Relaties
alle pijlers
problemen met ouders
maandag 9 april 2012 om 13:43
Hoi allemaal,
Volgens mij zijn er al aardig veel topics over problemen met ouders, maar ik weet niet of er ook lopende topics zijn over kinderen die problemen hebben met hun ouders (moeder + familie) en naar hun ouder (vader+familie) op zoek zijn. Vooral over het laatste zou ik graag met 'lotgenoten' willen praten, hoewel ik het gevoel heb dat voor mij mijn problemen met moeder en vader met elkaar samenhangen. Na jarenlange mentale voorbereiding, ben ik sinds kort echt op zoek naar mijn vader + familie. Ik merk dat dat veel problemen met mijn moeder + familie te weeg brengt. Ik heb laatst voor het eerst een gesprek gehad met mijn mogelijke grootvader, wat veel positiever is verlopen dan ik had verwacht (was daar eigenlijk altijd doodsbang voor). Met mijn moeder en haar familie heb ik het nooit goed kunnen vinden. Ik dacht altijd dat mijn problemen (gebrek aan eigenwaarde, angstigheid, negativiteit etc) voortkwamen uit dat mijn vader + familie me 'in de steek hadden gelaten', maar denk nu dat mijn moeder + haar familie daar misschien een veel grotere rol in hebben gehad dan ik wilde toegeven. Ik ben me dus nu na het gesprek met mijn mogelijke grootvader heel erg tegen mijn moeder en haar familie aan het afzetten, vraag oprecht af waarom ik altijd zo veel moeite voor hen doe, waarom ik me altijd zoveel pijn door hun laat doen. Ik heb mede hierdoor (ook omdat het uit is met mn vriend) vreselijke ruzie met mn moeder gehad. Ik was bij haar met de paasdagen, maar niet zo heel vrolijk vanwege vriend + bovenstaande. Van deze emoties wilde zij (zoals altijd eigenlijk) niets weten, waarop ik nog kwader werd en ze me het huis uit heeft 'gegooid'.
Ik ben 23 trouwens.
Ik hoop dat er mensen zijn die hier wat van herkennen. Ik denk wel dat ik later mijn verhaal ivm herkenbaarheid wat aanpas/weghaal.
Volgens mij zijn er al aardig veel topics over problemen met ouders, maar ik weet niet of er ook lopende topics zijn over kinderen die problemen hebben met hun ouders (moeder + familie) en naar hun ouder (vader+familie) op zoek zijn. Vooral over het laatste zou ik graag met 'lotgenoten' willen praten, hoewel ik het gevoel heb dat voor mij mijn problemen met moeder en vader met elkaar samenhangen. Na jarenlange mentale voorbereiding, ben ik sinds kort echt op zoek naar mijn vader + familie. Ik merk dat dat veel problemen met mijn moeder + familie te weeg brengt. Ik heb laatst voor het eerst een gesprek gehad met mijn mogelijke grootvader, wat veel positiever is verlopen dan ik had verwacht (was daar eigenlijk altijd doodsbang voor). Met mijn moeder en haar familie heb ik het nooit goed kunnen vinden. Ik dacht altijd dat mijn problemen (gebrek aan eigenwaarde, angstigheid, negativiteit etc) voortkwamen uit dat mijn vader + familie me 'in de steek hadden gelaten', maar denk nu dat mijn moeder + haar familie daar misschien een veel grotere rol in hebben gehad dan ik wilde toegeven. Ik ben me dus nu na het gesprek met mijn mogelijke grootvader heel erg tegen mijn moeder en haar familie aan het afzetten, vraag oprecht af waarom ik altijd zo veel moeite voor hen doe, waarom ik me altijd zoveel pijn door hun laat doen. Ik heb mede hierdoor (ook omdat het uit is met mn vriend) vreselijke ruzie met mn moeder gehad. Ik was bij haar met de paasdagen, maar niet zo heel vrolijk vanwege vriend + bovenstaande. Van deze emoties wilde zij (zoals altijd eigenlijk) niets weten, waarop ik nog kwader werd en ze me het huis uit heeft 'gegooid'.
Ik ben 23 trouwens.
Ik hoop dat er mensen zijn die hier wat van herkennen. Ik denk wel dat ik later mijn verhaal ivm herkenbaarheid wat aanpas/weghaal.
maandag 9 april 2012 om 13:58
Zo te lezen is het misschien wijs om (tijdelijk) wat afstand van je moeder en je familie te nemen.
Als ik je 1 ding mag aanraden; ga naar je huisarts en vraag een verwijzing voor een psycholoog/maatschappelijk werk.
Dit is nl behoorlijk wat om te behappen. Sterkte.
Als ik je 1 ding mag aanraden; ga naar je huisarts en vraag een verwijzing voor een psycholoog/maatschappelijk werk.
Dit is nl behoorlijk wat om te behappen. Sterkte.
"Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt"
maandag 9 april 2012 om 14:02
maandag 9 april 2012 om 14:17
Framboosje, om eerlijk te zijn begrijp ik niet zo goed, wat jouw aversie nu precies is tegen jouw moeder en haar familie. Je hebt een gesprek gehad met je mogelijke grootvader. Wat bedoel je daarmee? Weet je niet wie precies je vader is? Daarbij zeg je dat je na dit gesprek, je heel erg aan het afzetten bent tegen je moeder en haar familie.
Hoe het bij mij overkomt?
Het komt bij mij over alsof je veel problemen hebt, met name met jezelf. En dat al een geruime tijd. En dat je altijd op zoek bent geweest naar externe factoren die hier debet aan zouden (kunnen) zijn. En na een gesprek met je mogelijke grootvader, heb je je moeder verwijten gemaakt (denk ik te begrijpen) waarbij je ook nog eens emoties hebt over het uitgaan met je vriend. Ik ken jou niet en ook niet jouw moeder. Maar jouw moeder is geen boksbal van jouw emotionele uitbarstingen. En vooralsnog kan ik mij er iets bij voorstellen, dat ze je gevraagd heeft om weg te gaan.
Hoe het bij mij overkomt?
Het komt bij mij over alsof je veel problemen hebt, met name met jezelf. En dat al een geruime tijd. En dat je altijd op zoek bent geweest naar externe factoren die hier debet aan zouden (kunnen) zijn. En na een gesprek met je mogelijke grootvader, heb je je moeder verwijten gemaakt (denk ik te begrijpen) waarbij je ook nog eens emoties hebt over het uitgaan met je vriend. Ik ken jou niet en ook niet jouw moeder. Maar jouw moeder is geen boksbal van jouw emotionele uitbarstingen. En vooralsnog kan ik mij er iets bij voorstellen, dat ze je gevraagd heeft om weg te gaan.
maandag 9 april 2012 om 14:21
Hey Framb00sjes,
Ik ben een 22-jarige jongedame die ook gedwongen op een studentenkamer woont. Ben nl toen ik 20 was het huis uitgegooit. Natuurlijk gaat hier een hele geschiedenis aan vooraf maar het laten vallen van je dochter heeft mij heel veel pijn gedaan.
Momenteel gaat het redelijk goed maar heb redelijk wat problemen met het gevoel van eenzaamheid.
Heb sinds 1,5 jaar een hele lieve vriend, met hele lieve ouders waar ik vaak over de vloer kom en echt ben opgenomen in de familie.
Toch ben ik vaak bang dat als ik me te veel hecht aan dit familie gevoel ik helemaal geen reserves meer heb mocht het ooit stuk lopen.
Ik hou nog steeds van mijn ouders maar het gevoel is nog niet goedgekomen. Als ik op bezoek ben voelt het allemaal enorm formeel en gespeeld.
Ik neem mijn ouders enorm kwalijk dat ik een nacht lang over straat heb gelopen en twee á drie keer op station heb geslapen omdat ik het qua schaamte niet aankon om alles aan vrienden te vertellen.
Uiteindelijk ben ik enorm goed opgevangen door iedereen en heb nu dus ook mijn eigen kamertje waar ik met vrij veel plezier woon alleen had graag gewild dat alles anders had verlopen.
Dat ik had kunnen sparen voor mijn uitzet, had kunnen wachten op een huurwoning en alles volgens mijn tempo had kunnen doen.
Sterkte Framb00sjes, laat je niet gek maken
groetjes,
CloudLy
Ik ben een 22-jarige jongedame die ook gedwongen op een studentenkamer woont. Ben nl toen ik 20 was het huis uitgegooit. Natuurlijk gaat hier een hele geschiedenis aan vooraf maar het laten vallen van je dochter heeft mij heel veel pijn gedaan.
Momenteel gaat het redelijk goed maar heb redelijk wat problemen met het gevoel van eenzaamheid.
Heb sinds 1,5 jaar een hele lieve vriend, met hele lieve ouders waar ik vaak over de vloer kom en echt ben opgenomen in de familie.
Toch ben ik vaak bang dat als ik me te veel hecht aan dit familie gevoel ik helemaal geen reserves meer heb mocht het ooit stuk lopen.
Ik hou nog steeds van mijn ouders maar het gevoel is nog niet goedgekomen. Als ik op bezoek ben voelt het allemaal enorm formeel en gespeeld.
Ik neem mijn ouders enorm kwalijk dat ik een nacht lang over straat heb gelopen en twee á drie keer op station heb geslapen omdat ik het qua schaamte niet aankon om alles aan vrienden te vertellen.
Uiteindelijk ben ik enorm goed opgevangen door iedereen en heb nu dus ook mijn eigen kamertje waar ik met vrij veel plezier woon alleen had graag gewild dat alles anders had verlopen.
Dat ik had kunnen sparen voor mijn uitzet, had kunnen wachten op een huurwoning en alles volgens mijn tempo had kunnen doen.
Sterkte Framb00sjes, laat je niet gek maken
groetjes,
CloudLy
maandag 9 april 2012 om 14:43
Bedankt voor de reacties cloudly en paloma,
Cloudly, ik snap helemaal het gevoel van eenzaamheid na door je ouders op straat te zijn gegooid.:(knuffel. Heb jij ook professionele hulp om daar mee om te gaan? Ik had het ook altijd bij ouders van vriendjes, en ook bij vriendjes hun leven in het algemeen; wilde me daar niet te veel aan hechten omdat ik dan niets zou hebben om op terug te vallen. Ga daarom ook iedere zaterdag (en nu dus langer) naar mijn moeder, terwijl ik dat eigenlijk niet altijd zo leuk vindt...zegmaar...in de hoop een basis met haar op te bouwen.
Voor mij is het nu de tweede keer dat mijn moeder mij uit huis goot; de eerste keer had ze 'geen zin in me' of iets dergelijks. Toen snapte ik er echt helemaal niets van, deed het zo'n zeer, deze keer snap ik dat ze inderdaad het gevoel moet hebben dat ik haar als boksbal gebruik. Enerzijds heb ik dat ook wel gedaan, anderszijds heb ik dingen gezegd die me al heel lang dwars zaten en waar ik nu eindelijk de moed voor had.
Paloma: ik had het heel kort gehouden omdat ik bang was dat mensen anders mn verhaal niet wilden lezen. Het voornaamste probleem wat ik heb met mn ma + familie is dat ik het gevoel heb dat er nooit ruimte is voor mijn emoties. Iedereen daar is altijd zieliger, zieker, etc dan ik. Emoties zijn er om weg te stoppen. Zo zegt ze over m'n ex-vriend dat ze geen zin heeft om dat aan te horen (tis pas 2.5 week uit na 2.5 jr relatie), dat ik er maar klaar mee moet zijn. Vaak als ik voor mijn emoties op kom, noemt ze me 'egoistisch'. Dat zei ze m'n hele pubertijd al...Dat ze met paasweekend geen zin in mijn emoties heeft kan ik me nog wel iets bij voorstellen, ik had het inderdaad handiger aan moeten pakken. Maar ik wordt er zo moe van dat zij niet ziet dat ik me altijd aanpas aan haar, altijd haar een plezier probeer te doen, altijd me aan pas aan haar familie, altijd mezelf 'wegcijfer'. Als ik dat probeer uit te leggen wordt ze boos en gaat ze weg.
Tijdens onze ruzie heb ik gezegd wat ik al heel lang (jaren) wilde zeggen; dat zolang zij niet in therapie gaat (ze is mishandeld en heeft daar nooit over gesproken, praat nooit over wat ze vindt en is heel negatief over mannen), we nooit een normale moeder -dochter relatie kunnen hebben.
Misschien ben ik daadwerkelijk egoistisch, dan moeten jullie het vooral zeggen:)
Bij m'n 'opa' (hoogstwaarschijnlijk is hij dat wel) wat het wel fijn, was het positief, was er wel ruimte voor mijn emoties. Hoefde ik me niet aan te passen.
Misschien een beetje een lang en warrig verhaal, sorry. Ik hoop dat mensen het door willen lezen
Cloudly, ik snap helemaal het gevoel van eenzaamheid na door je ouders op straat te zijn gegooid.:(knuffel. Heb jij ook professionele hulp om daar mee om te gaan? Ik had het ook altijd bij ouders van vriendjes, en ook bij vriendjes hun leven in het algemeen; wilde me daar niet te veel aan hechten omdat ik dan niets zou hebben om op terug te vallen. Ga daarom ook iedere zaterdag (en nu dus langer) naar mijn moeder, terwijl ik dat eigenlijk niet altijd zo leuk vindt...zegmaar...in de hoop een basis met haar op te bouwen.
Voor mij is het nu de tweede keer dat mijn moeder mij uit huis goot; de eerste keer had ze 'geen zin in me' of iets dergelijks. Toen snapte ik er echt helemaal niets van, deed het zo'n zeer, deze keer snap ik dat ze inderdaad het gevoel moet hebben dat ik haar als boksbal gebruik. Enerzijds heb ik dat ook wel gedaan, anderszijds heb ik dingen gezegd die me al heel lang dwars zaten en waar ik nu eindelijk de moed voor had.
Paloma: ik had het heel kort gehouden omdat ik bang was dat mensen anders mn verhaal niet wilden lezen. Het voornaamste probleem wat ik heb met mn ma + familie is dat ik het gevoel heb dat er nooit ruimte is voor mijn emoties. Iedereen daar is altijd zieliger, zieker, etc dan ik. Emoties zijn er om weg te stoppen. Zo zegt ze over m'n ex-vriend dat ze geen zin heeft om dat aan te horen (tis pas 2.5 week uit na 2.5 jr relatie), dat ik er maar klaar mee moet zijn. Vaak als ik voor mijn emoties op kom, noemt ze me 'egoistisch'. Dat zei ze m'n hele pubertijd al...Dat ze met paasweekend geen zin in mijn emoties heeft kan ik me nog wel iets bij voorstellen, ik had het inderdaad handiger aan moeten pakken. Maar ik wordt er zo moe van dat zij niet ziet dat ik me altijd aanpas aan haar, altijd haar een plezier probeer te doen, altijd me aan pas aan haar familie, altijd mezelf 'wegcijfer'. Als ik dat probeer uit te leggen wordt ze boos en gaat ze weg.
Tijdens onze ruzie heb ik gezegd wat ik al heel lang (jaren) wilde zeggen; dat zolang zij niet in therapie gaat (ze is mishandeld en heeft daar nooit over gesproken, praat nooit over wat ze vindt en is heel negatief over mannen), we nooit een normale moeder -dochter relatie kunnen hebben.
Misschien ben ik daadwerkelijk egoistisch, dan moeten jullie het vooral zeggen:)
Bij m'n 'opa' (hoogstwaarschijnlijk is hij dat wel) wat het wel fijn, was het positief, was er wel ruimte voor mijn emoties. Hoefde ik me niet aan te passen.
Misschien een beetje een lang en warrig verhaal, sorry. Ik hoop dat mensen het door willen lezen
maandag 9 april 2012 om 16:32
Ik heb je verhaal gelezen en mijn reactie is mijn gevoel. Dat betekent niet dat jij geen recht hebt om jouw emoties en gevoelens ergens kwijt te kunnen. Maar wat je wel kan doen is diep ademhalen en de harde realiteit tot je laten komen, dat jouw moeder en haar familie niet de juiste mensen hiervoor zijn. Dus dit nog meer bij jouw moeder aankaarten of jezelf tegen haar afzetten, brengt jullie alleen maar verder uit elkaar. En ik denk niet dat dit hoeft. Cloudly zal dit van zichzelf misschien niet zo snel zeggen, maar zij heeft een stap vooruit gezet en weet zichzelf zover te krijgen dat ze haar ouders bezoekt; ondanks wat zij haar hebben aangedaan. Cloudly is nog jong en is bezig haar boosheid en verdriet om te zetten naar een goed leven voor zichzelf alleen, en samen met de dierbaren die zij in haar leven heeft toegelaten. Framboosje, jij staat op het punt om die stap te maken - door hulp te gaan krijgen van een psycholoog. Ik zeg niet dat je alle verdriet en eenzaamheid onder het vloerkleed moet schuiven, maar ergens diep daar van binnen heb jij iemand die heel goed voor jou kan zorgen en heel lief voor jou kan zijn. Dat ben je namelijk zelf. Echt waar.
maandag 9 april 2012 om 17:18
Bedankt voor je reactie paloma. Ik heb al twee jaar therapie gehad, en het blijft gewoon moeilijk accepteren dat mijn familie nooit zal zijn zoals ik 'wat wil', nooit zal kunnen geven waar ik behoefte aan heb. Door het warme onthaal bij mn opa ben ik dat extra gaan realiseren, of misschien op nieuw gaan realiseren. Je hebt gelijk dat me tegen haar afzetten niet heel veel helpt, misschien wordt het meer tijd dat ik een andere manier van omgaan met haar vind (niet meer iedere week langsgaan bijv), omdat ik denk dat dat mij gelukkiger gaat maken. Ik baal gewoon dat ik het nog steeds moeilijk vind hiermee om te gaan, en weer naar de hulpverlening ga.
maandag 9 april 2012 om 17:24
Als je al twee jaar therapie hebt gehad, dan kan ik mij voorstellen dat je nu baalt. Maar niet iedereen behaalt hetzelfde resultaat op hetzelfde moment. Dan heb jij gewoon wat meer tijd nodig. Jij hebt recht op je halsstarrigheid en eigenwijsheid. Jouw gevoel laat zich niet zomaar helen. Nou, dan ga je dat tijd geven zolang het nodig heeft. En balen is goed voor je. Vormt je karakter. Wanneer je baalt, betekent dat voor mij dat je je niet altijd en alleen maar zielig voelt maar dat je ook gewoon vooruit wil met je gevoelsleven. Niet opgeven framboosje; gewoon stug doorgaan. Dit is jouw kruis die je moet dragen. Ieder leven heeft een verhaal en als jij 5 mensen kent in je omgeving waarbij alles koek en ei en helemaal fantastisch is, dan mag je dat hier komen vertellen.
Niet opgeven hoor.
Niet opgeven hoor.