Relaties
alle pijlers
pushen of loslaten?
dinsdag 23 februari 2010 om 21:56
Mijn vriend is in november 2009 gestopt met zijn opleiding. Sindsdien doet hij vrijwel niks anders meer dan achter de computer zitten. We hebben 2,5 jaar een relatie, waarvan we anderhalf jaar samenwonen.
Hij is wel bij het UWV/werkplein geweest. Hij heeft daar een test ingevuld waar uitkwam dat hij emotioneel gezien nog niet toe was aan werk en dat hij een baan niet aan zou kunnen. Hij heeft onder andere naar aanleiding van dit nieuws gesprekken gekregen bij mediant (ggz-instelling). Hier is naar voren gekomen dat mijn vriend een depressie heeft. Dit was midden december 2009.
Sindsdien heeft hij ongeveer 1 keer per maand een gesprek bij mediant. Ik vind dit echter veel te weinig. Ik kan niet echt zeggen dat ik hem vooruit vind gaan of dat ik het idee heb dat hij zich beter voelt. Ook slikt hij antidepressiva. Een vrij lage dosis en hij geeft aan er niks van te merken.
Er wordt nu bij mediant gekeken of hij eventueel een persoonlijkheidsstoornis/autisme of iets in die trant heeft, waardoor zijn studie mogelijk is mislukt.
Ook is hij nu in afwachting van een reïntegratietraject die kan starten als hij zijn bijstand uitkering rond heeft.
Hij weet sinds dat hij gestopt is met zijn studie ook niet meer welke kant hij op wil. Hij heeft geen enkel idee welk beroep goed bij hem past.
Ik wil mijn vriend hoe dan ook graag steunen, maar ik heb mijn twijfels bij de behandelmethode die hij nu krijgt. Ik heb dit een aantal keer aangegeven, maar hij doet er niks mee. Ik weet niet of ik moet blijven pushen om dingen te doen (bijvoorbeeld in het huishouden) of dat ik hem hier juist in vrij moet laten, zodat hij zelf kan bepalen wat hij doet op een dag. Ik wil me namelijk geen zeurend wijf voelen! Maar eerlijk gezegd heb ik soms ook het idee dat mijn vriend dit alles een beetje gebruikt als excuus om geen stom baantje achter de lopende band te krijgen, wat hij waarschijnlijk best wel kan.
Ik zie hem natuurlijk liever aan het werk/aan de studie dan thuis!
Wat ik wil bereiken met dit topic: heeft iemand ervaring met een depressieve partner? Hoe ga je daar mee om? Of heeft iemand gewoon een nuttige tip. Ik hoor het graag, want ik weet niet goed meer wat ik moet doen.
Hij is wel bij het UWV/werkplein geweest. Hij heeft daar een test ingevuld waar uitkwam dat hij emotioneel gezien nog niet toe was aan werk en dat hij een baan niet aan zou kunnen. Hij heeft onder andere naar aanleiding van dit nieuws gesprekken gekregen bij mediant (ggz-instelling). Hier is naar voren gekomen dat mijn vriend een depressie heeft. Dit was midden december 2009.
Sindsdien heeft hij ongeveer 1 keer per maand een gesprek bij mediant. Ik vind dit echter veel te weinig. Ik kan niet echt zeggen dat ik hem vooruit vind gaan of dat ik het idee heb dat hij zich beter voelt. Ook slikt hij antidepressiva. Een vrij lage dosis en hij geeft aan er niks van te merken.
Er wordt nu bij mediant gekeken of hij eventueel een persoonlijkheidsstoornis/autisme of iets in die trant heeft, waardoor zijn studie mogelijk is mislukt.
Ook is hij nu in afwachting van een reïntegratietraject die kan starten als hij zijn bijstand uitkering rond heeft.
Hij weet sinds dat hij gestopt is met zijn studie ook niet meer welke kant hij op wil. Hij heeft geen enkel idee welk beroep goed bij hem past.
Ik wil mijn vriend hoe dan ook graag steunen, maar ik heb mijn twijfels bij de behandelmethode die hij nu krijgt. Ik heb dit een aantal keer aangegeven, maar hij doet er niks mee. Ik weet niet of ik moet blijven pushen om dingen te doen (bijvoorbeeld in het huishouden) of dat ik hem hier juist in vrij moet laten, zodat hij zelf kan bepalen wat hij doet op een dag. Ik wil me namelijk geen zeurend wijf voelen! Maar eerlijk gezegd heb ik soms ook het idee dat mijn vriend dit alles een beetje gebruikt als excuus om geen stom baantje achter de lopende band te krijgen, wat hij waarschijnlijk best wel kan.
Ik zie hem natuurlijk liever aan het werk/aan de studie dan thuis!
Wat ik wil bereiken met dit topic: heeft iemand ervaring met een depressieve partner? Hoe ga je daar mee om? Of heeft iemand gewoon een nuttige tip. Ik hoor het graag, want ik weet niet goed meer wat ik moet doen.
dinsdag 23 februari 2010 om 22:05
Ik ben zelf een lange tijd depressief geweest en pushen om "dingen" te "moeten" doen werkte bij mij averechts. Ik werd er alleen maar somberder van als mensen/ partner zeiden wat ik allemaal wel niet "moest" doen. Belangrijk voor mij was een vaste dagindeling waarbij ik me goed voelde, die ik zelf dus gemaakt had. Al was het in het begin amper iets, mijn bed uitkomen was al een stap.
1 keer in de maand vind ik ook weinig, ik ging minstens 1 keer per week op een gesprek. Is er
al een psychologisch onderzoek gedaan?
Succes
1 keer in de maand vind ik ook weinig, ik ging minstens 1 keer per week op een gesprek. Is er
al een psychologisch onderzoek gedaan?
Succes
dinsdag 23 februari 2010 om 22:09
quote:nelleke4 schreef op 23 februari 2010 @ 22:05:
1 keer in de maand vind ik ook weinig, ik ging minstens 1 keer per week op een gesprek. Is er
al een psychologisch onderzoek gedaan?
Succes
Bedankt voor je reactie! Er is nog geen psychologisch onderzoek gedaan, hij staat wel op de wachtlijst. Ondertussen zijn ze nu aan het proberen autisme uit te sluiten wegens gesprekken met zijn moeder erbij.
Hij maakt nu elke dag een planning inderdaad, en dat gaat af en toe goed.
Maar wat vind jij er van dat hij zo veel achter zijn pc zit? (dan heb ik het echt over 10 uur per dag....) Maar laten zitten?
1 keer in de maand vind ik ook weinig, ik ging minstens 1 keer per week op een gesprek. Is er
al een psychologisch onderzoek gedaan?
Succes
Bedankt voor je reactie! Er is nog geen psychologisch onderzoek gedaan, hij staat wel op de wachtlijst. Ondertussen zijn ze nu aan het proberen autisme uit te sluiten wegens gesprekken met zijn moeder erbij.
Hij maakt nu elke dag een planning inderdaad, en dat gaat af en toe goed.
Maar wat vind jij er van dat hij zo veel achter zijn pc zit? (dan heb ik het echt over 10 uur per dag....) Maar laten zitten?
dinsdag 23 februari 2010 om 22:11
In december 2009 is hij naar Mediant gegaan zeg je, en hij heeft maandelijks een gesprek. Dan heeft hij dus nu twee gesprekken gehad. Je geeft aan dat je geen vooruitgang ziet. Ik zou een beetje geduld betrachten als ik jou was, na twee gesprekken zou dat wel wonderbaarlijk snel zijn!
Gebruikt hij antidepressiva? Gaat hij sporten? Eet hij gezond? Probeert hij structuur / dag-nachtritme in zijn dagen aan te brengen? Dat zijn belangrijke dingen die hij zelf kan doen om die gesprekken heen (de antidepressiva natuurlijk in samenspraak met zijn behandelaar).
Gebruikt hij antidepressiva? Gaat hij sporten? Eet hij gezond? Probeert hij structuur / dag-nachtritme in zijn dagen aan te brengen? Dat zijn belangrijke dingen die hij zelf kan doen om die gesprekken heen (de antidepressiva natuurlijk in samenspraak met zijn behandelaar).
dinsdag 23 februari 2010 om 22:14
Zelf kwam ik echt amper tot iets tijdens mijn depressie maar dat is voor iedere persoon anders natuurlijk. 10 uur achter een pc zitten is zowiezo erg lang en ik kan me voorstellen dat je dat vervelend vind als er verder niets in huis gebeurd. Kan je dat niet met hem bespreken, je vind het erg vervelend zo te lezen (wat ik overigens helemaal begrijp!) maarja wat je al zegt, mischien is het geen depressie maar wat anders, hopelijk komt dat onderzoek er snel!
dinsdag 23 februari 2010 om 22:18
quote:Teigera schreef op 23 februari 2010 @ 22:11:
In december 2009 is hij naar Mediant gegaan zeg je, en hij heeft maandelijks een gesprek. Dan heeft hij dus nu twee gesprekken gehad. Je geeft aan dat je geen vooruitgang ziet. Ik zou een beetje geduld betrachten als ik jou was, na twee gesprekken zou dat wel wonderbaarlijk snel zijn!
Klopt, maar ik hoopte eigenlijk op wat vaker begeleiding.
Gebruikt hij antidepressiva? Ja Gaat hij sporten? Nee, wel het advies geweest van de psychiater, maar dit lapt hij aardig aan zijn laars. Eet hij gezond? Ja, redelijk Probeert hij structuur / dag-nachtritme in zijn dagen aan te brengen? Dit probeert hij wel goed. Hij staat vaak met mij op om 8 uur, om achter zijn pc te gaan zitten en gaat optijd naar bed. Soms maakt hij het snachts laat (dan ook echt laat, 5 uur smorgens) om wederom achter zijn pc te zitten.. Dat zijn belangrijke dingen die hij zelf kan doen om die gesprekken heen (de antidepressiva natuurlijk in samenspraak met zijn behandelaar).
In december 2009 is hij naar Mediant gegaan zeg je, en hij heeft maandelijks een gesprek. Dan heeft hij dus nu twee gesprekken gehad. Je geeft aan dat je geen vooruitgang ziet. Ik zou een beetje geduld betrachten als ik jou was, na twee gesprekken zou dat wel wonderbaarlijk snel zijn!
Klopt, maar ik hoopte eigenlijk op wat vaker begeleiding.
Gebruikt hij antidepressiva? Ja Gaat hij sporten? Nee, wel het advies geweest van de psychiater, maar dit lapt hij aardig aan zijn laars. Eet hij gezond? Ja, redelijk Probeert hij structuur / dag-nachtritme in zijn dagen aan te brengen? Dit probeert hij wel goed. Hij staat vaak met mij op om 8 uur, om achter zijn pc te gaan zitten en gaat optijd naar bed. Soms maakt hij het snachts laat (dan ook echt laat, 5 uur smorgens) om wederom achter zijn pc te zitten.. Dat zijn belangrijke dingen die hij zelf kan doen om die gesprekken heen (de antidepressiva natuurlijk in samenspraak met zijn behandelaar).
dinsdag 23 februari 2010 om 22:52
Cookie, antidepressiva moeten worden opgebouwd en voordat het echt aanslaat, zijn er gauw al een maand of twee voorbij. Je vriend zal een ontzettende krachtsinspanning moeten leveren, door goed te eten, structuur in zijn dag aan te brengen en vooral ook iets te doen (al is t maar de afwas, of een wandeling buiten, of wat dan ook). Een van de moeilijkste gevolgen van depressiviteit is juist die lusteloosheid waar jij nu tegenaan lijkt te lopen.
Sterkte, want het is niet gemakkelijk om met een depressief persoon samen te zijn.
Sterkte, want het is niet gemakkelijk om met een depressief persoon samen te zijn.
dinsdag 23 februari 2010 om 22:59
Nu komen we denk ik zo tegen het probleem aan. Want mijn vriend weet wel dat hij dit moet doen, maar hij doet het niet. Hoe kan ik hem hier nou dan voor motiveren?
Antidepressiva slikt hij nu wel een maand of 3. Daar is hij in december gelijk mee begonnen. (vraag mij ook neit waarom zo snel, dat kon blijkbaar wel snel.)
Antidepressiva slikt hij nu wel een maand of 3. Daar is hij in december gelijk mee begonnen. (vraag mij ook neit waarom zo snel, dat kon blijkbaar wel snel.)
dinsdag 23 februari 2010 om 23:04
dinsdag 23 februari 2010 om 23:06
dinsdag 23 februari 2010 om 23:16
Je eigen grenzen bepalen en naast hem doorgaan met wat jij belangrijk vindt. Natuurlijk is begrip en een luisterend oor belangrijk echter ga niet over je eigen grenzen heen.
Denk dus na wat die grenzen voor jou zijn.
Pushen is in mijn ogen in zo mogelijk elke situatie niet de juiste keuze. Loslaten zorgt voor ruimte echter ik heb het dan over het loslaten van jouw gevoel van controle willen hebben op zijn proces.
als je het ziet als zijn keuzes , als zijn verantwoordelijkheid (wel-niet sporten. wel niet meer begeleiding zoeken etc) dan voel jij die verantwoordelijkheid ook niet (meer).
Natuurlijk kan je af en toe zeggen: ga je nog sporten?
Echter laat het daarbij en zoek vooral afleiding in zaken die je leuk vind. Leven naast een persoon in depressie kan geen makkelijk leven zijn. Zorg voor jezelf en als je dat lekker op de rit hebt (lees geen verantwoordelijkheid voelen voor zijn depressie) kan je hem juist tot steun zijn.
Denk dus na wat die grenzen voor jou zijn.
Pushen is in mijn ogen in zo mogelijk elke situatie niet de juiste keuze. Loslaten zorgt voor ruimte echter ik heb het dan over het loslaten van jouw gevoel van controle willen hebben op zijn proces.
als je het ziet als zijn keuzes , als zijn verantwoordelijkheid (wel-niet sporten. wel niet meer begeleiding zoeken etc) dan voel jij die verantwoordelijkheid ook niet (meer).
Natuurlijk kan je af en toe zeggen: ga je nog sporten?
Echter laat het daarbij en zoek vooral afleiding in zaken die je leuk vind. Leven naast een persoon in depressie kan geen makkelijk leven zijn. Zorg voor jezelf en als je dat lekker op de rit hebt (lees geen verantwoordelijkheid voelen voor zijn depressie) kan je hem juist tot steun zijn.
dinsdag 23 februari 2010 om 23:22
Bedankt!
Mijn grenzen ken ik gelukkig wel!
Hoe zit het met hem meeslepen naar de stad ofzo, zodat hij er even uit is. Goed of niet goed? Of moet dat dan juist van hem zelf komen?
Ik ga naar bed, maar wil jullie bedanken voor jullie behulpzame reacties!
Meer tips zijn natuurlijk altijd welkom...
Weltrusten!
Mijn grenzen ken ik gelukkig wel!
Hoe zit het met hem meeslepen naar de stad ofzo, zodat hij er even uit is. Goed of niet goed? Of moet dat dan juist van hem zelf komen?
Ik ga naar bed, maar wil jullie bedanken voor jullie behulpzame reacties!
Meer tips zijn natuurlijk altijd welkom...
Weltrusten!
woensdag 24 februari 2010 om 06:14
Misschien is er een sport die jullie allebei leuk vinden zodat je samen kan gaan? Ik merk dat het altijd makkelijker is om motivatie te vinden om te gaan sporten als ik met iemand heb afgesproken, dan wanneer ik alleen mn sportspullen moet pakken en de regen en de kou inmoet naar de sportschool.
En misschien kan je op die manier meer samen doen, om hem weer in beweging te krijgen? Dus dingen doen 's avonds in plaats van achter de pc hangen?
Ik snap overigens niet dat ze iemand met een depressie aanraden om vooral niet te gaan werken. Vind ik echt zo'n onzin! Het is toch juist heel belangrijk om een ritme en bezigheid te hebben als je een depressie hebt. Kan hij niet een eenvoudig baantje zoeken, niet fulltime, gewoon om weer onder de mensen te komen, wat om handen te hebben en weer wat verplichtingen te hebben?
En ik zou ook aandringen op meer gesprekken dan een per maand. Een per week lijkt me veel zinniger.
En misschien kan je op die manier meer samen doen, om hem weer in beweging te krijgen? Dus dingen doen 's avonds in plaats van achter de pc hangen?
Ik snap overigens niet dat ze iemand met een depressie aanraden om vooral niet te gaan werken. Vind ik echt zo'n onzin! Het is toch juist heel belangrijk om een ritme en bezigheid te hebben als je een depressie hebt. Kan hij niet een eenvoudig baantje zoeken, niet fulltime, gewoon om weer onder de mensen te komen, wat om handen te hebben en weer wat verplichtingen te hebben?
En ik zou ook aandringen op meer gesprekken dan een per maand. Een per week lijkt me veel zinniger.
I only get one shot at life - so I shoot to kill
woensdag 24 februari 2010 om 07:52
Cookie: als hij een redelijk goede dag heeft en hij is in staat om samen met jou iets te gaan doen, zou ik dat zeker doen! Lijkt me zowel goed voor hem, als goed voor jullie relatie.
Ik vrees echter dat je, wanneer je er een gestructureerde activiteit van maakt zoals "op woensdagavond sporten", je op kunt maken voor nog meer teleurstellingen. Laat het van het moment afhangen en kijk of hij zin heeft , maar ga er niet vanuit dat hij iedere woensdagavond zin heeft om met je te gaan sporten. Hij voelt dan de druk omdat hij "moet" sporten, en voelt zich extra ellendig als hij niet aan je verwachting kan voldoen.
Spijker, je hebt helemaal gelijk dat het goed is voor mensen met een depressie om ritme en een bezigheid te hebben. Echter is het denk ik te kort door de bocht om A. te zeggen dat mensen met een depressie aangeraden wordt niet meer te gaan werken, volgens mij gebeurt het bij deze jongen maar is ook nog lang niet duidelijk of er echt alleen sprake is van een depressie, en B. dat hij gewoon maar zou moeten werken, al is het een eenvoudig baantje. Een depressie is geen onwil, het is onmacht om de dingen te doen die je zou willen doen.
Ik vrees echter dat je, wanneer je er een gestructureerde activiteit van maakt zoals "op woensdagavond sporten", je op kunt maken voor nog meer teleurstellingen. Laat het van het moment afhangen en kijk of hij zin heeft , maar ga er niet vanuit dat hij iedere woensdagavond zin heeft om met je te gaan sporten. Hij voelt dan de druk omdat hij "moet" sporten, en voelt zich extra ellendig als hij niet aan je verwachting kan voldoen.
Spijker, je hebt helemaal gelijk dat het goed is voor mensen met een depressie om ritme en een bezigheid te hebben. Echter is het denk ik te kort door de bocht om A. te zeggen dat mensen met een depressie aangeraden wordt niet meer te gaan werken, volgens mij gebeurt het bij deze jongen maar is ook nog lang niet duidelijk of er echt alleen sprake is van een depressie, en B. dat hij gewoon maar zou moeten werken, al is het een eenvoudig baantje. Een depressie is geen onwil, het is onmacht om de dingen te doen die je zou willen doen.
