Rebound relatie???

Hallo lieve allemaal,



Ik ging 5.5 jaar met mijn ex vriend. In augustus verbrak hij onze relaties omdat we teveel ruzieetjes/discussies kregen en dat had hij geen energie meer voor, omdat hij ook weer met school zou beginnen. (Het ware vooral kleine onodige ruzietjes die zich opstappelde en vaak ontplofte)

Hij gaf al paar maanden ervoor aan dat hij wat rust wilde want dit kon niet doorgaan. Vanaf toen begonnen bij mij paniek belletjes te klinken want ik wilde hem niet kwijt..en ik dacht van rust komt einde. Ik was het hier niet mee eens en stemde tegen. Uiteindelijk is toch uitgegaan. Hij wilde geen relatie omdat hij bang was dat we weer terug zouden vallen in onze vicieuze circle van de irritaties en ruzies. Onze relatie voor deze circle was heel liefdevol en we waren echt samen 1. We hadden dezelfde kijk op het leven..af en toe wat botsingen maar dat hield het ook spannend. Jaloers en bang om elkaar te verliezen waren we ook. Veel meegemaakt.



Uiteindeijk is het uitgegaan in augustus..en ik werdt een wrak! ik deed van alles om hem terug te krijgen..althans dat was: hem vaak bellen/smsen...smeken om terug te komen...huilen...alles wat maar fout was. Er waren 2 gesprekken die leuk waren en dat merkte ik ook gewoon...alle gesprekken erna waren depresief en zielig van mijn kant...iets waar ik toen niet bewust voor was.

Vol met angst handelde ik..ik miste hem ziooooo vreselijk erg.



Ondanks dat heeft hij altijd gezegd dat hij nog van me houdt en dat hij me mist.

Op een gegevene moment liepen de gesprekken uit de hand en stond hij schreeuwen aan de tel efoon. Nog nooit had ik iemand zo horen schreeuwen. Hij werdt moe van mijn gedrag en kon hier niet meer tegen.

Ik werd hier gek van en stuurde hem boos een sms dat ik hier moe van werd en dat ik toch al dacht dat hij een andere vriendin had en dat hij toch al over mij heen was.En nog meer van drama zinnen. De volgende dag belde ik want ik was benieuwd naar zijn reactie. En hij was boos en vertelde dat hij niet over mijn heen was. Maar uiteindelijk vertelde hij me dus wel dat hij een vriendin had.Ik was nog kapotter dan kapot..dit kon niet waar zijn…achteraf heb ik hem zelf weggejaagd met mijn stalkerige gedrag. Ik wilde weten wie ze was..,maar hij wilde niks zeggen behalve haar naam en afkomst.



Nadat ik had opgehangen en in mijn verdriet verdronk, dacht ik ik ga hem een tijdje niet bellen. Ik moest mijn innerlijke rust vinden en weer nuchter naar situaties kunnen kijken. Hij vertelde me ook dat de reden van zijn nieuwe vriendin niet de reden was dat het uit was maar dat de ruzies dat waren en dat ik hem door alle rottige telefoontjes bewees dat er niks veranderd was. En gelijk had hij ook.

Na 3 maanden niks van mezelf te hebben laten horen…ben ik veel meer mezelf geworden. Ik ben er nog niet maar het lijkt een wereld van verschil soms. Ik geniet van kleine dingens en ik ben meer mij spirituele kant opgegaan.



Na drie maanden belde ik..dat was dus eergister: En ik belde met de intentie om een leuk gesprek te hebben. Gewoon als vrienden. Dat was aardig gelukt. Hij liet weten dat hij de dag ervoor nog aan mijn dacht. (aan het einde van het gesprek begreep ik dat het om intieme/sexuele gedachtens gingen) ( natuurlijk is het altijd wel leuk als iemand toch aantrekkelijke gedachtends heeft) Het was nog aan met zijn vriendin..toch kwam hij niet super blij over. Het leek alsof ik blijer was dan hijzelf. Ik wenste hem een gelukswens met haar. Het scheen ook dat zijn vriendin van mij afwist en dat hij haar vertelde dat het best moeilijk was omdat hij zoveel plannen met mij had. Ze heeft niet veel lange relaties gehad maar begreep mijn ex wel. Maar weet niet wat ze precies weet.

Hij vertelde dat ze 6 jaar ouder was en een zoontje had..volgens mij is het iemand van de buurt/vriendenkring want een foto van haar zoontje kwam me heel bekend voor.



Hij vroeg ook of we een keer konden afspreken? Ik zei..euhhh..ja..dat kan wel maar ik hoef nu geen datum te hebben. ( ik schrok nogal van de vraag want na 6/7 maanden elkaar niet te hebben gezien is het best wel even..raar om elkaar te zien(

Ik melde dat ik zelf (zogenaamd ) iemand leuk vond..niet om hem jaloers te maken maar een kleine duw geven om hem te laten zien wat hij kwijt is mag wel toch En ik heb er geen hele verhaal van gemaakt alleen dat ik iemand wel leuk vond. (dit kan ook vin diesel zijn) haha



Hij vroeg wie het was en hij wilde het graag weten..ik zei dat het er nie toe doet omdat het nog niet serieus was. En dat er überhaupt nog niks is. Hij bleef doorvragen. Ik hield het mysterieus.Ook vroeg hij of ik hem wilde laten weten als het wel wat geworden is. En maakte er nog een grapje over dat hij hem dan zou keuren of hij wel goed voor mij was . Ik zo: nou daar heb ik mijn vader voor. Hij bleef af en toe iets vragen over de jongen die ik zogezegd leuk vind. Maar ik bleef bij mn punt om niks te zeggen.

Nadat hij het weer over ons had werd ik er moe van en vroeg hem heel brutaal: Of hij me miste? Zonder na te denken kreeg ik een volmondige Ja!

Ook gaf hij toe dat zijn moeder het best snel vond dat hij nu een nieuwe vriendin heeft en hij dacht/denkt of gaf toe dat het misschien wel afleiding was /is. Hoe hij het precies zei weet ik niet.

Ook heeft hij gezegd dat: het ook anders had kunnen lopen tussen ons. ( in de maanden dat we ruziënd aan de tel zaten) en dat we iets moois hadden maar kapot hebben gemaakt..dat laatste zei hij 2 keer.



Toen we dit gesprek hadden was hij onderweg naar school en ik kreeg ook het gevoel dat hij even emotioneel werd. Het gesprek zelf was eigenlijk heel goed verlopen..zonder ruzie of verwijten.Toen we ophangen zei hij: ik geef je anders mijn (hij had een nieuwe) email adres wel. IK had zoiets..ooh nu wel. Maar ik zei: ik sms je de mijne wel. En toen zeiden we gedag.

Gelijk belde ik mijn vriendin op en die kreeg al snel door dat hij in een rebound relatie zit. ( nou moet ik toegeven dat hij heel erg met zichzelf zit) en dat hij toch naar intiemheid of een steun zoekt.

Ik heb nu mijn verhaal gedaan..heel rommelig maar de belangrijke dingen ingezet denk ik. Graag zou ik advies willen..want het is niet dat ik hem perse terug wil. Maar hij is wel mijn ware liefde ( andersom ook zoals hij zegt)

Maar wat denken jullie? Is dit een rebound?

Dit komt natuurlijk als een klap omdat hij altijd zei: laten we kijken hoe het gaat en na een half jjaar ./ jaar weer chillen en kijken wat er komt. vandaar dat deze situati heel vaag overkomt voor mij. en mij verhaal hier doe.





Thanks alvast.

over de ruzietjes waarover ik het had, dat was niet dat het zo 5.5 jaar ging. De ruzies ontstonden vooral de laatste maanden. hij wilde focussen op zijn nieuwe studie en kon vde irriaties niet erbij hebben..hij wilde dat we juist goed met elkaar omgingen. Vandaar dit het uitging...want samen lukte het even niet. Toen het uit was heb ik alles gedaan wat maar fout was om normaal,,..dit bracht ons nog meer de elende in...en de rest staat in mijn verhaal



Het was eeen rommelige verhaal..maar heb het even snel getypyt

Ja of het echt een stiekeme afspraak is weet ik niet..ik neem aan dat hij eerlijk is, tegen haar.

Zijn gevoel lijkt steeds te komen..zodra we een normaal gesprek hebben..ik reageerde voorheen altijd dramaqueen en toen stond hij natuurlijk aan de top van de berg om zo stoer na mij toe te doen.



Ik weet ook niet wat voor type vrouw het is..behalve dat ze 31 is en niet echt lange relaties heeft gehad...en een zoon van 8 heeft. En ik vermoedt dat het iemand is die hij via zn vrienden kring kent.



Sorry als ik nu heel raar overkom..ik hoop dat iedereen mijn verdriet een beetje begrijpt Het is zo verwarrend.