Relaties
alle pijlers
Samengesteld gezin...
dinsdag 25 januari 2011 om 09:56
Ik zou graag wat advies willen (hoop dat mijn topic hier op de goede plaats staat. Misschien moet het bij Kinderen?)
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
Mijn vriend en ik gaan per juli dit jaar samen wonen. Wij zijn beiden gescheiden. Zijn kinderen wonen bij zijn ex, maar zijn ook regelmatig bij hem. Mijn kind woont bij mij. We gaan straks in zijn huis samenwonen.
De contacten tussen/met de kinderen onderling gaan goed. Ware het niet dat de kinderen van mijn vriend, en dan met name de oudste van bijna 10, er moeite mee heeft dat er anderen (lees: ik, maar met name mijn zoon nu vaak - en straks altijd - bij ZIJN vader zijn. Deze oudste zoon van mijn vriend zou zelf niets liever willen dan zélf bij zijn vader wonen. Dit is helaas niet mogelijk. Wel willen we - als wij straks eenmaal gesetteld zijn - co-ouderschap gaan opzetten, zodat zijn kinderen meer/vaker bij ons kunnen zijn.
Momenteel zitten we in de situatie dat we merken dat zijn oudste het er moeilijk mee heeft. Hij snapt prima wat er aan de hand is, zegt ook dat hij blij is voor zijn vader en het hem gunt, maar dat hij er zelf moeite mee heeft. En dan gaat het dus puur om de wetenschap dat hij er zelf niet zo vaak kan zijn als mijn zoon.
We praten veel met hem en proberen hem zoveel mogelijk te betrekken bij alles. Ook plannen we heel bewust momenten in waarop mijn vriend alleen is met zijn kinderen (zodat zij hun vader echt even alleen voor zichzelf hebben) en momenten waarop we met zijn allen samen zijn.
We realiseren ons dat dit een situatie is waar de kinderen doorheen zullen moeten. Maar.. het is zo rot om te zien/horen dat je kind het er moeilijk mee heeft.
Heeft er iemand tips/ideeën hoe we hier mee om kunnen gaan?
dinsdag 25 januari 2011 om 13:30
dinsdag 25 januari 2011 om 13:39
Dar zijn woorden waar zo kind niets mee kan.....
Hij ziet dat jouw kind bij zijn vader gaat wonen.
Hij weet dat jouw kind elke dag bij ZIJN vader is.
Hij weet dat jullie samen zullen eten.....tv kijken.....weg gaan....
Onderschat het niet......en ik merk dat je dat wel doet.
Je praat makkelijk.jullie hebben de beslissing al genomen.
En dit jochie ligt misschien wel s,avonds te huilen in bed.........
Want zijn pappa gaat zorgen voor een ander kind.......
Wacht dan een paar jaar tot hij ouder is.......
Hij ziet dat jouw kind bij zijn vader gaat wonen.
Hij weet dat jouw kind elke dag bij ZIJN vader is.
Hij weet dat jullie samen zullen eten.....tv kijken.....weg gaan....
Onderschat het niet......en ik merk dat je dat wel doet.
Je praat makkelijk.jullie hebben de beslissing al genomen.
En dit jochie ligt misschien wel s,avonds te huilen in bed.........
Want zijn pappa gaat zorgen voor een ander kind.......
Wacht dan een paar jaar tot hij ouder is.......
dinsdag 25 januari 2011 om 13:44
dinsdag 25 januari 2011 om 13:44
dinsdag 25 januari 2011 om 13:47
Interessante discussie. En goed dat je hier zo zorgvuldig en bewust mee om wil gaan.
Veel van de opmerkingen zijn gebaseerd op eigen ervaringen en dat is logisch. Maar hoe het ooit bij één gezin is gegaan, biedt geen garantie voor hoe het een andere keer bij een ander gezin zal gaan. Noch in de positieve zin, noch in de negatieve zin.
Ja, het kan zijn dat het jochie "'s avonds ligt te huilen in bed", maar het hoeft niet. Ja, het kan zijn dat kinderen 'flexibel' zijn, maar het hoeft niet.
Zaak is dus om goed te onderzoeken hoe het in jullie geval zit. Observeren, luisteren en praten. Met elkaar, met het kind en wellicht ook met de moeder van het kind, of zelfs de juf/meester op school. Ervaringen van vreemden kunnen inzichten geven, maar nooit leidraad zijn. Ik zou het vooral ook met de moeder bespreken. Hoe kijkt zij tegen de uitspraken haar zoon aan? Heeft ze het gevoel dat hij lekker in zijn vel zit, ondanks het feit dat jullie gaan samenwonen? Is hij vrolijk bij jullie of juist niet? Etc etc.
Veel van de opmerkingen zijn gebaseerd op eigen ervaringen en dat is logisch. Maar hoe het ooit bij één gezin is gegaan, biedt geen garantie voor hoe het een andere keer bij een ander gezin zal gaan. Noch in de positieve zin, noch in de negatieve zin.
Ja, het kan zijn dat het jochie "'s avonds ligt te huilen in bed", maar het hoeft niet. Ja, het kan zijn dat kinderen 'flexibel' zijn, maar het hoeft niet.
Zaak is dus om goed te onderzoeken hoe het in jullie geval zit. Observeren, luisteren en praten. Met elkaar, met het kind en wellicht ook met de moeder van het kind, of zelfs de juf/meester op school. Ervaringen van vreemden kunnen inzichten geven, maar nooit leidraad zijn. Ik zou het vooral ook met de moeder bespreken. Hoe kijkt zij tegen de uitspraken haar zoon aan? Heeft ze het gevoel dat hij lekker in zijn vel zit, ondanks het feit dat jullie gaan samenwonen? Is hij vrolijk bij jullie of juist niet? Etc etc.
dinsdag 25 januari 2011 om 13:50
quote:Suze2hier schreef op 25 januari 2011 @ 13:44:
Je krijgt 10 negatieve verhalen en 1 positief verhaal (dat slechts belicht wordt door degene die het meeste baad heeft bij de situatie ).
Zijn de negatieve verhalen dan wel allemaal meerzijdig belicht?
Je kunt ook open staan voor andere verhalen hoor.
Je krijgt 10 negatieve verhalen en 1 positief verhaal (dat slechts belicht wordt door degene die het meeste baad heeft bij de situatie ).
Zijn de negatieve verhalen dan wel allemaal meerzijdig belicht?
Je kunt ook open staan voor andere verhalen hoor.
dinsdag 25 januari 2011 om 13:51
dinsdag 25 januari 2011 om 13:55
Eigen ervaring is trouwens: ouders uit elkaar gegaan toen ik 5 was, allebei hertrouwd, maar zonder nieuwe kinderen. Ben ik altijd blij om geweest. Niet zozeer vanwege mijn plekje, als wel omdat mijn broers en ik dezelfde geschiedenis delen. Dat vind ik mooi.
Mijn vader ging samenwonen en het was geen probleem. Mijn moeder ging samenwonen en het was hel. En waar lag dat aan? Voornamelijk het gedrag van de ouder. Bij mijn vader was het veilig, stabiel en prettig. Hij zorgde er heel goed voor dat wij voldoende tijd en aandacht van hem kregen. Mijn moeder was erg gericht op haar vriend en 'vergat' mij daardoor. Daardoor voelde het bij haar ook erg onveilig. Ik was het niet eens met het samenwonen, maar vind het achteraf niet slecht dat ze het heeft gedaan. Ze had alleen daarna meer aandacht aan mij moeten besteden. Of voor een betere basis moeten zorgen. Of zoiets (ik ben er nog niet helemaal uit).
Nu zit ik zelf in de situatie dat ik een vriend met een kind heb en probeer dus ook alles zeer zorgvuldig te doen. Wij wonen (nog) niet samen, maar dat gaat wel ooit gebeuren. En hoop ik het net zo zorgvuldig aan te pakken als TO.
Mijn vader ging samenwonen en het was geen probleem. Mijn moeder ging samenwonen en het was hel. En waar lag dat aan? Voornamelijk het gedrag van de ouder. Bij mijn vader was het veilig, stabiel en prettig. Hij zorgde er heel goed voor dat wij voldoende tijd en aandacht van hem kregen. Mijn moeder was erg gericht op haar vriend en 'vergat' mij daardoor. Daardoor voelde het bij haar ook erg onveilig. Ik was het niet eens met het samenwonen, maar vind het achteraf niet slecht dat ze het heeft gedaan. Ze had alleen daarna meer aandacht aan mij moeten besteden. Of voor een betere basis moeten zorgen. Of zoiets (ik ben er nog niet helemaal uit).
Nu zit ik zelf in de situatie dat ik een vriend met een kind heb en probeer dus ook alles zeer zorgvuldig te doen. Wij wonen (nog) niet samen, maar dat gaat wel ooit gebeuren. En hoop ik het net zo zorgvuldig aan te pakken als TO.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:00
quote:Evenaar schreef op 25 januari 2011 @ 13:55:
En hoop ik het net zo zorgvuldig aan te pakken als TO.Grappig, ik lees vooral dat er veel gezegd wordt dat het allemaal zorgvuldig en weloverwogen is, maar dat er verdomd weinig zorgvuldig en weloverwogen gedaan wordt. Actions speak louder than words, zeker voor kinderen.
En hoop ik het net zo zorgvuldig aan te pakken als TO.Grappig, ik lees vooral dat er veel gezegd wordt dat het allemaal zorgvuldig en weloverwogen is, maar dat er verdomd weinig zorgvuldig en weloverwogen gedaan wordt. Actions speak louder than words, zeker voor kinderen.
Am Yisrael Chai!
dinsdag 25 januari 2011 om 14:10
dinsdag 25 januari 2011 om 14:13
Mijn vriend is 3 jaar gescheiden en heeft sindsdien een omgangsregeling met zijn kinderen. (en nee, er was geen bepaalde reden waarom ik dit niet beantwoord had. Sorry daarvoor).
Ja, we hebben het de kinderen gevraagd hoe ze het vinden. We vragen heel geregeld wat ze leuk vinden, wat ze niet leuk vinden, of er iets is wat ze graag anders zouden willen zien, of we ze ergens mee kunnen helpen.
Ik heb er moeite mee dat het er dus feitelijk, als ik jullie lees, op neer komt dat wij nog niet moeten gaan samen wonen, tot het moment dat zijn kind(eren) er geen moeite meer mee hebben. Het is niet dat dit pertinent niet bespreekbaar is, maar ik vind het wel behoorlijk zwaar gesteld.
Als we straks het co-ouderschap hebben ingevoerd, zullen zijn kinderen meer bij hun vader/ons zijn dan bij hun moeder.
De moeder van de kinderen praat ook veel met ze. Over het algemeen zijn de kinderen vrolijk en zitten ze lekker in hun vel. Wel komt met enige regelmaat terug dat dus m.n. zijn oudste het lastig vindt.
We merken dat het met vlagen gaat. Het ene moment heeft zijn oudste het er moeilijk mee; het andere moment is het juist deze oudste die uit zichzelf vraagt of wij (mijn zoon en ik) bij hen komen als zij er ook zijn (bij hun vader dus). Hij is daarnaast ook heel lief en verzorgend naar mijn zoon toe.
En nee: mijn vriend en ik hebben geen kinderwens meer samen. Dat is niet de reden waarom we willen gaan samenwonen. We willen samenwonen om meerdere redenen, maar niet deze.
Ja, we hebben het de kinderen gevraagd hoe ze het vinden. We vragen heel geregeld wat ze leuk vinden, wat ze niet leuk vinden, of er iets is wat ze graag anders zouden willen zien, of we ze ergens mee kunnen helpen.
Ik heb er moeite mee dat het er dus feitelijk, als ik jullie lees, op neer komt dat wij nog niet moeten gaan samen wonen, tot het moment dat zijn kind(eren) er geen moeite meer mee hebben. Het is niet dat dit pertinent niet bespreekbaar is, maar ik vind het wel behoorlijk zwaar gesteld.
Als we straks het co-ouderschap hebben ingevoerd, zullen zijn kinderen meer bij hun vader/ons zijn dan bij hun moeder.
De moeder van de kinderen praat ook veel met ze. Over het algemeen zijn de kinderen vrolijk en zitten ze lekker in hun vel. Wel komt met enige regelmaat terug dat dus m.n. zijn oudste het lastig vindt.
We merken dat het met vlagen gaat. Het ene moment heeft zijn oudste het er moeilijk mee; het andere moment is het juist deze oudste die uit zichzelf vraagt of wij (mijn zoon en ik) bij hen komen als zij er ook zijn (bij hun vader dus). Hij is daarnaast ook heel lief en verzorgend naar mijn zoon toe.
En nee: mijn vriend en ik hebben geen kinderwens meer samen. Dat is niet de reden waarom we willen gaan samenwonen. We willen samenwonen om meerdere redenen, maar niet deze.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:15
Stel je voor dat je nog vier jaar tot zes jaar gaat latten, tot het kindje veertien tot zestien is. Dan gaat er sowieso veel veranderen: de kinderen zijn groter, krijgen meer hun eigen leven. Misschien dat het dan makkelijker wordt. Voor iemand van tien is dit heel bedreigend. En ik kan het 'm niet kwalijk nemen.
En voor de statistieken: mijn ouders zijn ook gescheiden en opnieuw een relatie begonnen, groot drama en goed voor jaren therapie. Ik gun de zonen van je vriend en jouw eigen zoon iets beters.
En voor de statistieken: mijn ouders zijn ook gescheiden en opnieuw een relatie begonnen, groot drama en goed voor jaren therapie. Ik gun de zonen van je vriend en jouw eigen zoon iets beters.
Wat eten we vanavond?
dinsdag 25 januari 2011 om 14:15
quote:Suze2hier schreef op 25 januari 2011 @ 13:57:
FullHouse, dat ene positieve verhaal geeft de gevoelens van een ander weer. De 10 negatieve geven "eigen" gevoelens weer. Je opmerking slaat dus nergens op.
Als ik het goed lees, geven 'alleen' dwab en bagheera en makreel hun eigen gevoel weer, als het gaat om dezelfde situatie. Verder is het "ik had het niet leuk gevonden als..." of "ik ken iemand die...", maar geen EIGEN gevoelens. Of mag je alleen de gevoelens voor een ander (ook al is het misschien zelfs je eigen kind) invullen als het een negatief verhaal betreft?
Ik bedoel niet te zeggen dat er voor de rest geen negatieve gevoelens bij kinderen hierover kunnen zijn. Dwab en bagheera en makreel zijn helaas het levende bewijs dat het ook fout kan gaan. De andere negatieve verhalen zijn verteld door derden, net als het mijne, inderdaad. Je hebt gelijk.
EDIT: tijdens mijn schrijven kwam makreel er met een eigen ervaring bij
FullHouse, dat ene positieve verhaal geeft de gevoelens van een ander weer. De 10 negatieve geven "eigen" gevoelens weer. Je opmerking slaat dus nergens op.
Als ik het goed lees, geven 'alleen' dwab en bagheera en makreel hun eigen gevoel weer, als het gaat om dezelfde situatie. Verder is het "ik had het niet leuk gevonden als..." of "ik ken iemand die...", maar geen EIGEN gevoelens. Of mag je alleen de gevoelens voor een ander (ook al is het misschien zelfs je eigen kind) invullen als het een negatief verhaal betreft?
Ik bedoel niet te zeggen dat er voor de rest geen negatieve gevoelens bij kinderen hierover kunnen zijn. Dwab en bagheera en makreel zijn helaas het levende bewijs dat het ook fout kan gaan. De andere negatieve verhalen zijn verteld door derden, net als het mijne, inderdaad. Je hebt gelijk.
EDIT: tijdens mijn schrijven kwam makreel er met een eigen ervaring bij
dinsdag 25 januari 2011 om 14:16
Niet gaan samenwonen, de kinderen hebben niet gevraagd om een scheiding en niet gevraagd om een samengesteld gezin. Wat een ellende, moet je eerst zien dat je pa en ma uit elkaar gaan en vervolgens krijg je een stiefmoeder en ook nog bijbehorende stiefzusjes. Hoe genegeerd kan je je voelen als kind. De volwassenen kunnen best 10 jaar wachten met samenwonen tot de kinderen groot zijn
dinsdag 25 januari 2011 om 14:19
@rhodos66: bedenk je alsjeblieft goed dat dit een forum is, geen representatieve afspiegeling van de samenleving. Ik ken zo 3 gezinnen waarbij het samenstellen goed is gegaan en ik ken er 2 waarbij het minder goed is verlopen. Jullie hebben de beslissing genomen om te gaan samenwonen. Dat is voor de oudste slikken. Wellicht kan je met hem bespreken hoe het nieuwe huishouden eruit moet zien om het vooruitzicht prettiger te maken. Misschien een vast moment met papa ofzo.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:21
Maar stel dat we nog een aantal jaren gaan latten, dan is zijn ene zoon een paar jaar ouder, maar dan is er nog altijd een tweede zoon. Die kan wellicht op hetzelfde stuiten, terwijl die er nu minder moeite mee heeft. Hij (de jongste) zou er dan als het ware in meegroeien, in deze nieuwe samengestelde situatie.
Of zouden we dan ook moeten wachten totdat ook zijn jongste 15/16 is?
En juist doordat wij gaan samenwonen ontstaat de mogelijkheid tot co-ouderschap, waardoor zijn kinderen dus meer bij hun vader kunnen zijn dan nu het geval is. Dit is dus een groot voordeel voor ze, wat anders niet zou kunnen.
Ik vind het jammer om te lezen dat geschreven wordt dat wij domweg onze zin doordrukken en amper rekening houden met de kinderen. Zo ervaren wij het zelf beslist niet. En ook vanuit onze naaste omgeving (wederzijdse ouders, moeder van de kinderen) horen we juist dat we wel degelijk heel zorgvuldig met de belangen van de kinderen om gaan. Ik ben/wij zijn allesbehalve van zins om hier aan voorbij te gaan.
Of zouden we dan ook moeten wachten totdat ook zijn jongste 15/16 is?
En juist doordat wij gaan samenwonen ontstaat de mogelijkheid tot co-ouderschap, waardoor zijn kinderen dus meer bij hun vader kunnen zijn dan nu het geval is. Dit is dus een groot voordeel voor ze, wat anders niet zou kunnen.
Ik vind het jammer om te lezen dat geschreven wordt dat wij domweg onze zin doordrukken en amper rekening houden met de kinderen. Zo ervaren wij het zelf beslist niet. En ook vanuit onze naaste omgeving (wederzijdse ouders, moeder van de kinderen) horen we juist dat we wel degelijk heel zorgvuldig met de belangen van de kinderen om gaan. Ik ben/wij zijn allesbehalve van zins om hier aan voorbij te gaan.
dinsdag 25 januari 2011 om 14:22
En hoe lang hebben jullie al een relatie?
Weet je wat het is? Hij vraagt nu wel of jullie komen maar dat doet hij vanuit de wetenschap dat hij er wat over te vinden heeft en omdat hij weet dat het geen blijvende situatie is.
Ik begrijp best dat samenwonen jullie geweldig lijkt. Ik zou ook liever samen dan alleen wonen. Maar als je dit nu op deze manier door gaat zetten wordt het vrees ik een stuk minder leuk dan je nu vermoed. En kost het je straks je relatie...
Waarom niet co-ouderschap instellen en daar eerst eens aan wennen? Krijgt hij tijd met zijn vader. Went hij vast snel aan en dan kan je die samenwoonplannen weer uit de kast trekken.
Weet je wat het is? Hij vraagt nu wel of jullie komen maar dat doet hij vanuit de wetenschap dat hij er wat over te vinden heeft en omdat hij weet dat het geen blijvende situatie is.
Ik begrijp best dat samenwonen jullie geweldig lijkt. Ik zou ook liever samen dan alleen wonen. Maar als je dit nu op deze manier door gaat zetten wordt het vrees ik een stuk minder leuk dan je nu vermoed. En kost het je straks je relatie...
Waarom niet co-ouderschap instellen en daar eerst eens aan wennen? Krijgt hij tijd met zijn vader. Went hij vast snel aan en dan kan je die samenwoonplannen weer uit de kast trekken.
