Relaties
alle pijlers
Partner van chronisch zieke
zondag 12 september 2021 om 12:48
Zijn er hier meer mensen met een partner die een ernstige chronische ziekte hebben?
Mijn partner heeft een ernstige neurologische aandoening die progressief is. Wordt hier komende week voor geopereerd ook.
Hij is afgekeurd, ik werk fulltime. We hebben twee kinderen in de puberleeftijd.
Ondanks dat man nog zelfstandig is en verder weinig hulp nodig heeft ervaar ik het vaak als zwaar
Je leven is grotendeels afgestemd op hoe het die dag gaat. Gaat het slecht dan kun je samen weinig.
Hij heeft afscheid moeten nemen van plannen maar de rest van ons gezin ook.
Wat ik ook vaak mis is begrip van mensen. Aan partner wordt vaak gevraagd hoe het gaat. Of hij opziet tegen de operatie, of hij bang is. Maar aan mij als partner wordt dat eigenlijk nooit gevraagd.
Ik vraag me af hoe andere partners dat ervaren?
Mijn partner heeft een ernstige neurologische aandoening die progressief is. Wordt hier komende week voor geopereerd ook.
Hij is afgekeurd, ik werk fulltime. We hebben twee kinderen in de puberleeftijd.
Ondanks dat man nog zelfstandig is en verder weinig hulp nodig heeft ervaar ik het vaak als zwaar
Je leven is grotendeels afgestemd op hoe het die dag gaat. Gaat het slecht dan kun je samen weinig.
Hij heeft afscheid moeten nemen van plannen maar de rest van ons gezin ook.
Wat ik ook vaak mis is begrip van mensen. Aan partner wordt vaak gevraagd hoe het gaat. Of hij opziet tegen de operatie, of hij bang is. Maar aan mij als partner wordt dat eigenlijk nooit gevraagd.
Ik vraag me af hoe andere partners dat ervaren?
zondag 12 september 2021 om 13:36
Hier een vergelijkbare situatie. Mijn man heeft niet zozeer een ziekte, maar een fysieke beperking waar hij regelmatig veel pijn door ervaart en waardoor hij flinke beperkingen ervaart in het dagelijks leven.
Toevallig zat ik er ook al een tijdje aan te denken om zo'n topic te openen. Wat je zegt: veel mensen hebben alleen oog voor de 'zieke', terwijl het voor de partner ook erg zwaar is.
Ik werk 4 dagen in de week, doe vrijwel het gehele huishouden, 80% van de zorg voor onze zoon komt op mij neer, en ik ben veel tijd en energie kwijt aan mantelzorg (man kan niet alles zelf, en moet meerdere keren per week naar ziekenhuis op en neer gereden worden). Daarbij ga ik vanaf volgende week ook mijn studie afmaken op mijn vrije dag en in de avonduren...
Wat je ook zegt: als het met mijn man slecht gaat, moeten zoon en ik ons daar gelijk aan aanpassen, dan gaan geplande uitjes dus niet door. Daarbij hebben ook wij afscheid moeten nemen van een paar toekomstdromen die door zijn beperking simpelweg niet meer gaan lukken.
Ook vind vind ik het lastig dat ik eigenlijk nooit meer echt zorgeloos ben (voor zover dat kan met een kind haha). Als het niet goed gaat met mijn man, maak ik me zorgen. Als het wél goed gaat, maak ik me zorgen hoe lang dit gaat duren en of we er gebruik van kunnen maken door wat leuks te gaan doen, of dat hij dan te ver gaat en daarna weer veel pijn heeft.
Man heeft het er mentaal ook erg zwaar mee, en ik heb vaak het gevoel dat ik zijn 'rots in de branding' moet zijn. Daardoor hou ik me vaak groot en hou ik mijn eigen zorgen, stress en vermoeidheid voor me. Terwijl ik het óók zwaar vind.
Toevallig zat ik er ook al een tijdje aan te denken om zo'n topic te openen. Wat je zegt: veel mensen hebben alleen oog voor de 'zieke', terwijl het voor de partner ook erg zwaar is.
Ik werk 4 dagen in de week, doe vrijwel het gehele huishouden, 80% van de zorg voor onze zoon komt op mij neer, en ik ben veel tijd en energie kwijt aan mantelzorg (man kan niet alles zelf, en moet meerdere keren per week naar ziekenhuis op en neer gereden worden). Daarbij ga ik vanaf volgende week ook mijn studie afmaken op mijn vrije dag en in de avonduren...
Wat je ook zegt: als het met mijn man slecht gaat, moeten zoon en ik ons daar gelijk aan aanpassen, dan gaan geplande uitjes dus niet door. Daarbij hebben ook wij afscheid moeten nemen van een paar toekomstdromen die door zijn beperking simpelweg niet meer gaan lukken.
Ook vind vind ik het lastig dat ik eigenlijk nooit meer echt zorgeloos ben (voor zover dat kan met een kind haha). Als het niet goed gaat met mijn man, maak ik me zorgen. Als het wél goed gaat, maak ik me zorgen hoe lang dit gaat duren en of we er gebruik van kunnen maken door wat leuks te gaan doen, of dat hij dan te ver gaat en daarna weer veel pijn heeft.
Man heeft het er mentaal ook erg zwaar mee, en ik heb vaak het gevoel dat ik zijn 'rots in de branding' moet zijn. Daardoor hou ik me vaak groot en hou ik mijn eigen zorgen, stress en vermoeidheid voor me. Terwijl ik het óók zwaar vind.
zondag 12 september 2021 om 14:02
Dat gevoel van rots in de branding herken ik. Man zegt ook vaak wat zou ik toch zonder jou moeten. Maar soms zou ik effe ook willen leunen. Niet hoeven te zorgen, te piekeren en mezelf continu op de tweede plaats zetten. Want dat doe je. Eerst kijken wat hij kan, wat hij wil en dan zien of datgene wat jij wil daar in past.
Het is ergens een soort rouwproces ook. Je huwelijk is niet meer wat je dacht dat het zou zijn, je leven is niet wat je dacht dat het zou zijn en je toekomst is ook niet hoe je dacht dat die zou zijn
Het is ergens een soort rouwproces ook. Je huwelijk is niet meer wat je dacht dat het zou zijn, je leven is niet wat je dacht dat het zou zijn en je toekomst is ook niet hoe je dacht dat die zou zijn
zondag 12 september 2021 om 14:24
Daarom dat ik dikwijls vraag aan de partner van een (terminaal) zieke patiënt, aan de partner van iemand die een zwaar ongeluk heeft gehad en nog maanden/jaren moet revalideren, aan de partner van iemand die een hersenbloeding (bijvb) heeft gehad: én, hoe gaat het met ù? Dat vraag ik echt dikwijls, want inderdaad, het is niet alleen de zieke die getroffen wordt door wat hem is overkomen, ook het ganse gezin heeft niet meer de toekomst die het dacht te hebben.
Hoe erg het ook is voor de patiënt in kwestie, er zijn nog meer 'slachtoffers' van de gezondheidstoestand van iemand. En dat wordt inderdaad héél dikwijls vergeten.
Hoe erg het ook is voor de patiënt in kwestie, er zijn nog meer 'slachtoffers' van de gezondheidstoestand van iemand. En dat wordt inderdaad héél dikwijls vergeten.
zondag 12 september 2021 om 14:38
Ik denk ook dat mensen er niet bij stilstaan dat er meer ellende is, dan bij de zieke alleen. Ze doen dat zeker niet met opzet.
En toch heb jij het recht om ook jouw pijn en verdriet te voelen. Zonder dat je zelf (ongeneeslijk) ziek of gehandicapt bent.
zondag 12 september 2021 om 15:22
Nou, precies dit inderdaad. Dat rouwproces daar zitten wij nu midden in. We dachten eerst dat hij nog wel grotendeels zou kunnen herstellen (beperking komt door een ongeluk een paar jaar geleden), maar moeten inmiddels langzaamaan de conclusie trekken dat er nog maar weinig vooruitgang in zit en dat we het hier de rest van ons leven mee zullen moeten doen.lisbeth schreef: ↑12-09-2021 14:02Dat gevoel van rots in de branding herken ik. Man zegt ook vaak wat zou ik toch zonder jou moeten. Maar soms zou ik effe ook willen leunen. Niet hoeven te zorgen, te piekeren en mezelf continu op de tweede plaats zetten. Want dat doe je. Eerst kijken wat hij kan, wat hij wil en dan zien of datgene wat jij wil daar in past.
Het is ergens een soort rouwproces ook. Je huwelijk is niet meer wat je dacht dat het zou zijn, je leven is niet wat je dacht dat het zou zijn en je toekomst is ook niet hoe je dacht dat die zou zijn
zondag 12 september 2021 om 17:38
Ook in dit huis hebben wij de situatie. Mijn partner heeft diabetes type 1. Dit heeft hij nu 33 jaar en in die jaren is er aardig wat gepasseerd. Waaronder een hartinfarct en mist vier tenen. Door de hartinfarcten is hij gauw kortaf/boos. Dit gebeurt gelukkig niet met regelmaat. En het missen van vier tenen is zijn vertrouwen over zijn voeten wat minder. Ik zeg altijd dat ik blij ben dat hij er nog is en dat hij nog kan lopen. Als we dingen op zijn tempo doen, kunnen wij nog veel leuke dingen doen. Mijn partner doet zelf alles nog. Maar help wel met de elastische kousen (trombose).
Onze dochter heeft sinds haar 8e jaar diabetes type 1. In haar tienerjaren wel een aantal keren het ziekenhuisopnames gehad. Maar gaat nu goed. Ze heeft ook de leeftijd dat ze zelf het kan managen.
Beide gezinsleden help ik wel als ze midden in de nacht met een hypo zitten. Een hypo is lage bloedsuiker. Dan haal ik iets te eten en ben er voor hen tot ze weer stijgen.
Ook hier word door mijn man gezegd ¨Als jij er niet was´. Tja.....daar heb je voor gekozen denk ik dan. Maar ben wel met jullie eens dat ze meestal vragen hoe is het met je man/dochter.
Ik heb een keer met een ziekenhuisopname van mijn man gehad, dat de buurvrouw op bezoek kwam met een bosje rozen. Dat bosje rozen was voor mij bestemd, want er mocht ook wel eens aandacht aan de verzorger/helper besteed worden.
Onze dochter heeft sinds haar 8e jaar diabetes type 1. In haar tienerjaren wel een aantal keren het ziekenhuisopnames gehad. Maar gaat nu goed. Ze heeft ook de leeftijd dat ze zelf het kan managen.
Beide gezinsleden help ik wel als ze midden in de nacht met een hypo zitten. Een hypo is lage bloedsuiker. Dan haal ik iets te eten en ben er voor hen tot ze weer stijgen.
Ook hier word door mijn man gezegd ¨Als jij er niet was´. Tja.....daar heb je voor gekozen denk ik dan. Maar ben wel met jullie eens dat ze meestal vragen hoe is het met je man/dochter.
Ik heb een keer met een ziekenhuisopname van mijn man gehad, dat de buurvrouw op bezoek kwam met een bosje rozen. Dat bosje rozen was voor mij bestemd, want er mocht ook wel eens aandacht aan de verzorger/helper besteed worden.
zondag 12 september 2021 om 17:52
Waarom is dat? Moet jij dan voor je man zorgen? Lijkt me moeilijk voor je zoon!Chamaedorea schreef: ↑12-09-2021 13:36
Wat je ook zegt: als het met mijn man slecht gaat, moeten zoon en ik ons daar gelijk aan aanpassen, dan gaan geplande uitjes dus niet door.
Ik ben in mijn huwelijk de zieke en mijn man en kinderen gaan samen als ik niet mee kan.
Ik wil dat zij ten volle leven. Ik ben nou eenmaal ziek, mijn tempo ligt laag, ik kan de gezonde mensen niet bijbenen, maar ik hoor graag hun mooie verhalen.
zondag 12 september 2021 om 18:56
Gekozen? Wat bedoel je daarmee?
Gekozen om te blijven? Om voor hem te zorgen?
Dus, jij vindt dat je gekozen hebt om voor hem te zorgen? Is het alternatief weggaan omdat je niet voor hem wil zorgen? Zo eenvoudig is het niet als je van iemand houdt denk ik. Je wil voor hem zorgen omdat hem iets is overkomen. Zeggen dat je daarvoor 'gekozen' hebt vind ik raar uitgedrukt.
Of bedoel je iets anders en begrijp ik het verkeerd.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om alle mantelzorgers en hulpverleners een welgemeend compliment te geven. Je moet het kunnen opbrengen, iedere dag. Ik denk dat het ook zwaar kan worden, zelfs al doe je het voor iemand van wie je houdt!
Dus deze zijn voor jullie!
zondag 12 september 2021 om 20:16
Mijn zoontje heeft ook Dt1, en ik vind het soms zwaar, en de rest van het gezin lijdt er ook onder, maar ik doe het met zoveel liefde voor hem, en voor mij houdt het ooit op, maar voor hem nooit…GeKe schreef: ↑12-09-2021 17:38Ook in dit huis hebben wij de situatie. Mijn partner heeft diabetes type 1. Dit heeft hij nu 33 jaar en in die jaren is er aardig wat gepasseerd. Waaronder een hartinfarct en mist vier tenen. Door de hartinfarcten is hij gauw kortaf/boos. Dit gebeurt gelukkig niet met regelmaat. En het missen van vier tenen is zijn vertrouwen over zijn voeten wat minder. Ik zeg altijd dat ik blij ben dat hij er nog is en dat hij nog kan lopen. Als we dingen op zijn tempo doen, kunnen wij nog veel leuke dingen doen. Mijn partner doet zelf alles nog. Maar help wel met de elastische kousen (trombose).
Onze dochter heeft sinds haar 8e jaar diabetes type 1. In haar tienerjaren wel een aantal keren het ziekenhuisopnames gehad. Maar gaat nu goed. Ze heeft ook de leeftijd dat ze zelf het kan managen.
Beide gezinsleden help ik wel als ze midden in de nacht met een hypo zitten. Een hypo is lage bloedsuiker. Dan haal ik iets te eten en ben er voor hen tot ze weer stijgen.
Ook hier word door mijn man gezegd ¨Als jij er niet was´. Tja.....daar heb je voor gekozen denk ik dan. Maar ben wel met jullie eens dat ze meestal vragen hoe is het met je man/dochter.
Ik heb een keer met een ziekenhuisopname van mijn man gehad, dat de buurvrouw op bezoek kwam met een bosje rozen. Dat bosje rozen was voor mij bestemd, want er mocht ook wel eens aandacht aan de verzorger/helper besteed worden.
zondag 12 september 2021 om 20:59
Ik bedoelde het lief. Als je getrouwd/samenwoont dan denk je er niet over na. Je doet het gewoon. Ook als er de zoveelste wond is die verzorgd moet worden. Hoe zwaar het soms ook mag zijn.mammezel schreef: ↑12-09-2021 18:56Gekozen? Wat bedoel je daarmee?
Gekozen om te blijven? Om voor hem te zorgen?
Dus, jij vindt dat je gekozen hebt om voor hem te zorgen? Is het alternatief weggaan omdat je niet voor hem wil zorgen? Zo eenvoudig is het niet als je van iemand houdt denk ik. Je wil voor hem zorgen omdat hem iets is overkomen. Zeggen dat je daarvoor 'gekozen' hebt vind ik raar uitgedrukt.
Of bedoel je iets anders en begrijp ik het verkeerd.
Ik maak van de gelegenheid gebruik om alle mantelzorgers en hulpverleners een welgemeend compliment te geven. Je moet het kunnen opbrengen, iedere dag. Ik denk dat het ook zwaar kan worden, zelfs al doe je het voor iemand van wie je houdt!
Dus deze zijn voor jullie!
Het is wel een stukje wat er van je partner mist (tenen). En dat moet je in je hoofd ook mee weten om te gaan.
zondag 12 september 2021 om 21:12
Misschien ben ook ik weer onduidelijk geweest en kwam ik zelfs bot over.
Het was een (verborgen) pluim die ik je gaf. En wat krakkemikkig verwoord!
Je hebt gewoon niks gekozen, je bent mee in een situatie terechtgekomen en hebt je verantwoordelijkheden genomen en je liefde voor je partner getoond. Dat wordt toch gezegd bij de trouw hè: in goede en slechte tijden. Toch denk ik dat er veel zijn die dat tweede vergeten en de vlucht nemen als er op hen wordt gerekend. Jij hebt dat niet gedaan, maar of je daarvoor gekozen hebt? Had je een andere 'keuze' als je van je partner houdt? Zo bedoelde ik het en dat wou ik nog even duidelijk(er) maken.
En dan is er ook nog je dochter! Jammer!
Chapeau voor jou, Geke.
Het was een (verborgen) pluim die ik je gaf. En wat krakkemikkig verwoord!
Je hebt gewoon niks gekozen, je bent mee in een situatie terechtgekomen en hebt je verantwoordelijkheden genomen en je liefde voor je partner getoond. Dat wordt toch gezegd bij de trouw hè: in goede en slechte tijden. Toch denk ik dat er veel zijn die dat tweede vergeten en de vlucht nemen als er op hen wordt gerekend. Jij hebt dat niet gedaan, maar of je daarvoor gekozen hebt? Had je een andere 'keuze' als je van je partner houdt? Zo bedoelde ik het en dat wou ik nog even duidelijk(er) maken.
En dan is er ook nog je dochter! Jammer!
Chapeau voor jou, Geke.
maandag 13 september 2021 om 10:25
Beetje zwart wit gezegd misschien. Ik bedoelde vooral van die typische gezins dingen, zoals naar de dierentuin. Als mijn man een slechte dag heeft kan hij dat niet aan, maar dan vind ik het ook niet leuk om alleen te gaan. Zoon is nog geen 1 jaar oud, dus het is niet zo dat hij er zich helemaal op verheugd had en dan verdrietig is als het niet door gaatDropdrop schreef: ↑12-09-2021 17:52Waarom is dat? Moet jij dan voor je man zorgen? Lijkt me moeilijk voor je zoon!
Ik ben in mijn huwelijk de zieke en mijn man en kinderen gaan samen als ik niet mee kan.
Ik wil dat zij ten volle leven. Ik ben nou eenmaal ziek, mijn tempo ligt laag, ik kan de gezonde mensen niet bijbenen, maar ik hoor graag hun mooie verhalen.
. Dingen met vrienden of familie doe ik dan wel alleen met zoon.
maandag 13 september 2021 om 10:33
Inderdaad. En de klap komt soms later.GeKe schreef: ↑12-09-2021 20:59Ik bedoelde het lief. Als je getrouwd/samenwoont dan denk je er niet over na. Je doet het gewoon. Ook als er de zoveelste wond is die verzorgd moet worden. Hoe zwaar het soms ook mag zijn.
Het is wel een stukje wat er van je partner mist (tenen). En dat moet je in je hoofd ook mee weten om te gaan.
Direct na het ongeluk van mijn man was ik 24/7 voor hem aan het zorgen, terwijl ik óók nog aan het afstuderen was, het huishouden had en de huisdieren moest verzorgen. Mijn man had toen zoveel pijn, het enige wat nog een klein beetje hielp was continue die plek masseren, maar zelf kon hij niet zover bewegen dat hij daar zelf bij kon. Dus deed ik dat elke vrije minuut. Ik sliep gemiddeld 2,5 uur per nacht, wekenlang. Pas maanden later, toen ik daadwerkelijk afgestudeerd was en wat ademruimte had, kwam de klap. Ik werd kwaad en gefrustreerd door elke kleine tegenslag (niet op mijn man, op mezelf), moest steeds huilen.
En nu, 3 jaar later, werkt dat nog steeds zo. Wel in mindere mate, want het is gelukkig niet meer zo erg als destijds. Maar als het met mijn man echt slecht gaat schuif ik mezelf even aan de kant om voor hem te zorgen. Dat gaat automatisch, en met liefde. Het voelt niet als een last. Maar als het daarna met mijn man weer goed gaat merk ik dat mijn emmertje nog wel een tijdje vol blijft zitten en sneller overstroomt dan anders.
maandag 13 september 2021 om 10:43
Partner kreeg 6 jaar geleden deze diagnose. De eerste tijd dacht ik eigenlijk steeds dit komt wel goed. We gingen eigenlijk gewoon door zoals voor de diagnose. Ontkenning zeg maar.nu de ziekte vordert komen er steeds vaker momenten dat ik hem moet helpen. Gisteren wilde hij een ei bakken. Dat lukte dus gewoon niet meer. Het is confronterend. Voor hem en voor mij.
Maar dan vraag ik mij ook af hoe het in de toekomst moet gaan. Ik werk volledig. Moet ik minder gaan werken om voor hem te zorgen. Dat soort zaken spelen steeds meer door mijn hoofd
Maar dan vraag ik mij ook af hoe het in de toekomst moet gaan. Ik werk volledig. Moet ik minder gaan werken om voor hem te zorgen. Dat soort zaken spelen steeds meer door mijn hoofd
maandag 13 september 2021 om 11:20
Vind je het vervelend als ik jullie leeftijd vraag, TO?
En hoe ziet jullie gezin er uit? Nog kinderen thuis?
Wonen jullie in een eigen huis en is dat alles gelijkvloers of met veel trappen?
Grote tuin die moet onderhouden worden?
Ik begrijp je zorgen goed. Hoe zeer je het voor hem met al je liefde doet en wil doen, jij hebt ook de normale zorgen van het leven en daarvan denk je dan als je jong ben en zo lang er (nog) geen beperkingen bij één van de partners zijn: dat lossen we wel met zijn twee op. En nu ben jij degene die (ongewild door jouw partner, laat me daar duidelijk in zijn, hij zal het ook liever anders hebben gewild) de kar moet trekken. Voor hem is het ook geen leuke situatie: moeten steunen en leunen op jou.
Nog een indiscrete vraag misschien: is er ook sprake van geestelijke achteruitgang?
En hoe ziet jullie gezin er uit? Nog kinderen thuis?
Wonen jullie in een eigen huis en is dat alles gelijkvloers of met veel trappen?
Grote tuin die moet onderhouden worden?
Ik begrijp je zorgen goed. Hoe zeer je het voor hem met al je liefde doet en wil doen, jij hebt ook de normale zorgen van het leven en daarvan denk je dan als je jong ben en zo lang er (nog) geen beperkingen bij één van de partners zijn: dat lossen we wel met zijn twee op. En nu ben jij degene die (ongewild door jouw partner, laat me daar duidelijk in zijn, hij zal het ook liever anders hebben gewild) de kar moet trekken. Voor hem is het ook geen leuke situatie: moeten steunen en leunen op jou.
Nog een indiscrete vraag misschien: is er ook sprake van geestelijke achteruitgang?
maandag 13 september 2021 om 11:48
Beide midden 40 en twee kinderen puberleeftijd. Paar jaar geleden verhuisd naar een kleiner huis, minder tuin. Niet gelijkvloers maar we hopen dat dat de komende jaren nog niet nodig is.
Recent na aandringen van mijn kant eindelijk hulp in de huishouding waar we beide nu erg blij mee zijn.
Er kan geestelijke achteruitgang zijn ja. Trager denken, niet meer multitasken. Verhoogde kans op dementie.
Op dit moment ervaart hij vooral trager denken, prikkelgevoelig te zijn en moeite met het combineren van taken. Dus niet alleen fysiek. Hij is ook wat vergeetachtiger geworden.
Voor hem is het zeker niet leuk. Maar dat snapt iedereen.
Stom voorbeeld. Waren een paar maanden geleden bij een verjaardag. Zondagmiddag. Gatver morgen weer werken zei ik. Ja zei man. Dat zal ik nooit meer meemaken. Meteen springt iedereen bovenop hem. Want zielig.
Ja is ook zielig. Maar de zieke is in dit geval altijd zieliger. Het klinkt kinderachtig en gemeen van mijn kant maar op dat moment wilde ik dat hij zijn mond even zou houden of dat de rest eens zou zeggen ja voor jou rot maar voor je vrouw ook kut dat ze vanaf nu altijd de enige is die moet gaan werken. Die die verantwoordelijkheid heeft.
Ik voel de verantwoordelijkheid best wel. Kinderen moeten nog gaan studeren. Ik wil ze een goede start geven. Maar wat als ik ook wat krijg of wat als man nog meer hulp nodig heeft.
Recent na aandringen van mijn kant eindelijk hulp in de huishouding waar we beide nu erg blij mee zijn.
Er kan geestelijke achteruitgang zijn ja. Trager denken, niet meer multitasken. Verhoogde kans op dementie.
Op dit moment ervaart hij vooral trager denken, prikkelgevoelig te zijn en moeite met het combineren van taken. Dus niet alleen fysiek. Hij is ook wat vergeetachtiger geworden.
Voor hem is het zeker niet leuk. Maar dat snapt iedereen.
Stom voorbeeld. Waren een paar maanden geleden bij een verjaardag. Zondagmiddag. Gatver morgen weer werken zei ik. Ja zei man. Dat zal ik nooit meer meemaken. Meteen springt iedereen bovenop hem. Want zielig.
Ja is ook zielig. Maar de zieke is in dit geval altijd zieliger. Het klinkt kinderachtig en gemeen van mijn kant maar op dat moment wilde ik dat hij zijn mond even zou houden of dat de rest eens zou zeggen ja voor jou rot maar voor je vrouw ook kut dat ze vanaf nu altijd de enige is die moet gaan werken. Die die verantwoordelijkheid heeft.
Ik voel de verantwoordelijkheid best wel. Kinderen moeten nog gaan studeren. Ik wil ze een goede start geven. Maar wat als ik ook wat krijg of wat als man nog meer hulp nodig heeft.
maandag 13 september 2021 om 11:51
Klinkt als mentaal uitputtend
maandag 13 september 2021 om 12:32
Heb jij gespecialiseerde hulp voor 'jouw' probleem, TO?
Want ook al is het niet aan je te zien waarschijnlijk, jij hebt ook een probleem hoor. De steeds groter wordende verantwoordelijkheid voor jezelf, je man, je kinderen, voor hun leven en voor jouw hele leven (rekeningen moeten op tijd betaald zijn, vuilbakken moeten buiten, noem maar op). Ik vind het helemaal niet gemeen dat je soms van alles denkt, misschien wel zucht, je afvraagt: waarom ik. Je bent geen superwezen dat alles altijd maar MOET aankunnen.
Dat is niet opgelost met even ventileren bij een vriendin. Daarvoor moet je echt bij iemand gespecialiseerd terecht om dat te kunnen blijven volhouden. En daarom stel ik bovenstaande vraag.
IK ONDERSCHAT HET NIET!!
Want ook al is het niet aan je te zien waarschijnlijk, jij hebt ook een probleem hoor. De steeds groter wordende verantwoordelijkheid voor jezelf, je man, je kinderen, voor hun leven en voor jouw hele leven (rekeningen moeten op tijd betaald zijn, vuilbakken moeten buiten, noem maar op). Ik vind het helemaal niet gemeen dat je soms van alles denkt, misschien wel zucht, je afvraagt: waarom ik. Je bent geen superwezen dat alles altijd maar MOET aankunnen.
Dat is niet opgelost met even ventileren bij een vriendin. Daarvoor moet je echt bij iemand gespecialiseerd terecht om dat te kunnen blijven volhouden. En daarom stel ik bovenstaande vraag.
IK ONDERSCHAT HET NIET!!
anoniem_653cd36ee8f8d wijzigde dit bericht op 13-09-2021 14:08
20.79% gewijzigd
maandag 13 september 2021 om 13:58
Ik ben partner van een man met geagiteerde depressie. Dat is ook altijd vrij pittig geweest maar inmiddels gaat het al wat beter. Er is weer ruimte voor gevoel en empathie gelukkig!
Ik ben van beroep zorgverlener dus ik kon relatief makkelijk bedenken waar 'de buien' vandaan kwamen en dat dit niet mijn kerel was die ik hoorde maar de grote zwarte hond (metafoor voor depressie). Ook ik leerde haarfijn aanvoelen hoe de vlag erbij hing die dag en daar pasten wij ook onze invulling op aan. Goede dagen vierden we vaak met een etentje of samen gezellig wat doen. Slechte dagen waren we beide wat rustiger. Soms hadden we het erover, soms ook niet. Ik voelde vaak beter aan hoe het ging dan dat hij kon verwoorden. Gelukkig was hij wel in staat om huishouden te doen en de hond uit te laten want ik heb fulltime werk. Gelukkig geen kinderen dus dat scheelt.
Heb me wel af en toe verdrietig gevoeld op momenten dat we echt op een dieptepunt zaten. Maar ook dat verdween weer. Ik heb de periode niet als enorm zwaar ervaren, maar het scheelt denk ik wel dat ik kon vertrouwen op mijn eigen intuitie en kennis als zorgverlener. Dat heeft het dragelijk gemaakt. Maar inderdaad, slechts af en toe vroeg iemand hoe het met mij ging. Ikzelf vraag het wel altijd aan partners van een 'ziek' persoon. Hoe gaat het met jou. Heb je hulp nodig etc.
Maar ik ben echt heel blij dat het langzaam maar zeker steeds iets fijner en makkelijker wordt bij ons. Meer ruimte voor leuke dingen en gevoel.
Ik ben van beroep zorgverlener dus ik kon relatief makkelijk bedenken waar 'de buien' vandaan kwamen en dat dit niet mijn kerel was die ik hoorde maar de grote zwarte hond (metafoor voor depressie). Ook ik leerde haarfijn aanvoelen hoe de vlag erbij hing die dag en daar pasten wij ook onze invulling op aan. Goede dagen vierden we vaak met een etentje of samen gezellig wat doen. Slechte dagen waren we beide wat rustiger. Soms hadden we het erover, soms ook niet. Ik voelde vaak beter aan hoe het ging dan dat hij kon verwoorden. Gelukkig was hij wel in staat om huishouden te doen en de hond uit te laten want ik heb fulltime werk. Gelukkig geen kinderen dus dat scheelt.
Heb me wel af en toe verdrietig gevoeld op momenten dat we echt op een dieptepunt zaten. Maar ook dat verdween weer. Ik heb de periode niet als enorm zwaar ervaren, maar het scheelt denk ik wel dat ik kon vertrouwen op mijn eigen intuitie en kennis als zorgverlener. Dat heeft het dragelijk gemaakt. Maar inderdaad, slechts af en toe vroeg iemand hoe het met mij ging. Ikzelf vraag het wel altijd aan partners van een 'ziek' persoon. Hoe gaat het met jou. Heb je hulp nodig etc.
Maar ik ben echt heel blij dat het langzaam maar zeker steeds iets fijner en makkelijker wordt bij ons. Meer ruimte voor leuke dingen en gevoel.
maandag 13 september 2021 om 14:19
Ik heb zelf totaal geen ervaring met het verzorgen van een partner met een ziekte of beperking, dus als ik iets lomps of kortzichtigs zeg, dan bij voorbaat mijn excuses. Ik raakte even getriggerd door dikgedrukte.lisbeth schreef: ↑13-09-2021 11:48Voor hem is het zeker niet leuk. Maar dat snapt iedereen.
Stom voorbeeld. Waren een paar maanden geleden bij een verjaardag. Zondagmiddag. Gatver morgen weer werken zei ik. Ja zei man. Dat zal ik nooit meer meemaken. Meteen springt iedereen bovenop hem. Want zielig.
Ja is ook zielig. Maar de zieke is in dit geval altijd zieliger. Het klinkt kinderachtig en gemeen van mijn kant maar op dat moment wilde ik dat hij zijn mond even zou houden of dat de rest eens zou zeggen ja voor jou rot maar voor je vrouw ook kut dat ze vanaf nu altijd de enige is die moet gaan werken. Die die verantwoordelijkheid heeft.
Een vriendin van mij kreeg op haar 27e agressieve borstkanker. Vreselijk, ze had net een kind, man wist zich ook geen raad, en de modus operandi wordt dan dan alle aandacht naar de zieke gaat. Dat zorgde voor wrijving, want man kwam automatisch op de laatste plaats. Dat werd toen een probleem, want man kon zijn ei ook niet meer kwijt en liep over. Therapie gehad, begeleiding gehad, en een therapeut zei op een gegeven moment tegen haar, de zieke; "Je kunt nog zo ziek zijn - jij bent niet de enige die ermee te maken heeft, en de rest verdient ook ruimte." Niet omdat zij zich die ruimte toe-eigende, maar zij had wel de meeste controle erover, als zieke zijnde.
Waarom ik dit zeg is omdat ik me afvraag of jouw man zich er wel van bewust is dat hij niet het enige slachtoffer is in deze situatie. Ik vind het eigenlijk een beetje pijnlijk om te lezen dat hij jouw uitspraak zo volledig ondersneeuwt met het ultimatum dat hij iets nooit meer mee zal maken. Dat is emotioneel te begrijpen van hem, maar wel heel oneerlijk. Jij kan daar namelijk ook niets aan doen. Als er verandering in de last van de situatie moet komen, al is het maar voor erkenning, dan moeten wel alle betrokkenen zich bewust zijn van de dynamiek die er heerst.
maandag 13 september 2021 om 14:23
Helemaal eens, ik twijfelde of ik zou reageren want ook ik ben hier degene met de chronische ziekte. Als er iets is dat ik niet (meer) kan belemmert dat mijn gezin niet om dat dagje uit, die wandeling etc wel te doen.Dropdrop schreef: ↑12-09-2021 17:52Waarom is dat? Moet jij dan voor je man zorgen? Lijkt me moeilijk voor je zoon!
Ik ben in mijn huwelijk de zieke en mijn man en kinderen gaan samen als ik niet mee kan.
Ik wil dat zij ten volle leven. Ik ben nou eenmaal ziek, mijn tempo ligt laag, ik kan de gezonde mensen niet bijbenen, maar ik hoor graag hun mooie verhalen.
Wat niet weg neemt dat de TO een goed punt heeft, zeker in jullie situatie, dat het gewoon rot is hoeveel impact het op iedereen in het gezin heeft terwijl de aandacht meestal enkel naar de patiënt gaat.
adelaar81 wijzigde dit bericht op 13-09-2021 14:26
Reden: Aanvulling
Reden: Aanvulling
14.09% gewijzigd
