Relaties
alle pijlers
Partner heeft burn out
vrijdag 14 april 2017 om 15:06
Ik en mijn vriend zijn pas half jaar samen en alles liep perfect tot dat hij een burnout kreeg door zijn werk... Hij is echt een lieve, ook een beetje gevoelige man maar
als wij ruzie krijgen om iets kleins, wordt het 100 x zo erger gemaakt dan dat het eigenlijk hoeft te zijn. Als wij ruzie hebben, schiet hij in in de verdediging en praat mij dingen aan waardoor ik me schuldig voel. Het voelt alsof ik echt niet met hem kan communiceren en discussiëren zonder dat er ruzie ontstaan. Ik heb enorme schuldgevoelens van binnen doordat hij vindt dat ik echt geen rekening kan houden met zijn burnout.
Ene keer gaat het helemaal prima, is hij blij en gaat met zijn vrienden drankje doen maar het ander moment als ik ergens niet van gediend ben, gaat het helemaal mis en dan is hij opeens uren niet bereikbaar. Na een paar uur krijg ik te horen dat hij helemaal gek werd en dat het niet goed met hem ging.
Heeft hier iemand ervaringen en tips voor mij? Is dit meer dan burnout gedrag?
als wij ruzie krijgen om iets kleins, wordt het 100 x zo erger gemaakt dan dat het eigenlijk hoeft te zijn. Als wij ruzie hebben, schiet hij in in de verdediging en praat mij dingen aan waardoor ik me schuldig voel. Het voelt alsof ik echt niet met hem kan communiceren en discussiëren zonder dat er ruzie ontstaan. Ik heb enorme schuldgevoelens van binnen doordat hij vindt dat ik echt geen rekening kan houden met zijn burnout.
Ene keer gaat het helemaal prima, is hij blij en gaat met zijn vrienden drankje doen maar het ander moment als ik ergens niet van gediend ben, gaat het helemaal mis en dan is hij opeens uren niet bereikbaar. Na een paar uur krijg ik te horen dat hij helemaal gek werd en dat het niet goed met hem ging.
Heeft hier iemand ervaringen en tips voor mij? Is dit meer dan burnout gedrag?
vrijdag 14 april 2017 om 19:46
quote:Mevrouw75 schreef op 14 april 2017 @ 19:44:
Oh, we zijn nu aanbeland bij de overspannen typjes zijn mietjes redenaties?Inderdaad, men is alleen maar hard bezig met ontkennen van het feit dat een burnout uberhaupt bestaat.
Oh, we zijn nu aanbeland bij de overspannen typjes zijn mietjes redenaties?Inderdaad, men is alleen maar hard bezig met ontkennen van het feit dat een burnout uberhaupt bestaat.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 14 april 2017 om 19:47
quote:valerievaldera schreef op 14 april 2017 @ 19:43:
[...]
Interessant artikel en ik denk dat het wel klopt ja. Als je nooit hebt geleerd om te gaan met tegenslagen, dan heb je geen idee hoe je hiermee om moet gaan. Als je dan 1 tegenslag te verduren krijgt, al is het maar een flexibel werkrooster, dan kan dat al vreselijk zwaar voelen en kennelijk al zorgen voor een burn-out.Die burn-out is dus niet de schuld van die persoon zelf. Als je überhaupt al van schuld kunt spreken. Ik denk dat dit artikel laat zien dat de maatschappij verandert. Opvoeding strookt niet meer met wat er in de toekomst van ze verwacht wordt. Daarnaast is de arbeidsmarkt totaal verziekt op dit moment door alle flexcontracten, werkgevers die denken dat ze daardoor alles kunnen maken en financiële onzekerheid die daaruit volgt kan slopend zijn. De een is daar nou eenmaal beter tegen bestand dan de ander. Geen enkele reden om zo denigrerend te doen over burn-outs. Ook al schieten ze nu als paddestoelen uit de grond. Daar is een oorzaak voor aan te wijzen.
[...]
Interessant artikel en ik denk dat het wel klopt ja. Als je nooit hebt geleerd om te gaan met tegenslagen, dan heb je geen idee hoe je hiermee om moet gaan. Als je dan 1 tegenslag te verduren krijgt, al is het maar een flexibel werkrooster, dan kan dat al vreselijk zwaar voelen en kennelijk al zorgen voor een burn-out.Die burn-out is dus niet de schuld van die persoon zelf. Als je überhaupt al van schuld kunt spreken. Ik denk dat dit artikel laat zien dat de maatschappij verandert. Opvoeding strookt niet meer met wat er in de toekomst van ze verwacht wordt. Daarnaast is de arbeidsmarkt totaal verziekt op dit moment door alle flexcontracten, werkgevers die denken dat ze daardoor alles kunnen maken en financiële onzekerheid die daaruit volgt kan slopend zijn. De een is daar nou eenmaal beter tegen bestand dan de ander. Geen enkele reden om zo denigrerend te doen over burn-outs. Ook al schieten ze nu als paddestoelen uit de grond. Daar is een oorzaak voor aan te wijzen.
vrijdag 14 april 2017 om 19:48
quote:pejeka schreef op 14 april 2017 @ 19:36:
[...]
Dit dus. Ik lees ook soms met verbazing dat mensen na het beëindigen van hun studie in een complete burn-out zitten, of na 2 of 3 jaar full-time werken met af en toe de extra uren die bij een carrière horen (en men WIL toch zo graag een geweldige carrière) als een dood vogeltje thuis zitten. En dan hebben ze inderdaad nog niks anders meegemaakt dan wat werkdruk, nog geen ouders die zorg nodig hebben (náást hun baan), andere perikelen des levens, enz. En dan denk ik dus heus, zoals ik net al zei, als je dan al op apegapen ligt, hoe ga je het dan redden met een gezin, daarnaast ouders die hulp behoeven, enz?
ben het ook ergens wel met jou eens
Ik vind inderdaad ook dat Nederlandse generatie van nu veelste verwend opgevoed (niet iedereen natuurlijk) is en niet echt wat gewend zijn als je vergelijkt met 40+ generatie. Ik kom zelf oorspronkelijk uit een ander land(woon trouwens 10 in jaar Nederland) waar je echt voor je geld moet gaan werken ,gewoon doorgaan en als je problemen hebt met je leidinggevende, dan heb je gewoon dikke pech . Dan moet je gewoon een ander baan moet gaan zoeken wat ook niet te makkelijk is. Het is niet altijd leuk maar ik merk dat daar mijn generatie beter mee om kan gaan in mijn eigen land.
[...]
Dit dus. Ik lees ook soms met verbazing dat mensen na het beëindigen van hun studie in een complete burn-out zitten, of na 2 of 3 jaar full-time werken met af en toe de extra uren die bij een carrière horen (en men WIL toch zo graag een geweldige carrière) als een dood vogeltje thuis zitten. En dan hebben ze inderdaad nog niks anders meegemaakt dan wat werkdruk, nog geen ouders die zorg nodig hebben (náást hun baan), andere perikelen des levens, enz. En dan denk ik dus heus, zoals ik net al zei, als je dan al op apegapen ligt, hoe ga je het dan redden met een gezin, daarnaast ouders die hulp behoeven, enz?
ben het ook ergens wel met jou eens
Ik vind inderdaad ook dat Nederlandse generatie van nu veelste verwend opgevoed (niet iedereen natuurlijk) is en niet echt wat gewend zijn als je vergelijkt met 40+ generatie. Ik kom zelf oorspronkelijk uit een ander land(woon trouwens 10 in jaar Nederland) waar je echt voor je geld moet gaan werken ,gewoon doorgaan en als je problemen hebt met je leidinggevende, dan heb je gewoon dikke pech . Dan moet je gewoon een ander baan moet gaan zoeken wat ook niet te makkelijk is. Het is niet altijd leuk maar ik merk dat daar mijn generatie beter mee om kan gaan in mijn eigen land.
vrijdag 14 april 2017 om 19:49
quote:Lady_Vintage schreef op 14 april 2017 @ 19:47:
[...]
Die burn-out is dus niet de schuld van die persoon zelf. Als je überhaupt al van schuld kunt spreken. Ik denk dat dit artikel laat zien dat de maatschappij verandert. Opvoeding strookt niet meer met wat er in de toekomst van ze verwacht wordt. Daarnaast is de arbeidsmarkt totaal verziekt op dit moment door alle flexcontracten, werkgevers die denken dat ze daardoor alles kunnen maken en financiële onzekerheid die daaruit volgt kan slopend zijn. De een is daar nou eenmaal beter tegen bestand dan de ander. Geen enkele reden om zo denigrerend te doen over burn-outs. Ook al schieten ze nu als paddestoelen uit de grond. Daar is een oorzaak voor aan te wijzen.
Ja. Ouders dus vaak. En dáár kunnen "we" dus wél wat aan doen.
En de huidige arbeidsmarkt is iets wat we zelf altijd bejubeld hebben, meer flexibiliteit en grotere aanpassingsvermogens, enz. Is ook niet uit het niks ontstaan. We hebben het zelf laten gebeuren.
[...]
Die burn-out is dus niet de schuld van die persoon zelf. Als je überhaupt al van schuld kunt spreken. Ik denk dat dit artikel laat zien dat de maatschappij verandert. Opvoeding strookt niet meer met wat er in de toekomst van ze verwacht wordt. Daarnaast is de arbeidsmarkt totaal verziekt op dit moment door alle flexcontracten, werkgevers die denken dat ze daardoor alles kunnen maken en financiële onzekerheid die daaruit volgt kan slopend zijn. De een is daar nou eenmaal beter tegen bestand dan de ander. Geen enkele reden om zo denigrerend te doen over burn-outs. Ook al schieten ze nu als paddestoelen uit de grond. Daar is een oorzaak voor aan te wijzen.
Ja. Ouders dus vaak. En dáár kunnen "we" dus wél wat aan doen.
En de huidige arbeidsmarkt is iets wat we zelf altijd bejubeld hebben, meer flexibiliteit en grotere aanpassingsvermogens, enz. Is ook niet uit het niks ontstaan. We hebben het zelf laten gebeuren.
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 14 april 2017 om 19:50
quote:pejeka schreef op 14 april 2017 @ 19:49:
[...]
Ja. Ouders dus vaak. En dáár kunnen "we" dus wél wat aan doen.
En de huidige arbeidsmarkt is iets wat we zelf altijd bejubeld hebben, meer flexibiliteit en grotere aanpassingsvermogens, enz. Is ook niet uit het niks ontstaan. We hebben het zelf laten gebeuren.Het is een maatschappelijk probleem. Waarom dan individuen neersabelen voor het hebben van een burn-out?
[...]
Ja. Ouders dus vaak. En dáár kunnen "we" dus wél wat aan doen.
En de huidige arbeidsmarkt is iets wat we zelf altijd bejubeld hebben, meer flexibiliteit en grotere aanpassingsvermogens, enz. Is ook niet uit het niks ontstaan. We hebben het zelf laten gebeuren.Het is een maatschappelijk probleem. Waarom dan individuen neersabelen voor het hebben van een burn-out?
vrijdag 14 april 2017 om 19:51
quote:Eladena schreef op 14 april 2017 @ 19:48:
[...]
ben het ook ergens wel met jou eens
Ik vind inderdaad ook dat Nederlandse generatie van nu veelste verwend opgevoed (niet iedereen natuurlijk) is en niet echt wat gewend zijn als je vergelijkt met 40+ generatie. Ik kom zelf oorspronkelijk uit een ander land(woon trouwens 10 in jaar Nederland) waar je echt voor je geld moet gaan werken ,gewoon doorgaan en als je problemen hebt met je leidinggevende, dan heb je gewoon dikke pech . Dan moet je gewoon een ander baan moet gaan zoeken wat ook niet te makkelijk is. Het is niet altijd leuk maar ik merk dat daar mijn generatie beter mee om kan gaan in mijn eigen land. Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.
[...]
ben het ook ergens wel met jou eens
Ik vind inderdaad ook dat Nederlandse generatie van nu veelste verwend opgevoed (niet iedereen natuurlijk) is en niet echt wat gewend zijn als je vergelijkt met 40+ generatie. Ik kom zelf oorspronkelijk uit een ander land(woon trouwens 10 in jaar Nederland) waar je echt voor je geld moet gaan werken ,gewoon doorgaan en als je problemen hebt met je leidinggevende, dan heb je gewoon dikke pech . Dan moet je gewoon een ander baan moet gaan zoeken wat ook niet te makkelijk is. Het is niet altijd leuk maar ik merk dat daar mijn generatie beter mee om kan gaan in mijn eigen land. Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.
vrijdag 14 april 2017 om 19:53
quote:Mevrouw75 schreef op 14 april 2017 @ 19:51:
[...]
Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.Op werkgebied inderdaad absoluut!! Ik zou een moord doen voor een vast contract bijvoorbeeld in plaats van elke keer maar hopen dat je contract weer verlengd wordt. En dan ben ik ook nog de kostwinner
[...]
Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.Op werkgebied inderdaad absoluut!! Ik zou een moord doen voor een vast contract bijvoorbeeld in plaats van elke keer maar hopen dat je contract weer verlengd wordt. En dan ben ik ook nog de kostwinner
vrijdag 14 april 2017 om 19:57
Ik vind de 18-35 ers van nu niet verwend, aangezien het voor hen juist een stuk lastiger is dan voor de voorgaande generatie om te studeren (je moet alles zelf betalen) een baan te vinden (iedereen wil een vast contract maar deze worden bijna niet vergeven, dus je hopt een beetje van jaarcontract naar jaarcontract), een huis te kopen (daar heb je dan weer dat vaste contract voor nodig) en hun leven op poten te krijgen. Dat was voor de 45-70 ers van nu toch echt een stuk makkelijker.
Wel verbaast het me hoe snel mijn generatie het bijltje erbij neergooit. Ik denk dat dit komt, omdat wij in een tijd zijn opgegroeid waarin alles wel zeer voorspoedig ging. Wanneer je beschermd bent opgevoed zonder een zuchtje wind in tijden van (economische) voorspoed en ineens kom je in een zeer onzekere toestand terecht, dan heb je niet geleerd om hiermee om te gaan en val je snel om. Maar ja, dit is maar een wilde gok. Het zou interessant zijn om hier onderzoek naar te doen. Ik leg in ieder geval niet de schuld bij het individu. Het is heel duidelijk een groter maatschappelijk probleem.
Wel verbaast het me hoe snel mijn generatie het bijltje erbij neergooit. Ik denk dat dit komt, omdat wij in een tijd zijn opgegroeid waarin alles wel zeer voorspoedig ging. Wanneer je beschermd bent opgevoed zonder een zuchtje wind in tijden van (economische) voorspoed en ineens kom je in een zeer onzekere toestand terecht, dan heb je niet geleerd om hiermee om te gaan en val je snel om. Maar ja, dit is maar een wilde gok. Het zou interessant zijn om hier onderzoek naar te doen. Ik leg in ieder geval niet de schuld bij het individu. Het is heel duidelijk een groter maatschappelijk probleem.
vrijdag 14 april 2017 om 19:57
Waarom moet er een generatie ding van gemaakt worden.
Wanneer je als werkgever de werknemer een vrije dag honoreert en je moet deze herhaaldelijk zonaamd aquut 9-10 uur voor de aanvang van die dag intrekken dan kun je volgens mij geen bedrijf besturen. Je kunt in ieder geval niet plannen en je hebt geen respect voor de privetijd van je werknemer.
Een uitzondering daar gelaten is zo een werkgever onbetrouwbaar. Je zou maar op het punt staan om op vakantie te gaan. Kwam nog herhaaldelijk voor ook met gedreig, 10x vrije dagen intrekken in 6 maanden tijd.
Mensen die zo slecht kunnen plannen zouden geen bedrijf moeten runnen.
1 van mijn collega's zegt weleens: hoe hoger in de boom hoe gekker.
Wanneer je als werkgever de werknemer een vrije dag honoreert en je moet deze herhaaldelijk zonaamd aquut 9-10 uur voor de aanvang van die dag intrekken dan kun je volgens mij geen bedrijf besturen. Je kunt in ieder geval niet plannen en je hebt geen respect voor de privetijd van je werknemer.
Een uitzondering daar gelaten is zo een werkgever onbetrouwbaar. Je zou maar op het punt staan om op vakantie te gaan. Kwam nog herhaaldelijk voor ook met gedreig, 10x vrije dagen intrekken in 6 maanden tijd.
Mensen die zo slecht kunnen plannen zouden geen bedrijf moeten runnen.
1 van mijn collega's zegt weleens: hoe hoger in de boom hoe gekker.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 14 april 2017 om 19:58
quote:Mevrouw75 schreef op 14 april 2017 @ 19:51:
[...]
Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.Ik weet zelf niet hoe het hier vroeger was, ik zie alleen verschillen tussen jongeren uit mijn land en jongeren in Nederland. Ik kom wel vaak opmerkingen tegen van 40+ mensen dat ze vroeger net zo veel moesten doen als dat wij nu moeten doen en wat voor eisen aan ons worden gesteld, maar in praktijk blijkt het dan stuk anders te gaan dan dat er geroepen wordt
[...]
Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.Ik weet zelf niet hoe het hier vroeger was, ik zie alleen verschillen tussen jongeren uit mijn land en jongeren in Nederland. Ik kom wel vaak opmerkingen tegen van 40+ mensen dat ze vroeger net zo veel moesten doen als dat wij nu moeten doen en wat voor eisen aan ons worden gesteld, maar in praktijk blijkt het dan stuk anders te gaan dan dat er geroepen wordt
vrijdag 14 april 2017 om 20:02
quote:Mevrouw75 schreef op 14 april 2017 @ 19:51:
[...]
Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.
Echt niet. Ik kwam midden jaren '80 de arbeidsmarkt op, toen het ook crisis was, en ik heb ook eerst allerlei uitzendcontracten en tijdelijke contracten moeten uitdienen voordat ik ergens een vast contract had.
Maar het gaat ook om andere dingen. Veel jongeren tegenwoordig zijn gewend aan een bepaalde levensstandaard, twee auto's zijn er al gauw in het huishouden, het huis waarin ze zijn opgegroeid is van alle gemakken voorzien, ze hadden zelf op hun 12e een smartfone, op hun 16e een scooter en als het even meezit op hun 18e een auto ter beschikking, enz.
Veel jongeren staan er niet eens meer bij stil dat hun ouders al die gemakken ook niet hadden toen ze 20 waren, een oude fiets en een appartementje in een niet al te dure wijk waren al top. Hun ouders hadden ook niet op hun 25e al een tweekapper met een luxe inbouwkeuken en een fancy badkamer en een mega tuin en 2 auto's op de oprit. Daar moesten ze vaak jarenlang voor sparen. Maar het gekke is, dat veel jongeren het niveau waarop hun ouders nú leven, zien als hun uitgangsniveau. Want je wil er toch niet op achteruit gaan, ofzo. Nou, waarom niet, zelf ook beginnen op een goedkoop flatje, en dan pas misschien na 20 of 30 jaar een niveau bereiken waarop je ouders zaten toen je het huis uit ging? Net zoals je ouder hebben gedaan?
[...]
Ik zie tegenwoordig heel heel erg veel jongeren en er worden veel meer eisen aan ze gesteld dan toen de 40+-ers naar school, opleiding en eerste baan dansten. De 40+-ers zijn in vergelijking met de jeugd van tegenwoordig echt keihard verwend hoor.
Echt niet. Ik kwam midden jaren '80 de arbeidsmarkt op, toen het ook crisis was, en ik heb ook eerst allerlei uitzendcontracten en tijdelijke contracten moeten uitdienen voordat ik ergens een vast contract had.
Maar het gaat ook om andere dingen. Veel jongeren tegenwoordig zijn gewend aan een bepaalde levensstandaard, twee auto's zijn er al gauw in het huishouden, het huis waarin ze zijn opgegroeid is van alle gemakken voorzien, ze hadden zelf op hun 12e een smartfone, op hun 16e een scooter en als het even meezit op hun 18e een auto ter beschikking, enz.
Veel jongeren staan er niet eens meer bij stil dat hun ouders al die gemakken ook niet hadden toen ze 20 waren, een oude fiets en een appartementje in een niet al te dure wijk waren al top. Hun ouders hadden ook niet op hun 25e al een tweekapper met een luxe inbouwkeuken en een fancy badkamer en een mega tuin en 2 auto's op de oprit. Daar moesten ze vaak jarenlang voor sparen. Maar het gekke is, dat veel jongeren het niveau waarop hun ouders nú leven, zien als hun uitgangsniveau. Want je wil er toch niet op achteruit gaan, ofzo. Nou, waarom niet, zelf ook beginnen op een goedkoop flatje, en dan pas misschien na 20 of 30 jaar een niveau bereiken waarop je ouders zaten toen je het huis uit ging? Net zoals je ouder hebben gedaan?
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
vrijdag 14 april 2017 om 20:11
quote:pejeka schreef op 14 april 2017 @ 20:02:
[...]
Echt niet. Ik kwam midden jaren '80 de arbeidsmarkt op, toen het ook crisis was, en ik heb ook eerst allerlei uitzendcontracten en tijdelijke contracten moeten uitdienen voordat ik ergens een vast contract had.
Maar het gaat ook om andere dingen. Veel jongeren tegenwoordig zijn gewend aan een bepaalde levensstandaard, twee auto's zijn er al gauw in het huishouden, het huis waarin ze zijn opgegroeid is van alle gemakken voorzien, ze hadden zelf op hun 12e een smartfone, op hun 16e een scooter en als het even meezit op hun 18e een auto ter beschikking, enz.
Veel jongeren staan er niet eens meer bij stil dat hun ouders al die gemakken ook niet hadden toen ze 20 waren, een oude fiets en een appartementje in een niet al te dure wijk waren al top. Hun ouders hadden ook niet op hun 25e al een tweekapper met een luxe inbouwkeuken en een fancy badkamer en een mega tuin en 2 auto's op de oprit. Daar moesten ze vaak jarenlang voor sparen. Maar het gekke is, dat veel jongeren het niveau waarop hun ouders nú leven, zien als hun uitgangsniveau. Want je wil er toch niet op achteruit gaan, ofzo. Nou, waarom niet, zelf ook beginnen op een goedkoop flatje, en dan pas misschien na 20 of 30 jaar een niveau bereiken waarop je ouders zaten toen je het huis uit ging? Net zoals je ouder hebben gedaan?Ik zie leerlingen keihard bikkelen om aan de toelatingseisen van de studie te voldoen, gewoon vwo is niet meer genoeg, 10 jaar studeren is er niet meer bij, 5 jaar eigenlijk ook niet, je moet het in 4 jaar doen met het liefst alvast uitgebreide extra-curriculaire activiteiten, waar je op de middelbare school al mee begonnen was omdat je anders niet werd toegelaten tot je studie. Studiefinanciering is een farce tegenwoordig en ik geloof dat vaste contracten tegenwoordig alleen nog maar bestaan bij diegene die er al 1 had 7 jaar geleden. Studenten leven nog steeds op een kamer en blijven in gedeelde huizen wonen tot ze allang en breed een aantal jaarcontracten achter de kiezen hebben. Maar goed, ik vraag me af hoeveel er van dit binnen komt.
[...]
Echt niet. Ik kwam midden jaren '80 de arbeidsmarkt op, toen het ook crisis was, en ik heb ook eerst allerlei uitzendcontracten en tijdelijke contracten moeten uitdienen voordat ik ergens een vast contract had.
Maar het gaat ook om andere dingen. Veel jongeren tegenwoordig zijn gewend aan een bepaalde levensstandaard, twee auto's zijn er al gauw in het huishouden, het huis waarin ze zijn opgegroeid is van alle gemakken voorzien, ze hadden zelf op hun 12e een smartfone, op hun 16e een scooter en als het even meezit op hun 18e een auto ter beschikking, enz.
Veel jongeren staan er niet eens meer bij stil dat hun ouders al die gemakken ook niet hadden toen ze 20 waren, een oude fiets en een appartementje in een niet al te dure wijk waren al top. Hun ouders hadden ook niet op hun 25e al een tweekapper met een luxe inbouwkeuken en een fancy badkamer en een mega tuin en 2 auto's op de oprit. Daar moesten ze vaak jarenlang voor sparen. Maar het gekke is, dat veel jongeren het niveau waarop hun ouders nú leven, zien als hun uitgangsniveau. Want je wil er toch niet op achteruit gaan, ofzo. Nou, waarom niet, zelf ook beginnen op een goedkoop flatje, en dan pas misschien na 20 of 30 jaar een niveau bereiken waarop je ouders zaten toen je het huis uit ging? Net zoals je ouder hebben gedaan?Ik zie leerlingen keihard bikkelen om aan de toelatingseisen van de studie te voldoen, gewoon vwo is niet meer genoeg, 10 jaar studeren is er niet meer bij, 5 jaar eigenlijk ook niet, je moet het in 4 jaar doen met het liefst alvast uitgebreide extra-curriculaire activiteiten, waar je op de middelbare school al mee begonnen was omdat je anders niet werd toegelaten tot je studie. Studiefinanciering is een farce tegenwoordig en ik geloof dat vaste contracten tegenwoordig alleen nog maar bestaan bij diegene die er al 1 had 7 jaar geleden. Studenten leven nog steeds op een kamer en blijven in gedeelde huizen wonen tot ze allang en breed een aantal jaarcontracten achter de kiezen hebben. Maar goed, ik vraag me af hoeveel er van dit binnen komt.
vrijdag 14 april 2017 om 20:14
quote:viva-amber schreef op 14 april 2017 @ 19:57:
Waarom moet er een generatie ding van gemaakt worden.
Wanneer je als werkgever de werknemer een vrije dag honoreert en je moet deze herhaaldelijk zonaamd aquut 9-10 uur voor de aanvang van die dag intrekken dan kun je volgens mij geen bedrijf besturen. Je kunt in ieder geval niet plannen en je hebt geen respect voor de privetijd van je werknemer.
Een uitzondering daar gelaten is zo een werkgever onbetrouwbaar. Je zou maar op het punt staan om op vakantie te gaan. Kwam nog herhaaldelijk voor ook met gedreig, 10x vrije dagen intrekken in 6 maanden tijd.
Mensen die zo slecht kunnen plannen zouden geen bedrijf moeten runnen.
1 van mijn collega's zegt weleens: hoe hoger in de boom hoe gekker.
Ook dat.
Ik doe er net zo hard aan mee natuurlijk, maar goed ik kan vrij slecht tegen de burn-out-is-zeikerduitspraken en de jeugd-van-tegenwoordig-is-een-mietje-op-de-borstklopperij.
Waarom moet er een generatie ding van gemaakt worden.
Wanneer je als werkgever de werknemer een vrije dag honoreert en je moet deze herhaaldelijk zonaamd aquut 9-10 uur voor de aanvang van die dag intrekken dan kun je volgens mij geen bedrijf besturen. Je kunt in ieder geval niet plannen en je hebt geen respect voor de privetijd van je werknemer.
Een uitzondering daar gelaten is zo een werkgever onbetrouwbaar. Je zou maar op het punt staan om op vakantie te gaan. Kwam nog herhaaldelijk voor ook met gedreig, 10x vrije dagen intrekken in 6 maanden tijd.
Mensen die zo slecht kunnen plannen zouden geen bedrijf moeten runnen.
1 van mijn collega's zegt weleens: hoe hoger in de boom hoe gekker.
Ook dat.
Ik doe er net zo hard aan mee natuurlijk, maar goed ik kan vrij slecht tegen de burn-out-is-zeikerduitspraken en de jeugd-van-tegenwoordig-is-een-mietje-op-de-borstklopperij.
vrijdag 14 april 2017 om 20:30
Dit zijn de werkgevers van tegenwoordig: http://www.ad.nl/binnenla ... ijke-contracten~a796961e/
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 14 april 2017 om 21:04
quote:pejeka schreef op 14 april 2017 @ 19:36:
[...]
Dit dus. Ik lees ook soms met verbazing dat mensen na het beëindigen van hun studie in een complete burn-out zitten, of na 2 of 3 jaar full-time werken met af en toe de extra uren die bij een carrière horen (en men WIL toch zo graag een geweldige carrière) als een dood vogeltje thuis zitten. En dan hebben ze inderdaad nog niks anders meegemaakt dan wat werkdruk, nog geen ouders die zorg nodig hebben (náást hun baan), andere perikelen des levens, enz. En dan denk ik dus heus, zoals ik net al zei, als je dan al op apegapen ligt, hoe ga je het dan redden met een gezin, daarnaast ouders die hulp behoeven, enz?Ik vraag me dat ook wel eens af. Lijkt soms wel een modeverschijnsel
[...]
Dit dus. Ik lees ook soms met verbazing dat mensen na het beëindigen van hun studie in een complete burn-out zitten, of na 2 of 3 jaar full-time werken met af en toe de extra uren die bij een carrière horen (en men WIL toch zo graag een geweldige carrière) als een dood vogeltje thuis zitten. En dan hebben ze inderdaad nog niks anders meegemaakt dan wat werkdruk, nog geen ouders die zorg nodig hebben (náást hun baan), andere perikelen des levens, enz. En dan denk ik dus heus, zoals ik net al zei, als je dan al op apegapen ligt, hoe ga je het dan redden met een gezin, daarnaast ouders die hulp behoeven, enz?Ik vraag me dat ook wel eens af. Lijkt soms wel een modeverschijnsel
vrijdag 14 april 2017 om 21:38
Om nog terug te komen op de openingspost: gezien de hele context zou ik aanraden om weg te gaan. Je hebt nog maar een paar maanden een relatie en dan al dit soort drama. Dat voorspelt niet veel goeds voor de toekomst. Ik kan je echt garanderen, dat het leven nog wel wat zwaarder wordt, dan zo'n voorval op het werk. Het is dan echt fijn om een partner naast je te hebben waar je van op aan kunt en waarmee je dit soort dingen samen aan kan gaan.
Het klinkt misschien wat bot, maar ik denk dat je echt een stuk gelukkiger kan worden met iemand naast je, waarmee meer gelijkwaardigheid mogelijk is.
Het klinkt misschien wat bot, maar ik denk dat je echt een stuk gelukkiger kan worden met iemand naast je, waarmee meer gelijkwaardigheid mogelijk is.
zaterdag 15 april 2017 om 15:28
quote:viva-amber schreef op 14 april 2017 @ 16:58:
Ik word ook gek van mijn omgeving.
Ik heb o.a. mijn huis en meubels opgeknapt voor de verkoop en ik ben nu bezig met verhuizen. Mijn zus zou helpen met spullen kopen bij de doe het zelf, ik heb nl geen auto. Belt doodleuk 10 min van te voren op, begint een lulverhaal van 15 min waarbij ik denk je staat toch zo bij mij voor de deur? Uh nee...geen zin, hond moest uitgelaten. Ze heeft mij dus laten zitten en ik heb mijn verfblikken in bus lopen slepen.
Ik moet nu voor 7 mei opleveren. Er moeten nog grote spullen naar het grofvuil 2de paas is de laatste kans. Denk kasten, matrassen ect. Om het risico te vermijden dat men weer niet komt opdagen heb ik nu meerdere mensen gevraagd en een back up. Deze week nog herinnering gestuurd. Mijn ouders passen 4 dagen per week op het kindje van mijn zusje, 1e paas zijn we met familie bijelkaar. Ik vraag zelden om hulp. Nu heeft mijn moeder verzonnen dat we 2de paas ook met allen moeten gourmetten in de avond en dat men daarna pas komt helpen. Want dat gourmetstel staat al een paar jaar ongebruikt in de kast.
Nou daar ga ik dus van uit mijn plaat. Ik vraag 1 ding, 1 ding al weken. Wel 4 dagen per week rekening houden met een kind van 2. Ik ben in avond door mijn energie heen. Plus geloof jezelf dat iedereen volgevreten van vlees en aan de wijn 0,5 uur in de auto gaan zitten om bij mij nog een avond te gaan sjouwen....Nee dus..
Ik ben burnout geworden omdat ik het gevoel heb dat mijn omgeving zowel werk als prive echt nul respect heeft voor mij en mijn grenzen en daar kan ik je legio voorbeelden van geven. Zaken die voor mij belangrijk zijn men heeft er 0 respect voor. Dat ik zonder opleveren ook mijn overwaarde niet krijg en geen volgende financiering: blijkbaar alleen voor mij belangrijk. Terwijl ik een verhuisbedrijf wilde inhuren om dit gezeik niet te hebben. Maar nee, joh lieverd steek jij je geld lekker in je zak of koop er nieuwe bank van. Nou die heb ik zonder overwaarde niet nodig want dan ook geen nieuw huis om de bank in te zetten.
Het is altijd hetzelfde. Wanneer ik wel mijn mond open doe dan ben ik niet gezellig en onredelijk.
Nou van mij mag dat fucking gourmetstel bij het grofvuil.
Ik heb hier nog over na zitten denken en denk dat je een heel belangrijk aspect in het verhaal over het hoofd ziet. Je hebt het over je ouders die op hun kleinkind passen en vergelijkt dit met hulp die ze al dan niet aan jou geven, maar de zorg voor de volgende generatie is iets anders.
Jouw zus zorgt altijd voor haar kind en je ouders ontlasten haar hiervan door op te passen. Jij hebt alleen de zorg voor jezelf en je ouders en zus gaan ervan uit dat je dit inmiddels zelf aan kan. Zij zien jou als volwassene en zijn druk bezig met de zorg voor de jongste generatie.
Je vraagt nog steeds dezelfde zorg vanuit je rol als kind, maar vergeet dat je zus en ouders nu een stap verder zijn en jou als volwassene zien die haar eigen lasten kan dragen. Misschien ben je nog niet zover en valt het nu rauw op je dak dat niet iedereen aan komt snellen om je te helpen, maar ik denk dat dit verschil in verwachtingen/verhoudingen achter het gedrag van je ouders/zus zit.
Ik word ook gek van mijn omgeving.
Ik heb o.a. mijn huis en meubels opgeknapt voor de verkoop en ik ben nu bezig met verhuizen. Mijn zus zou helpen met spullen kopen bij de doe het zelf, ik heb nl geen auto. Belt doodleuk 10 min van te voren op, begint een lulverhaal van 15 min waarbij ik denk je staat toch zo bij mij voor de deur? Uh nee...geen zin, hond moest uitgelaten. Ze heeft mij dus laten zitten en ik heb mijn verfblikken in bus lopen slepen.
Ik moet nu voor 7 mei opleveren. Er moeten nog grote spullen naar het grofvuil 2de paas is de laatste kans. Denk kasten, matrassen ect. Om het risico te vermijden dat men weer niet komt opdagen heb ik nu meerdere mensen gevraagd en een back up. Deze week nog herinnering gestuurd. Mijn ouders passen 4 dagen per week op het kindje van mijn zusje, 1e paas zijn we met familie bijelkaar. Ik vraag zelden om hulp. Nu heeft mijn moeder verzonnen dat we 2de paas ook met allen moeten gourmetten in de avond en dat men daarna pas komt helpen. Want dat gourmetstel staat al een paar jaar ongebruikt in de kast.
Nou daar ga ik dus van uit mijn plaat. Ik vraag 1 ding, 1 ding al weken. Wel 4 dagen per week rekening houden met een kind van 2. Ik ben in avond door mijn energie heen. Plus geloof jezelf dat iedereen volgevreten van vlees en aan de wijn 0,5 uur in de auto gaan zitten om bij mij nog een avond te gaan sjouwen....Nee dus..
Ik ben burnout geworden omdat ik het gevoel heb dat mijn omgeving zowel werk als prive echt nul respect heeft voor mij en mijn grenzen en daar kan ik je legio voorbeelden van geven. Zaken die voor mij belangrijk zijn men heeft er 0 respect voor. Dat ik zonder opleveren ook mijn overwaarde niet krijg en geen volgende financiering: blijkbaar alleen voor mij belangrijk. Terwijl ik een verhuisbedrijf wilde inhuren om dit gezeik niet te hebben. Maar nee, joh lieverd steek jij je geld lekker in je zak of koop er nieuwe bank van. Nou die heb ik zonder overwaarde niet nodig want dan ook geen nieuw huis om de bank in te zetten.
Het is altijd hetzelfde. Wanneer ik wel mijn mond open doe dan ben ik niet gezellig en onredelijk.
Nou van mij mag dat fucking gourmetstel bij het grofvuil.
Ik heb hier nog over na zitten denken en denk dat je een heel belangrijk aspect in het verhaal over het hoofd ziet. Je hebt het over je ouders die op hun kleinkind passen en vergelijkt dit met hulp die ze al dan niet aan jou geven, maar de zorg voor de volgende generatie is iets anders.
Jouw zus zorgt altijd voor haar kind en je ouders ontlasten haar hiervan door op te passen. Jij hebt alleen de zorg voor jezelf en je ouders en zus gaan ervan uit dat je dit inmiddels zelf aan kan. Zij zien jou als volwassene en zijn druk bezig met de zorg voor de jongste generatie.
Je vraagt nog steeds dezelfde zorg vanuit je rol als kind, maar vergeet dat je zus en ouders nu een stap verder zijn en jou als volwassene zien die haar eigen lasten kan dragen. Misschien ben je nog niet zover en valt het nu rauw op je dak dat niet iedereen aan komt snellen om je te helpen, maar ik denk dat dit verschil in verwachtingen/verhoudingen achter het gedrag van je ouders/zus zit.
zaterdag 15 april 2017 om 15:45
quote:valerievaldera schreef op 15 april 2017 @ 15:28:
[...]
Ik heb hier nog over na zitten denken en denk dat je een heel belangrijk aspect in het verhaal over het hoofd ziet. Je hebt het over je ouders die op hun kleinkind passen en vergelijkt dit met hulp die ze al dan niet aan jou geven, maar de zorg voor de volgende generatie is iets anders.
Jouw zus zorgt altijd voor haar kind en je ouders ontlasten haar hiervan door op te passen. Jij hebt alleen de zorg voor jezelf en je ouders en zus gaan ervan uit dat je dit inmiddels zelf aan kan. Zij zien jou als volwassene en zijn druk bezig met de zorg voor de jongste generatie.
Je vraagt nog steeds dezelfde zorg vanuit je rol als kind, maar vergeet dat je zus en ouders nu een stap verder zijn en jou als volwassene zien die haar eigen lasten kan dragen. Misschien ben je nog niet zover en valt het nu rauw op je dak dat niet iedereen aan komt snellen om je te helpen, maar ik denk dat dit verschil in verwachtingen/verhoudingen achter het gedrag van je ouders/zus zit.
ze zit midden in een verhuizing en heeft een burn out.
als men dan eerst hulp aanbiedt en daar op het laatst laconiek over gaat doen, zou ik ook nerveus worden.
dat heeft toch niks te maken nog steeds dezelfde zorg vragen vanuit je rol als kind?
[...]
Ik heb hier nog over na zitten denken en denk dat je een heel belangrijk aspect in het verhaal over het hoofd ziet. Je hebt het over je ouders die op hun kleinkind passen en vergelijkt dit met hulp die ze al dan niet aan jou geven, maar de zorg voor de volgende generatie is iets anders.
Jouw zus zorgt altijd voor haar kind en je ouders ontlasten haar hiervan door op te passen. Jij hebt alleen de zorg voor jezelf en je ouders en zus gaan ervan uit dat je dit inmiddels zelf aan kan. Zij zien jou als volwassene en zijn druk bezig met de zorg voor de jongste generatie.
Je vraagt nog steeds dezelfde zorg vanuit je rol als kind, maar vergeet dat je zus en ouders nu een stap verder zijn en jou als volwassene zien die haar eigen lasten kan dragen. Misschien ben je nog niet zover en valt het nu rauw op je dak dat niet iedereen aan komt snellen om je te helpen, maar ik denk dat dit verschil in verwachtingen/verhoudingen achter het gedrag van je ouders/zus zit.
ze zit midden in een verhuizing en heeft een burn out.
als men dan eerst hulp aanbiedt en daar op het laatst laconiek over gaat doen, zou ik ook nerveus worden.
dat heeft toch niks te maken nog steeds dezelfde zorg vragen vanuit je rol als kind?
zaterdag 15 april 2017 om 15:55
Ik denk dat ze het niet zo zien. Een verhuizing van 1 persoon stelt meestal niet veel voor. Een paar dozen, een bed, een kast, wat boeken en pannen.
Toen ik nog alleen woonde had ik zo'n verhuizing in een paar uur wel rond (al het voorwerk had ik zelf dan al gedaan). Busje huren, alles inladen en weer uitladen, neerzetten. Dat kostte een uur of drie. Daarna kon ik alles zelf op mijn gemakje rustig uitpakken.
Omdat je alleen bent heeft het ook geen haast. En de oplevering is pas over drie weken. Ik denk dat je ouders/zus de urgentie niet zo zien, omdat het in hun hoofd een klein werkje is, waar het in jouw hoofd een enorm ding is.
Toen ik nog alleen woonde had ik zo'n verhuizing in een paar uur wel rond (al het voorwerk had ik zelf dan al gedaan). Busje huren, alles inladen en weer uitladen, neerzetten. Dat kostte een uur of drie. Daarna kon ik alles zelf op mijn gemakje rustig uitpakken.
Omdat je alleen bent heeft het ook geen haast. En de oplevering is pas over drie weken. Ik denk dat je ouders/zus de urgentie niet zo zien, omdat het in hun hoofd een klein werkje is, waar het in jouw hoofd een enorm ding is.
zaterdag 15 april 2017 om 15:58
quote:valerievaldera schreef op 15 april 2017 @ 15:28:
[...]
Ik heb hier nog over na zitten denken en denk dat je een heel belangrijk aspect in het verhaal over het hoofd ziet. Je hebt het over je ouders die op hun kleinkind passen en vergelijkt dit met hulp die ze al dan niet aan jou geven, maar de zorg voor de volgende generatie is iets anders.
Jouw zus zorgt altijd voor haar kind en je ouders ontlasten haar hiervan door op te passen. Jij hebt alleen de zorg voor jezelf en je ouders en zus gaan ervan uit dat je dit inmiddels zelf aan kan. Zij zien jou als volwassene en zijn druk bezig met de zorg voor de jongste generatie.
Je vraagt nog steeds dezelfde zorg vanuit je rol als kind, maar vergeet dat je zus en ouders nu een stap verder zijn en jou als volwassene zien die haar eigen lasten kan dragen. Misschien ben je nog niet zover en valt het nu rauw op je dak dat niet iedereen aan komt snellen om je te helpen, maar ik denk dat dit verschil in verwachtingen/verhoudingen achter het gedrag van je ouders/zus zit.Van je ouders verwachten dat ze 4 dagen in de week op je kind passen vind ik behoorlijk in je kindrol zitten. Een keertje hulp krijgen van je ouders, die dat notabene beloofd hebben, vind ik vrij normaal en geenszins getuigen van 'Zorg vragen in je rol van kind'. Schei toch uit zeg.
[...]
Ik heb hier nog over na zitten denken en denk dat je een heel belangrijk aspect in het verhaal over het hoofd ziet. Je hebt het over je ouders die op hun kleinkind passen en vergelijkt dit met hulp die ze al dan niet aan jou geven, maar de zorg voor de volgende generatie is iets anders.
Jouw zus zorgt altijd voor haar kind en je ouders ontlasten haar hiervan door op te passen. Jij hebt alleen de zorg voor jezelf en je ouders en zus gaan ervan uit dat je dit inmiddels zelf aan kan. Zij zien jou als volwassene en zijn druk bezig met de zorg voor de jongste generatie.
Je vraagt nog steeds dezelfde zorg vanuit je rol als kind, maar vergeet dat je zus en ouders nu een stap verder zijn en jou als volwassene zien die haar eigen lasten kan dragen. Misschien ben je nog niet zover en valt het nu rauw op je dak dat niet iedereen aan komt snellen om je te helpen, maar ik denk dat dit verschil in verwachtingen/verhoudingen achter het gedrag van je ouders/zus zit.Van je ouders verwachten dat ze 4 dagen in de week op je kind passen vind ik behoorlijk in je kindrol zitten. Een keertje hulp krijgen van je ouders, die dat notabene beloofd hebben, vind ik vrij normaal en geenszins getuigen van 'Zorg vragen in je rol van kind'. Schei toch uit zeg.
zaterdag 15 april 2017 om 16:01
quote:valerievaldera schreef op 15 april 2017 @ 15:55:
Ik denk dat ze het niet zo zien. Een verhuizing van 1 persoon stelt meestal niet veel voor. Een paar dozen, een bed, een kast, wat boeken en pannen.
Toen ik nog alleen woonde had ik zo'n verhuizing in een paar uur wel rond (al het voorwerk had ik zelf dan al gedaan). Busje huren, alles inladen en weer uitladen, neerzetten. Dat kostte een uur of drie. Daarna kon ik alles zelf op mijn gemakje rustig uitpakken.
Omdat je alleen bent heeft het ook geen haast. En de oplevering is pas over drie weken. Ik denk dat je ouders/zus de urgentie niet zo zien, omdat het in hun hoofd een klein werkje is, waar het in jouw hoofd een enorm ding is.
Een eenpersoonsverhuizing wordt vaak onderschat. Ik denk dat jij ook je eigen verhuizing onderschat. Je gast toch niet na het paasdiner nog een uur of 3 met alcohol in je lijf nog effe sjouwen?
En dan midden in de nacht nog effe op je gemakje je bed opmaken, je hulp toch nog van een drankje voorzien etc. Dat wordt nachtwerk en als je juist ' avonds geen energie hebt is het helemaal niet ideaal.
Ik denk dat ze het niet zo zien. Een verhuizing van 1 persoon stelt meestal niet veel voor. Een paar dozen, een bed, een kast, wat boeken en pannen.
Toen ik nog alleen woonde had ik zo'n verhuizing in een paar uur wel rond (al het voorwerk had ik zelf dan al gedaan). Busje huren, alles inladen en weer uitladen, neerzetten. Dat kostte een uur of drie. Daarna kon ik alles zelf op mijn gemakje rustig uitpakken.
Omdat je alleen bent heeft het ook geen haast. En de oplevering is pas over drie weken. Ik denk dat je ouders/zus de urgentie niet zo zien, omdat het in hun hoofd een klein werkje is, waar het in jouw hoofd een enorm ding is.
Een eenpersoonsverhuizing wordt vaak onderschat. Ik denk dat jij ook je eigen verhuizing onderschat. Je gast toch niet na het paasdiner nog een uur of 3 met alcohol in je lijf nog effe sjouwen?
En dan midden in de nacht nog effe op je gemakje je bed opmaken, je hulp toch nog van een drankje voorzien etc. Dat wordt nachtwerk en als je juist ' avonds geen energie hebt is het helemaal niet ideaal.
zaterdag 15 april 2017 om 16:06
quote:Mevrouw75 schreef op 15 april 2017 @ 15:58:
Van je ouders verwachten dat ze 4 dagen in de week op je kind passen vind ik behoorlijk in je kindrol zitten. Een keertje hulp krijgen van je ouders, die dat notabene beloofd hebben, vind ik vrij normaal en geenszins getuigen van 'Zorg vragen in je rol van kind'. Schei toch uit zeg.
Wie weet hebben haar ouders het wel aangeboden omdat ze graag tijd doorbrengen met hun kleinkind. Je weet niet hoe zoiets gaat.
Kinderopvang is tegenwoordig goed op te brengen voor iedereen, dus kan me niet voorstellen dat er een financiële reden achter zit, laat staan dat zus afhankelijk is van haar ouders.
Je ziet het veel vaker dit soort problemen ontstaan o het moment dat de generaties opschuiven, terwijl nog niet iedereen daaraan toe is. 'Het kind' eist dan haar plek op, terwijl de rest van de familie verder is gegaan en verbaast is over de felheid van de reactie.
Dat ze de hulp van haar ouders aan haar, vergelijkt met de hulp die haar ouders geven aan de kinderen van haar zus, zegt wat mijn betreft heel veel.
Van je ouders verwachten dat ze 4 dagen in de week op je kind passen vind ik behoorlijk in je kindrol zitten. Een keertje hulp krijgen van je ouders, die dat notabene beloofd hebben, vind ik vrij normaal en geenszins getuigen van 'Zorg vragen in je rol van kind'. Schei toch uit zeg.
Wie weet hebben haar ouders het wel aangeboden omdat ze graag tijd doorbrengen met hun kleinkind. Je weet niet hoe zoiets gaat.
Kinderopvang is tegenwoordig goed op te brengen voor iedereen, dus kan me niet voorstellen dat er een financiële reden achter zit, laat staan dat zus afhankelijk is van haar ouders.
Je ziet het veel vaker dit soort problemen ontstaan o het moment dat de generaties opschuiven, terwijl nog niet iedereen daaraan toe is. 'Het kind' eist dan haar plek op, terwijl de rest van de familie verder is gegaan en verbaast is over de felheid van de reactie.
Dat ze de hulp van haar ouders aan haar, vergelijkt met de hulp die haar ouders geven aan de kinderen van haar zus, zegt wat mijn betreft heel veel.