Relaties
alle pijlers
plotseling verlaten
woensdag 17 augustus 2011 om 17:16
nou, nooit gedacht hier mijn verhaal te moeten doen maar ik zit op het moment in een slechte film. Het is zo bizar, ik zou zo graag meningen willen horen.
Mijn man en ik zijn 14 jaar bij elkaar, wij zijn nu allebei 30. We hebben een zoontje van 3 en een zoontje van 10 maanden. We hadden plannen voor een 3e en de offerte voor de verbouwing ligt nog op tafel. Alles leek goed, ik was echt gelukkig.......tot die ene vreselijke dag, nu 2 maanden geleden. Ik las een smsje.....en ik wist het gelijk, hij heeft een ander. Hij hoefde het niet meer te ontkennen, en dat deed ie ook niet. Hij was verliefd geworden op een collega en had al 4 maanden een affaire. Ik kan het nog steeds niet geloven nu ik dit type. Mijn 1e reactie: je belt haar nu op dat het over is en dan gaan vechten wij voor onze relatie. Maar dat wilde hij niet.....zij had ook verwachtingen en er waren echte gevoelens, hij was in de war en kon niet meer nadenken. Ik heb hem toen weggestuurd. Na 1,5 dag kwam hij helemaal in paniek terug, hij wist nu wat hij wilde nl. zijn gezin! 100% zeker was hij ervan, hij had de grootste fout in zijn leven gemaakt en wilde ons niet kwijt. Dus hij kwam terug........maar na 2 weken voelde ik dat het niet klopte........en die bevestiging kreeg ik. Hij twijfelde nog steeds en kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Hij is weggegaan naar een camping en eigenlijk nooit meer teruggekomen. Ik was totaal wanhopig en in paniek en heb als een bang vogeltje zitten wachten op een antwoord van hem. Die is nooit gekomen. Ik ben uiteindelijk zelf met de kinderen weggegaan. Vervolgens is hij gewoon domweg akkoord gegaan met de echtscheiding, omgangsregeling etc. En nu.....nu zit ik met de kinderen bij mijn ouders te wachten op een huurwoning. Hij woont ondertussen weer in "ons" huis en probeert het op naam te krijgen. Wat hij nu met die andere vrouw wil en doet, ik heb geen idee en wil het ook niet meer weten. Maar mijn leven is van de één op de andere dag een nachtmerrie. Ik ga opeens scheiden, en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom? Ja, omdat hij niet kon kiezen, en ik vind dat geen keuze ook een keuze is. En vervolgens kon hij zich wel in mijn keuze vinden blijkbaar.
Heeft iemand ooit zoiets gehoord?? Hoe krijg ik in godsnaam alles weer op de rit? En mijn hoofd maalt de hele dag, waar is opeens mijn leven gebleven?
groetjes Mar
Mijn man en ik zijn 14 jaar bij elkaar, wij zijn nu allebei 30. We hebben een zoontje van 3 en een zoontje van 10 maanden. We hadden plannen voor een 3e en de offerte voor de verbouwing ligt nog op tafel. Alles leek goed, ik was echt gelukkig.......tot die ene vreselijke dag, nu 2 maanden geleden. Ik las een smsje.....en ik wist het gelijk, hij heeft een ander. Hij hoefde het niet meer te ontkennen, en dat deed ie ook niet. Hij was verliefd geworden op een collega en had al 4 maanden een affaire. Ik kan het nog steeds niet geloven nu ik dit type. Mijn 1e reactie: je belt haar nu op dat het over is en dan gaan vechten wij voor onze relatie. Maar dat wilde hij niet.....zij had ook verwachtingen en er waren echte gevoelens, hij was in de war en kon niet meer nadenken. Ik heb hem toen weggestuurd. Na 1,5 dag kwam hij helemaal in paniek terug, hij wist nu wat hij wilde nl. zijn gezin! 100% zeker was hij ervan, hij had de grootste fout in zijn leven gemaakt en wilde ons niet kwijt. Dus hij kwam terug........maar na 2 weken voelde ik dat het niet klopte........en die bevestiging kreeg ik. Hij twijfelde nog steeds en kon haar niet uit zijn hoofd zetten. Hij is weggegaan naar een camping en eigenlijk nooit meer teruggekomen. Ik was totaal wanhopig en in paniek en heb als een bang vogeltje zitten wachten op een antwoord van hem. Die is nooit gekomen. Ik ben uiteindelijk zelf met de kinderen weggegaan. Vervolgens is hij gewoon domweg akkoord gegaan met de echtscheiding, omgangsregeling etc. En nu.....nu zit ik met de kinderen bij mijn ouders te wachten op een huurwoning. Hij woont ondertussen weer in "ons" huis en probeert het op naam te krijgen. Wat hij nu met die andere vrouw wil en doet, ik heb geen idee en wil het ook niet meer weten. Maar mijn leven is van de één op de andere dag een nachtmerrie. Ik ga opeens scheiden, en ik weet eigenlijk helemaal niet waarom? Ja, omdat hij niet kon kiezen, en ik vind dat geen keuze ook een keuze is. En vervolgens kon hij zich wel in mijn keuze vinden blijkbaar.
Heeft iemand ooit zoiets gehoord?? Hoe krijg ik in godsnaam alles weer op de rit? En mijn hoofd maalt de hele dag, waar is opeens mijn leven gebleven?
groetjes Mar
woensdag 17 augustus 2011 om 17:20
Meid, wat uitermate kut. Scheiden doet zo'n zeer, zeker als er kinderen bij betrokken zijn. Hoe zijn de kinderen er onder? Gaat het goed met jullie bij je ouders thuis?
Hoe krijg je alles weer op de rit: tijd. Klinkt zo eenvoudig, maar tijd is je grootste vriend in dit soort nare situaties. De pijn zal slijten, je pakt je leven weer terug. Straks zit je in je eigen huis, met je kinderen en op een dag voel je: Hé, ik ben er weer.
Heel veel sterkte meid. Je komt er wel.
Hoe krijg je alles weer op de rit: tijd. Klinkt zo eenvoudig, maar tijd is je grootste vriend in dit soort nare situaties. De pijn zal slijten, je pakt je leven weer terug. Straks zit je in je eigen huis, met je kinderen en op een dag voel je: Hé, ik ben er weer.
Heel veel sterkte meid. Je komt er wel.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:22
Jemig, wat een heftig verhaal.
Allereerst deze:
Ik denk dat je nu vooral aan het overleven bent.
Nu alles weer op de rit krijgen gaat niet lukken.
Kijk van dag tot dag, misschien wel van minuut tot minuut. Blijf ademen en blijf vooral praten.
Ik weet niet hoe je band met je ouders is, maar vertel je verhaal. Ga des noods op zoek naar een goede psycholoog die je hierbij kan begeleiden.
Ik kan je verder geen tips geven, ik zit niet in jouw situatie maar ik wil je heel veel sterkte wensen.
Denk om je kids, maar vergeet hierbij niet jezelf!
Allereerst deze:
Ik denk dat je nu vooral aan het overleven bent.
Nu alles weer op de rit krijgen gaat niet lukken.
Kijk van dag tot dag, misschien wel van minuut tot minuut. Blijf ademen en blijf vooral praten.
Ik weet niet hoe je band met je ouders is, maar vertel je verhaal. Ga des noods op zoek naar een goede psycholoog die je hierbij kan begeleiden.
Ik kan je verder geen tips geven, ik zit niet in jouw situatie maar ik wil je heel veel sterkte wensen.
Denk om je kids, maar vergeet hierbij niet jezelf!
woensdag 17 augustus 2011 om 17:22
quote:Suze2hier schreef op 17 augustus 2011 @ 17:19:
Ik heb maar 1 tip en een dikke :
Sleep er financieel uit wat eruit te slepen valt. De rest (inclusief verwerken dat deze man best een lul is) komt later.
Mee eens. Zorg er voor dat je krijgt waar je recht op hebt. Nu kunnen materiele zaken je wellicht niet zoveel schelen, maar die gaan later wel schrijnen als dat niet goed geregeld is. Je hoeft hem niet het vel over de oren te halen, maar doe jezelf niets te kort.
Ik heb maar 1 tip en een dikke :
Sleep er financieel uit wat eruit te slepen valt. De rest (inclusief verwerken dat deze man best een lul is) komt later.
Mee eens. Zorg er voor dat je krijgt waar je recht op hebt. Nu kunnen materiele zaken je wellicht niet zoveel schelen, maar die gaan later wel schrijnen als dat niet goed geregeld is. Je hoeft hem niet het vel over de oren te halen, maar doe jezelf niets te kort.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:30
@Suze2hier Natuurlijk moet je zorgen dat het zakelijke gedeelte goed afgeregeld wordt, maar om meteen een houding aan te nemen van "eruit slepen wat je eruit kunt slepen" dat doet de verhouding tussen exen echt niet ten goede komen.
Kinderen hebben genoeg te verduren rond een scheiding dus maak gewoon volwassen en redelijke afspraken, voor allebei.
Mijn ex is ook een regelrechte lul te noemen in hoe hij mij behandeld heeft maar hij blijft altijd de vader van mijn dochters. Het gaat tegen het gevoel in maar je boosheid wraken door financieel zo goed mogelijk uit een scheiding te komen is zinloos en verstoord de al slechte verhouding. Niet goed voor de kinderen.
Kinderen hebben genoeg te verduren rond een scheiding dus maak gewoon volwassen en redelijke afspraken, voor allebei.
Mijn ex is ook een regelrechte lul te noemen in hoe hij mij behandeld heeft maar hij blijft altijd de vader van mijn dochters. Het gaat tegen het gevoel in maar je boosheid wraken door financieel zo goed mogelijk uit een scheiding te komen is zinloos en verstoord de al slechte verhouding. Niet goed voor de kinderen.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:33
Wat een verhaal zeg, en nog allemaal zo recent, ik krijg er rillingen van en heb met je te doen. Doe geen domme dingen, he?! Zoek hulp als je vast dreigt te lopen, dat kan enorm helpen. Ik kan wel aangeven dat tijd alle wonden heelt, maar daar heb je nu niks aan. Kan je steunen op een goede vriendin of misschien familie? Probeer in jezelf te vertrouwen, ook zo'n dooddoener, maar toch. Als het kon zou ik je troosten, dus dan maar even via de electronische weg.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:43
Een ding, het kost gewoon tijd, waarschijnlijk heel veel tijd, omdat alles zo snel ging en je het gewoonweg niet aan hebt zien komen. Maar langzamerhand gaat het echt wel beter met je worden. De eerste maanden, zeg half jaar en waarschijnlijk langer zijn gewoon overleven. Leuk is dat niet en gaat het ook niet worden, maar je komt er wel doorheen. Meer dan dat moet je eigenlijk ook niet verwachten.
Zou als ik jou was ook met een psycholoog gaan praten, dit is zo'n enorme shock gewoon, je hele leven zoals je het kende is gewoon helemaal weg. En dat is pure rouw, op het moment dat dat tot je doordringt.
Probeer af en toe wat tijd voor jezelf te nemen als dat lukt.
En verder, heel veel sterkte en ik hoop dat je veel steun in je omgeving hebt.
Zou als ik jou was ook met een psycholoog gaan praten, dit is zo'n enorme shock gewoon, je hele leven zoals je het kende is gewoon helemaal weg. En dat is pure rouw, op het moment dat dat tot je doordringt.
Probeer af en toe wat tijd voor jezelf te nemen als dat lukt.
En verder, heel veel sterkte en ik hoop dat je veel steun in je omgeving hebt.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:46
Hoi meid,ik herken zoveel in je verhaal,ik was 18 jaar getrouwd.
Ook alles samen op gebouwd,en alles kwijt.Dit zal heel lang duren
voordat je het zonnetje weer,voeld en ziet.Maar geloof mij naar regen komt zonneschijn,ook al heeft het tijd nodig.Je hebt twee lieve kinderen,en geloof mij (ik spreek uit ervaring)die slepen je er doorheen.Je jongste heeft het besef nog niet,de oudste een klein beetje,en je zult zeer zeker vaak verdrietig worden als je het snuitje ziet,van je oudste als die verdriet om alles heeft.Maar uiteindelijk,zijn ze het mooiste,wat je ooit is overkomen,Voor mij is het nu 5jaar terug,en soms ben ik trots,als ik zie wat ik ervan terecht heb gebracht.
Ook alles samen op gebouwd,en alles kwijt.Dit zal heel lang duren
voordat je het zonnetje weer,voeld en ziet.Maar geloof mij naar regen komt zonneschijn,ook al heeft het tijd nodig.Je hebt twee lieve kinderen,en geloof mij (ik spreek uit ervaring)die slepen je er doorheen.Je jongste heeft het besef nog niet,de oudste een klein beetje,en je zult zeer zeker vaak verdrietig worden als je het snuitje ziet,van je oudste als die verdriet om alles heeft.Maar uiteindelijk,zijn ze het mooiste,wat je ooit is overkomen,Voor mij is het nu 5jaar terug,en soms ben ik trots,als ik zie wat ik ervan terecht heb gebracht.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:48
quote:Hangmat schreef op 17 augustus 2011 @ 17:30:
@Suze2hier Natuurlijk moet je zorgen dat het zakelijke gedeelte goed afgeregeld wordt, maar om meteen een houding aan te nemen van "eruit slepen wat je eruit kunt slepen" dat doet de verhouding tussen exen echt niet ten goede komen.
Kinderen hebben genoeg te verduren rond een scheiding dus maak gewoon volwassen en redelijke afspraken, voor allebei.
Mijn ex is ook een regelrechte lul te noemen in hoe hij mij behandeld heeft maar hij blijft altijd de vader van mijn dochters. Het gaat tegen het gevoel in maar je boosheid wraken door financieel zo goed mogelijk uit een scheiding te komen is zinloos en verstoord de al slechte verhouding. Niet goed voor de kinderen.Je leest mijn posts niet op de juiste manier. Ik zeg nergens dat ze hem uit moet kleden. Ze moet echter wel voor zichzelf opkomen aangezien hij dat niet zal doen.
@Suze2hier Natuurlijk moet je zorgen dat het zakelijke gedeelte goed afgeregeld wordt, maar om meteen een houding aan te nemen van "eruit slepen wat je eruit kunt slepen" dat doet de verhouding tussen exen echt niet ten goede komen.
Kinderen hebben genoeg te verduren rond een scheiding dus maak gewoon volwassen en redelijke afspraken, voor allebei.
Mijn ex is ook een regelrechte lul te noemen in hoe hij mij behandeld heeft maar hij blijft altijd de vader van mijn dochters. Het gaat tegen het gevoel in maar je boosheid wraken door financieel zo goed mogelijk uit een scheiding te komen is zinloos en verstoord de al slechte verhouding. Niet goed voor de kinderen.Je leest mijn posts niet op de juiste manier. Ik zeg nergens dat ze hem uit moet kleden. Ze moet echter wel voor zichzelf opkomen aangezien hij dat niet zal doen.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:50
Achteraf kan ik zeggen dat ik veel geleerd heb, maar toen mijn relatie van 11 jaar overging stond ik echt voor een zwart gat. En ik had gelukkig nog geen kinderen met hem. Ik heb in die tijd een paar doelen gesteld: een eigen huis, nieuwe baan (mijn contract liep in die tijd ook nog eens af), financieel onafhankelijk, werken aan mijn sociale leven (ik was ineens de helft van mijn ' vrienden' kwijt) en een leuke nieuwe vent. In deze volgorde ook .
Het heeft me veel bloed, zweet en tranen gekost, maar nu - 5 jaar verder - ben ik er bijna. Alleen die leuke vent heb ik nog niet geregeld . Ik heb zoveel over mezelf geleerd, hoe sterk ik eigenlijk ben, welke mensen ik wel en niet om me heen heb, waar ik goed in ben en minder goed in ben, om hulp vragen, me kwetsbaar opstellen, mijn gevoel soms maar eens helemaal laten gaan. Ik weet nu dat ik over het diepste zwarte gat heen kan komen, ik ben trots op mezelf.
Maar ja, dat wist ik niet toen ik 5 jaar geleden voor dat zwarte gat stond. Doe alles stap voor stap. Bepaal voor jezelf wat als eerste moet en streep dat van je lijstje. Wees lief voor jezelf, laat je af en toe gaan, zoek troost bij de mensen die er voor je zijn. Praat/ schrijf het van je af. Zoek desnoods professionele hulp. Wees boos op hem, wees verdrietig om hem, wees trots op wat je doet en wat je kan. Je komt er wel meis, maar geef het de tijd. Tijd is inderdaad het sleutelwoord hier.
Knuf.
Het heeft me veel bloed, zweet en tranen gekost, maar nu - 5 jaar verder - ben ik er bijna. Alleen die leuke vent heb ik nog niet geregeld . Ik heb zoveel over mezelf geleerd, hoe sterk ik eigenlijk ben, welke mensen ik wel en niet om me heen heb, waar ik goed in ben en minder goed in ben, om hulp vragen, me kwetsbaar opstellen, mijn gevoel soms maar eens helemaal laten gaan. Ik weet nu dat ik over het diepste zwarte gat heen kan komen, ik ben trots op mezelf.
Maar ja, dat wist ik niet toen ik 5 jaar geleden voor dat zwarte gat stond. Doe alles stap voor stap. Bepaal voor jezelf wat als eerste moet en streep dat van je lijstje. Wees lief voor jezelf, laat je af en toe gaan, zoek troost bij de mensen die er voor je zijn. Praat/ schrijf het van je af. Zoek desnoods professionele hulp. Wees boos op hem, wees verdrietig om hem, wees trots op wat je doet en wat je kan. Je komt er wel meis, maar geef het de tijd. Tijd is inderdaad het sleutelwoord hier.
Knuf.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:52
quote:Suze2hier schreef op 17 augustus 2011 @ 17:19:
Ik heb maar 1 tip en een dikke :
Sleep er financieel uit wat eruit te slepen valt. De rest (inclusief verwerken dat deze man best een lul is) komt later.
Wat is dat nou weer voor suffe opmerking. Waarom niet gewoon de dingen goed en eerlijk regelen? Daar is iedereen bij gebaat, vooral de kinderen.
TO, sterkte! Uiteindelijk krijg je alles weer op de rit, ook al lijkt het misschien nu onmogelijk.
Edit: ik zie dat je er al weer wat over gezegd hebt Suze. Ik begrijp alleen nog steeds niet waarom je dingen eerlijk verdelen en goed regelen zo negatief wilt verwoorden.
Ik heb maar 1 tip en een dikke :
Sleep er financieel uit wat eruit te slepen valt. De rest (inclusief verwerken dat deze man best een lul is) komt later.
Wat is dat nou weer voor suffe opmerking. Waarom niet gewoon de dingen goed en eerlijk regelen? Daar is iedereen bij gebaat, vooral de kinderen.
TO, sterkte! Uiteindelijk krijg je alles weer op de rit, ook al lijkt het misschien nu onmogelijk.
Edit: ik zie dat je er al weer wat over gezegd hebt Suze. Ik begrijp alleen nog steeds niet waarom je dingen eerlijk verdelen en goed regelen zo negatief wilt verwoorden.
woensdag 17 augustus 2011 om 17:53
woensdag 17 augustus 2011 om 17:54
Lieve TO wat ontzettend pijnlijk.
Maar ik moet eerlijk gezegd wel toegeven, dat ik als enige blijkbaar, je man misschien nog wel een kans zou geven.
Jullie zijn al bij elkaar sinds jullie 16 zijn. Dat is niet niks! Bij 90% van de andere stellen van die leeftijd zou de relatie al lang gesneuveld zijn. Ik ga er maar even vanuit dat jullie elkaars eerste sexuele partner waren?
NIET dat dit ook maar enig excuus is voor achter je rug om vreemdgaan, maar kan het zo zijn dat je man nieuwschierig was naar andere vrouwen om die reden? Dat zou nl op zich niet heel raar zijn. Wel is dat iets dat in een relatie bespreekbaar zou moeten zijn.. Ooit daarover gesproken. Misschien kunnen jullie dat alsnog doen? Of überhaupt een gesprek aangaan, waarom hij denkt te zijn vreemd gegaan?
En dan er nog eens over na denken of je echt wilt gaan scheiden.
Maar ik moet eerlijk gezegd wel toegeven, dat ik als enige blijkbaar, je man misschien nog wel een kans zou geven.
Jullie zijn al bij elkaar sinds jullie 16 zijn. Dat is niet niks! Bij 90% van de andere stellen van die leeftijd zou de relatie al lang gesneuveld zijn. Ik ga er maar even vanuit dat jullie elkaars eerste sexuele partner waren?
NIET dat dit ook maar enig excuus is voor achter je rug om vreemdgaan, maar kan het zo zijn dat je man nieuwschierig was naar andere vrouwen om die reden? Dat zou nl op zich niet heel raar zijn. Wel is dat iets dat in een relatie bespreekbaar zou moeten zijn.. Ooit daarover gesproken. Misschien kunnen jullie dat alsnog doen? Of überhaupt een gesprek aangaan, waarom hij denkt te zijn vreemd gegaan?
En dan er nog eens over na denken of je echt wilt gaan scheiden.
woensdag 17 augustus 2011 om 18:14
Ik heb helaas dit ook meegemaakt, zijn collega was jaren jonger.
Toen mijn ex dit toegaf ( we waren net 8 maanden getrouwd), ben de scheiding gaan regelen.
Toen ging hij twijfelen en smeken, maar bleef nog steeds die ander zien.
Voor mij was dat de reden om het geen kans meer te geven, wellicht als hij had gebroken met die ander, had ik mijn huwelijk kunnen proberen te redden. Maar nu maakte ik geen eerlijke kans.
Hij heeft er maanden over gedaan, voordat hij een ander huis had gekocht en is al die tijd op de benedenverdieping blijven wonen. Voor mij was dit echt te veel, ik was opgelucht als hij in het weekend naar haar toe ging, zodat ik even alleen kon zijn en niet met hun telefoongesprekken werd geconfronteerd of met de MSN gesprekken die open stonden.
Uiteindelijk heb ik hem uitgekocht en hebben we alles afgehandeld en is hij vertrokken.
Hij mocht alles meenemen wat hij maar wilde (televisie, stereo, auto, hij heeft ook echt alles meegenomen) en ik hoefde financieel helemaal niets van hem,ik wilde helemaal los van hem zijn.
Ik leefde op de automatische piloot, ik was 25 en we waren al 10 jaar samen. Ik heb alles opnieuw ingericht.
Van binnen was ik gebroken, ik was 20 kilo lichter en kreeg last van slapeloosheid.
Tot ik op een dag een telefoontje van hem kreeg dat hij vader werd, alleen die ander was niet de moeder, maar een ander collegaatje. Ik was meteen genezen en wist dat ik het juiste besluit had gemaakt.
Dit was 8 jaar geleden, ik heb hem nooit meer gezien of gesproken, we waren 12 jaar samen.
Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van hem met de tekst zomaar.... na 8 jaar.....
Ik kreeg er krampen in mijn buik van en heb nog steeds het mailtje niet beantwoord.
Toen mijn ex dit toegaf ( we waren net 8 maanden getrouwd), ben de scheiding gaan regelen.
Toen ging hij twijfelen en smeken, maar bleef nog steeds die ander zien.
Voor mij was dat de reden om het geen kans meer te geven, wellicht als hij had gebroken met die ander, had ik mijn huwelijk kunnen proberen te redden. Maar nu maakte ik geen eerlijke kans.
Hij heeft er maanden over gedaan, voordat hij een ander huis had gekocht en is al die tijd op de benedenverdieping blijven wonen. Voor mij was dit echt te veel, ik was opgelucht als hij in het weekend naar haar toe ging, zodat ik even alleen kon zijn en niet met hun telefoongesprekken werd geconfronteerd of met de MSN gesprekken die open stonden.
Uiteindelijk heb ik hem uitgekocht en hebben we alles afgehandeld en is hij vertrokken.
Hij mocht alles meenemen wat hij maar wilde (televisie, stereo, auto, hij heeft ook echt alles meegenomen) en ik hoefde financieel helemaal niets van hem,ik wilde helemaal los van hem zijn.
Ik leefde op de automatische piloot, ik was 25 en we waren al 10 jaar samen. Ik heb alles opnieuw ingericht.
Van binnen was ik gebroken, ik was 20 kilo lichter en kreeg last van slapeloosheid.
Tot ik op een dag een telefoontje van hem kreeg dat hij vader werd, alleen die ander was niet de moeder, maar een ander collegaatje. Ik was meteen genezen en wist dat ik het juiste besluit had gemaakt.
Dit was 8 jaar geleden, ik heb hem nooit meer gezien of gesproken, we waren 12 jaar samen.
Een paar dagen geleden kreeg ik een mail van hem met de tekst zomaar.... na 8 jaar.....
Ik kreeg er krampen in mijn buik van en heb nog steeds het mailtje niet beantwoord.
woensdag 17 augustus 2011 om 18:42
quote:Hangmat schreef op 17 augustus 2011 @ 17:21:
@suze2hier Lekker belangrijk... er financieel uit te slepen wat er uit te slepen valt... een goede exen-relatie met de vader van de kinderen lijkt mij een hogere prioriteit hebben als er meteen een vechtscheiding van te maken.Een goede exen relatie......in dit stadium van de echtscheiding.......beetje naief vind je niet? TO is net van het ene op het andere moment verlaten. Ze heeft het volste recht op haar woede en haar verdriet. Die goede exen relatie komt later wel.....of misschien ook wel nooit. Ik weet niet hoe ik gereageerd zou hebben als ik in deze situatie zou terechtkomen.
@suze2hier Lekker belangrijk... er financieel uit te slepen wat er uit te slepen valt... een goede exen-relatie met de vader van de kinderen lijkt mij een hogere prioriteit hebben als er meteen een vechtscheiding van te maken.Een goede exen relatie......in dit stadium van de echtscheiding.......beetje naief vind je niet? TO is net van het ene op het andere moment verlaten. Ze heeft het volste recht op haar woede en haar verdriet. Die goede exen relatie komt later wel.....of misschien ook wel nooit. Ik weet niet hoe ik gereageerd zou hebben als ik in deze situatie zou terechtkomen.
woensdag 17 augustus 2011 om 19:47
Heel veel sterkte Marvelt! Dit valt niet mee. De tijd wordt inderdaad je beste vriend en je kinderen sleuren je door de ergste dalen heen! Wat de meesten hier ook zeggen: je bent nu verdoofd van de klap en hebt misschien (nog) geen zin om bij de zakelijke kant van dit hele verhaal stil te staan, maar jullie hebben twee kleine kinderen samen en voor hen moet je alles, ook financieel, zo goed mogelijk regelen.
Stel je kinderen boven alles, ook in het contact met hun vader. Ik verbijt me nog regelmatig maar mijn ex is de vader van mijn kinderen, wat hij mij ook geflikt heeft daarna.
Maar goed, dat is voor straks. Nu wil ik je vooral heel veel sterkte wensen!!
Stel je kinderen boven alles, ook in het contact met hun vader. Ik verbijt me nog regelmatig maar mijn ex is de vader van mijn kinderen, wat hij mij ook geflikt heeft daarna.
Maar goed, dat is voor straks. Nu wil ik je vooral heel veel sterkte wensen!!
