Relatie op de klippen

Goedemorgen allemaal,

Nadat ik hier en daar wat heb gelezen wat, wat herkenning bood heb ik besloten mijn verhaal te doen.

Ik en mijn vriendin ( beide midden 20) waren 7 jaar samen waarvan 4 jaar samenwonend. Het was mijn eerste echte vriendinnetje. We kenden elkaar al voor we samen kwamen. We hebben veel meegemaakt, ons afstuderen, onze eerste "serieuze baan" eerste huurhuisje, daarna weer gaan studeren in deeltijd wat ik inmiddels achter de rug heb en zij is nog bezig, veel vakanties en tussendoor nog een koophuis. We lieten elkaar vrij maar konden ook goed samen zijn.
Maarja..door ons drukke pad hebben we ook het oog voor elkaar een beetje verloren het geen waar het om draait kan ik nu zeggen. Beide zijn we opgegaan in het alledaagse om alles rond te krijgen. Het was een soort van machine geworden. Toch ervaarde we het beide niet zo zover ik het voor haar in kan vullen.
Pas na de koop van de woning, wat tegenslagen die ik zwaarder nam dan dat zij dat deed en onze afwisselende stemmingen sloeg in maart opeens de man met de hamer op onze relatie.
We waren beide al gespannen door de drukte alleen zelf werd ik pas echt moe toen ik mn studie afhad naast een fulltime baan. Dat ervaar ik nu nog, al ben ik wel me dingen blijven doen.
Zij begreep mijn vermoeidheid alleen soms niet en waarom ik wat meer teneergeslagen was dan normaal ondanks uitleg. Ze wilde weg, want ik zou haar niet meer leuk vinden, omdat ik te afstandelijk zou zijn en lichamelijk weinig contact maakte. Dat laatste klopt..dat is er ingeslopen alleen het eerste absoluut niet want ik heb echt diep houden van voor haar, maar soms betwijfel ik of dat wederzijds is ( wel geweest hoor).
Daarna werd het een rollercoaster van een half jaar. Maart eerste break ( 3 daagjes), juni (2 dagen) en pas geleden. In de tussenliggende perioden ging het met ups em downs. Wat me op viel is dat als we uit oms dagelijks leven stappen (vakanties) er geen enkel issue is alleen thuis tja..
De optelsom van karakterverschillen, het beide de voorkeur geven aan alle verplichtingen dan aan elkaar en dat structureel terug laten komen zorgt voor een definitieve breuk.
Zij ging weg, ik wilde nog steeds, maar ik zie dat er in haar een verlangen schuilt om helemaal op eigen benen te staan zonder telkens met iemand te zijn...zeker als je telkens op jonge leeftijd in zo haperende machime terecht komt. Hoewel ik er erg veel moeite mee heb en de vorige twee keren en trouwens ook nu intens liefdesverdroet heb gehad...gepaard met machteloosheid. (Want het had anders gekund alleen ik kan het niet alleen keren...en het kwam er op neer dat ik dingen anders moest doen en zij verder kon gaan op haar manier). Is het verschil nu dat ik er nu geen actie meer op onderneem. Ze krijgt wat ze wilt, want ik zie het nu ook wel dat het niet meer kan zo.
Na dit hele verhaal ( sorry vond het fijn het te vertellen) zit ik met een ding. Ik ben gemixed boos en begripvol ...maar ze is me alsnog erg dierbaar. Zij wil me echt wel blijven zien, ze sprak zelfs over later goed komen, mogelijk een afstandrelatie. Zei al dat het prima gaat als we niet samen in de alledaagse malaise zitten. Alleen dat gaat niet voor mij. Heb het overwogen maar ik ben dan weer na 1 week zo softie die dan weer de "mooie" verhalen van toen gaat oprakelen. Ik wil haar dus wel in mijn leven houden alleen ik weet niet hoe ik t zou moeten doen zonder dat ik mijn gevoel gescheiden kan houden. Misschien dat andere wat herkennen? Ik hoor het graag. Zeg ook wat je er van vind hoor...kan zijn dat het een te grote Me Meself and I story is geworden.

Met midden 20 bedoel ik 25 en 26 overigens

Bedankt voor de reacties zo ver. Nee we zijn beide geen geldwolven, we wilden alleen alvast onze papiertjes op zak hebben, is toch tegenwoordig meer een must dan optie, en we houden van leven en daar is geld helaas wel voor nodig in veel gevallen. Dat koophuis heb ik alleen gekocht omdat de huren extreem werden en de huidige markt er aan zat te komen. We gingen gewoon wekelijks uit, hebben onze vrienden, gingen vaak op vakantie en kochten echt wel wat we leuk vonden. Een van jullie had wel een goed punt, ik ben tevredener geworden met wat ik had/heb in de vorm van alles...en bij haar is gaandeweg toch die druk ontstaan om te kijken of ze het alleen ook kan. Ze vind dat ' ouderwetse' doordeweekse leven niet altijd leuk. Als ik echt alles maar dan ook alles in het werk had gesteld en me zelf niet meer had geweest had het gekund en had ze gebleven...maar bij de 3de keer houdt het hoe jammer ik het ook vind voor mij ook op. Ik kan er respect voor op brengen dat ze voor zichzelf kiest...alleen ik wil geen latrelatie waarbij je elkaar alleen op zoekt als het goed gaat. En vrienden lukt me nu denk ik niet daarvoor zit ze me te diep op een andere manier.