Relatiestress

Hoi Allen,

Ik zit momenteel met relatieproblemen die me veel stress geven en waarvan ik niet goed weet wat ik er mee moet. Hier komt best een lang verhaal, maar ik hoop dat er mensen zijn die dit willen lezen en hun visie kunnen delen.

Ik ben nu 3 jaar samen met mijn vriend en we wonen ook al langer dan een jaar samen. Hij is mijn eerste serieuze relatie. In het begin waren we uiteraard erg verliefd en dat gevoel neemt in elke relatie af waarna je merkt dat de ander ook eigenschappen heeft die je minder leuk vind.

In ons geval kwamen we er achter dat we erg verschillend zijn. Even een voorbeeld: Het maakt hem niet uit of hij op tijd komt voor zijn afspraken, want hij vindt dat het er om gaat dát je komt en niet hoe laat je komt. Ik ben juist best punctueel en voel me bezwaard als ik te laat kom voor afspraken. Dit is iets waar we vaak ruzie over hebben gemaakt. Op dit punt hebben we uiteindelijk wel compromis bereikt. Hij doet iets meer zijn best om op tijd te komen voor afspraken die ik belangrijk vind en ik accepteer dat hij bij de overige afspraken standaard later komt en dat onze normen en waarden en opvoeding op dit gewoon anders zijn.

Er is één verschil dat telkens tot ruzie leidt en de laatste steeds vaker en vaker. Mijn vriend is namelijk erg avontuurlijk ingesteld en wil graag vrijwel dagelijks leuke activiteiten met mij ondernemen. Ik ben iemand die dit af en toe ook leuk vind, maar die ook kan genieten van tijd voor mezelf of met vrienden.
Tot voor kort studeerde ik. Als mijn vriend leuke ideeën had om te gaan doen, dan kon ik vaak wel mee. We hadden hier toen al wel regelmatig conflicten over, omdat ik het soms ook gewoon heel fijn vind om iets voor mezelf te doen of liever een keertje met hem relax op de bank in plaats van weer de deur uit. Dit vat hij vaak verkeerd op, namelijk als een afwijzing. Hij denkt dat ik geen zin heb om dingen met hem te doen. Dat is naar mijn idee niet zo, maar ik heb dan gewoon even andere behoeften dan hij en wil op een later moment wel weer iets ondernemen. Ik merk dat ik soms al plannen heb gemaakt (studeren of wat dan ook) en dat ik gewoon van mezelf niet zo flexibel ben om deze plannen dan te wijzigen naar 'laten we lekker naar het strand gaan'. Ik krijg er in zekere zin stress van als ik niet kan afmaken wat ik van plan was te doen.
Sinds kort heb ik een nieuwe baan. Daardoor is nog een stuk lastiger om altijd maar flexibel te reageren op alle leuke plannen die mijn vriend maakt. Hij is zelfs ZZP'er en kan zijn tijd volledig zelf indelen. Dit leidt tot steeds meer ruzies. Ik heb het gevoel dat hij maar niet wil of kan begrijpen dat ik nu andere verantwoordelijkheden heb en niet te pas en te onpas met hem de deur uit kan. Ik voel bij mezelf vaak het dilemma dat ik óf kan meegaan in de ideeen van mijn vriend terwijl ik eigenlijk geen zin heb of andere plannen heb óf dat ik aangeef dat het niet uitkomt wat steevast eindigt in een ruzie dat ik te weinig mijn best wil doen om tijd vrij te maken voor ons. Inmiddels komt het bijna dagelijks voor dat we over dit punt ruzie maken en we komen maar niet tot elkaar. Ik krijg hier enorm veel stress van en mijn vriend raakt er eveneens uitgeput van.

Het onbegrip van mijn vriend stoort mij hierin heel erg en zorgt dat ik me minder aangetrokken voel en afstand tot hem neem. Mijn vriend vind mij heel negatief omdat ik vaak 'nee' zeg tegen zijn plannen. Ik vind het niet eerlijk dat hij mij steeds weer laat kiezen tussen tijd voor hem of het maken van ruzie. Hij ziet dit zelf helemaal niet zo en geeft aan dat hij er ongelukkig van wordt als we alleen maar op de bank zitten en dat het goed is voor onze relatie om leuke dingen te blijven doen. Ik ben dit wel met hem eens, maar ik vind helemaal niet dat we alleen maar op de bank zitten.

Daarnaast speelt er nog een ander probleem in mijn relatie en waar ik moeilijk met mijn vriend over kan praten. Mijn vriend weet namelijk dat ik biseksueel ben, maar wat hij niet weet is dat ik me over het algemeen romantisch uitsluitend aangetrokken voel tot mannen, maar seksueel eerder tot vrouwen maar ook in iets mindere mate tot mannen. Om deze reden wil ik ook liever met een man zijn, want op een vrouw kan ik dus niet verliefd worden (trust me, ik sta hier echt wel open voor maar het lukt me gewoon niet). In ons seksleven is dit echter wel een ding, want ik merk dat ik minder zin heb ik seks dan mijn vriend en ik denk dat het er wel mee te maken heeft dat ik mijn vriend fysiek wel knap vind maar ik zou me graag nog iets meer aangetrokken willen voelen tot hem op seksueel gebied. Het is iets waarvan ik niet goed weet hoe ik hier verder mee om moet gaan. Soms vind ik dat ik hem verloochen, maar aan de andere kant denk ik dat ik hem alleen maar kwets als ik het hem zou vertellen. En een relatie met een vrouw zou ik dus ook niet willen, omdat dit dan alleen op seksueel gebied bevredigend zou zijn. Ik merk wel dat ik nog steeds wel behoefte heb aan vrouwen (op seksueel gebied dan). Mijn vriend weet wel dat ik tijdens de seks soms fantaseer over vrouwen en dit vindt hij niet erg.

Eigenlijk komen we op dit moment samen tot de conclusie dat we erg verschillend zijn, zowel qua karakter als qua behoeften. Ik merk dat ik veel twijfels heb over onze relatie, maar tegelijkertijd kan ik me bij niemand zo thuis en veilig voelen als bij hem. Ik denk dat ik ook bang ben om hem los te laten, omdat ik hem te zeer zou missen en omdat ik bang ben om weer alleen te zijn. Mijn vriend is op onze conflicten na echt een hele fijne partner. We hebben in het verleden zo vaak door middel van ruzie een compromis bereikt, waarom lukt dit nu dan niet? En ben ik een slecht persoon omdat ik hem niet helemaal alles heb toevertrouwd?

Zien jullie nog heil in deze relatie?

Jeep82 schreef: ↑

02-05-2018 18:09

Nee niet echt nee. Zo gaat het in het leven anders kom je nooit ergens achter als je het niet probeerd

Wat bedoel je precies?

Andersom schreef: ↑

02-05-2018 18:14

Hoe zie je de komende vijftig jaar voor je? Ik denk niet met deze man, zo veel verschillen en onenigheden nu al beloven geen lange, gelukkige relatie.

De ene keer zie ik dit zeker wel voor me, maar de andere keer (op momenten dat we er even niet uitkomen) vind ik dat moeilijker. Als er minder conflicten waren zou ik zeker wel gelukkig met hem kunnen zijn voor de komende vijftig jaar.

hamerhaai schreef: ↑

02-05-2018 18:21

Jij neemt het je vriend kwalijk dat hij jou niet begrijp. Maar andersom begrijp je hem ook niet.

Jullie zijn te verschillend, en beide niet echt bereid om elkaar tegemoet te komen.

Trek je conclusie ...................

Ik denk dat ik hem wel begrijp en ik doe ook regelmatig mn best om iets leuks te gaan doen om hem gelukkig te maken, zelfs als dit voor mij ook ingeruild zou mogen worden voor knuffelen op de bank. Het probleem is dat dit dan enigszins geforceerd is en dat hij dit ook merkt. Hij trekt hier echter geen leer uit door mij iets minder vaak mee te vragen en iets vaker zijn vrienden te vragen. Hij vindt namelijk dat we dan net zo goed geen relatie kunnen hebben. Ik ben het daarin niet met hem eens want ik denk dat er best iets meer balans zou kunnen zijn hierin.