Relaties
alle pijlers
Samenwonen ineens spannend
dinsdag 26 juni 2018 om 21:30
Mijn vriend en ik zijn 9 jaar samen. Ik ben 23 en heb hem dus op mijn 14e leren kennen. Hij was toen 15. we hebben de afgelopen jaren elkaar veel vrijheid gegeven. We hebben elkaar in totaal zeker 1, 5 tot 2 jaar niet gezien omdat dan weer hij, dan weer ik in het buitenland zat. Maar altijd veel contact en dikke blijdschap als we weer samen waren. Ik ben gek op hem nog steeds en ben zo trots op hem. Maar we verschillen als dag en nacht van elkaar qua persoonlijkheid. Hebben wel de zelfde waarden en steken veel energie in elkaar begrijpen. Dat doe ik ook graag. Maar samen opgroeien en een ralatie onderhouden is lang niet altijd makkelijk. 2 keer zijn we eventjes uitelkaar geweest. 1 keer toen ik ging studeren (ik zag de meerwaarde even niet) en 1 keer na een moeilijke periode waarna ik in een depressie belandde en hij naar een vriendin toetrok. Nu zijn we er ontzettend goed uitgekomen en gaan we eindelijk samenwonen.
Ik vind het alleen ineens dood eng. Hij is bang dat het niet goed gaat en ik daardoor ook. Ik wil hem wel de vrijheid geven en hem in niks beperken, ik gun hem zo erg zijn geluk. Ik studeer bijna af en merk dat ik meer dan hij behoefte heb aan de rust en het samen zijn. Hoewel hij bang is dat het niet goed gaat staat hij wel achter het samenwonen. Ik ben bang dat ik hem wel een beetje gepuched heb. Hij zegt dat het echt zijn eigen keus is maar ik weet dat hij het voor mij doet. Niet dat ik denk dat er nu veel veranderd. Ik hoop alleen dat het door het niet meer heen en weer slepen en echt ons eigen leven hebben wat relaxter wordt. Zo van heerlijk ik zie je vanavond wel. Maar goed nog een maandje en na al die tijd vind ik het toch een hele onderneming terwijl ik ook wel weet dat ik echt niet meer voor grote verassingen kom te staan en we altijd terug kunnen. Als latten beter werkt vind ik dat geen probleem maar dan weten we het maar. Goed, iemand tips?
Ik vind het alleen ineens dood eng. Hij is bang dat het niet goed gaat en ik daardoor ook. Ik wil hem wel de vrijheid geven en hem in niks beperken, ik gun hem zo erg zijn geluk. Ik studeer bijna af en merk dat ik meer dan hij behoefte heb aan de rust en het samen zijn. Hoewel hij bang is dat het niet goed gaat staat hij wel achter het samenwonen. Ik ben bang dat ik hem wel een beetje gepuched heb. Hij zegt dat het echt zijn eigen keus is maar ik weet dat hij het voor mij doet. Niet dat ik denk dat er nu veel veranderd. Ik hoop alleen dat het door het niet meer heen en weer slepen en echt ons eigen leven hebben wat relaxter wordt. Zo van heerlijk ik zie je vanavond wel. Maar goed nog een maandje en na al die tijd vind ik het toch een hele onderneming terwijl ik ook wel weet dat ik echt niet meer voor grote verassingen kom te staan en we altijd terug kunnen. Als latten beter werkt vind ik dat geen probleem maar dan weten we het maar. Goed, iemand tips?
woensdag 27 juni 2018 om 00:42
Voor het eerst samenwonen is altijd spannend, ook al heb zou je de perfecte relatie hebben. Ik vind het goed klinken dat jullie allebei al zelfstandig hebben gewoon, ook in het buitenland, en veel energie steken in elkaar begrijpen. Als je samen woont zul je dat laatste hard nodig hebben; jullie zullen meer geconfronteerd worden met hoe de ander leeft en jullie aan elkaar moeten aanpassen. Maar als je kan praten over hoe je dingen gaat aanpakken (van het dopje op de tandpasta doen, of waar je de vuile was gooit, maar ook aan hoeveel TV je kijkt en wat je doet als de een eerder naar bed wil) scheelt dat heel veel.
De eerste maanden zal sowieso wennen zijn, sta er open in, kijk tot hoe ver je je gewoontes wil veranderen voor de ander (geven en nemen) en hoe jullie praktisch het huishouden verdelen. Als je die problemen allemaal samen kan oplossen (met de nadruk op samen) komt het allemaal wel goed. Samenwonen kan ook hartstikke leuk zijn, vergeet dat niet!
De eerste maanden zal sowieso wennen zijn, sta er open in, kijk tot hoe ver je je gewoontes wil veranderen voor de ander (geven en nemen) en hoe jullie praktisch het huishouden verdelen. Als je die problemen allemaal samen kan oplossen (met de nadruk op samen) komt het allemaal wel goed. Samenwonen kan ook hartstikke leuk zijn, vergeet dat niet!
woensdag 27 juni 2018 om 13:36
Zijn jullie beide huisgenoten gewend uit jullie studententijd?
Want wanneer je het samenwonen vanuit die situatie benaderd, dan is de overgang makkelijker. Want als huisgenoten heb je gewoon elk je eigen verplichtingen en leven maar ben je ook wel op elkaar aangewezen.
Want wanneer je het samenwonen vanuit die situatie benaderd, dan is de overgang makkelijker. Want als huisgenoten heb je gewoon elk je eigen verplichtingen en leven maar ben je ook wel op elkaar aangewezen.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 27 juni 2018 om 19:06
Hij heeft in een studentenhuis gewoond met 10 huisgenoten die zich vooral niet te veel van elkaar aantrekken, wel altijd gezelligheid. Ik heb vooral alleen gewoond. Ik woon ookal wat langer op mezelf, nu 6 jaar hij ongeveer 3,5. Ik heb anderhalf jaar met een nichtje een appartement gedeeld. In het begin was dat een succes maar doordat we totaal verschillende ritmes (ik savonds rond 8 uur thuis, zij rond die tijd sporten of naar vrienden), werd het steeds minder gezellig. Ik werkte veel en wou niet steeds in haar troep thuis komen, ze vergat een beetje dat er een huisgenoot was omdat ze me bijna nooit zag. Nu woon ik weer alleen en menneer trekt bij mij in dus dat gaat voor ons allebei behoorlijk wennen zijn.