Relatiedip?

Hallo Allemaal,



Misschien is dit voor jullie wel een heel erg standaard verhaal.

Maar sinds iets meer dan vier maanden heb ik een relatie met een topper. De eerste drie maanden waren perfect. Ik ben 20, hij 30. Hij heeft een eigen huisje en ik woon nog thuis. Ik was daar veel te vinden, steeds meer. Ik was er in de weekenden en door de weeks ook heel veel. Ik ben sinds 2,5e maand bezig met stage wat heel veel energie vraagt en ik werk er nog 2 a 3 avonden bij. Ongeveer drie weken geleden begon het, we hadden een meningsverschil over het zien van onze vrienden. Dit leverde de eeste spanningen op. Dit bleef het hele weekend duren. De week daarna waren we te veel bij elkaar geweest, zodat we aan het einde van de week er even zat van waren en op onzelf wouden zijn. Ergens heel logisch, maar het gaf wel spanning. En sinds dien knapte er bij mij iets, ik had toen ineens zoiet van laat maar! Mijn gevoelens voor hem waren ineens de grond in geboort. De hele week lopen piekeren, van wat moet ik hier nou mee. Zoiets moois kan toch niet ineens afgelopen zijn, het hele plaatje klopt. Hij is lief en betrouwbaar. Maar ineens zat het gevoel niet meer goed. Ik begon mij af te vragen of wij wel een toekomst zouden hebben samen en of we daar wel gelukkig van zouden worden. Ik had vaak het gevoel dat ik initiatieven moest nemen, dat ik de kar moest trekken. Maar aan de andere kant is het ook weer niet eerlijk om onze relatie saai te noemen. Want in het weekend was ik doodmoe van mijn stageweek en we hebben het financieel niet ruim genoeg om allerlei leuke dingen te gaan doen. Afgelopen donderdag hebben we nog geschaatst, we zaten tegenover elkaar aan een tafeltje en hadden elkaar heel weinig te melden. Ik probeerde continue te ontspannen, maar ik voelde het even niet meer. Het zoenen voelde voor mij al helemaal gek. Van het weekend er toch maar weer heen, eerlijk gezegd met tegenzin. Het voelde niet meer goed. Toen ik daar kwam was dat niet minder. 's Avonds zouden we naar zijn ouders, de tijd daarvoor duurde zo lang.. Ik dacht echt wat moet ik nog zo lang hier. Toen we terugkwamen direct naar bed gegaan, en nog seks gehad. Dat voelde niet goed, ik kon niet wachten tot het over was. Ook het zoenen voelde zo vreemd. Bijna niet geslapen die nacht, omdat het zo vreemd was om samen in een bed te liggen. 's ochtends tijdens het ontbijt hield ik het niet meer, ik zat helemaal te shaken. Na het ontbijt zijn we buiten gaan wandelen en toen heb ik verteld dat het voor mij niet meer goed voelde. We hebben uitgebreid gepraat. Hij was helemaal overstuur. Hij voelde ook wel dat het niet lekker liep, maar het was nog maar zo kort en daarvoor was het top. Hij had nog nooit zoveel van iemand gehouden en nog nooit een toekomst met iemand gezien, ik was de eerste. We hebben afgesproken een week rust te nemen en dan samen weer te praten. Toen ik thuis was voelde het ineens goed. Ik had rust. Die zelfde avond belde hij alweer, hij vond het wel heel overhaast. Dat het in een week kapot was. Die week daarvoor had ik hem nog een kaartje geschreven dat ik zo veel van hem hield. En daar heeft hij gelijk in. Het is ook snel verandert. Misschien is het wel mijn vermoeidheid of de hormonen. Ik moet deze week ongesteld worden. Maar ik weet het niet meer. Er is niets mis met deze man, en hij heeft niets misdaan. Maar toch is ineens dat gevoel weg. Ik hou nog wel van hem op een bepaalde manier, maar ik voel me niet meer tot hem aangetrokken. Wat denken jullie zou dit een 3/4 maanden dip kunnen zijn, heb ik dit te overhaast gedaan? Ik weet niet of hier nog aan te werken valt en wat ik er mee moet.