Relaties
alle pijlers
Relatie is niet goed maar ook niet altijd slecht
dinsdag 30 december 2008 om 09:34
Een tijd geleden heb ik ook een topic geopend over mijn relatie.
Ik twijfel nogal. Nu gaat het niet altijd slecht en zijn er ook goede momenten.
Wat voor mij ook meespeelt is dat we samen een kindje hebben dus ik zeker niet zomaar op wil geven.
Maar we leven meer als broer en zus en ik irriteer me regelmatig aan zijn negatieve levenshouding.
Ik ben veranderd in deze relatie.
Toch vind ik niet dat we het altijd zo slecht samen hebben en is er zeker ook een gevoel van liefde.
Maar seksueel gezien kan ik me door de dingen die gebeurd zijn niet meer voor hem openstellen.
Ik vind het zo moeilijk!
Aan de ene kant denk ik dat er meer is en ik beter verdien (en hij ook!). Maar aan de andere kant is hij mijn maatje ook wel en kan ik een leven zonder hem niet voorstellen.
Dus laat ik het maar wat aansudderen tot er een moment komt dat ik denk: nu is het genoeg.
Wat meespeelt is dat hij mij in het verleden veel dingen heeft aangedaan (drugsgebruik en daar over liegen, teveel drinken en dan zomaar een nacht wegblijven enz).
Daardoor heeft hij mij veel pijn gedaan.
Maar tegenwoordig doet hij zijn best en hij drinkt niet meer en gaat ook niet stappen of wat dan ook.
hij is er voor mij en mijn kindje.
Alleen lijkt het voor mij te laat te zijn... zo voelt het soms.
In ruzies komt het voor mij weer naar boven en hij vindt het dan niet fair dat ik daar weer over begin..
Maar hij heeft nooit echt zijn spijt betuigd en vind dat we niet terug moeten kijken naar het verleden.
Wat ook irritant is: als ik ergens over wil discusseren dan kapt hij mij vrij snel af en zegt: je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk etc.
Dat maakt me dan weer heel erg boos.
Het probleem is dat ik ook niet weet wat ik wil. Dus blijf ik maar in de situatie hangen.
Ook ontbreekt het mij aan steun in mijn omgeving, mijn ouders steunen mij niet (die zouden alleen de nadelen zien en vinden vooral dat je bij elkaar moet blijven).
Dus soms voel ik me dan heel eenzaam. Heb het gevoel dat ik klem zit in de situatie.
Momenteel gaat het wel weer goed met mijn relatie. Maar vooral als ik niet teveel commentaar geef op dingen (dus mijn mond hou).
Hij zoekt al heel gauw wat achter gewoon onschuldige aanwijzingen (zijn eigen onzekerheid denk ik).
Wat ik wil met dit topic? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien herkenning ofzo
Ik twijfel nogal. Nu gaat het niet altijd slecht en zijn er ook goede momenten.
Wat voor mij ook meespeelt is dat we samen een kindje hebben dus ik zeker niet zomaar op wil geven.
Maar we leven meer als broer en zus en ik irriteer me regelmatig aan zijn negatieve levenshouding.
Ik ben veranderd in deze relatie.
Toch vind ik niet dat we het altijd zo slecht samen hebben en is er zeker ook een gevoel van liefde.
Maar seksueel gezien kan ik me door de dingen die gebeurd zijn niet meer voor hem openstellen.
Ik vind het zo moeilijk!
Aan de ene kant denk ik dat er meer is en ik beter verdien (en hij ook!). Maar aan de andere kant is hij mijn maatje ook wel en kan ik een leven zonder hem niet voorstellen.
Dus laat ik het maar wat aansudderen tot er een moment komt dat ik denk: nu is het genoeg.
Wat meespeelt is dat hij mij in het verleden veel dingen heeft aangedaan (drugsgebruik en daar over liegen, teveel drinken en dan zomaar een nacht wegblijven enz).
Daardoor heeft hij mij veel pijn gedaan.
Maar tegenwoordig doet hij zijn best en hij drinkt niet meer en gaat ook niet stappen of wat dan ook.
hij is er voor mij en mijn kindje.
Alleen lijkt het voor mij te laat te zijn... zo voelt het soms.
In ruzies komt het voor mij weer naar boven en hij vindt het dan niet fair dat ik daar weer over begin..
Maar hij heeft nooit echt zijn spijt betuigd en vind dat we niet terug moeten kijken naar het verleden.
Wat ook irritant is: als ik ergens over wil discusseren dan kapt hij mij vrij snel af en zegt: je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk etc.
Dat maakt me dan weer heel erg boos.
Het probleem is dat ik ook niet weet wat ik wil. Dus blijf ik maar in de situatie hangen.
Ook ontbreekt het mij aan steun in mijn omgeving, mijn ouders steunen mij niet (die zouden alleen de nadelen zien en vinden vooral dat je bij elkaar moet blijven).
Dus soms voel ik me dan heel eenzaam. Heb het gevoel dat ik klem zit in de situatie.
Momenteel gaat het wel weer goed met mijn relatie. Maar vooral als ik niet teveel commentaar geef op dingen (dus mijn mond hou).
Hij zoekt al heel gauw wat achter gewoon onschuldige aanwijzingen (zijn eigen onzekerheid denk ik).
Wat ik wil met dit topic? Ik weet het eigenlijk niet. Misschien herkenning ofzo
dinsdag 30 december 2008 om 09:40
Ook zoiets...overdag smsen we af en toe. En dan stuurt hij wel eens ik hou van jou in een berichtje. Maar dat kan me soms gewoon irriteren!
Ik sms het dan met weerzin terug. Ik vind dit zo stom van mezelf!
Ik vraag me af of ik dan nog wel van hem hou.
Hij heeft wel eens op het punt gestaan om weg te gaan maar toen raakte ik helemaal in paniek. Als het dan zover is dan wil ik het helemaal niet...
Bang voor de toekomst en alleen te zorgen voor ons kindje.
Want hij doet dus best veel...
Vanwege gezondheidsklachten kan ik niet altijd zo goed op gang komen (fibromyalgie) en daarom zorgt hij meestal s ochtends vroeg voor ons zoontje.
Ik moet dankbaar zijn dat hij zoveel voor ons doet verder maar waarom voelt het dan niet zo?
Hou ik niet genoeg van mezelf en kan ik daarom niet van hem houden. Of is het er gewoon niet meer....
Ik moet zeggen dat door mijn gezondheidsklachten de drempel ook hoger is.
Als ik een paar dagen alleen voor ons kindje heb gezorgd dan heb ik echt even een dag nodig dat ik het rustig aan kan doen.
Anders is mijn lichaam helemaal "op".
Omdat ik dus mijn vriend ook wel nodig heb, pik ik gewoon bepaalde dingen van hem.
Niet goed maar ik kan gewoon niet anders nu, zo voelt het.
Ik denk altijd maar: als mijn zoontje wat ouder is, misschien neem ik dan de stap wel.
Want ik heb het gevoel dat er meer is, dat je in een relatie moet kunnen leven waarin je compleet jezelf bent en niet bang bent voor de reactie van de ander.
Ik sms het dan met weerzin terug. Ik vind dit zo stom van mezelf!
Ik vraag me af of ik dan nog wel van hem hou.
Hij heeft wel eens op het punt gestaan om weg te gaan maar toen raakte ik helemaal in paniek. Als het dan zover is dan wil ik het helemaal niet...
Bang voor de toekomst en alleen te zorgen voor ons kindje.
Want hij doet dus best veel...
Vanwege gezondheidsklachten kan ik niet altijd zo goed op gang komen (fibromyalgie) en daarom zorgt hij meestal s ochtends vroeg voor ons zoontje.
Ik moet dankbaar zijn dat hij zoveel voor ons doet verder maar waarom voelt het dan niet zo?
Hou ik niet genoeg van mezelf en kan ik daarom niet van hem houden. Of is het er gewoon niet meer....
Ik moet zeggen dat door mijn gezondheidsklachten de drempel ook hoger is.
Als ik een paar dagen alleen voor ons kindje heb gezorgd dan heb ik echt even een dag nodig dat ik het rustig aan kan doen.
Anders is mijn lichaam helemaal "op".
Omdat ik dus mijn vriend ook wel nodig heb, pik ik gewoon bepaalde dingen van hem.
Niet goed maar ik kan gewoon niet anders nu, zo voelt het.
Ik denk altijd maar: als mijn zoontje wat ouder is, misschien neem ik dan de stap wel.
Want ik heb het gevoel dat er meer is, dat je in een relatie moet kunnen leven waarin je compleet jezelf bent en niet bang bent voor de reactie van de ander.
dinsdag 30 december 2008 om 09:42
Je schrijft dat je nu nog goede vrienden bent. Als je hiermee door blijft gaan gaat dat misschien ook over, omdat irritaties gaan overheersen als je samen woont. Is het geen idee om uit elkaar te gaan en dan bij elkaar in de buurt te gaan wonen (desnoods in dezelfde straat) zodat je makkelijk samen het kind kunt opvoeden, maar wel allebei weer ruimte en vrijheid hebt?
dinsdag 30 december 2008 om 09:47
Hoi Dania1980,
Ik heb ook een aantal keer gereageerd op het eerdere topic dat je hierover had aangemaakt. Vervelend dat je je nog steeds niet echt goed voelt in deze relatie ook al zijn een aantal issues (zoals het drank en drugsmisbruik) al wel opgelost.
Mijn mening is denk ik wel duidelijk. Ik zou niet in deze relatie willen blijven zitten, maar ik begrijp dat jij daar (nog) niet aan toe bent. Een andere optie zou ik vinden dat je samen hulp inschakelt om beter met elkaar te leren communiceren en de dingen uit het verleden uit te praten. Zodat jij je dingen kwijt kan zonder dat hij zich "aangevallen" voelt waardoor hij reageert met " je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk".
In mijn ogen alles beter dan je relatie "aan laten sudderen".
Heel veel sterkte!
WZK
Ik heb ook een aantal keer gereageerd op het eerdere topic dat je hierover had aangemaakt. Vervelend dat je je nog steeds niet echt goed voelt in deze relatie ook al zijn een aantal issues (zoals het drank en drugsmisbruik) al wel opgelost.
Mijn mening is denk ik wel duidelijk. Ik zou niet in deze relatie willen blijven zitten, maar ik begrijp dat jij daar (nog) niet aan toe bent. Een andere optie zou ik vinden dat je samen hulp inschakelt om beter met elkaar te leren communiceren en de dingen uit het verleden uit te praten. Zodat jij je dingen kwijt kan zonder dat hij zich "aangevallen" voelt waardoor hij reageert met " je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk".
In mijn ogen alles beter dan je relatie "aan laten sudderen".
Heel veel sterkte!
WZK
dinsdag 30 december 2008 om 09:51
Is die paniek niet voortgekomen uit het idee alleen te moeten zijn? Meer dan uit liefde en paniek om hém (zoals hij is, en jou behandeld) te verliezen? Dat is een belangrijk punt namelijk.
Bij iemand blijven voor een kind kan heel nobel klinken, maar welk voorbeeld geef je je kind dan? Tegenwoordig wordt er makkelijk uit elkaar gegaan, en misschien is dat niet altijd een goede zaak. Maar er wordt tegenwoordig ook te lang bij elkaar gebleven, om verkeerde redenen. En dat hoeft helemaal niet meer.
Je kunt de antwoorden alleen bij jezelf terugvinden. Ben jij gelukkig met je vriend en vind je jullie relatie het goede voorbeeld voor jullie kindje? Dan kun je kijken hoe jullie samen aan de problemen gaan werken, maar zie ook in wanneer het trekken aan een dood paard is. En stop in dat laatste niet al je energie.
Bij iemand blijven voor een kind kan heel nobel klinken, maar welk voorbeeld geef je je kind dan? Tegenwoordig wordt er makkelijk uit elkaar gegaan, en misschien is dat niet altijd een goede zaak. Maar er wordt tegenwoordig ook te lang bij elkaar gebleven, om verkeerde redenen. En dat hoeft helemaal niet meer.
Je kunt de antwoorden alleen bij jezelf terugvinden. Ben jij gelukkig met je vriend en vind je jullie relatie het goede voorbeeld voor jullie kindje? Dan kun je kijken hoe jullie samen aan de problemen gaan werken, maar zie ook in wanneer het trekken aan een dood paard is. En stop in dat laatste niet al je energie.
dinsdag 30 december 2008 om 10:21
in hoeverre is hij van jouw twijfel op de hoogte? Lijkt mij niet echt eerlijk tegenover je vriend dat je met weerzin zegt van hem te houden en er nu al over denkt om bij hem weg te gaan als je zoontje wat ouder si en je hem dus niet meer zo hard ´nodig hebt´. Dan gebruik je hem dus eigenlijk alleen maar.
dinsdag 30 december 2008 om 11:01
We hebben de twijfel beide wel eens uitgesproken.
En nee ik kom in ruzies niet altijd terug op het verleden maar het speelt wel een rol qua vertrouwen.
Maar we irriteren ons gewoon vaak aan elkaar.
We verschillen veel van mening, ook over belangrijke zaken.
Ook ben ik zelf nu niet al te positief ook door een depressie.
ik heb geen contact meer met mijn ouders op dit moment, ben geestelijk mishandeld door mijn moeder.
Maar dan is het juist extra belangrijk dat je partner dat wel is...
Hij trapt me juist op bepaalde momenten nog verder de grond in.
Ik denk dat het ook niet goed is om dit op het forum te plaatsen want uiteindelijk moet je toch zelf die beslissing nemen.
Maar ik kan er helaas niet goed met mijn vriend over praten. Als ik het over twijfel heb dan zegt hij gelijk: dan houden we er toch mee op.
Er is bij hem geen middenweg.
Ik heb wel eens gedacht dat hij borderline heeft. Niet dat dat zijn gedrag goed praat maar hij heeft nogal excessieve uitspattingen gehad qua drank, drugs, onder invloed in de auto stappen enz. En daarbij reageert hij vaak op gewoon normaal bedoelde opmerkingen erg prikkelbaar.
Waar ik dus niks mee bedoel.
Zelf heeft hij commentaar op veel dingen wat ik doe. Maar ik krijg al een boze reactie als ik hem vraag iets op te ruimen of anders te doen.
Andersom maakt dat mij niet echt uit. Maar hij is nogal tegenstrijdig soms in zijn gedrag.
Irriteert zich aan allemaal rommel maar als je dan zijn gereedschap ziet wat overal door het huis slingert of in de schuur dan denk ik tsja. Of je bent netjes of je bent het niet.
Of zijn visspullen lagen bijvoorbeeld nog in de auto. Ik wilde laatst boodschappen gaan doen en toen paste het krat er niet in. Dus ik had hem gewoon netjes gevraagd of hij zijn spullen er ff uit wilde halen (hij was twee weken daarvoor wezen vissen..).
Dan reageert ie al pissig. Ik mag geen aanmerking op hem hebben lijkt het wel.
Terwijl het vaak gewoon doodgewone vragen zijn die ik stel.
Dat gedrag kan ik niet meer tegen.
En er dan over vallen als er in huis naar zijn mening iets niet goed is.
Hij lijkt soms twee kanten te hebben. Bij een ander/buitenshuis vriendelijk en weinig assertief maar thuis heeft hij soms van die gemene trekjes.
Mensen geloven me ook echt niet als ik zeg wat hij soms tegen mij zegt.
Dat zal ik dan wel verdiend hebben (?)
En nee ik kom in ruzies niet altijd terug op het verleden maar het speelt wel een rol qua vertrouwen.
Maar we irriteren ons gewoon vaak aan elkaar.
We verschillen veel van mening, ook over belangrijke zaken.
Ook ben ik zelf nu niet al te positief ook door een depressie.
ik heb geen contact meer met mijn ouders op dit moment, ben geestelijk mishandeld door mijn moeder.
Maar dan is het juist extra belangrijk dat je partner dat wel is...
Hij trapt me juist op bepaalde momenten nog verder de grond in.
Ik denk dat het ook niet goed is om dit op het forum te plaatsen want uiteindelijk moet je toch zelf die beslissing nemen.
Maar ik kan er helaas niet goed met mijn vriend over praten. Als ik het over twijfel heb dan zegt hij gelijk: dan houden we er toch mee op.
Er is bij hem geen middenweg.
Ik heb wel eens gedacht dat hij borderline heeft. Niet dat dat zijn gedrag goed praat maar hij heeft nogal excessieve uitspattingen gehad qua drank, drugs, onder invloed in de auto stappen enz. En daarbij reageert hij vaak op gewoon normaal bedoelde opmerkingen erg prikkelbaar.
Waar ik dus niks mee bedoel.
Zelf heeft hij commentaar op veel dingen wat ik doe. Maar ik krijg al een boze reactie als ik hem vraag iets op te ruimen of anders te doen.
Andersom maakt dat mij niet echt uit. Maar hij is nogal tegenstrijdig soms in zijn gedrag.
Irriteert zich aan allemaal rommel maar als je dan zijn gereedschap ziet wat overal door het huis slingert of in de schuur dan denk ik tsja. Of je bent netjes of je bent het niet.
Of zijn visspullen lagen bijvoorbeeld nog in de auto. Ik wilde laatst boodschappen gaan doen en toen paste het krat er niet in. Dus ik had hem gewoon netjes gevraagd of hij zijn spullen er ff uit wilde halen (hij was twee weken daarvoor wezen vissen..).
Dan reageert ie al pissig. Ik mag geen aanmerking op hem hebben lijkt het wel.
Terwijl het vaak gewoon doodgewone vragen zijn die ik stel.
Dat gedrag kan ik niet meer tegen.
En er dan over vallen als er in huis naar zijn mening iets niet goed is.
Hij lijkt soms twee kanten te hebben. Bij een ander/buitenshuis vriendelijk en weinig assertief maar thuis heeft hij soms van die gemene trekjes.
Mensen geloven me ook echt niet als ik zeg wat hij soms tegen mij zegt.
Dat zal ik dan wel verdiend hebben (?)
dinsdag 30 december 2008 om 12:01
Raak je in paniek als ie weg wil gaan vanwege t feit dat je hem gaat missen als partner? Of omdat je er dan 'alleen' voor komt te staan?
Ik vind het heel goed van je dat je denkt in het belang van jullie kindje, en als ik je topic zo lees zijn er zeker ook nog goede dingen tussen jullie. Ik denk dat je zelf ook wel weet dat jij de enige bent die kan beslissen of deze relatie wel of niet nog een kans heeft om te slagen, niemand van ons kan daar op antwoorden. Wat ik zelf het afgelopen jaar geleerd heb is dat een relatie iets is waar je aan moet blijven werken, elke dag weer. Gelukkig is t bij mij en mn vriend goedgegaan, maar ik stond op een gegeven moment ook op t punt om bij hem weg te gaan.
Wat bij mij geholpen heeft is dat ik bij mn vriend heel duidelijk heb aangegeven dat ik tijd voor mezelf nodig had, dat ik zelf wilde kunnen nadenken over mijn/onze toekomst. Besef dat je niet direct hoeft te kiezen, ga gewoon rustig nadenken over wat je wilt, je hoeft niet nu te beslissen of je 'voor altijd' bij hem wilt blijven! Als het nu goed voelt, dan is dat heel mooi, maar mss is dat over een jaartje wel weer anders, besef dat er altijd een keuze is, ook al is dat niet altijd makkelijk.
En is relatietherapie niet wat voor jullie? Mss. is het goed dat er eens een neutraal persoon samen met jullie kijkt naar jullie relatie.
Heel veel sterkte!! Liefs Pien
Ik vind het heel goed van je dat je denkt in het belang van jullie kindje, en als ik je topic zo lees zijn er zeker ook nog goede dingen tussen jullie. Ik denk dat je zelf ook wel weet dat jij de enige bent die kan beslissen of deze relatie wel of niet nog een kans heeft om te slagen, niemand van ons kan daar op antwoorden. Wat ik zelf het afgelopen jaar geleerd heb is dat een relatie iets is waar je aan moet blijven werken, elke dag weer. Gelukkig is t bij mij en mn vriend goedgegaan, maar ik stond op een gegeven moment ook op t punt om bij hem weg te gaan.
Wat bij mij geholpen heeft is dat ik bij mn vriend heel duidelijk heb aangegeven dat ik tijd voor mezelf nodig had, dat ik zelf wilde kunnen nadenken over mijn/onze toekomst. Besef dat je niet direct hoeft te kiezen, ga gewoon rustig nadenken over wat je wilt, je hoeft niet nu te beslissen of je 'voor altijd' bij hem wilt blijven! Als het nu goed voelt, dan is dat heel mooi, maar mss is dat over een jaartje wel weer anders, besef dat er altijd een keuze is, ook al is dat niet altijd makkelijk.
En is relatietherapie niet wat voor jullie? Mss. is het goed dat er eens een neutraal persoon samen met jullie kijkt naar jullie relatie.
Heel veel sterkte!! Liefs Pien
dinsdag 30 december 2008 om 12:19
quote:korenwolf schreef op 30 december 2008 @ 11:05:
Ho, wacht even... als jij echt een depressie hebt, dan is het nu niet helemaal de tijd om dat soort ingrijpende beslissingen te nemen. Eerst beter worden. Heb je een therapeut?
Ja ik ben idd in therapie. Juist toen zijn al die gevoelens nog meer naar boven gekomen.
Het stomme is dat mijn therapeute min of meer liet doorschemeren dat ze deze relatie niet goed voor me vond. (en dit is een therapeute met meer dan 20 jaar ervaring..) Ik snap het ook wel gezien de feiten. Maar hij is niet alleen maar slecht.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik met hem aan kinderen ben begonnen omdat de basis toen al niet goed was.
Ik moest zonodig, had echt een sterke kinderwens en was bang dat het er anders nooit meer van zou komen..
Met mijn kindje ben ik dolblij dus ik heb zeker niet spijt van die keuze. wel spijt dat ik mijn twijfels heb weggedrukt over deze relatie. Dat ik niet eerder duidelijk zag hoe het er aan toe gaat..
Wat nog niet wil zeggen dat hij alleen maar een slecht persoon is maar ik zie steeds meer de verschillen.
Ook krijg ik het gevoel dat hij mij graag afhankelijk van hem wil houden.
Hij zegt altijd: je moet meer voor jezelf doen, ga er eens uit etc.
Maar als ik dat dan doe dan lijkt hij wel jaloers of vraagt niet hoe het was.
Ergens is hij bang dat ik wel zonder hem kan.
Daarom kleineert hij me soms ook, omdat hij zelf onzeker is.
Verder krijg ik gewoon weinig steun van hem.
Bijvoorbeeld dat ik net voor de kerstdagen het contact met mijn ouders heb verbroken...
Hij vraagt niet 1x hoe het voor me is. Ik moet er zelf over beginnen.
Op een of andere manier "mist" hij iets. Daarom denk ik wel eens aan een soort van autisme.
hij heeft erg weinig inlevingsvermogen en kan soms erg bot zijn en onverschillig.
Het meeste kwetste mij dat hij tijdens een ruzietje over wat onbelangrijks dan wel zoiets tegen me gebruikt ("waar moet je heen dan, je kan immers nergens terecht enz.).
Daarmee kwetst hij mij ontzettend.
Terwijl ik dus van tevoren had gezegd dat hij nooit weer dat soort dingen in een ruzie mag gebruiken.
Wat doet hij de eerstvolgende keer.... juist!
En dat voelt voor mij als verraad aan. Ik voel me in mijn relatie dus ook niet veilig.
Dat maakt dan weer dat ik me eenzaam voel en voor hem ga afsluiten zodat hij me niet meer kan kwetsen.
Daar komt het denk ik van; ik wil het niet meer voelen omdat hij mij keer op keer pijn heeft gedaan.
De depressie is ook in deze relatie ontstaan.
Ik zie dat het erin is geslopen. Al die jaren dat ik vocht voor onze relatie terwijl hij er geen moeite voor deed.
En net nu hij een beetje moeite gaat doen zie ik het niet meer zitten...
Op de goede momenten dus wel.
Maar het enige wat leuk is is samen tv kijken naar onze favoriete programma's. Of lekker wandelen met onze zoon.
Dat is natuurlijk niet waar een goede relatie uit bestaat of wel?
Ik weet gewoon niet eens meer hoe dan een goede relatie er wel uit moet zien. Misschien verwacht ik teveel?
Het is dus vooral dat hij dus dingen tegen mij gebruikt die mij al pijn doen.
Dus dat ik geen contact meer heb met familie en dan geeft hij ook nog een trap na.
Dat hoort niet!
Ho, wacht even... als jij echt een depressie hebt, dan is het nu niet helemaal de tijd om dat soort ingrijpende beslissingen te nemen. Eerst beter worden. Heb je een therapeut?
Ja ik ben idd in therapie. Juist toen zijn al die gevoelens nog meer naar boven gekomen.
Het stomme is dat mijn therapeute min of meer liet doorschemeren dat ze deze relatie niet goed voor me vond. (en dit is een therapeute met meer dan 20 jaar ervaring..) Ik snap het ook wel gezien de feiten. Maar hij is niet alleen maar slecht.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan dat ik met hem aan kinderen ben begonnen omdat de basis toen al niet goed was.
Ik moest zonodig, had echt een sterke kinderwens en was bang dat het er anders nooit meer van zou komen..
Met mijn kindje ben ik dolblij dus ik heb zeker niet spijt van die keuze. wel spijt dat ik mijn twijfels heb weggedrukt over deze relatie. Dat ik niet eerder duidelijk zag hoe het er aan toe gaat..
Wat nog niet wil zeggen dat hij alleen maar een slecht persoon is maar ik zie steeds meer de verschillen.
Ook krijg ik het gevoel dat hij mij graag afhankelijk van hem wil houden.
Hij zegt altijd: je moet meer voor jezelf doen, ga er eens uit etc.
Maar als ik dat dan doe dan lijkt hij wel jaloers of vraagt niet hoe het was.
Ergens is hij bang dat ik wel zonder hem kan.
Daarom kleineert hij me soms ook, omdat hij zelf onzeker is.
Verder krijg ik gewoon weinig steun van hem.
Bijvoorbeeld dat ik net voor de kerstdagen het contact met mijn ouders heb verbroken...
Hij vraagt niet 1x hoe het voor me is. Ik moet er zelf over beginnen.
Op een of andere manier "mist" hij iets. Daarom denk ik wel eens aan een soort van autisme.
hij heeft erg weinig inlevingsvermogen en kan soms erg bot zijn en onverschillig.
Het meeste kwetste mij dat hij tijdens een ruzietje over wat onbelangrijks dan wel zoiets tegen me gebruikt ("waar moet je heen dan, je kan immers nergens terecht enz.).
Daarmee kwetst hij mij ontzettend.
Terwijl ik dus van tevoren had gezegd dat hij nooit weer dat soort dingen in een ruzie mag gebruiken.
Wat doet hij de eerstvolgende keer.... juist!
En dat voelt voor mij als verraad aan. Ik voel me in mijn relatie dus ook niet veilig.
Dat maakt dan weer dat ik me eenzaam voel en voor hem ga afsluiten zodat hij me niet meer kan kwetsen.
Daar komt het denk ik van; ik wil het niet meer voelen omdat hij mij keer op keer pijn heeft gedaan.
De depressie is ook in deze relatie ontstaan.
Ik zie dat het erin is geslopen. Al die jaren dat ik vocht voor onze relatie terwijl hij er geen moeite voor deed.
En net nu hij een beetje moeite gaat doen zie ik het niet meer zitten...
Op de goede momenten dus wel.
Maar het enige wat leuk is is samen tv kijken naar onze favoriete programma's. Of lekker wandelen met onze zoon.
Dat is natuurlijk niet waar een goede relatie uit bestaat of wel?
Ik weet gewoon niet eens meer hoe dan een goede relatie er wel uit moet zien. Misschien verwacht ik teveel?
Het is dus vooral dat hij dus dingen tegen mij gebruikt die mij al pijn doen.
Dus dat ik geen contact meer heb met familie en dan geeft hij ook nog een trap na.
Dat hoort niet!
dinsdag 30 december 2008 om 12:50
En ook geeft hij mij het gevoel dat het niet goed is zoals ik ben.
Dus als ik iets zeg wat hem niet zint: zuchten, geirriteerd reageren. En dus je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk.
Daar kan ik toch niks mee!
En het kwetst me dus.
het zal wel een wisselwerking zijn maar misschien is het gewoon niet meant to be.
Omdat ik het nog niet zeker weet laat ik het maar aanmodderen.
Op goede momenten denk ik nee ik wil niet bij hem weg maar als hij dan weer zo kwetsend doet dan zie ik het niet meer zitten.
En ook omdat hij zich emotioneel gezien niet goed in kan leven.
Nu weet ik dat mannen daar vaak meer moeite mee hebben dan vrouwen maar je leest toch ook wel dat er mannen zijn die wel hun emoties onderzoeken en begrijpen.
Hij doet er totaal niet moeite voor. Denk overal heel simpel over.
Als ik dan iets over mijn ouders zei dan was het: tsja je weet nu eenmaal dat het zo is (dus dan hoef je er verder niet meer moeite aan te verspillen).
ook komt hij niet echt voor me op. Als een van mijn ouders hier voor de deur zou staan en over mij zou beginnen dan zou hij niks zeggen, gewoon normaal doen.
Terwijl ik altijd voor mijn geliefden door het vuur ga. Ik zou iemand die mijn partner zo behandeld ook niet tolereren. Of tenminste vertellen waar het op staat.
Dus dat mis ik ook, de betrokkenheid. Voor elkaar door het vuur gaan.
Dus als ik iets zeg wat hem niet zint: zuchten, geirriteerd reageren. En dus je hebt gelijk, je hebt altijd gelijk.
Daar kan ik toch niks mee!
En het kwetst me dus.
het zal wel een wisselwerking zijn maar misschien is het gewoon niet meant to be.
Omdat ik het nog niet zeker weet laat ik het maar aanmodderen.
Op goede momenten denk ik nee ik wil niet bij hem weg maar als hij dan weer zo kwetsend doet dan zie ik het niet meer zitten.
En ook omdat hij zich emotioneel gezien niet goed in kan leven.
Nu weet ik dat mannen daar vaak meer moeite mee hebben dan vrouwen maar je leest toch ook wel dat er mannen zijn die wel hun emoties onderzoeken en begrijpen.
Hij doet er totaal niet moeite voor. Denk overal heel simpel over.
Als ik dan iets over mijn ouders zei dan was het: tsja je weet nu eenmaal dat het zo is (dus dan hoef je er verder niet meer moeite aan te verspillen).
ook komt hij niet echt voor me op. Als een van mijn ouders hier voor de deur zou staan en over mij zou beginnen dan zou hij niks zeggen, gewoon normaal doen.
Terwijl ik altijd voor mijn geliefden door het vuur ga. Ik zou iemand die mijn partner zo behandeld ook niet tolereren. Of tenminste vertellen waar het op staat.
Dus dat mis ik ook, de betrokkenheid. Voor elkaar door het vuur gaan.
dinsdag 30 december 2008 om 14:04
Meid wat een verhalen. Je zegt dat je twijfelt, oke ik denk dat iedereen weleens twijfelt over zijn/ haar relatie. Vergeet dat niemand perfect is, ook jij niet, en bij een ander vindt je ook wel weer negatieve punten. Maar jij moet wel lekker in je vel kunnen zitten, jezelf kunnen zijn bij hem en het voornaamste gelukkig met hem zijn en op hem kunnen bouwen en je dus veilig bij hem voelen.
Dat je al bang bent voor zijn reactie lijkt me niet gezond en dat hij in het verleden drugs/ alcohol heeft gebruikt wat jou in zijn vertrouwen heeft beschaamd heb je op dat moment toch wel geaccepteerd. Dus het is accepteren of juist niet. Dus stoppen of verdergaan. Je hebt die grens zelf verlegd. Dus dan vind ik dat je daar niet steeds op terug kunt vallen.
En als je hem niet kunt vertrouwen en daar nog steeds moeite mee hebt, zou ik me toch maar eens bepaalde dingen af gaan vragen. Hoever ga je eigenlijk in het verleggen van je grenzen?
Je zegt dat je ouders je niet steunen . Ik denk dat je ouders echt wel voor je klaarstaan Maar jij moet met hem gelukkig worden, je ouders niet, dus dat houdt in dat je zelf die keus moet maken! Dat kunnen je ouders niet voor je doen.
Je zegt dat hij een negatieve levenshouding heeft, even later in je verhaal kenmerk je jezelf ook door een depressie. Ik begrijp dat het leven met je ziekte niet altijd even makkelijk is.
Maar ook je vriend put energie in jullie relatie, en je vriend komt thuis van zijn werk, en jij zit in een dip (depressie), zal dat zeker op elkaar inwerken. Partners beïnvloeden elkaar.
Als jij met een lach op hem zit te wachten als hij thuis komt, zal dat hem heel anders op hem overkomen.
Je schrijft dat de depressie tijdens jullie relatie is ontstaan. En ja bij een depressie zie je alles negatief en heb je weinig tot nergens geen zin in. Voor een partner is het vaak moeilijk om hiermee om te gaan. Het vergt veel energie. Je zegt dat je vriend misschien wel borderline heeft of autistisch is. Het zijn allemaal punten om een manier te vinden waarom hij zo tegen je doet, zodat je de werkelijkheid niet onder ogen hoeft te komen. Ik denk dat je vriend niet zal gaan veranderen. Wat jij nodig hebt is iemand die laat zien die er voor je wil zijn!
En je kunt wel blijven kwijlen en twijfels uitspreken naar je vriend toe. Als dat andersom zo was, zou dat ook niet leuk overkomen. Je vriend wil ook weten waar hij aan toe is. En dan kan ik begrijpen dat hem het dan zo hoog zit en dan zegt: dan houden we er toch mee op.
Je kunt wel blijven mokken en mosteren meid! Maar je moet de knoop toch een keer doorhakken.
Of verder met hem en het beste er van maken of stoppen met hem. Met al dat gemoster schiet je niets mee op! Maar dan denk ik dat de grootste vraag nog rijst: kun jij wel alleen zijn?
Ik zeg altijd maar: Beter Gelukkig alleen dan Ongelukkig samen!
Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en ik wens je veel sterkte!
Dat je al bang bent voor zijn reactie lijkt me niet gezond en dat hij in het verleden drugs/ alcohol heeft gebruikt wat jou in zijn vertrouwen heeft beschaamd heb je op dat moment toch wel geaccepteerd. Dus het is accepteren of juist niet. Dus stoppen of verdergaan. Je hebt die grens zelf verlegd. Dus dan vind ik dat je daar niet steeds op terug kunt vallen.
En als je hem niet kunt vertrouwen en daar nog steeds moeite mee hebt, zou ik me toch maar eens bepaalde dingen af gaan vragen. Hoever ga je eigenlijk in het verleggen van je grenzen?
Je zegt dat je ouders je niet steunen . Ik denk dat je ouders echt wel voor je klaarstaan Maar jij moet met hem gelukkig worden, je ouders niet, dus dat houdt in dat je zelf die keus moet maken! Dat kunnen je ouders niet voor je doen.
Je zegt dat hij een negatieve levenshouding heeft, even later in je verhaal kenmerk je jezelf ook door een depressie. Ik begrijp dat het leven met je ziekte niet altijd even makkelijk is.
Maar ook je vriend put energie in jullie relatie, en je vriend komt thuis van zijn werk, en jij zit in een dip (depressie), zal dat zeker op elkaar inwerken. Partners beïnvloeden elkaar.
Als jij met een lach op hem zit te wachten als hij thuis komt, zal dat hem heel anders op hem overkomen.
Je schrijft dat de depressie tijdens jullie relatie is ontstaan. En ja bij een depressie zie je alles negatief en heb je weinig tot nergens geen zin in. Voor een partner is het vaak moeilijk om hiermee om te gaan. Het vergt veel energie. Je zegt dat je vriend misschien wel borderline heeft of autistisch is. Het zijn allemaal punten om een manier te vinden waarom hij zo tegen je doet, zodat je de werkelijkheid niet onder ogen hoeft te komen. Ik denk dat je vriend niet zal gaan veranderen. Wat jij nodig hebt is iemand die laat zien die er voor je wil zijn!
En je kunt wel blijven kwijlen en twijfels uitspreken naar je vriend toe. Als dat andersom zo was, zou dat ook niet leuk overkomen. Je vriend wil ook weten waar hij aan toe is. En dan kan ik begrijpen dat hem het dan zo hoog zit en dan zegt: dan houden we er toch mee op.
Je kunt wel blijven mokken en mosteren meid! Maar je moet de knoop toch een keer doorhakken.
Of verder met hem en het beste er van maken of stoppen met hem. Met al dat gemoster schiet je niets mee op! Maar dan denk ik dat de grootste vraag nog rijst: kun jij wel alleen zijn?
Ik zeg altijd maar: Beter Gelukkig alleen dan Ongelukkig samen!
Ik hoop dat je de juiste keuze maakt en ik wens je veel sterkte!
dinsdag 30 december 2008 om 16:03
Bedankt voor je uitgebreid reactie Palientje.
Ik voel me juist als ik alleen ben vaak somber, omdat ik dan meer tijd heb om te piekeren. En ik zie een leven alleen gewoon nog niet voor me. Ik kan ook slecht alleen zijn omdat ik me dan rot voel.
Ik spreek de twijfels ook niet steeds uit naar mijn vriend maar denk er weer over na als de spanning hoog oploopt.
Het valt me gewoon steeds meer op dat de sfeer in huis juist van zijn stemming afhangt.
Als hij goedgemutst is ben ik opgelucht. Ik ben nogal gevoelig en als hij dan chagrijnig is heeft dat automatisch zijn weerslag op mij.
Vaak doet hij ontevreden. Dus krijg ik het gevoel dat ik hem tevreden moet stellen.
In plaats dus dat ik me uit met mijn depressie ga ik hem juist opbeuren.
Ik mis gewoon iemand die mij opbeurt en die altijd voor me klaarstaat.
Dat ik geen contact heb met mijn ouders heeft niet met mijn relatie te maken.
Mijn moeder maakt nogal rotopmerkingen tegen me en de laatste keer dat ze het deed was het de druppel.
Ik heb juist door haar een laag zelfbeeld gekregen.
Dat ze nu even tijdelijk uit mijn leven is geeft me rust.
Nu mijn relatie nog.
Ik ga proberen er voorlopig nog wat van te maken. Komt er weer een punt waarvan ik denk tot hier en niet verder dan houdt het een keer op.
Ik zou er graag wat van willen maken maar als die eigenschappen gewoon niet aanwezig zijn in een persoon houdt het op.
Het is ook weer niet zo dat ik helemaal niet van hem hou.
Door mijn depressie voel ik soms ook niets...
Ik voel me juist als ik alleen ben vaak somber, omdat ik dan meer tijd heb om te piekeren. En ik zie een leven alleen gewoon nog niet voor me. Ik kan ook slecht alleen zijn omdat ik me dan rot voel.
Ik spreek de twijfels ook niet steeds uit naar mijn vriend maar denk er weer over na als de spanning hoog oploopt.
Het valt me gewoon steeds meer op dat de sfeer in huis juist van zijn stemming afhangt.
Als hij goedgemutst is ben ik opgelucht. Ik ben nogal gevoelig en als hij dan chagrijnig is heeft dat automatisch zijn weerslag op mij.
Vaak doet hij ontevreden. Dus krijg ik het gevoel dat ik hem tevreden moet stellen.
In plaats dus dat ik me uit met mijn depressie ga ik hem juist opbeuren.
Ik mis gewoon iemand die mij opbeurt en die altijd voor me klaarstaat.
Dat ik geen contact heb met mijn ouders heeft niet met mijn relatie te maken.
Mijn moeder maakt nogal rotopmerkingen tegen me en de laatste keer dat ze het deed was het de druppel.
Ik heb juist door haar een laag zelfbeeld gekregen.
Dat ze nu even tijdelijk uit mijn leven is geeft me rust.
Nu mijn relatie nog.
Ik ga proberen er voorlopig nog wat van te maken. Komt er weer een punt waarvan ik denk tot hier en niet verder dan houdt het een keer op.
Ik zou er graag wat van willen maken maar als die eigenschappen gewoon niet aanwezig zijn in een persoon houdt het op.
Het is ook weer niet zo dat ik helemaal niet van hem hou.
Door mijn depressie voel ik soms ook niets...
zaterdag 3 januari 2009 om 22:29
Vandaag weer een ruzie gehad over eigenlijk niks. Maar normaal ruzie maken kan hier ook niet. Hij haalt er altijd andere dingen bij (op de persoon spelen)
Ik ben het zo zat!
Hij heeft echt zijn goede kanten en ik hou toch nog steeds heel veel van hem maar we lijken alleen maar ruzie te kunnen maken.
Ik zei dus vanavond toen hij zei; nou zo maar weer slapen he dat ik na zat te denken over onze relatie.
Dat het zo niet langer kan.
En ja hoor hij wordt weer gelijk boos. Ik zeg niet eens dat het aan hem ligt, helemaal niet maar op een of andere manier vat hij dat gelijk zo op.
En dat doet me dan nog meer pijn.
Hij zei: straks heb je met iedereen ruzie.
Ik heb een slecht contact met ouders en ook mijn broers.
Maar dit komt omdat ik nu pas voor mezelf op ga komen en mensen daar duidelijk niet van gediend zijn.
Het doet me dus pijn dat hij dat zegt.
Dus ik zei misschien moeten we dan tijdelijk maar uit elkaar.
Hij zei dat hij dan wel naar zijn moeder ging morgen.
Maar verder word er ook niet gepraat he. Hij wordt boos en that's it.
En dat doet me nog het meeste pijn. Stel dat de relatie zo eindigt. Dan heb ik al die jaren energie in iets gestoken wat hij even met een ruzie beeindigd.
Want het patroon was altijd dat ik achter hem aanliep als hij bijvoorbeeld boos uit huis was gegaan en een nacht weg was gebleven.
In plaats van dat hij me opbelde en smeekte om nog een kans belde ik hem waar hij was. Ik miste hem dan ook maar kreeg het gevoel dat hij geen moeite voor me deed.
Hij zei dan altijd dat hij me niet durfde te bellen/smsen.
Dat vond ik altijd zo raar.
Maar goed nu is er een kind in het spel.
Ik kan me wel voor mijn hoofd slaan dat het zo gelopen is. Dat ik met hem een kindje wilde.
Begrijp me goed hij heeft ook zijn goede kanten en we hebben ook fijne momenten samen. Mijn hart knijpt samen als ik denk hem te moeten missen maar op deze manier gaat het niet meer.
Ik wilde op zich nog wel relatietherapie proberen maar ik weet niet of hij dat nog wel wil.
Hij doet net of alles mijn schuld is.
Ik denk dat hij het niet wil zien bij zichzelf.
Ik heb zeker ook mijn dingen maar door mijn fobie/depressie zijn sommige dingen een obstakel voor mij. Dit begreep hij ook niet helemaal.
Toch als ik denk hem te moeten missen dan breekt mijn hart.
Ik hou nog altijd van hem.
Kan dat? Wel van iemand houden maar toch uit elkaar gaan?
Het liefste wil ik gewoon dat alles goed gaat en we bij elkaar blijven.
Maar door zijn boze reactie op alles wat ik zeg lukt dat gewoon niet.
Hij vat alles op als kritiek. En dat doet mij weer pijn.
Ziet hij dan niet hoe graag ik wil dat het werkt?
Waarom geeft hij dan een trap na om dingen te zeggen die er niet toe doen?
Ik ben het zo zat!
Hij heeft echt zijn goede kanten en ik hou toch nog steeds heel veel van hem maar we lijken alleen maar ruzie te kunnen maken.
Ik zei dus vanavond toen hij zei; nou zo maar weer slapen he dat ik na zat te denken over onze relatie.
Dat het zo niet langer kan.
En ja hoor hij wordt weer gelijk boos. Ik zeg niet eens dat het aan hem ligt, helemaal niet maar op een of andere manier vat hij dat gelijk zo op.
En dat doet me dan nog meer pijn.
Hij zei: straks heb je met iedereen ruzie.
Ik heb een slecht contact met ouders en ook mijn broers.
Maar dit komt omdat ik nu pas voor mezelf op ga komen en mensen daar duidelijk niet van gediend zijn.
Het doet me dus pijn dat hij dat zegt.
Dus ik zei misschien moeten we dan tijdelijk maar uit elkaar.
Hij zei dat hij dan wel naar zijn moeder ging morgen.
Maar verder word er ook niet gepraat he. Hij wordt boos en that's it.
En dat doet me nog het meeste pijn. Stel dat de relatie zo eindigt. Dan heb ik al die jaren energie in iets gestoken wat hij even met een ruzie beeindigd.
Want het patroon was altijd dat ik achter hem aanliep als hij bijvoorbeeld boos uit huis was gegaan en een nacht weg was gebleven.
In plaats van dat hij me opbelde en smeekte om nog een kans belde ik hem waar hij was. Ik miste hem dan ook maar kreeg het gevoel dat hij geen moeite voor me deed.
Hij zei dan altijd dat hij me niet durfde te bellen/smsen.
Dat vond ik altijd zo raar.
Maar goed nu is er een kind in het spel.
Ik kan me wel voor mijn hoofd slaan dat het zo gelopen is. Dat ik met hem een kindje wilde.
Begrijp me goed hij heeft ook zijn goede kanten en we hebben ook fijne momenten samen. Mijn hart knijpt samen als ik denk hem te moeten missen maar op deze manier gaat het niet meer.
Ik wilde op zich nog wel relatietherapie proberen maar ik weet niet of hij dat nog wel wil.
Hij doet net of alles mijn schuld is.
Ik denk dat hij het niet wil zien bij zichzelf.
Ik heb zeker ook mijn dingen maar door mijn fobie/depressie zijn sommige dingen een obstakel voor mij. Dit begreep hij ook niet helemaal.
Toch als ik denk hem te moeten missen dan breekt mijn hart.
Ik hou nog altijd van hem.
Kan dat? Wel van iemand houden maar toch uit elkaar gaan?
Het liefste wil ik gewoon dat alles goed gaat en we bij elkaar blijven.
Maar door zijn boze reactie op alles wat ik zeg lukt dat gewoon niet.
Hij vat alles op als kritiek. En dat doet mij weer pijn.
Ziet hij dan niet hoe graag ik wil dat het werkt?
Waarom geeft hij dan een trap na om dingen te zeggen die er niet toe doen?
zondag 4 januari 2009 om 11:10
Vandaag wil hij niet meer weg natuurlijk. En ik weet niet meer wat ik wil.
Alleen dat het zo niet langer meer kan.
Ik ga deze week maar diep nadenken als hij weer naar zijn werk is.
Ik wil deze stress, spanning in huis niet meer.
Het is voor ons kindje ook niet goed.
Nu was het gister al een rotdag. Ons zoontje heeft ooronsteking, weer doorkomende tandjes dus de hele dag jengelig/huilen.
En daar lijkt onze relatie niet tegen bestand.
Maar ik blijf er gewoon bij dat ik vind dat mijn vriend nogal bot reageert. Of boos word om dingen die nergens op slaan.
Hij voelt zich continue aangevallen.
Ik heb daar geen zin meer in. Hij voelt zich gefrustreerd, krijgt het gevoel niks goed te kunnen doen.
Maar ik haal hem niet steeds naar beneden. Wel heb ik af en toe op of aanmerkingen over onze zoon verder niet maar dat valt onder opvoeding.
Ik wil kijken of relatietherapie nog een optie is maar anders valt het doek echt.
Zo kan niemand nog een jaar doorleven want het maakt ons allemaal doodmoe/ziek.
Ik ben soms blij als hij weer naar zijn werk moet omdat ik dan even rust heb.
Maar goed dan heb ik wel de zorg voor mijn kindje die nogal veel aandacht vraagt dus kom ik ook niet tot mezelf.
Echt een moeilijke situatie, ook omdat ik niemand heb om op terug te vallen. Dat maakt de stap nog moeilijker voor mij.
Ik ben bang dat hij straks lekker de hort op gaat en ik zit alleen in mijn eigen huisje.
Maar goed alleen ben ik nooit he met een kindje.
Alleen dat het zo niet langer meer kan.
Ik ga deze week maar diep nadenken als hij weer naar zijn werk is.
Ik wil deze stress, spanning in huis niet meer.
Het is voor ons kindje ook niet goed.
Nu was het gister al een rotdag. Ons zoontje heeft ooronsteking, weer doorkomende tandjes dus de hele dag jengelig/huilen.
En daar lijkt onze relatie niet tegen bestand.
Maar ik blijf er gewoon bij dat ik vind dat mijn vriend nogal bot reageert. Of boos word om dingen die nergens op slaan.
Hij voelt zich continue aangevallen.
Ik heb daar geen zin meer in. Hij voelt zich gefrustreerd, krijgt het gevoel niks goed te kunnen doen.
Maar ik haal hem niet steeds naar beneden. Wel heb ik af en toe op of aanmerkingen over onze zoon verder niet maar dat valt onder opvoeding.
Ik wil kijken of relatietherapie nog een optie is maar anders valt het doek echt.
Zo kan niemand nog een jaar doorleven want het maakt ons allemaal doodmoe/ziek.
Ik ben soms blij als hij weer naar zijn werk moet omdat ik dan even rust heb.
Maar goed dan heb ik wel de zorg voor mijn kindje die nogal veel aandacht vraagt dus kom ik ook niet tot mezelf.
Echt een moeilijke situatie, ook omdat ik niemand heb om op terug te vallen. Dat maakt de stap nog moeilijker voor mij.
Ik ben bang dat hij straks lekker de hort op gaat en ik zit alleen in mijn eigen huisje.
Maar goed alleen ben ik nooit he met een kindje.
zondag 4 januari 2009 om 11:23
Hey Dania, ik heb zo eens alles zitten lezen en volgens mij blijf je bij hem omdat je niet alleen durft te zijn.
Denk dat dat niet een goede basis is om je relatie in stand te houden.
Je zegt dat jullie als broer en zus leven maar ik heb met mijn zus (heb geen broer) echt niet zoveel ruzie hoor.
Is het niet verstandig om juist dit ook eens met je psycholoog te bespreken, kijken wat hij ervan zegt
En misschien eens samen te gaan?
Jullie halen overduidelijk niet meer het beste in elkaar naar boven, en dat doet pijn
Zowel bij jou als bij hem...
Wordt het dan niet eens tijd voor een andere insteek?
Alleen wil niet direct zeggen....slechter
Het kan ook voor een hoop rust zorgen!
Sterkte
Denk dat dat niet een goede basis is om je relatie in stand te houden.
Je zegt dat jullie als broer en zus leven maar ik heb met mijn zus (heb geen broer) echt niet zoveel ruzie hoor.
Is het niet verstandig om juist dit ook eens met je psycholoog te bespreken, kijken wat hij ervan zegt
En misschien eens samen te gaan?
Jullie halen overduidelijk niet meer het beste in elkaar naar boven, en dat doet pijn
Zowel bij jou als bij hem...
Wordt het dan niet eens tijd voor een andere insteek?
Alleen wil niet direct zeggen....slechter
Het kan ook voor een hoop rust zorgen!
Sterkte
Luister nou maar gewoon naar wat ik zeg!
zondag 4 januari 2009 om 13:12
Kan me indenken dat je je somber voelt bij een depressie, dat je niets voelt, neem toch wel aan dat je medicijnen gebruikt om je depressie tegen te gaan?
Als je vriend niet lekker in zijn vel zit hoeft hij dat niet steeds op jou af te reageren. En andersom natuurlijk ook niet.
Probeer je vriend in zijn boze buien te negeren en ga zelf niet alles op alles zetten om er een leuke sfeer van te maken.
Die leuke sfeer moet ook een beetje vanzelf gaan als je relatie goed zit. Jullie moeten er samen wat van maken!!!
En het belangrijkste is natuurlijk dat jij zelf goed in je vel zit en gelukkig bent met jezelf, dan pas kun je ook anderen gelukkig maken. Nu blijf je maar zitten in die diepe put.
Diep in je hart weet je al lang dat deze jongen niets voor je is en dat elke dag voor jou weer een strijd is. Ik krijg de indruk van je vriend dat hij boos wordt zodra jullie ruzie hebben en niet over zijn gevoelens kan praten. Hij weet ook wel dat jullie relatie niet lekker meer zit.
Het is allemaal erg jammer van je dat je achter hem aan bent gelopen terwijl hij boos het huis uit liep en nadien nog bent gaan bellen. Je staat hierbij niet stevig in je schoenen. Doe dat nooit weer. Als hij toch steeds boos het huis uit loopt dan blijft hij toch lekker weg, kom nou zeg dat zijn toch geen manieren van doen.
Je kunt je nu nog wel meer verwijten lopen maken dat jullie samen een kind hebben, maar daar stond je toendertijd achter, en hebben jullie samen voor gekozen. Ga niet in het verleden liggen wroeten, wat je in je eigen ogen allemaal verkeerd hebt gedaan. Het verleden kun je toch niet terugdraaien. Meid houd eens op met klagen steen bij been, ga actie nemen.
Als je weinig mensen hebt om op terug te vallen, dan zou ik toch eens raad en daad aan je moeder vragen. Dat je er helemaal doorheen zit. Het is en blijft toch wel je moeder! Zou jij eraan moeten denken dat jou kindje je later in de steek zou laten, nee toch? Dus zoek oplossingen en doe er wat mee! Sterkte ermee!
Als je vriend niet lekker in zijn vel zit hoeft hij dat niet steeds op jou af te reageren. En andersom natuurlijk ook niet.
Probeer je vriend in zijn boze buien te negeren en ga zelf niet alles op alles zetten om er een leuke sfeer van te maken.
Die leuke sfeer moet ook een beetje vanzelf gaan als je relatie goed zit. Jullie moeten er samen wat van maken!!!
En het belangrijkste is natuurlijk dat jij zelf goed in je vel zit en gelukkig bent met jezelf, dan pas kun je ook anderen gelukkig maken. Nu blijf je maar zitten in die diepe put.
Diep in je hart weet je al lang dat deze jongen niets voor je is en dat elke dag voor jou weer een strijd is. Ik krijg de indruk van je vriend dat hij boos wordt zodra jullie ruzie hebben en niet over zijn gevoelens kan praten. Hij weet ook wel dat jullie relatie niet lekker meer zit.
Het is allemaal erg jammer van je dat je achter hem aan bent gelopen terwijl hij boos het huis uit liep en nadien nog bent gaan bellen. Je staat hierbij niet stevig in je schoenen. Doe dat nooit weer. Als hij toch steeds boos het huis uit loopt dan blijft hij toch lekker weg, kom nou zeg dat zijn toch geen manieren van doen.
Je kunt je nu nog wel meer verwijten lopen maken dat jullie samen een kind hebben, maar daar stond je toendertijd achter, en hebben jullie samen voor gekozen. Ga niet in het verleden liggen wroeten, wat je in je eigen ogen allemaal verkeerd hebt gedaan. Het verleden kun je toch niet terugdraaien. Meid houd eens op met klagen steen bij been, ga actie nemen.
Als je weinig mensen hebt om op terug te vallen, dan zou ik toch eens raad en daad aan je moeder vragen. Dat je er helemaal doorheen zit. Het is en blijft toch wel je moeder! Zou jij eraan moeten denken dat jou kindje je later in de steek zou laten, nee toch? Dus zoek oplossingen en doe er wat mee! Sterkte ermee!
zondag 4 januari 2009 om 19:19
Bedankt voor jullie eerlijke antwoorden meiden.
@Summer: ik weet niet of dat zo is. Als het even goed gaat, al is het een paar momenten dan voel ik me wel opgewekt en rustig. Maar als hij boos is dan komt dat bij mij zo hard binnen. Waarschijnlijk door mijn jeugd, mijn moeder heeft me geestelijk mishandeld maar was soms ook zonder woorden agressief. Hard met deuren slaan dat soort dingen. Uit haar gedrag kon ik dan opmerken dat ze geirriteerd was.
En nu kan ik er nog niet tegen als iemand boos gaat doen.
Dat ligt dus bij mij.
Daarom is de situatie ook niet gezond voor mij.
Maar goed we hebben nu besloten toch nog relatietherapie te proberen.
Maar als puntje bij paaltje komt denk ik: zou het nog wel helpen. Kan ik mijn energie dan nog wel in steken.
En ben ik bang dat ik weer hoor dat ik allemaal dingen moet veranderen, dat hij mooi weer gaat spelen.
Hij is al 1x mee geweest naar mijn therapeute, mocht op zich nog wel een keer.
Het zorgde wel voor opluchting dat we de twijfels hebben uitgesproken. Maar nu een paar uur later ga ik me dan weer somber voelen en krijg ik het gevoel "dat ik er weer ben ingetrapt".
Maar goed ik vind relatietherapie dan toch nog wel een idee. Ook voor mijn eigen gemoedsrust, dan heb je tenminste alles geprobeerd.
@Palientje: ik heb dus geen medicijnen! Mijn huisarts wilde het niet voorschrijven zonder overleg met mijn psychologe. Ik heb het haar dus voorgelegd maar ze vond het niet nodig. Omdat het normaal was dat ik me zo voelde gezien mijn leven op dit moment.
Daar heb ik wat aan!
Ik denk dat als ik bij het ggz was geweest dat ik wel wat anders had gekregen.
Daar ben ik in eerst instantie geweest maar had geen klik met de therapeute. bovendien wilden ze me in groepstherapie hebben wat me helemaal niet aansprak.
Misschien had ik dat achteraf toch moeten doen.
Maar ik wil gewoon over mijn problemen praten, feedback krijgen en daar wat mee doen.
Niet rollenspellen en andermans sores aanhoren.
Het idee stond me gewoon erg tegen.
Maar ik kan er nog over nadenken.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat je gelijk hebt. Hij kan op dat moment zijn gevoelens niet goed uiten dus boos...
Maar dat werkt dus ook niet.
Ik zei ook tegen hem, als je nou op dat moment zegt wat je nu tegen me zegt (rustig zonder boosheid) dan zie je dat er geen ruzie ontstaat. We hoeven het niet eens te zijn maar kunnen er wel normaal over praten.
Toch slaat de twijfel weer toe naarmate de dag vordert. Hij voelde zich erg grieperig en had de nacht bijna niet geslapen door het gepieker dus is vroeg naar bed gegaan.
Mijn kindje slaapt ook al dus nu zit ik in mijn uppie en dan voel ik me ineens weer somber.
Bang dat ik weer in een illusie geloof. Het gevoel dat ik er weer intrap.
Toch vind ik het niet eerlijk om dat te denken. Ik moet dan de relatietherapie toch ook nog een kans geven?
Want echt het is niet alleen zo dat ik niet alleen wil zijn, ik hou toch ergens nog echt wel van hem en hij van mij. Dat voelen we ook zeker als het dan goed gaat en we een goed gesprek hebben.
Maar sommige mensen kunnen niet met en niet zonder elkaar. Dat lijkt bij ons wel eens het geval....
@Summer: ik weet niet of dat zo is. Als het even goed gaat, al is het een paar momenten dan voel ik me wel opgewekt en rustig. Maar als hij boos is dan komt dat bij mij zo hard binnen. Waarschijnlijk door mijn jeugd, mijn moeder heeft me geestelijk mishandeld maar was soms ook zonder woorden agressief. Hard met deuren slaan dat soort dingen. Uit haar gedrag kon ik dan opmerken dat ze geirriteerd was.
En nu kan ik er nog niet tegen als iemand boos gaat doen.
Dat ligt dus bij mij.
Daarom is de situatie ook niet gezond voor mij.
Maar goed we hebben nu besloten toch nog relatietherapie te proberen.
Maar als puntje bij paaltje komt denk ik: zou het nog wel helpen. Kan ik mijn energie dan nog wel in steken.
En ben ik bang dat ik weer hoor dat ik allemaal dingen moet veranderen, dat hij mooi weer gaat spelen.
Hij is al 1x mee geweest naar mijn therapeute, mocht op zich nog wel een keer.
Het zorgde wel voor opluchting dat we de twijfels hebben uitgesproken. Maar nu een paar uur later ga ik me dan weer somber voelen en krijg ik het gevoel "dat ik er weer ben ingetrapt".
Maar goed ik vind relatietherapie dan toch nog wel een idee. Ook voor mijn eigen gemoedsrust, dan heb je tenminste alles geprobeerd.
@Palientje: ik heb dus geen medicijnen! Mijn huisarts wilde het niet voorschrijven zonder overleg met mijn psychologe. Ik heb het haar dus voorgelegd maar ze vond het niet nodig. Omdat het normaal was dat ik me zo voelde gezien mijn leven op dit moment.
Daar heb ik wat aan!
Ik denk dat als ik bij het ggz was geweest dat ik wel wat anders had gekregen.
Daar ben ik in eerst instantie geweest maar had geen klik met de therapeute. bovendien wilden ze me in groepstherapie hebben wat me helemaal niet aansprak.
Misschien had ik dat achteraf toch moeten doen.
Maar ik wil gewoon over mijn problemen praten, feedback krijgen en daar wat mee doen.
Niet rollenspellen en andermans sores aanhoren.
Het idee stond me gewoon erg tegen.
Maar ik kan er nog over nadenken.
Wat betreft mijn vriend denk ik dat je gelijk hebt. Hij kan op dat moment zijn gevoelens niet goed uiten dus boos...
Maar dat werkt dus ook niet.
Ik zei ook tegen hem, als je nou op dat moment zegt wat je nu tegen me zegt (rustig zonder boosheid) dan zie je dat er geen ruzie ontstaat. We hoeven het niet eens te zijn maar kunnen er wel normaal over praten.
Toch slaat de twijfel weer toe naarmate de dag vordert. Hij voelde zich erg grieperig en had de nacht bijna niet geslapen door het gepieker dus is vroeg naar bed gegaan.
Mijn kindje slaapt ook al dus nu zit ik in mijn uppie en dan voel ik me ineens weer somber.
Bang dat ik weer in een illusie geloof. Het gevoel dat ik er weer intrap.
Toch vind ik het niet eerlijk om dat te denken. Ik moet dan de relatietherapie toch ook nog een kans geven?
Want echt het is niet alleen zo dat ik niet alleen wil zijn, ik hou toch ergens nog echt wel van hem en hij van mij. Dat voelen we ook zeker als het dan goed gaat en we een goed gesprek hebben.
Maar sommige mensen kunnen niet met en niet zonder elkaar. Dat lijkt bij ons wel eens het geval....
maandag 26 januari 2009 om 11:27
Zo hier even een update. Sinds dit weekend zitten we echt officieel in een dip. Ook hij heeft het uitgesproken en denkt er serieus over om in ieder geval tijdelijk weg te gaan.
het is net of het niet echt tot me doordringt.
Want eigenlijk wil ik niet . Ik verlies alles voor mijn gevoel.
En als hij me dan echt afdankt voor mijn gevoel val ik helemaal in een gat.
IK zou die beslissing nemen, niet hij.
We houden echt van elkaar maar het lijkt niet te werken.
We weten gewoon niet wat we moeten.
Hij wil eigenlijk geen relatietherapie "want er verandert toch niks".
Ik weet dat ook ik veel dingen heb fout gedaan. Maar die komen weer voort uit mijn depressie/fobieën.
Hier kan hij (niet meer) goed mee omgaan denk ik.
Maar het doet zo'n pijn! Omdat het gevoel er wel is bij beide maar misschien niet meer de kracht om nog langer te vechten.
Toch is hij mijn maatje, altijd.
Maar wat ik niet snap is dat hij eerst zei wel relatietherapie te willen maar er nu weer op terug komt.
Ik word gek van deze onzekerheid. Ik hou wel van hem en ga hem ook echt missen. Hij is al 8 jaar een deel van mijn leven. Ik weet niet meer eens wie ik ben zonder hem.
Ik wil hem niet kwijt! Maar heb het zelf ook gedaan.
We doen elkaar gewoon veel pijn.
Toch denk ik dat ik meer voor onze liefde gevochten heb en vecht dan hij.
Maar de laatste maanden twijfelt hij dus. Hij ligt vaak wakker zegt hij en denkt erover na. Maar vind ook weer dat hij mij niet zo in de steek kan laten.
Ik heb geen contact meer met mijn ouders, heb bijna niemand meer. Maar uit medelijden kan hij ook niet blijven.
Moeilijk!
het is net of het niet echt tot me doordringt.
Want eigenlijk wil ik niet . Ik verlies alles voor mijn gevoel.
En als hij me dan echt afdankt voor mijn gevoel val ik helemaal in een gat.
IK zou die beslissing nemen, niet hij.
We houden echt van elkaar maar het lijkt niet te werken.
We weten gewoon niet wat we moeten.
Hij wil eigenlijk geen relatietherapie "want er verandert toch niks".
Ik weet dat ook ik veel dingen heb fout gedaan. Maar die komen weer voort uit mijn depressie/fobieën.
Hier kan hij (niet meer) goed mee omgaan denk ik.
Maar het doet zo'n pijn! Omdat het gevoel er wel is bij beide maar misschien niet meer de kracht om nog langer te vechten.
Toch is hij mijn maatje, altijd.
Maar wat ik niet snap is dat hij eerst zei wel relatietherapie te willen maar er nu weer op terug komt.
Ik word gek van deze onzekerheid. Ik hou wel van hem en ga hem ook echt missen. Hij is al 8 jaar een deel van mijn leven. Ik weet niet meer eens wie ik ben zonder hem.
Ik wil hem niet kwijt! Maar heb het zelf ook gedaan.
We doen elkaar gewoon veel pijn.
Toch denk ik dat ik meer voor onze liefde gevochten heb en vecht dan hij.
Maar de laatste maanden twijfelt hij dus. Hij ligt vaak wakker zegt hij en denkt erover na. Maar vind ook weer dat hij mij niet zo in de steek kan laten.
Ik heb geen contact meer met mijn ouders, heb bijna niemand meer. Maar uit medelijden kan hij ook niet blijven.
Moeilijk!
