Relaties
alle pijlers
Samengesteld gezin...
dinsdag 25 januari 2011 om 09:56
Ik zou graag wat advies willen (hoop dat mijn topic hier op de goede plaats staat. Misschien moet het bij Kinderen?)
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
dinsdag 25 januari 2011 om 10:06
Toen mijn gescheiden moeder een relatie kreeg met een gescheiden vader, stelde ze het belang van de kinderen voorop, zonder zichzelfvernstig tekort te oen. Dat betekende o.a. latten. Ik heb daar groot respect voor.
Ik denk niet dat je van een jochie van tien mag verwachten dat hij, na de klap dat zijn oudrs gescheiden zijn, óók nog eens kan verwachten dat ij zijn gevoelens en behoetes aan de kant zet uit rationele overwegingen en omdat hij het "zijn vader gunt", zondr dat hij daar een prijs voor betaalt.
En dan is de vraag welke prijs wil je dat kind laten betalen voor invulling van jouw wensen?
Ik denk niet dat je van een jochie van tien mag verwachten dat hij, na de klap dat zijn oudrs gescheiden zijn, óók nog eens kan verwachten dat ij zijn gevoelens en behoetes aan de kant zet uit rationele overwegingen en omdat hij het "zijn vader gunt", zondr dat hij daar een prijs voor betaalt.
En dan is de vraag welke prijs wil je dat kind laten betalen voor invulling van jouw wensen?
dinsdag 25 januari 2011 om 10:12
Rider,
Dus eigenlijk zeg je: nog niet gaan samenwonen?
Wanneer zou de tijd er wel rijp voor zijn dan?
Dit is ook waar wij samen over praten: moet je je eigen leven 'on hold' zetten in een dergelijk geval? Waar trek je de grens tussen je eigen 'belang' en dat van je kind? Vooropgesteld, we vinden de gevoelens van de kinderen heel belangrijk, maar vragen ons af of dit niet 'gewoon' een situatie is waar ze doorheen moeten.
Nee, het is niet leuk dat hij niet bij zijn vader kan wonen, maar.. betekent dit dan dat zijn vader dus ook niet meer mag samenwonen? Zou het niet zo zijn dat de kinderen ook hier na verloop van tijd hun draai wel weer in vinden?
Dus eigenlijk zeg je: nog niet gaan samenwonen?
Wanneer zou de tijd er wel rijp voor zijn dan?
Dit is ook waar wij samen over praten: moet je je eigen leven 'on hold' zetten in een dergelijk geval? Waar trek je de grens tussen je eigen 'belang' en dat van je kind? Vooropgesteld, we vinden de gevoelens van de kinderen heel belangrijk, maar vragen ons af of dit niet 'gewoon' een situatie is waar ze doorheen moeten.
Nee, het is niet leuk dat hij niet bij zijn vader kan wonen, maar.. betekent dit dan dat zijn vader dus ook niet meer mag samenwonen? Zou het niet zo zijn dat de kinderen ook hier na verloop van tijd hun draai wel weer in vinden?
dinsdag 25 januari 2011 om 10:15
Voor zo jongetje een zeer pijnlijke situatie....onderschat het niet!!....Ik heb het gehad met mijn dochtertje....
Haar vader was ineens elke dag bij een ander meisje.....deed dagelijkse dingen met haar......echt hartverscheurend.
En zij was niet elke dag bij de pappa......Ik vind het persoonlijk heel erg triest.En ik als moeder stond machteloos....
Ik weet niet hoe het contact is met zijn ex...............want ik heb wel eens woest opgebeld. Dat ik hoorde dat hun gezellig als gezinnetje gingen uit eten?
En onze dochter dan??? hoorde die er niet bij???
Ben blij dat die relatie voorbij is........en dat is gekomen omdat mijn dochter op een leeftijd van 16 jaar alles eruit heeft gegooid...en hoe zwaar ze het heeft gehad.......Vader en mijn dochter wonen nu samen.....en mijn ex heeft toegegeven dat hij het heel moeilijk vond. Een ander kind ineens terwijl hij zijn dochter zo mistte....Ze hebben nu een band dat is prachtig om te zien...
Mijn dappere dochter.......
Haar vader was ineens elke dag bij een ander meisje.....deed dagelijkse dingen met haar......echt hartverscheurend.
En zij was niet elke dag bij de pappa......Ik vind het persoonlijk heel erg triest.En ik als moeder stond machteloos....
Ik weet niet hoe het contact is met zijn ex...............want ik heb wel eens woest opgebeld. Dat ik hoorde dat hun gezellig als gezinnetje gingen uit eten?
En onze dochter dan??? hoorde die er niet bij???
Ben blij dat die relatie voorbij is........en dat is gekomen omdat mijn dochter op een leeftijd van 16 jaar alles eruit heeft gegooid...en hoe zwaar ze het heeft gehad.......Vader en mijn dochter wonen nu samen.....en mijn ex heeft toegegeven dat hij het heel moeilijk vond. Een ander kind ineens terwijl hij zijn dochter zo mistte....Ze hebben nu een band dat is prachtig om te zien...
Mijn dappere dochter.......
dinsdag 25 januari 2011 om 10:26
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 10:12:
Rider,
Dus eigenlijk zeg je: nog niet gaan samenwonen?
ik ben een man, ik doe niet aan "eigenlijk zeggen"
Ik zeg dat je je moet advragen welke prijs je dt jochie gaat laten betalen voor jouw geluk. Het is niet eerlijk jezelf wijs te maken dat hij die prijs niet betaalt, maar ik beweer absoluut niet dt mensen moeten knielen voor het heilige kind. Ik roep je op hierin eerlijk te zijn naar hem en jezelf, en dan je eigen keuze te maken, verder niets.
Rider,
Dus eigenlijk zeg je: nog niet gaan samenwonen?
ik ben een man, ik doe niet aan "eigenlijk zeggen"
Ik zeg dat je je moet advragen welke prijs je dt jochie gaat laten betalen voor jouw geluk. Het is niet eerlijk jezelf wijs te maken dat hij die prijs niet betaalt, maar ik beweer absoluut niet dt mensen moeten knielen voor het heilige kind. Ik roep je op hierin eerlijk te zijn naar hem en jezelf, en dan je eigen keuze te maken, verder niets.
dinsdag 25 januari 2011 om 10:34
Nee, als hij 12 is wordt hij gehoord door de rechter. Pas vanaf 18 jaar mogen ze zelf beslissen.
Ik vind het een moeilijke afweging. Ik probeer mezelf/wij proberen onszelf absoluut niet wijs te maken dat zijn oudste er geen prijs voor betaalt. Dat zien we wel degelijk, maar we blijven dubben met de vraag: hoe ver ga je hierin mee? Waar ligt de grens? Zou het niet zo zijn dat de kinderen (en dan dus m.n. zijn oudste) er met de tijd vanzelf aan went (dit is nu eenmaal een consequentie van gescheiden ouders: je woont als kind dus niet meer pertinent samen met je vader én je moeder. Dit wordt zo voor je beslist, hoe zuur ook..), zou het niet iets zijn waar ze nu doorheen moeten en waar ze na verloop van tijd hun draai wel in vinden?
Zeker ook gezien het feit dat we straks dus het co-ouderschap willen gaan opstellen, waardoor zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Moeilijke afweging...
Ik vind het een moeilijke afweging. Ik probeer mezelf/wij proberen onszelf absoluut niet wijs te maken dat zijn oudste er geen prijs voor betaalt. Dat zien we wel degelijk, maar we blijven dubben met de vraag: hoe ver ga je hierin mee? Waar ligt de grens? Zou het niet zo zijn dat de kinderen (en dan dus m.n. zijn oudste) er met de tijd vanzelf aan went (dit is nu eenmaal een consequentie van gescheiden ouders: je woont als kind dus niet meer pertinent samen met je vader én je moeder. Dit wordt zo voor je beslist, hoe zuur ook..), zou het niet iets zijn waar ze nu doorheen moeten en waar ze na verloop van tijd hun draai wel in vinden?
Zeker ook gezien het feit dat we straks dus het co-ouderschap willen gaan opstellen, waardoor zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Moeilijke afweging...
dinsdag 25 januari 2011 om 10:36
Eens met rider. Mijn moeder heeft ook bewust gekozen om tot ik het huis uit was geen man in huis te halen. Daar ben ik haar nog dankbaar voor. Mijn vader ging halsoverkop trouwen en ja, dat deed pijn(ik was 11), kan me niet voorstellen hoe pijnlijk het zou zijn als zijn 2e vrouw een kind had gehad dat dan opeens elke dag bij MIJN vader mocht zijn.
dinsdag 25 januari 2011 om 10:38
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Jullie hebben beiden dus al eerder besloten je eigen geluk na te streven, wetende dat jllie kinderen daar een (flinke) prijs voor betalen. Waarom dan nu koudwatervrees?
Jullie hebben beiden dus al eerder besloten je eigen geluk na te streven, wetende dat jllie kinderen daar een (flinke) prijs voor betalen. Waarom dan nu koudwatervrees?
dinsdag 25 januari 2011 om 10:43
Is het niet zo dat de oudste ongeacht of jij met je kind wel bij hem gaat wonen of niet, liever bij zijn vader wil wonen? Dat in feite jij en je kind er los van staan.
Maar doordat jouw kind dan dagelijks bij zijn vader is hij dat als extra bedreiging voelt?
Misschien kan je met hem kijken naar wat wel kan, bij zijn vader wonen kan blijkbaar niet, maar wat kan zijn vader wel doen om vaker bij hem, met hem te zijn?
Maar doordat jouw kind dan dagelijks bij zijn vader is hij dat als extra bedreiging voelt?
Misschien kan je met hem kijken naar wat wel kan, bij zijn vader wonen kan blijkbaar niet, maar wat kan zijn vader wel doen om vaker bij hem, met hem te zijn?
dinsdag 25 januari 2011 om 10:43
als hij 12 is en ouder het onderling goed kunnen regelen hoeft er geen rechter aan te pas komen tenzij de moeder alleen het ouderlijk gezag heeft.
Ik vind dat jullie al goed kijken naar zijn zoon van 10. Hij heeft al regelmatig alleen tijd met zijn papa, jullie snappen en begrijpen zijn gevoel van (terechte) jaloezie.
Alle kinderen hebben al een dreun gehad met de scheiding van hun ouders. Het vormen van een nieuwe gezin met alle kinderen is iets wat het gevolg is en zolang je het belang van alle kinderen voorop stelt zonder jezelf te verliezen, doe je het goed en kan je ook gewoon samen wonen. Zo is papa altijd op dat ene adres en niet bij zijn vriendin, dat geeft voor zijn kinderen meer kans om zo even langs te komen als ze daar behoefte aan hebben.
Ik vind dat jullie al goed kijken naar zijn zoon van 10. Hij heeft al regelmatig alleen tijd met zijn papa, jullie snappen en begrijpen zijn gevoel van (terechte) jaloezie.
Alle kinderen hebben al een dreun gehad met de scheiding van hun ouders. Het vormen van een nieuwe gezin met alle kinderen is iets wat het gevolg is en zolang je het belang van alle kinderen voorop stelt zonder jezelf te verliezen, doe je het goed en kan je ook gewoon samen wonen. Zo is papa altijd op dat ene adres en niet bij zijn vriendin, dat geeft voor zijn kinderen meer kans om zo even langs te komen als ze daar behoefte aan hebben.
dinsdag 25 januari 2011 om 10:46
quote:rider schreef op 25 januari 2011 @ 10:38:
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Jullie hebben beiden dus al eerder besloten je eigen geluk na te streven, wetende dat jllie kinderen daar een (flinke) prijs voor betalen. Waarom dan nu koudwatervrees?Deze ga ik onthouden. Jij geeft mijn idee over scheiden uitstekend weer.
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Jullie hebben beiden dus al eerder besloten je eigen geluk na te streven, wetende dat jllie kinderen daar een (flinke) prijs voor betalen. Waarom dan nu koudwatervrees?Deze ga ik onthouden. Jij geeft mijn idee over scheiden uitstekend weer.
dinsdag 25 januari 2011 om 10:51
tsja, om nu minimaal 8 jaar nog te gaan latten, vind ik ook zoiets...rekening houden met je kind(eren) ben ik het helemaal mee eens, maar er zijn grenzen.Je kind zal wel vaker teleurgesteld worden...om redelijke en onredelijke zaken.
Waarom kan zoon niet bij jullie wonen? Waarom kan het co-ouderschap niet eerder geregeld worden? (zijn het praktische zaken of werkt de moeder niet mee?)
Waarom kan zoon niet bij jullie wonen? Waarom kan het co-ouderschap niet eerder geregeld worden? (zijn het praktische zaken of werkt de moeder niet mee?)
dinsdag 25 januari 2011 om 10:59
Overigens, hij mag zijn gevoel hebben van jullie als ik dit zo lees. Wat niet wil zeggen dat jullie niet mogen samenwonen, want hij is blij voor papa als jij bij hem komt wonen.
Praat er met hem over zoals jullie doen, en geef hem ruimte voor zijn gevoel. Geef toe, het is ook niet eerlijk!
Maar hij vindt misschien net als jullie dat jouw kind en jullie daar ook niet aan kunnen doen.
Praat er met hem over zoals jullie doen, en geef hem ruimte voor zijn gevoel. Geef toe, het is ook niet eerlijk!
Maar hij vindt misschien net als jullie dat jouw kind en jullie daar ook niet aan kunnen doen.
dinsdag 25 januari 2011 om 11:07
quote:rider schreef op 25 januari 2011 @ 10:38:
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Jullie hebben beiden dus al eerder besloten je eigen geluk na te streven, wetende dat jllie kinderen daar een (flinke) prijs voor betalen. Waarom dan nu koudwatervrees?
Rider, bij mijn vriend was het zijn voormalige partner die koste wat kost de scheiding er doorheen wilde hebben. Hij had hier vrijwel geen keus in, zij zette de scheiding in gang en zette door. Er viel niet over te praten.
In mijn geval had ik te maken met een agressieve ex die zowel mij als mijn kind kapot maakte.
Dus... in hoeverre kun je dan zeggen dat wij (mijn vriend en ik) 'al besloten hebben om ons eigen geluk na te streven, wetende dat de kinderen daarn een (flinke) prijs voor betalen'.
Gaat niet helemaal op, vind ik.
In mijn beleving staan onze kinderen erg centraal en houden we enorm veel rekening met ze. Maar ik vind het lastig om hier een weg in te vinden. Wij willen zelf (om meerdere redenen) graag samenwonen, de kinderen kunnen het onderling goed met elkaar vinden... moeten wij dan ons leven 'on hold' zetten omwille van zijn kind? Het is geen kwestie van niet willen, het is meer een afweging: doe je daar goed aan? Waar trek je de grens?
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Jullie hebben beiden dus al eerder besloten je eigen geluk na te streven, wetende dat jllie kinderen daar een (flinke) prijs voor betalen. Waarom dan nu koudwatervrees?
Rider, bij mijn vriend was het zijn voormalige partner die koste wat kost de scheiding er doorheen wilde hebben. Hij had hier vrijwel geen keus in, zij zette de scheiding in gang en zette door. Er viel niet over te praten.
In mijn geval had ik te maken met een agressieve ex die zowel mij als mijn kind kapot maakte.
Dus... in hoeverre kun je dan zeggen dat wij (mijn vriend en ik) 'al besloten hebben om ons eigen geluk na te streven, wetende dat de kinderen daarn een (flinke) prijs voor betalen'.
Gaat niet helemaal op, vind ik.
In mijn beleving staan onze kinderen erg centraal en houden we enorm veel rekening met ze. Maar ik vind het lastig om hier een weg in te vinden. Wij willen zelf (om meerdere redenen) graag samenwonen, de kinderen kunnen het onderling goed met elkaar vinden... moeten wij dan ons leven 'on hold' zetten omwille van zijn kind? Het is geen kwestie van niet willen, het is meer een afweging: doe je daar goed aan? Waar trek je de grens?
dinsdag 25 januari 2011 om 11:07
Dat kan ik je zo op een briefje geven, Bgb. Dat verlangen zit zo diep. En ja, als je vader met een andere vrouw gaat samenwonen, kun je dat wel vergeten. Dat is ook heel pijnlijk voor een kind.
Ik kan me ook goed voorstellen dat het pijnlijk is voor hem dat er een andere jongen de plaats krijgt die hij zo graag wil hebben. Waarom wil hij bij zijn vader wonen en waarom kan het niet?
Is het een idee om eerst het co-ouderschap op poten te zetten en af te wachten hoe dat loopt, voordat jullie nog een grote verandering in het leven van deze jongen teweegbrengen?
Ik vind het trouwens knap hoe goed hij zijn gevoelens kan uitdrukken.
Ik kan me ook goed voorstellen dat het pijnlijk is voor hem dat er een andere jongen de plaats krijgt die hij zo graag wil hebben. Waarom wil hij bij zijn vader wonen en waarom kan het niet?
Is het een idee om eerst het co-ouderschap op poten te zetten en af te wachten hoe dat loopt, voordat jullie nog een grote verandering in het leven van deze jongen teweegbrengen?
Ik vind het trouwens knap hoe goed hij zijn gevoelens kan uitdrukken.
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 11:11
. moeten wij dan ons leven 'on hold' zetten omwille van zijn kind? Het is geen kwestie van niet willen, het is meer een afweging: doe je daar goed aan? Waar trek je de grens?
JA......dit is al een slecht begin. En logisch dat die jongen er moeite mee heeft, hij moet zijn vader al missen. En nu ook nog weten en voelen dat zijn vader elke dag met jouw zoon bezig is. Dat is erg pijnlijk voor hem........Dus ja....wacht met samenwonen, tot hij wat ouder is. Dit is voor zo ventje zo pijnlijk......
JA......dit is al een slecht begin. En logisch dat die jongen er moeite mee heeft, hij moet zijn vader al missen. En nu ook nog weten en voelen dat zijn vader elke dag met jouw zoon bezig is. Dat is erg pijnlijk voor hem........Dus ja....wacht met samenwonen, tot hij wat ouder is. Dit is voor zo ventje zo pijnlijk......
dinsdag 25 januari 2011 om 11:14
Het co-ouderschap gaat lopen vanaf het moment dat wij gaan samenwonen, Dubiootje. We zijn nu bezig om te zien hoe we e.e.a. willen gaan invullen in praktijk (met opvang e.d.), maar het streven is om dit (vrijwel) gelijktijdig in te voeren.
De reden waarom hij bij zijn vader wil wonen: hij is - hoe cru ook - gekker met zijn vader dan met zijn moeder (vaderskindje, zogezegd). Ondanks dat hij ook heel gek met zijn moeder is, is papa toch veruit favoriet. De reden waarom hij niet bij zijn vader kan wonen is omdat in het convenant destijds is bepaald dat de kinderen bij hun moeder wonen (omwille van praktische redenen ivm werktijden van mijn vriend). Nu wij echter gaan samenwonen biedt dit dus wél mogelijkheden om de regeling aan te passen en dus gaan we voor co-ouderschap, waardoor zijn kinderen dan wél meer bij hem/ons kunnen zijn.
En ja, het is ook heel knap hoe het mannetje zich verwoorden kan. We zijn ook erg blij dát hij het uitspreekt. We snappen zelf ook zó goed hoe moeilijk het voor hem moet zijn...
De reden waarom hij bij zijn vader wil wonen: hij is - hoe cru ook - gekker met zijn vader dan met zijn moeder (vaderskindje, zogezegd). Ondanks dat hij ook heel gek met zijn moeder is, is papa toch veruit favoriet. De reden waarom hij niet bij zijn vader kan wonen is omdat in het convenant destijds is bepaald dat de kinderen bij hun moeder wonen (omwille van praktische redenen ivm werktijden van mijn vriend). Nu wij echter gaan samenwonen biedt dit dus wél mogelijkheden om de regeling aan te passen en dus gaan we voor co-ouderschap, waardoor zijn kinderen dan wél meer bij hem/ons kunnen zijn.
En ja, het is ook heel knap hoe het mannetje zich verwoorden kan. We zijn ook erg blij dát hij het uitspreekt. We snappen zelf ook zó goed hoe moeilijk het voor hem moet zijn...
dinsdag 25 januari 2011 om 11:15
Ik ben altijd van mening geweest dat je als kind beter twee gelukkige ouders kunt hebben die niet meer bij elkaar zijn, dan twee ongelukkige ouders die nog samen in een huis wonen. Bij elkaar blijven voor de kinderen werkt dan ook niet volgens mij. Ik vind echter wel dat je als gescheiden ouders de verantwoordelijkheid op je moet nemen om je kinderen zo goed mogelijk te begeleiden in deze periode, al dan niet met hulp van buitenaf. En dat mist er volgens mij in een hoop gezinnen.
Het opnieuw samen gaan wonen lijkt mij dan ook niet het probleem. Maar ik denk wel dat je heel goed naar het zoontje van je vriend moet luisteren. En moet blijven praten met hem. Wat zijn zijn behoeftes, en probeer hier zo veel mogelijk aan tegemoet te komen, en verzeker hem dat hij voor zijn vader altijd nummer een blijft. Betrek hem bij dingen, als jullie uitstapjes gaan maken, neem hem mee, of geef hem in ieder geval de keuze.
En ja, soms kunnen dingen ook gewoon niet, en soms zijn de dingen nou eenmaal zo als ze zijn. Maar het is aan jullie als (stief)ouders dat daarmee goed omgegaan wordt. Kinderen zijn best wel buigzaam hoor, en door die moeilijke periode moeten ze mijn inziens gewoon door heen. En zolang je blijft luisteren komt het waarschijnlijk wel goed. Hij heeft natuurlijk ook een moeilijke leeftijd hiervoor, hij maakt dingen heel bewust mee.
Sterkte!
Het opnieuw samen gaan wonen lijkt mij dan ook niet het probleem. Maar ik denk wel dat je heel goed naar het zoontje van je vriend moet luisteren. En moet blijven praten met hem. Wat zijn zijn behoeftes, en probeer hier zo veel mogelijk aan tegemoet te komen, en verzeker hem dat hij voor zijn vader altijd nummer een blijft. Betrek hem bij dingen, als jullie uitstapjes gaan maken, neem hem mee, of geef hem in ieder geval de keuze.
En ja, soms kunnen dingen ook gewoon niet, en soms zijn de dingen nou eenmaal zo als ze zijn. Maar het is aan jullie als (stief)ouders dat daarmee goed omgegaan wordt. Kinderen zijn best wel buigzaam hoor, en door die moeilijke periode moeten ze mijn inziens gewoon door heen. En zolang je blijft luisteren komt het waarschijnlijk wel goed. Hij heeft natuurlijk ook een moeilijke leeftijd hiervoor, hij maakt dingen heel bewust mee.
Sterkte!
