Relatie met moeder

Hoi Allemaal,

Ik ben wel benieuwd naar jullie mening over de volgende situatie. Ik zal proberen het zo kort en duidelijk mogelijk te omschrijven. Daarvoor zal ik even wat informatie moeten geven over vroeger. Mijn (volle) zus en ik zijn allebei eind 20. We hebben ons leven beide goed op orde. Mijn zus heeft inmiddels een zoontje.

Onze moeder is bij ons gezin weggegaan toen we zo'n 9 en 11 jaar oud waren. Ze viel op een veel jongere man en is eigenlijk een beetje haar jeugd gaan herleven. In deze periode heeft ze niet naar mij en mijn zus omgekeken en heeft ze ons eigenlijk gewoon laten vallen. Wij zijn als 2 meiden dan ook bij onze vader opgegroeid en ik ben dan ook absoluut niets tekort gekomen met zo'n geweldige pa. Onze band is onwijs sterk. De band met mijn moeder was er echter niet meer en na veel verdriet heb ik dat gewoon afgesloten. Ik kon er niet meer om huilen. Ze valt altijd in een slachtofferrol en doet in haar eigen ogen weinig verkeerd. Ze heeft ons in alle opzichten verwaarloosd.

Nu werd ze uiteindelijk weer zwanger van haar nieuwe vriend en inmiddels hebben we een halfbroertje en halfzusje die nu tieners zijn. Zij zijn bij mijn moeder opgegroeid. In die tijd kwamen we ook weer bij mijn moeder over de vloer, omdat we toch ook gek waren met ons halfbroertje en halfzusje. Mijn zus en ik hebben ontzettend veel voor zowel mijn moeder, halfbroertje en halfzusje gedaan. Wij vinden niet dat de kids de dupe moeten worden van ons verleden. We hebben veel opgepast en veel geld uitgegeven aan ze. We stonden echt altijd voor ze klaar. Dit is iets wat onze vader absoluut niet verkroppen kan, omdat onze moeder nooit een cent voor ons overhad.

Toen ons half broertje en zusje tieners werden, gingen ze ook steeds meer een eigen leventje leiden. Mijn zus en ik werken beide veel en het contact begon wat te verwateren. We zagen elkaar soms weken niet, tenzij moeders wat nodig was. We hadden hier een soort van vrede mee tot ze ons ineens benaderde met het volgende: Het deed haar ontzettend veel pijn om te zien hoe sterk de band was met onze vader en inmiddels overleden stiefmoeder. Ze vond het zo erg om te zien dat wij bijvoorbeeld gezamenlijk op vakantie gingen en zou er dagelijks om moeten huilen. Ze wou deze band ook met ons. Ik heb duidelijk gemaakt dat ze deze keuze vroeger zelf gemaakt heeft en deze band nooit hetzelfde zou kunnen zijn. Zo heeft het ons ook pijn gedaan om te zien dat ze wel liefdevol gezin kon hebben met andere kinderen en daar wel alles voor over heeft.

Goed, nu viel ze na mijn opmerking voor het eerst eens niet in de slachtofferrol, maar gaf aan hoeveel spijt ze heeft van alles. Om de band te herstellen wou ze een weekend weg met mij, mijn zus en ons halfzusje. Dit leek ons een leuk initiatief. Nu moesten mijn zus en ik in alles al het voortouw nemen (wat we dan al best jammer vinden), maar leek het ons wel leuk een weekend weg te gaan naar een waddeneiland. We hebben een huisje gevonden, ze geïnformeerd naar de kosten en besloten dat we gingen boeken na overleg met onze moeder. Nu stuurden we vandaag een tikkie naar haar met de kosten (de prijs door 4 gedeeld). Mijn moeder zou dan betalen voor haar en ons halfzusje. Nu stuurt ze ons het bericht dat we ons halfzusje niet mee mogen rekenen in het bedrag, omdat ze zelf nog niet werkt en we haar dus niet mee kunnen rekenen. Ze vind dat we met zijn 3 en voor ons half zusje moeten betalen. Anders zou ze geen geld meer hebben om over een paar weken op zonvakantie te gaan met haar 'nieuwe' gezin.

Dit voelt voor mij en mijn zus zo als een steek onder water! Nooit geen cent aan ons willen besteden, maar nu wel vinden dat we mee moeten betalen voor ons halfzusje die opgroeit bij haar. Het is niet perse zo dat we geen geld hebben ervoor, maar het principe voelt alles behalve goed. Ik had mijn zus huilend aan de lijn, die zei: laat maar, we betalen het wel en hierna wil ik nooit weer met haar weg. Het hele gebeuren om een band op te bouwen heeft direct een nare nasmaak.

Hoe zien jullie de situatie? Stellen we ons aan en zijn we gewoon al bevooroordeeld door ons verleden of is dit iets waar we oprecht kwaad over kunnen zijn? Ik weet niet of ik het maar laten moet of moet vragen of ze zelf wel inziet wat ze eigenlijk van ons vraagt....

LadyL0101 schreef: ↑

10-04-2019 13:05

Ik vind zeker niet dat jullie je aanstellen. Dit is nou precies wat je moeder al die jaren al doet.
Wat je zus voorstelt, gaan, betalen en nooit meer over hebben maar ook nooit meer samen weg, zou ik niet doen. Dan is het 'band opbouwen' zeker mislukt.
Hoe snel is dat weekend? Als het nog even weg is: eerst praten, dan (eventueel) nog weg. Is het volgende week? Dan de hele boel afzeggen. Wel gaan maar zonder ook maar iets uit te praten lijkt me geen optie, dan heeft iedereen (behalve misschien je halfzusje) toch een rotweekend?

Dat dacht ik dus ook. Dit is precies wat ze altijd doet. En daarom irriteert het ook zo. Je wilt haar graag veranderen en laten zien hoe fout ze handelt, maar ze ziet het gewoon niet. Nu hebben we een tijdje geleden al gepraat na dat bericht van haar kant. Zo hebben we toen ook een etentje gepland, waarbij mijn stiefvader mijn vriend na een anderhalf jaar ook eindelijk eens zou leren kennen. Ook dit was op mijn initiatief. Het etentje was verder echter wel heel gezellig en daarna leek het contact ook wat beter.

We hadden oprecht zin in dit weekend en dit is dan zo'n dooddoener! Het staat eind mei gepland. Dus het duurt nog heel even. Ik vind het dan alleen weer lastig om dit tegen haar te zeggen. Ik weet niet zo goed hoe, omdat ze zo snel in de slachtofferrol zit. De hele situatie is dan direct weer beladen, terwijl we dachten de goede kant op te gaan. We wouden er een mooi weekend van maken. Ook omdat we de band met ons half zusje ook heel belangrijk vinden. Het voelt op deze manier ook een beetje als oud zeer, wat opgehaald worden.

Tiswa schreef: ↑

10-04-2019 13:13

Wauw wat heeft jullie moeder een plaat voor haar kop zeg. Logisch dat jullie boos zijn.
Jullie zouden kunnen proberen een gesprek met haar aan te gaan en haar heel duidelijk maken dat juist dit gedrag van haar, zorgt dat jullie band nooit optimaal wordt. Misschien ziet ze in dat ze fout zit, misschien ook niet. In het laatste geval zou ik ook niet meer dat weekend met haar weg gaan.

Ik ben bang dat ze het niet ziet en zich het slachtoffer voelt, maar toch kan me heel goed vinden in deze reactie. Mijn eerste gevoel was in eerste instantie ook laten we anders maar met zijn 2en gaan.

LAgirl82 schreef: ↑

10-04-2019 13:08

Ik zou niet gaan. Eerst alles uitpraten en dat hoeft niet met een weekendje weg. Dat kan gewoon thuis.
De band versterken hoeft niet met een weekendje weg. Eerst alles goed op een rijtje zetten.

Ik heb zelf ook altijd een slechte band met mijn moeder gehad. Ze was er ook nooit voor me en ik ben opgegroeid met een nanny.
Er was tussen mijn moeder en mij ook heel veel, maar uiteindelijk is het door erover te praten en dingen uit te praten wel beter gegaan.
We hebben nog steeds geen sterke band en denken op veel gebieden heel verschillend, maar het is beter dan het was.

Maar of het met een weekendje weg beter gaat weet ik niet. Eerst eens tijd voor goede gesprekken lijkt me. Is op lange termijn misschien ook het beste.

Fijn dat het bij jullie zo goed gewerkt heeft. Ik denk dat ook bij ons het nooit optimaal zal zijn. Ik blijf het lastig vinden. Ik heb op 12 jarige eens een poging gedaan te praten met mijn tante. Dit kwam toen bij mijn moeder terecht. Ze bleef huilend schreeuwen: Ja ik heb het allemaal weer gedaan. Ik was 12.... Dit staat me nog zo bij als het moment dat ik nooit meer met haar over gevoelens wou praten. En ik merk dus dat ik dit nog steeds te weinig doe. Ik ben al wel blij dat ik laatst dus heb gezegd tegen haar dat de band nooit zo zou worden als met mijn vader en dat ze die keus zelf heeft gemaakt. Het voelde wel goed om eens te zeggen wat ik echt denk. Ik dacht ook dat ze oprecht snapte wat ik bedoelde en het tij eens wou keren. Maar het houdt gewoon nooit op lijkt het wel.

dianaf schreef: ↑

10-04-2019 13:26

Ik zou niet gaan. Eerst maar eens een 'normale' relatie op zien te bouwen, voor je samen op vakantie gaat.

Sowieso vind ik het heel bijzonder dat je zoveel tijd steekt in je halfzusje/broertje, terwijl je geen echt contact heb met je moeder. Hoe kan dat? Je moet gaat er vandoor, laat niets van zich horen, maar jullie zijn wel goed genoeg op op te passen en dat doe je dan gewoon. Heel vaag.

Ik snap wat je zegt. En ik snap ook heel goed dat je dat vind. Ik vind alleen zelf ook heel erg dat hun deze keus niet gemaakt hebben. En daarbij blijven het mijn halfzusje en halfbroertje die deze keus niet gemaakt hebben. Ik zou het erg vinden als ik hun door het toedoen van mijn moeder nooit zou zien. Het zijn hele lieve kids. Dus dat is het tegenstrijdige. Of ik steek geen poot naar ze uit, omdat ik mijn moeder dat niet gun of ik probeer hun daarbuiten te laten. En dat is lastig...