv hetzelfde als het weekeind ervoor. Hij wil een nieuwe baan, hij wordt gek van al jaren naar hetzelfde beeldscherm te kijken met dezelfde collega’s, uitzicht en koffiezetapparaat.
Hij geeft ook aan dat hij het probleem is en neemt absoluut verantwoordelijkheid voor zijn aandeel. Hij verwijt mij niks, hij oordeelt niet. Hij zou alleen sommige dingen anders willen.
Ook ik wil meer doen als gezin en en zo af en toe een avond samen op uit. Ik heb erg veel moeite met het loslaten van onze dochter en wil dus beginnen met avondjes samen eruit en dit later uitbreiden naar een weekeindje of zo.
Ook ik wil meer intimiteit, genegenheid en seks. Ik krijg alleen maar niet uit mijn hoofd dat hij wil dat ik af ga vallen. Naar mijn idee vind hij mij dus niet mooi genoeg maar verwacht vervolgens wel dat ik mij kan geven met dat zelfde lijf. Mijn vriend begrijpt deze logica maar zegt dat het voor hem niet zo werkt. Ik zou willen dat hij investeert in onze relatie door bv een keer een bloemetje mee te nemen. Door naar een vrijpartij toe te weren dmv een massage, of ook wel...moeite zou doen voor wat hij wil bereiken. Ik zou willen dat hij gemotiveerd is om dit samen allemaal te veranderen en daadwerkelijk actie te ondernemen, het geen we beide even verantwoordelijk voor zijn.
Ik zou willen dat hij het onderwerp eten niet zo bagatelliseert. Dat ik te zwaar ben (maat 44) heeft te maken met een structureel probleem en niet met dat ene broodje wat we lunchen als we een keer op pad zijn. Mijn vriend denkt te bereiken dat eten voor mij minder belangrijk wordt wanneer hij net doet alsof het hem niet deert. Het geen ik juist weer moeilijk vind en me bezwaard voel als ik wel iets wil eten. Hierdoor ontstaat er spanning. Hij beseft zich dat hij dit creëert op zo een moment.
We willen beide meer erkenning voor ons bestaan en waardering voor onze werkzaamheden. We gaan er nu nog wel eens vanuit (primair gevoel) dat we met opzet iets tegenwerken of er vanuit luiheid niks aan doen. Wanneer we er echter vanuit gaan dat we beide 100% geven worden dezelfde problemen opeens heel anders ervaren. Dan zitten we in acceptatie en niet in verwijten.
Mijn probleem is:
Nu verteld hij wel (volgens hem) alles, maar wie zegt me dat dit nu wel echt zo is. Maar misschien houdt hij er wel meer internet-contacten op na, ik kan het niet meer checken.
Kan ik leven met een man waarvan ik niet weet of hij wel te vertrouwen is? Of moet ik me erbij neerleggen, het niet groter maken dan het is en investeren in de toekomst?
Ik besef me dat deze escape (van hem) niks te maken heeft met dat meisje was hij opgezocht heeft. Het heeft te maken met een structureel probleem in onze relatie. We zitten vastgeroest in patronen en laten ons leven door de waan van de dag. Moet ik de escape dan ook ‘loslaten’ en me op de oplossing storten?
Ik vertrouw hem wel in de wil om verbetering aan te brengen, voor mij, ons en ons gezin te gaan. Maar niemand kan me garanderen dat dit niet weer gebeurd. Is dat het risico van een relatie?
Ik geloof in: Stand by your man! Zolang ik besluit met hem te zijn zal ik hem niet op dit soort essentiële kwesties afvallen. Dat maakt ook dat ik dit probleem niet wil bespreken met iemand die we beide kennen. Ik heb alleen wel een relativerende blik/mening nodig om te checken.
Afspraken:
Elke vrijdagavond is voor ons. Wat we ook doen, we doen het samen.
1 weekeind in de maand is voor ons gezin en trekken we er op uit.
Ik ga elke 1 a 2 maanden met een vriendin naar de sauna om ook eens wat zelf te ondernemen.
Na mijn zwangerschap ga ik weer verder (was net 8 kilo kwijt) met lijnen.
Hij gaat een nieuwe baan zoeken.
Nog voor de bevalling gaan we samen, zonder kids een avondje en nachtje weg...we krijgen het druk genoeg.
As weekend gaat hij een avond stappen met 2 vrienden en het weekeind daarop gaat hij een weekeind weg met 2 vrienden om even los te komen van de ballast.
vrijdag 28 januari 2011 om 07:47
TO ik heb het verhaal gelezen, en als jouw man de mijne zou zijn dan zou hij niet half het begrip hebben gekregen.
Het grote verschil tussen jou en hem is dat jij je nooit als vrijgezel hebt voorgedaan. Niet actief op zoek bent gegaan naar contact. En bovenal altijd eerlijk bent geweest.
Dit zie ik bij jouw partner niet terug. Ik zie hem zeuren dat het leven een sleur is. Dan moet hij daar wat aan doen in plaats van te gaan sloeren op internet en zich voordoen als vrijgezel.
Het spijt me wel, maar ik vind dat je veel te mild bent.
Het grote verschil tussen jou en hem is dat jij je nooit als vrijgezel hebt voorgedaan. Niet actief op zoek bent gegaan naar contact. En bovenal altijd eerlijk bent geweest.
Dit zie ik bij jouw partner niet terug. Ik zie hem zeuren dat het leven een sleur is. Dan moet hij daar wat aan doen in plaats van te gaan sloeren op internet en zich voordoen als vrijgezel.
Het spijt me wel, maar ik vind dat je veel te mild bent.
vrijdag 28 januari 2011 om 07:50
Wat raar dat je dit op een of andere manier maar steeds goed aan het praten bent.
Zeker ook omdat het niet de eerste keer is
Ik heb ook wel eens sleur, ik heb ook wel eens geen zin, en ja ik vind mijn vent soms ook wel eens even niet leuk.
Maar ik zie dat niet als een excuus om dan maar contacten te gaan zoeken met andere mannen hoor..
Zeker ook omdat het niet de eerste keer is
Ik heb ook wel eens sleur, ik heb ook wel eens geen zin, en ja ik vind mijn vent soms ook wel eens even niet leuk.
Maar ik zie dat niet als een excuus om dan maar contacten te gaan zoeken met andere mannen hoor..
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
vrijdag 28 januari 2011 om 07:55
quote:Aubrey schreef op 28 januari 2011 @ 07:53:
Ik vind jou nogal dominant overkomen. Mails checken, contact opnemen met die dames. Tjee.
Jullie hebben niet het door jullie gewenste droomleven. Wake up and smell the coffee, een droomleven bestaat niet, deal with it.Ze zegt toch juist dat ze geen contact opneemt met die dames OMDAT ze vind dat hij fout zit, en niet die dames?
Ik vind jou nogal dominant overkomen. Mails checken, contact opnemen met die dames. Tjee.
Jullie hebben niet het door jullie gewenste droomleven. Wake up and smell the coffee, een droomleven bestaat niet, deal with it.Ze zegt toch juist dat ze geen contact opneemt met die dames OMDAT ze vind dat hij fout zit, en niet die dames?
vrijdag 28 januari 2011 om 08:03
quote:crisis schreef op 28 januari 2011 @ 07:33:
Mijn vriend spreekt over de sleur in ons leven (waar hij gelijk in heeft). Hij geeft aan dat elke dag hetzelfde is. We zijn al wel 4 maanden aan het klussen en hij heeft weinig tijd voor zichzelf. 40 uur per week werken en elke avond hetzelfde riedeltje. Hij is bang dat hij als saaie huismus eindigt en de wereld niks geboden te hebben. Hij weet niet wat hij wil met zijn leven en heeft het gevoel doelen te moeten stellen omdat hij anders voor de kat zijn viool weg leeft. Hij spreekt over een minimaal seksleven die nieuwe input nodig heeft.
Dus man zit in een existentiële-half-midlife-crisis en denk dit op te kunnen lossen door te vluchten in (e-mail) contacten met andere vrouwen en tijd doorbrengen met zijn vrienden.
Dat gaat niet werken. Allereerst werkt hij zo niet aan een oplossing maar is hij slechts op de vlucht. Daarbij is dit de beroerdst mogelijke timing. Een dreumesje en een baby onderweg, dat is het moment om volwassen te worden. Laat hem maar een andere keer zorgen maken over zichzelf. Kleine kinderen en hoogzwangere vrouwen horen voor te gaan.
Iedereen heeft behoefte aan een verzetje op zijn tijd maar weet wanneer en tot hoe ver je kunt gaan.
TO, ik zou deze flauwekul niet pikken. Het is tijd om gewoon even de schouders eronder te zetten, playtime is -voorlopig- even over. Als hij hier echt niet mee om kan gaan dan kan hij beter helemaal voor zichzelf gaan.
Sterkte.
Mijn vriend spreekt over de sleur in ons leven (waar hij gelijk in heeft). Hij geeft aan dat elke dag hetzelfde is. We zijn al wel 4 maanden aan het klussen en hij heeft weinig tijd voor zichzelf. 40 uur per week werken en elke avond hetzelfde riedeltje. Hij is bang dat hij als saaie huismus eindigt en de wereld niks geboden te hebben. Hij weet niet wat hij wil met zijn leven en heeft het gevoel doelen te moeten stellen omdat hij anders voor de kat zijn viool weg leeft. Hij spreekt over een minimaal seksleven die nieuwe input nodig heeft.
Dus man zit in een existentiële-half-midlife-crisis en denk dit op te kunnen lossen door te vluchten in (e-mail) contacten met andere vrouwen en tijd doorbrengen met zijn vrienden.
Dat gaat niet werken. Allereerst werkt hij zo niet aan een oplossing maar is hij slechts op de vlucht. Daarbij is dit de beroerdst mogelijke timing. Een dreumesje en een baby onderweg, dat is het moment om volwassen te worden. Laat hem maar een andere keer zorgen maken over zichzelf. Kleine kinderen en hoogzwangere vrouwen horen voor te gaan.
Iedereen heeft behoefte aan een verzetje op zijn tijd maar weet wanneer en tot hoe ver je kunt gaan.
TO, ik zou deze flauwekul niet pikken. Het is tijd om gewoon even de schouders eronder te zetten, playtime is -voorlopig- even over. Als hij hier echt niet mee om kan gaan dan kan hij beter helemaal voor zichzelf gaan.
Sterkte.
vrijdag 28 januari 2011 om 08:09
Maar de OP is wel ontzettend gruwelijk lang en grotendeels niet heel erg relevant voor het daadwerkelijke probleem. Ik heb normaal gesproken geen moeite met lange lappen tekst, maar dit is wel heel erg...lang.
TO, ik vind je ook heel erg vergoeilijkend naar het gedrag van je man toe. Ik zou het niet kunnen op deze manier.
TO, ik vind je ook heel erg vergoeilijkend naar het gedrag van je man toe. Ik zou het niet kunnen op deze manier.
vrijdag 28 januari 2011 om 08:11
Vind TO helemaal niet dominant, ze wil zekerheid dat partner er alleen voor haar is!
Verhaal is lang, ja, maar ze wil goed advies! Ik zou vent ook controleren als ik erachter kwam dat hij bepaalde contacten onderhield!
TO: je wilt hier adviezen maar de reacties zijn tweeledig: mensen vinden jou dominant of mensen geven je gelijk. Zou met dit hele verhaal eens met een psycholoog gaan praten. Die kan je handvatten aanreiken om sterker in deze situatie te staan.
Enne: maatje 44 is slank, als jouw partner dat "te dik" vindt is hij egoïstisch bezig. Hij ziet niet hoe begripvol jij naar hem toe bent! (zegt maatje 50/52).
Heel veel sterkte met alles! Lieve knuffel!
Verhaal is lang, ja, maar ze wil goed advies! Ik zou vent ook controleren als ik erachter kwam dat hij bepaalde contacten onderhield!
TO: je wilt hier adviezen maar de reacties zijn tweeledig: mensen vinden jou dominant of mensen geven je gelijk. Zou met dit hele verhaal eens met een psycholoog gaan praten. Die kan je handvatten aanreiken om sterker in deze situatie te staan.
Enne: maatje 44 is slank, als jouw partner dat "te dik" vindt is hij egoïstisch bezig. Hij ziet niet hoe begripvol jij naar hem toe bent! (zegt maatje 50/52).
Heel veel sterkte met alles! Lieve knuffel!
vrijdag 28 januari 2011 om 08:21
quote:Guinevieve schreef op 28 januari 2011 @ 08:03:
Dus man zit in een existentiële-half-midlife-crisis en denk dit op te kunnen lossen door te vluchten in (e-mail) contacten met andere vrouwen en tijd doorbrengen met zijn vrienden.
Dat gaat niet werken. Allereerst werkt hij zo niet aan een oplossing maar is hij slechts op de vlucht. Daarbij is dit de beroerdst mogelijke timing. Een dreumesje en een baby onderweg, dat is het moment om volwassen te worden. Laat hem maar een andere keer zorgen maken over zichzelf. Kleine kinderen en hoogzwangere vrouwen horen voor te gaan.
Iedereen heeft behoefte aan een verzetje op zijn tijd maar weet wanneer en tot hoe ver je kunt gaan.
TO, ik zou deze flauwekul niet pikken. Het is tijd om gewoon even de schouders eronder te zetten, playtime is -voorlopig- even over. Als hij hier echt niet mee om kan gaan dan kan hij beter helemaal voor zichzelf gaan.
Sterkte.Helemaal mee eens, dat is ook het eerste wat ik dacht.
Dus man zit in een existentiële-half-midlife-crisis en denk dit op te kunnen lossen door te vluchten in (e-mail) contacten met andere vrouwen en tijd doorbrengen met zijn vrienden.
Dat gaat niet werken. Allereerst werkt hij zo niet aan een oplossing maar is hij slechts op de vlucht. Daarbij is dit de beroerdst mogelijke timing. Een dreumesje en een baby onderweg, dat is het moment om volwassen te worden. Laat hem maar een andere keer zorgen maken over zichzelf. Kleine kinderen en hoogzwangere vrouwen horen voor te gaan.
Iedereen heeft behoefte aan een verzetje op zijn tijd maar weet wanneer en tot hoe ver je kunt gaan.
TO, ik zou deze flauwekul niet pikken. Het is tijd om gewoon even de schouders eronder te zetten, playtime is -voorlopig- even over. Als hij hier echt niet mee om kan gaan dan kan hij beter helemaal voor zichzelf gaan.
Sterkte.Helemaal mee eens, dat is ook het eerste wat ik dacht.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
vrijdag 28 januari 2011 om 08:23
Hai Crisis,
Waar het aan ontbreekt is zo te zien vertrouwen. Niet alleen door het internetgebeuren maar wederzijds. Na zo'n tijd samen ken je elkaar natuurlijk heel goed en als ik je zo lees zijn jullie allebei een beetje moedeloos. Hij wil jou weer in een skinny jeans zien, jij wil niet zijn mail hoeven checken.
Hij kijkt naar jou en ziet niet de vrouw met wie hij ooit samen ging wonen, jij kijkt naar hem en ziet een man die jij ook graag anders zou zien.
Afvallen voor iemand anders gaat niet werken. Dat doe je omdat je
zelf last hebt van je lijf. Als je het echt zelf wil dan heb je geen aanmoediging nodig want zijn aanmoedigingen zijn geen voorwaarde waarop jij gewicht gaat verliezen. Het is dus aan jou of jij met je lichaam aan de slag wil na je zwangerschap of hij je nou steunt of niet. Dat zou fijn zijn en je kunt aangeven het fijn te vinden als hij het zou doen maar zo niet, dan nog doe je het voor jou, niet voor hem.
Hij zou moeten nokken met die internetvescapades. Omdat het je pijn doet. Simpel. Doet hij dat niet dan heeft hij niet veel boodschap aan jouw verdriet en dat is heel pijnlijk. Jij wil graag
dat hij er mee ophoudt, dat zou genoeg moeten zijn. Maar als hij het leuk vindt, het ziet als een onschuldige vorm van spanningzoeken, dan is de kans groot dat hij er mee door gaat.
Jullie lijken een beetje elkaars ouders te zijn. Hij houdt jouw gewicht in de gaten, jij checkt zijn mail, jullie proberen elkaar op te voeden lijkt het wel.
Zo te lezen zitten jullie in een spiraal naar beneden en gezien
jullie wantrouwen naar elkaar zou het me niks verbazen als de afspraken die jullie gemaakt hebben door beiden met reserve bekeken worden. Het 'ik moet het allemaal nog zien' druipt er af.
En dat is geen basis.
Staan jullie open voor een gesprek met een therapeut? Die kan misschien helpen met het weer opbouwen van het vertrouwen.
Waar het aan ontbreekt is zo te zien vertrouwen. Niet alleen door het internetgebeuren maar wederzijds. Na zo'n tijd samen ken je elkaar natuurlijk heel goed en als ik je zo lees zijn jullie allebei een beetje moedeloos. Hij wil jou weer in een skinny jeans zien, jij wil niet zijn mail hoeven checken.
Hij kijkt naar jou en ziet niet de vrouw met wie hij ooit samen ging wonen, jij kijkt naar hem en ziet een man die jij ook graag anders zou zien.
Afvallen voor iemand anders gaat niet werken. Dat doe je omdat je
zelf last hebt van je lijf. Als je het echt zelf wil dan heb je geen aanmoediging nodig want zijn aanmoedigingen zijn geen voorwaarde waarop jij gewicht gaat verliezen. Het is dus aan jou of jij met je lichaam aan de slag wil na je zwangerschap of hij je nou steunt of niet. Dat zou fijn zijn en je kunt aangeven het fijn te vinden als hij het zou doen maar zo niet, dan nog doe je het voor jou, niet voor hem.
Hij zou moeten nokken met die internetvescapades. Omdat het je pijn doet. Simpel. Doet hij dat niet dan heeft hij niet veel boodschap aan jouw verdriet en dat is heel pijnlijk. Jij wil graag
dat hij er mee ophoudt, dat zou genoeg moeten zijn. Maar als hij het leuk vindt, het ziet als een onschuldige vorm van spanningzoeken, dan is de kans groot dat hij er mee door gaat.
Jullie lijken een beetje elkaars ouders te zijn. Hij houdt jouw gewicht in de gaten, jij checkt zijn mail, jullie proberen elkaar op te voeden lijkt het wel.
Zo te lezen zitten jullie in een spiraal naar beneden en gezien
jullie wantrouwen naar elkaar zou het me niks verbazen als de afspraken die jullie gemaakt hebben door beiden met reserve bekeken worden. Het 'ik moet het allemaal nog zien' druipt er af.
En dat is geen basis.
Staan jullie open voor een gesprek met een therapeut? Die kan misschien helpen met het weer opbouwen van het vertrouwen.
vrijdag 28 januari 2011 om 08:26
vrijdag 28 januari 2011 om 08:31
Niet dominant? Hoe zou jij het vinden als je stante pede naar huis werd gedirigeerd?
Ik snap TO wel en ik vind dat haar partner van internet moet wegblijven maar TO gedraagt zich als een kleuterleidster die alles onder controle wil houden. Dat snap ik ook, want ze wil tenslotte haar gezin bijeenhouden, maar dat kan toch ook op een andere manier.
Partner gaat nu zelfs een andere baan zoeken. Hm, bezint eer gij begint want werk is een stukje identiteit. Mag je van je partner verlangen een stuk identiteit op te geven?
Ik snap TO wel en ik vind dat haar partner van internet moet wegblijven maar TO gedraagt zich als een kleuterleidster die alles onder controle wil houden. Dat snap ik ook, want ze wil tenslotte haar gezin bijeenhouden, maar dat kan toch ook op een andere manier.
Partner gaat nu zelfs een andere baan zoeken. Hm, bezint eer gij begint want werk is een stukje identiteit. Mag je van je partner verlangen een stuk identiteit op te geven?
