Relaties
alle pijlers
Samengesteld gezin...
dinsdag 25 januari 2011 om 09:56
Ik zou graag wat advies willen (hoop dat mijn topic hier op de goede plaats staat. Misschien moet het bij Kinderen?)
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
dinsdag 25 januari 2011 om 11:19
quote:rider schreef op 25 januari 2011 @ 10:38:
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Dat vind ik echt bullshit. Alsof kinderen er iets aan hebben als hun ouders doodongelukkig bij elkaar blijven "vanwege de kinderen". Dat merken ze echt wel hoor. (en dan heb je ook nog ouders die het hun kinderen gaan verwijten: "als jullie er niet geweest waren, dan waren wij ook niet meer bij elkaar geweest")
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was, en ik vind dat mijn vader ons door weg te gaan een gunst verleend heeft (in mijn geval niet omdat ze ruzie maakten of iets dergelijks, maar omdat mijn vader toch niet in ons geïnteresseerd was, en het mij vele malen moeilijker lijkt om met iemand die niet in je geïnteresseerd is in 1 huis te moeten leven, dan om zo iemand aanzienlijk minder te zien).
Als je echt het belang van je kinderen voor alles stelt, ga je niet scheiden, behalve als je partner een ernstige bedreigung voor de kinderen vormt.
Dat vind ik echt bullshit. Alsof kinderen er iets aan hebben als hun ouders doodongelukkig bij elkaar blijven "vanwege de kinderen". Dat merken ze echt wel hoor. (en dan heb je ook nog ouders die het hun kinderen gaan verwijten: "als jullie er niet geweest waren, dan waren wij ook niet meer bij elkaar geweest")
Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 8 was, en ik vind dat mijn vader ons door weg te gaan een gunst verleend heeft (in mijn geval niet omdat ze ruzie maakten of iets dergelijks, maar omdat mijn vader toch niet in ons geïnteresseerd was, en het mij vele malen moeilijker lijkt om met iemand die niet in je geïnteresseerd is in 1 huis te moeten leven, dan om zo iemand aanzienlijk minder te zien).
dinsdag 25 januari 2011 om 11:21
Ik lees net je laatste post, dat je het samenwonen en co-ouderschap tegelijkertijd in wilt voeren. Realiseer je wel dat je dan alles in een moment knalt. Want niet alleen woont zijn vader dan samen met een nieuwe vrouw en een nieuw kind, maar dan moet hij overdag (als ik het zo goed lees) ook meteen bij jou zitten. Meer bij zijn vader zijn is wat hij wilt, maar wil hij ook meteen zo veel van jou afhankelijk zijn? Ik zou deze dingen als ik jullie was toch gespreid invoeren. Misschien eerst co-ouderschap? Dan kan je vriend misschien tijdelijk minder gaan werken om dit mogelijk te maken. En dan langzaam wennen aan het feit dat jullie er ook zijn? Nu wordt het zoontje wel meteen heel erg met jullie geconfronteerd.
dinsdag 25 januari 2011 om 11:23
Rhodos, is het niet mogelijk het co-ouderschap zonder het samenwonen te regelen? Wat maakt het feit dat jullie gaan samenwonen daarin uit, je gaat toch in zijn huis samenwonen? Opvang regelen kan ook zonder samenwonen.
En als het kind het liefst bij zijn vader wil wonen, valt daar met de moeder dan over te praten?
Wellicht met een ruime omgangsregeling met de moeder? Komen jullie dicht bij de moeder te wonen?
En als het kind het liefst bij zijn vader wil wonen, valt daar met de moeder dan over te praten?
Wellicht met een ruime omgangsregeling met de moeder? Komen jullie dicht bij de moeder te wonen?
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 11:26
Ik vind dat jullie goed bezig zijn met het overwegen en plannen maken. Ik vind het ook érg kort door de bocht om te roepen dat je het belang van je kinderen het best voorop stelt als je níet gaat samenwonen.
Juist door het samenwonen is er misschien wel co-ouderschap mogelijk (hoe denkt ex daar trouwens over?) en kan zoon per saldo dus méér bij zijn vader zijn dan eerst dóór het samenwonen. Ook denk ik dat het voor kinderen van gescheiden ouders heel goed kan zijn als ze zien hoe twee mensen wél een liefdevolle relatie kunnen onderhouden waarin plaats is voor iedereen.
Ik snap dat veel mensen andere voorbeelden hebben, en dat het bijvoorbeeld heel erg is als je vader amper bij je moeder weg is en al met een andere vrouw trouwt. Echter, TO is duidelijk níet zo'n soort ouder als in deze voorbeelden naar voren komt en dat maakt in mijn ogen al een heel groot verschil.
Juist door het samenwonen is er misschien wel co-ouderschap mogelijk (hoe denkt ex daar trouwens over?) en kan zoon per saldo dus méér bij zijn vader zijn dan eerst dóór het samenwonen. Ook denk ik dat het voor kinderen van gescheiden ouders heel goed kan zijn als ze zien hoe twee mensen wél een liefdevolle relatie kunnen onderhouden waarin plaats is voor iedereen.
Ik snap dat veel mensen andere voorbeelden hebben, en dat het bijvoorbeeld heel erg is als je vader amper bij je moeder weg is en al met een andere vrouw trouwt. Echter, TO is duidelijk níet zo'n soort ouder als in deze voorbeelden naar voren komt en dat maakt in mijn ogen al een heel groot verschil.
dinsdag 25 januari 2011 om 11:27
quote:Elimia schreef op 25 januari 2011 @ 11:15:
Kinderen zijn best wel buigzaam hoor, en door die moeilijke periode moeten ze mijn inziens gewoon door heen. En zolang je blijft luisteren komt het waarschijnlijk wel goed. Hij heeft natuurlijk ook een moeilijke leeftijd hiervoor, hij maakt dingen heel bewust mee.
Sterkte!Daar ben ik het niet mee eens. Kinderen zijn buigzaam, maar pijn is pijn. Soms is het niet anders, maar in dit geval is er een keuze. Dit kind geeft nu zélf al aan dat het grote moeite heeft met deze keuze. Als ik hier zo op het forum lees, kunnen die keuzes in het latere leven nog steeds gevolgen hebben. Niet iets om licht over te denken dus (wat TO ook niet doet, getuige dit topic).
Kinderen zijn best wel buigzaam hoor, en door die moeilijke periode moeten ze mijn inziens gewoon door heen. En zolang je blijft luisteren komt het waarschijnlijk wel goed. Hij heeft natuurlijk ook een moeilijke leeftijd hiervoor, hij maakt dingen heel bewust mee.
Sterkte!Daar ben ik het niet mee eens. Kinderen zijn buigzaam, maar pijn is pijn. Soms is het niet anders, maar in dit geval is er een keuze. Dit kind geeft nu zélf al aan dat het grote moeite heeft met deze keuze. Als ik hier zo op het forum lees, kunnen die keuzes in het latere leven nog steeds gevolgen hebben. Niet iets om licht over te denken dus (wat TO ook niet doet, getuige dit topic).
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 11:38
Rhodos, jij en je partner gaan goed om met de situatie, maar het is normaal dat de zoon van je vriend het er moeilijk mee heeft. Ik kan je geen advies geven, wil alleen laten weten dat mijn vriend en ik (allebei gescheiden met kinderen) ervoor gekozen hebben om te LAT-ten en dat werkt prima. We zien elkaar regelmatig tussendoor, zeker elk weekend en onze kinderen hebben best veel tijd met papa of mama alleen. Maar eerlijkheid gebiedt me om te zeggen dat ik de keus niet alleen gemaakt heb voor de kinderen, ook omdat ik dacht dat het voor onze relatie beter was. Bij ons klikt het niet zo goed tussen de kids en dan trek je al snel partij voor je eigen kind. Mijn vriend en ik hebben het idee dat zowel wij als de kinderen tevreden zijn met de situatie, uiteraard zullen we dit pas zeker weten als ze volwassen zijn en terugkijken op een (hopelijk gelukkige) jeugd.... Succes!
dinsdag 25 januari 2011 om 11:38
Dubiootje, je hebt gelijk dat pijn gewoon pijn is. Maar zoals ik het lees, wordt de pijn meer veroorzaakt door het feit dat hij niet constant bij zijn vader kan zijn, en een ander kind wel. Dit is mijn inziens een pijn die te overkomen is, door heel veel naar het kind te luisteren en aan zijn behoeftes tegemoet te komen. Want dan hij zien dat zijn vader alles voor hem doet, en dat hij nog steeds nummer een is. En niet dat het andere kind meer krijgt omdat deze bij zijn vader woont.
Maar ieder kind is anders, daarom zeg ik ook dat ze heel veel moeten luisteren. En daarom ook dat eerst co-ouderschap misschien verstandiger is, omdat hij dan eerst komt, en de rest van de situatie daarna pas langzamer wordt ingevoerd.
Maar ieder kind is anders, daarom zeg ik ook dat ze heel veel moeten luisteren. En daarom ook dat eerst co-ouderschap misschien verstandiger is, omdat hij dan eerst komt, en de rest van de situatie daarna pas langzamer wordt ingevoerd.
dinsdag 25 januari 2011 om 11:57
Dat klopt, Elimia, je kan die pijn met veel liefde en aandacht verzachten. Het is moeilijk in te schatten hoe diep die pijn zit bij dit jongetje, dat weet niemand. Blijft natuurlijk de vraag hoe groot het belang van samenwonen is om hem die pijn aan te doen: wat weegt zwaarder? Dat is heel moeilijk te bepalen juist omdát je de pijn niet kan meten.
Ga in therapie!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:08
Bedankt voor al jullie adviezen.
We willen nu, op zo kort mogelijke termijn, de huidige omgangsregeling uitbreiden, waardoor zijn oudste (en uiteraard ook zijn andere zoontje) alvast meer bij ons kan zijn.
En inderdaad, juist het samenwonen zorgt ervoor dat mijn vriend de mogelijkheid krijgt om co-ouderschap aan te gaan (tot op heden heeft hij financieel de mogelijkheid niet om minder te gaan werken. Als ik erbij kom, kan dit wel en kan hij in overleg op zijn werk op andere tijden gaan werken, waardoor hij de kinderen uit school kan halen 's middags).
Nu, op dit moment, is het dus niet mogelijk dat zijn kinderen bij hem komen wonen, maar als wij straks samenwonen, kunnen zijn kinderen aanzienlijk meer bij ons zijn dan nu het geval is.
En ja, vooropgesteld willen zijn kinderen meer tijd met hun vader doorbrengen. Maar we willen het nu zo invullen dat ik degene ben die 's ochtends de kinderen naar school brengt (m.u.v. 1 dag waarop mijn vriend het gaat doen) en mijn vriend alle middagen de kinderen uit school haalt. Op die middagen ben ik aan het werk en hebben zijn kinderen dus hun vader even voor zichzelf. Uiteraard zal mijn zoontje dan ook met hen meegaan naar huis, maar ik ben zelf 1 middag in de week vrij en gaat mijn zoontje 1 andere middag in de week naar zijn oma en kan hij van tijd tot tijd ook bij een vriendje spelen. We proberen het, in de week dat zijn kinderen dan straks bij ons zijn, zoveel mogelijk te regelen dat zijn kinderen ook nog hun momenten alléén met papa hebben.
Daarnaast zullen we, óók - en misschien juíst dan wel - momenten plannen waarop mijn vriend van tijd tot tijd iets alleen met zijn kinderen onderneemt en ik met mijn zoontje. Zodat ook dan weer iedereen even 1:1 tijd heeft met elkaar.
We willen nu, op zo kort mogelijke termijn, de huidige omgangsregeling uitbreiden, waardoor zijn oudste (en uiteraard ook zijn andere zoontje) alvast meer bij ons kan zijn.
En inderdaad, juist het samenwonen zorgt ervoor dat mijn vriend de mogelijkheid krijgt om co-ouderschap aan te gaan (tot op heden heeft hij financieel de mogelijkheid niet om minder te gaan werken. Als ik erbij kom, kan dit wel en kan hij in overleg op zijn werk op andere tijden gaan werken, waardoor hij de kinderen uit school kan halen 's middags).
Nu, op dit moment, is het dus niet mogelijk dat zijn kinderen bij hem komen wonen, maar als wij straks samenwonen, kunnen zijn kinderen aanzienlijk meer bij ons zijn dan nu het geval is.
En ja, vooropgesteld willen zijn kinderen meer tijd met hun vader doorbrengen. Maar we willen het nu zo invullen dat ik degene ben die 's ochtends de kinderen naar school brengt (m.u.v. 1 dag waarop mijn vriend het gaat doen) en mijn vriend alle middagen de kinderen uit school haalt. Op die middagen ben ik aan het werk en hebben zijn kinderen dus hun vader even voor zichzelf. Uiteraard zal mijn zoontje dan ook met hen meegaan naar huis, maar ik ben zelf 1 middag in de week vrij en gaat mijn zoontje 1 andere middag in de week naar zijn oma en kan hij van tijd tot tijd ook bij een vriendje spelen. We proberen het, in de week dat zijn kinderen dan straks bij ons zijn, zoveel mogelijk te regelen dat zijn kinderen ook nog hun momenten alléén met papa hebben.
Daarnaast zullen we, óók - en misschien juíst dan wel - momenten plannen waarop mijn vriend van tijd tot tijd iets alleen met zijn kinderen onderneemt en ik met mijn zoontje. Zodat ook dan weer iedereen even 1:1 tijd heeft met elkaar.
dinsdag 25 januari 2011 om 12:11
dinsdag 25 januari 2011 om 12:17
Ik heb vanmorgen al een heel verhaal getypt.De basis is er niet...Ik praat uit ervaring. Mijn dochter zat in de situatie van zoontje van je vriend. Het is zo pijnlijk voor een kind, wetend dat JOUW vader nu elke dag met een ander kind is....Zijn zoontje zal alles gaan doen om zijn aandacht te gaan halen bij paps....en een onaangenaamde relatie met jou zoon krijgen. Logisch want dit kind heeft zijn plekje ingenomen........zo beleeft dat jongentje dat.
Dit gaat loop der tijd spanning geven tussen jou en je vriend.....
Er gaan verwijten komen......om hele kleine dingen
Dit gaat loop der tijd spanning geven tussen jou en je vriend.....
Er gaan verwijten komen......om hele kleine dingen
dinsdag 25 januari 2011 om 12:19
Zelf niet in zo'n situatie gezeten, maar wel meerdere keren van dichtbij meegemaakt. Gescheiden zus kreeg een relatie met een gescheiden man, allebei 2 kinderen. Na een tijdje gaan samenwonen en uiteindelijk getrouwd. Ze kregen problemen met de puberdochter van man en er is zoveel mis gegaan daar, dat ze nu weer gescheiden zijn. Da's lekker voor de kinderen alles weer overnieuw mee moeten maken.
Vriendin van mij is gescheiden, 3 kinderen, kreeg een nieuwe vriend die 2 kinderen heeft. Ze zijn al een aantal jaren aan het latten en zijn heel gelukkig met hun relatie, zorgen voor veel tijd voor hun eigen kinderen zonder de kinderen van de ander erbij. Soms uitjes met z'n allen.
En wat is wijsheid...elke relatie is weer anders, elk kind is anders...
Succes
Vriendin van mij is gescheiden, 3 kinderen, kreeg een nieuwe vriend die 2 kinderen heeft. Ze zijn al een aantal jaren aan het latten en zijn heel gelukkig met hun relatie, zorgen voor veel tijd voor hun eigen kinderen zonder de kinderen van de ander erbij. Soms uitjes met z'n allen.
En wat is wijsheid...elke relatie is weer anders, elk kind is anders...
Succes
dinsdag 25 januari 2011 om 12:21
Peecee, ik snap dat dit jouw ervaring is en dat dit allesbehalve leuk is. Ik waardeer ook dat je dit met me deelt (is zeker goed om ons van bewust te zijn).
Maar.. het is natuurlijk geen garantie dat het zo gaat. Jij beweert wel erg stellig dat dit niet gaat werken en hoe de praktijk er dan uit gaat zien. En ja, dat is een mogelijk scenario. Maar het hóeft natuurlijk niet zo te gaan.
Ik heb nl. zelf het idee dat als we het doen zoals eerder hierboven beschreven dat dit best zou moeten kunnen. In mijn ogen houden we erg veel rekening met de kinderen. We zien heel erg goed hoe belangrijk het is dat het met hen óók goed gaat, zowel voor henzelf als ook voor de uitwerking die dit op ons als stel heeft.
Maar.. het is natuurlijk geen garantie dat het zo gaat. Jij beweert wel erg stellig dat dit niet gaat werken en hoe de praktijk er dan uit gaat zien. En ja, dat is een mogelijk scenario. Maar het hóeft natuurlijk niet zo te gaan.
Ik heb nl. zelf het idee dat als we het doen zoals eerder hierboven beschreven dat dit best zou moeten kunnen. In mijn ogen houden we erg veel rekening met de kinderen. We zien heel erg goed hoe belangrijk het is dat het met hen óók goed gaat, zowel voor henzelf als ook voor de uitwerking die dit op ons als stel heeft.
dinsdag 25 januari 2011 om 12:21
Hoewel het plan best aardig klinkt, lost het natuurlijk niet het probleem van het zoontje op. Er is in jullie plan maar 1 kind dat bij zijn vader woont, en dat is jouw kind. En hij mag af en toe komen logeren, niet bij zijn vader, zoals je zelf ook steeds zegt, maar bij jullie.
En dat is nu net het probleem van dat jongetje. Een ander kind elke dag bij zijn vader, en hij nooit meer alleen zijn vader.
Zo te lezen staat het samenwonen al min of meer vast, toch?
En gaat jouw zoon nooit naar zijn vader?
En dat is nu net het probleem van dat jongetje. Een ander kind elke dag bij zijn vader, en hij nooit meer alleen zijn vader.
Zo te lezen staat het samenwonen al min of meer vast, toch?
En gaat jouw zoon nooit naar zijn vader?
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:27
Fashionvictim, ja, het samenwonen staat eigenlijk wel vast ja. Het is natuurlijk niet iets wat er koste wat het kost doorheen gedrukt moet worden, maar in principe willen we dit wel gaan doen.
Mijn zoon gaat erg weinig naar zijn vader en dan nog op heel ongezette tijden. Mijn ex is erg moeizaam in de omgang en heeft daarnaast een baan met wisselende dienstroosters, waardoor het vaak moeilijk te plannen is of/wanneer mijn zoon kan komen.
En ja, ik ga helemaal mee in je 1e alinea. Dat is inderdaad het grote knelpunt: een ander kind bij ZIJN vader...
Maar ja, het alternatief is dus: niet samenwonen, zoals nu. Maar ook nú heeft zijn zoon er moeite mee. Ondanks dat we nog niet samenwonen, zijn mijn zoon en ik al vaak bij mijn vriend en logeren daar ook geregeld (ook op momenten dat zijn kinderen er niet zijn). En ook die wetenschap vindt zijn zoon moeilijk. Nogmaals, heel erg begrijpelijk vanuit dat mannetje gezien, maar... wat moeten we dan? Dien je dan zover te gaan dat je elkaar dus minder opzoekt omdat zijn zoon er moeite mee heeft? We hebben het nu al zo geregeld dat we dus heel bewust momenten plannen waarop zijn kinderen nu alleen zijn met hun vader als zij daar zijn (maar ook momenten waarop we allemaal samen zijn, juist ook om iedereen aan deze situatie te laten wennen).
Pfff, ik vind het lastig hoor!
Mijn zoon gaat erg weinig naar zijn vader en dan nog op heel ongezette tijden. Mijn ex is erg moeizaam in de omgang en heeft daarnaast een baan met wisselende dienstroosters, waardoor het vaak moeilijk te plannen is of/wanneer mijn zoon kan komen.
En ja, ik ga helemaal mee in je 1e alinea. Dat is inderdaad het grote knelpunt: een ander kind bij ZIJN vader...
Maar ja, het alternatief is dus: niet samenwonen, zoals nu. Maar ook nú heeft zijn zoon er moeite mee. Ondanks dat we nog niet samenwonen, zijn mijn zoon en ik al vaak bij mijn vriend en logeren daar ook geregeld (ook op momenten dat zijn kinderen er niet zijn). En ook die wetenschap vindt zijn zoon moeilijk. Nogmaals, heel erg begrijpelijk vanuit dat mannetje gezien, maar... wat moeten we dan? Dien je dan zover te gaan dat je elkaar dus minder opzoekt omdat zijn zoon er moeite mee heeft? We hebben het nu al zo geregeld dat we dus heel bewust momenten plannen waarop zijn kinderen nu alleen zijn met hun vader als zij daar zijn (maar ook momenten waarop we allemaal samen zijn, juist ook om iedereen aan deze situatie te laten wennen).
Pfff, ik vind het lastig hoor!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:29
"Momenten alleen met papa" is natuurlijk niet hetzelfde als een heel weekend zonder "indringers". Hoe ik het lees in je plan zijn de kinderen nooit meer een hele dag of een weekend ofzo alleen met hun vader, dan, toch? Want jouw zoon is er sowieso altijd bij? En jij natuurlijk ook?
Tja, voor zijn kinderen is dit plan natuurlijk alleen maar een verslechtering van de situatie zoals hij nu is. Ik neem tenminste aan dat ze in de huidige omgangsregeling regelmatig zonder jullie bij hun vader zijn, of niet?
Tja, voor zijn kinderen is dit plan natuurlijk alleen maar een verslechtering van de situatie zoals hij nu is. Ik neem tenminste aan dat ze in de huidige omgangsregeling regelmatig zonder jullie bij hun vader zijn, of niet?
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:33
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 12:21:
Ik heb nl. zelf het idee dat als we het doen zoals eerder hierboven beschreven dat dit best zou moeten kunnen. In mijn ogen houden we erg veel rekening met de kinderen. We zien heel erg goed hoe belangrijk het is dat het met hen óók goed gaat, zowel voor henzelf als ook voor de uitwerking die dit op ons als stel heeft.
Ah, je hebt dus al besloten......Waarom vraag je het dan nog eigenlijk?
Persoonlijk denk ik dat je hier heel erg voorzichtig mee moet zijn en absoluut het gevoel van zijn zoontje niet moet onderschaten. Je eigen zin doordrukken kan best weleens een slechte uitwerking hebben op de hele situatie. Er moeten vast nog wel andere oplossingen te bedenken zijn om zijn zoontje meer bij hem te laten zijn zonder dat dat jullie samen hoeven te gaan wonen.
Dan nog even uit mijn eigen ervaring. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik net een jaartje het huis uit was. Dat is een hele goede beslissing geweest. Ze hebben inmiddels allebei een andere relatie, maar ik zou er niet aan moeten denken dat ze daarmee samen gaan wonen! Dat is een hele kromme gedachte, maar ik vind het een heel raar en onprettig idee dat ik bijvoorbeeld niet meer even naar mijn vader toe kan gaan om een avondje wijntjes met hem te drinken en bij te praten zonder dat zij erbij is (hartstikke leuk mens hoor, maar toch). En dan ben ik al een aantal jaar het huis uit. Laat staan hoe dat voor een jongetje van 10 moet zijn!
Ik heb nl. zelf het idee dat als we het doen zoals eerder hierboven beschreven dat dit best zou moeten kunnen. In mijn ogen houden we erg veel rekening met de kinderen. We zien heel erg goed hoe belangrijk het is dat het met hen óók goed gaat, zowel voor henzelf als ook voor de uitwerking die dit op ons als stel heeft.
Ah, je hebt dus al besloten......Waarom vraag je het dan nog eigenlijk?
Persoonlijk denk ik dat je hier heel erg voorzichtig mee moet zijn en absoluut het gevoel van zijn zoontje niet moet onderschaten. Je eigen zin doordrukken kan best weleens een slechte uitwerking hebben op de hele situatie. Er moeten vast nog wel andere oplossingen te bedenken zijn om zijn zoontje meer bij hem te laten zijn zonder dat dat jullie samen hoeven te gaan wonen.
Dan nog even uit mijn eigen ervaring. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik net een jaartje het huis uit was. Dat is een hele goede beslissing geweest. Ze hebben inmiddels allebei een andere relatie, maar ik zou er niet aan moeten denken dat ze daarmee samen gaan wonen! Dat is een hele kromme gedachte, maar ik vind het een heel raar en onprettig idee dat ik bijvoorbeeld niet meer even naar mijn vader toe kan gaan om een avondje wijntjes met hem te drinken en bij te praten zonder dat zij erbij is (hartstikke leuk mens hoor, maar toch). En dan ben ik al een aantal jaar het huis uit. Laat staan hoe dat voor een jongetje van 10 moet zijn!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:37
Oh, je had een aantal vragen al beantwoord. Ik vind eerlijk gezegd dat jullie helemaal niet zo erg veel rekening met zijn kinderen houden. Ik kan me dus wel voorstellen dat dat jongetje het zo ervaart, want feitelijk is het ook zo dat zijn plek is "ingeruild".
Zelfs op momenten dat het ZIJN tijd met zijn vader zou moeten zijn, wordt ie met jullie opgezadeld. Hij heeft al weinig tijd met zijn vader, minder dan jouw kind, en als hij dan die tijd eindelijk heeft, moet er "gewend worden aan de situatie". En als jullie straks samenwonen krijgt ie nog minder tijd met zijn vader.
Zelf zou ik nooit voor die situatie kiezen. En ik vind dat ook niet "zo ver gaan". Jouw vriend is hun vader, niet de vader van jouw zoon, en hij was hun vader voordat jij in de picture kwam, ik vind eigenlijk dat hij vrij gemakzuchtig met hun gevoelens omgaat. Ik snap het wel, want de meeste mannen zijn helaas zo gemakzuchtig met hun eerste leg, maar leuk is natuurlijk anders voor de kinderen.
Zelfs op momenten dat het ZIJN tijd met zijn vader zou moeten zijn, wordt ie met jullie opgezadeld. Hij heeft al weinig tijd met zijn vader, minder dan jouw kind, en als hij dan die tijd eindelijk heeft, moet er "gewend worden aan de situatie". En als jullie straks samenwonen krijgt ie nog minder tijd met zijn vader.
Zelf zou ik nooit voor die situatie kiezen. En ik vind dat ook niet "zo ver gaan". Jouw vriend is hun vader, niet de vader van jouw zoon, en hij was hun vader voordat jij in de picture kwam, ik vind eigenlijk dat hij vrij gemakzuchtig met hun gevoelens omgaat. Ik snap het wel, want de meeste mannen zijn helaas zo gemakzuchtig met hun eerste leg, maar leuk is natuurlijk anders voor de kinderen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 12:42
dinsdag 25 januari 2011 om 12:42
quote:rhodos66 schreef op 25 januari 2011 @ 12:27:
Ondanks dat we nog niet samenwonen, zijn mijn zoon en ik al vaak bij mijn vriend en logeren daar ook geregeld (ook op momenten dat zijn kinderen er niet zijn). En ook die wetenschap vindt zijn zoon moeilijk. Waarom komt je vriend eigenlijk niet naar jouw huis? Is voor jouw kind toch ook niet leuk; dat gesleep met zijn spullen en niet slapen in zijn eigen bed? Hoe zien jullie het voor je met straks de kinderkamers? Moeten de kinderen van je vriend straks samen op één kamer omdat zij komen " logeren " en jouw kind een kamer alleen omdat hij er fulltime is?
Nogmaals, heel erg begrijpelijk vanuit dat mannetje gezien, maar... wat moeten we dan? Niet samenwonen is geen optie, toch?
Dien je dan zover te gaan dat je elkaar dus minder opzoekt omdat zijn zoon er moeite mee heeft? Je zou inderdaad in je eigen huis kunnen zijn als je vriend zijn kinderen heeft, ja.
We hebben het nu al zo geregeld dat we dus heel bewust momenten plannen waarop zijn kinderen nu alleen zijn met hun vader als zij daar zijn (maar ook momenten waarop we allemaal samen zijn, juist ook om iedereen aan deze situatie te laten wennen).
Pfff, ik vind het lastig hoor!En dan heb jij nog wat te kiezen. Kinderen hebben niets te kiezen; da's pas lastig.
Ondanks dat we nog niet samenwonen, zijn mijn zoon en ik al vaak bij mijn vriend en logeren daar ook geregeld (ook op momenten dat zijn kinderen er niet zijn). En ook die wetenschap vindt zijn zoon moeilijk. Waarom komt je vriend eigenlijk niet naar jouw huis? Is voor jouw kind toch ook niet leuk; dat gesleep met zijn spullen en niet slapen in zijn eigen bed? Hoe zien jullie het voor je met straks de kinderkamers? Moeten de kinderen van je vriend straks samen op één kamer omdat zij komen " logeren " en jouw kind een kamer alleen omdat hij er fulltime is?
Nogmaals, heel erg begrijpelijk vanuit dat mannetje gezien, maar... wat moeten we dan? Niet samenwonen is geen optie, toch?
Dien je dan zover te gaan dat je elkaar dus minder opzoekt omdat zijn zoon er moeite mee heeft? Je zou inderdaad in je eigen huis kunnen zijn als je vriend zijn kinderen heeft, ja.
We hebben het nu al zo geregeld dat we dus heel bewust momenten plannen waarop zijn kinderen nu alleen zijn met hun vader als zij daar zijn (maar ook momenten waarop we allemaal samen zijn, juist ook om iedereen aan deze situatie te laten wennen).
Pfff, ik vind het lastig hoor!En dan heb jij nog wat te kiezen. Kinderen hebben niets te kiezen; da's pas lastig.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
