Relaties
alle pijlers
Samenwonen wel/niet
dinsdag 31 maart 2009 om 20:40
Ik heb sinds juli 2008 een vaste relatie waarbij we de ene week drie dagen samen zijn en de andere week vijf dagen en dit gaat prima. Hij woont een uur en een kwartier rijden bij mij vandaan.
Momenteel ben ik op zoek naar een andere baan, ik woon in een huurhuisje maar heb een vaste baan waar ik het niet naar mijn zin heb. Ik heb leuke vacatures gezien waar ik op ga reageren, het probleem is dat die in de omgeving van mijn vriend zijn woonplaats zijn.
Mijn vriend heeft een koophuis en stelde voor dat ik dan bij hem in kwam wonen omdat elke dag die afstand reizen te veel voor mij gaat kosten. Samenwonen dus. In de regio waar hij woont zijn er geen huurwoningen die betaalbaar zijn en geschikt zijn voor mijn leeftijd (allemaal 45+ woningen). Nu lijkt het mij spannend en leuk om samen te gaan wonen, ik ben 26 jaar en hij is 32 jaar en wonen beiden al enkele jaren zelfstandig. Maar durf die stap niet zo goed te zetten.
Alles in een keer opgeven vind ik te risicovol, ik ben iemand die graag alle voordelen tegen de nadelen opweegt en geen beslissingen neemt waar niet goed over is nagedacht. Graag zou ik eens wat andere meningen willen horen, zouden jullie in mijn geval gaan samenwonen of hebben jullie ervaring hiermee?
Zou het mogelijk zijn om mijn huurhuis tijdelijk aan te houden voor paar maand om uit te proberen of het wat is? Nadeel is als ik in die regio werk, moet ik weer in mijn eigen regio naar werk zoeken in deze tijden wanneer het mis gaat. Wanneer weet je of zo'n drastische verandering in het leven een goede keuze is? Keuzes, best lastig
Momenteel ben ik op zoek naar een andere baan, ik woon in een huurhuisje maar heb een vaste baan waar ik het niet naar mijn zin heb. Ik heb leuke vacatures gezien waar ik op ga reageren, het probleem is dat die in de omgeving van mijn vriend zijn woonplaats zijn.
Mijn vriend heeft een koophuis en stelde voor dat ik dan bij hem in kwam wonen omdat elke dag die afstand reizen te veel voor mij gaat kosten. Samenwonen dus. In de regio waar hij woont zijn er geen huurwoningen die betaalbaar zijn en geschikt zijn voor mijn leeftijd (allemaal 45+ woningen). Nu lijkt het mij spannend en leuk om samen te gaan wonen, ik ben 26 jaar en hij is 32 jaar en wonen beiden al enkele jaren zelfstandig. Maar durf die stap niet zo goed te zetten.
Alles in een keer opgeven vind ik te risicovol, ik ben iemand die graag alle voordelen tegen de nadelen opweegt en geen beslissingen neemt waar niet goed over is nagedacht. Graag zou ik eens wat andere meningen willen horen, zouden jullie in mijn geval gaan samenwonen of hebben jullie ervaring hiermee?
Zou het mogelijk zijn om mijn huurhuis tijdelijk aan te houden voor paar maand om uit te proberen of het wat is? Nadeel is als ik in die regio werk, moet ik weer in mijn eigen regio naar werk zoeken in deze tijden wanneer het mis gaat. Wanneer weet je of zo'n drastische verandering in het leven een goede keuze is? Keuzes, best lastig
zaterdag 18 april 2009 om 22:41
Een belangrijk advies die ik je wil mee geven is: Zorg dat je iig je prive leven of je werk goed voor elkaar hebt/houdt, zo hou je altijd 1 belangrijk deel van je leven op orde en hou je energie om het andere deel op orde te krijgen. Zo te horen zit je relatie wel goed en ben je niet heel erg blij met je werk.
Ik woonde 100 km bij mijn vriend vandaan en heb na 1 jaar ook mijn werk en huisje opgegeven om bij hem in te trekken. Ik had wel het geluk dat ik bij hetzelfde bedrijf kon blijven, maar dan in een vestiging hier in de buurt. Het enige nadeel voor mij is dat ik in deze omgeving nog geen vriendinnen heb, maar ben blij met mijn keuze.
Als je zeker genoeg bent van je relatie, zou ik een leuke baan in de buurt van je vriend zoeken. Geniet van je leven en laat je niet weerhouden door een relatief korte relatie. Soms moet je grote stappen maken in het leven, anders kom je niet verder.
Succes met je keuze!
Ik woonde 100 km bij mijn vriend vandaan en heb na 1 jaar ook mijn werk en huisje opgegeven om bij hem in te trekken. Ik had wel het geluk dat ik bij hetzelfde bedrijf kon blijven, maar dan in een vestiging hier in de buurt. Het enige nadeel voor mij is dat ik in deze omgeving nog geen vriendinnen heb, maar ben blij met mijn keuze.
Als je zeker genoeg bent van je relatie, zou ik een leuke baan in de buurt van je vriend zoeken. Geniet van je leven en laat je niet weerhouden door een relatief korte relatie. Soms moet je grote stappen maken in het leven, anders kom je niet verder.
Succes met je keuze!
vrijdag 24 april 2009 om 11:54
quote:Lunisy schreef op 31 maart 2009 @ 21:18:
Op zich zijn er best wat zekerheden in het leven, bijvoorbeeld mijn woonomgeving nu. Ik weet wat ik heb en ben tevreden met mijn huurwoninkje. Ik woon mijn hele leven al in deze stad, weet er de weg en weet wat waar te vinden en wie waar precies woont. Ook stukje zekerheid.
Lunisy, als je in deze woonomgeving geen baan meer kunt vinden valt die zekerheid ook weg. Het is allemaal betrekkelijk. De enige zekerheid die je in het leven hebt is dat het eindig is. Misschien wordt je depressief van de gedachte, maar mij helpt het om te bedenken wat ik echt belangrijk vind. Ik heb altijd mezelf bij me, met mijn kwaliteiten. Ik ben een aantal keer verhuisd en ik weet dat ik nieuwe contacten en vrienden kan vinden. Op andere plekken dan mijn huidige leefplek mis ik bepaalde dingen, maar vind ik weer andere dingen. Verandering, stroom kan ook hele mooie nieuwe dingen brengen.
Mijn vriend en ik zijn na 11 maanden relatie samen gaan wonen. Mijn vriend verhuisde 700 km om met mij samen te gaan wonen. Hij veranderde van huis, land en baan (OK wel zelfde werkgever, maar andere functie). Bij ons gaat het heerlijk!
Op zich zijn er best wat zekerheden in het leven, bijvoorbeeld mijn woonomgeving nu. Ik weet wat ik heb en ben tevreden met mijn huurwoninkje. Ik woon mijn hele leven al in deze stad, weet er de weg en weet wat waar te vinden en wie waar precies woont. Ook stukje zekerheid.
Lunisy, als je in deze woonomgeving geen baan meer kunt vinden valt die zekerheid ook weg. Het is allemaal betrekkelijk. De enige zekerheid die je in het leven hebt is dat het eindig is. Misschien wordt je depressief van de gedachte, maar mij helpt het om te bedenken wat ik echt belangrijk vind. Ik heb altijd mezelf bij me, met mijn kwaliteiten. Ik ben een aantal keer verhuisd en ik weet dat ik nieuwe contacten en vrienden kan vinden. Op andere plekken dan mijn huidige leefplek mis ik bepaalde dingen, maar vind ik weer andere dingen. Verandering, stroom kan ook hele mooie nieuwe dingen brengen.
Mijn vriend en ik zijn na 11 maanden relatie samen gaan wonen. Mijn vriend verhuisde 700 km om met mij samen te gaan wonen. Hij veranderde van huis, land en baan (OK wel zelfde werkgever, maar andere functie). Bij ons gaat het heerlijk!
dinsdag 19 mei 2009 om 17:48
Nou een update. Ik ben aangenomen voor de baan die ik hier beschreef en voor nog twee andere functies waarvan 1 in de stad waar ik nu woon. Helaas verdien ik (na wat rekenwerk) te weinig om rond te komen van die 20 uur.
Ik wil graag mijn huisje tijdelijk aanhouden, teveel ineens veranderen heb ik moeite mee. Ik woon nu heel mooi voor weinig. Ik ben gehecht aan mijn stekkie, mijn spulletjes. Aan de ene kant wil ik graag gaan samenwonen, aan de andere kant twijfel ik of ik er wel klaar voor ben. Ik breek zowat mijn hoofd over alle vragen die ik momenteel voor mezelf heb.
Als ik blijf waar ik nu woon en een andere functie aanneem dan vraag ik mij af hoeveel tijd ik nog voor mijn vriend zal hebben ivm onregelmatige tijden. Of gaan samenwonen in andere provincie, twee diverse nieuwe functies uitvoeren en mijn huidige flatje tijdelijk verhuren om te kijken of het mij bevalt.
De onzekerheden die er zijn:
Bevalt het nieuwe werk in die andere provincie?
Ben ik klaar om te gaan samenwonen?
Hoe ziet een 32 uurs onregelmatig rooster er in de praktijk uit?
Hoe vallen twee banen te combineren om aan voldoende uren te komen in de praktijk?
Keuzes, niet altijd makkelijk haha.
Ik wil graag mijn huisje tijdelijk aanhouden, teveel ineens veranderen heb ik moeite mee. Ik woon nu heel mooi voor weinig. Ik ben gehecht aan mijn stekkie, mijn spulletjes. Aan de ene kant wil ik graag gaan samenwonen, aan de andere kant twijfel ik of ik er wel klaar voor ben. Ik breek zowat mijn hoofd over alle vragen die ik momenteel voor mezelf heb.
Als ik blijf waar ik nu woon en een andere functie aanneem dan vraag ik mij af hoeveel tijd ik nog voor mijn vriend zal hebben ivm onregelmatige tijden. Of gaan samenwonen in andere provincie, twee diverse nieuwe functies uitvoeren en mijn huidige flatje tijdelijk verhuren om te kijken of het mij bevalt.
De onzekerheden die er zijn:
Bevalt het nieuwe werk in die andere provincie?
Ben ik klaar om te gaan samenwonen?
Hoe ziet een 32 uurs onregelmatig rooster er in de praktijk uit?
Hoe vallen twee banen te combineren om aan voldoende uren te komen in de praktijk?
Keuzes, niet altijd makkelijk haha.
dinsdag 19 mei 2009 om 20:29
Wat je vader, broer, vrienden en vriendinnen betreft, als ik het zo lees reis je regelmatig van waar je nu woont naar je vriend. Als je gaat samenwonen kan je gewoon af en toe weer de kan van ja vader, broer en vrienden op reizen 
Op zich vind je reizen geen heel groot probleem denk ik? Omdat je nu toch ook veel heen en weer moet reizen. Die afstand is redelijk te doen, ook al zijn deze mensen dan niet meer zo dichtbij als nu. Aan de andere kant is je vriend dat nu ook niet, maar dan weer wel.
Kan je me nog volgen
Op zich vind je reizen geen heel groot probleem denk ik? Omdat je nu toch ook veel heen en weer moet reizen. Die afstand is redelijk te doen, ook al zijn deze mensen dan niet meer zo dichtbij als nu. Aan de andere kant is je vriend dat nu ook niet, maar dan weer wel.Kan je me nog volgen
dinsdag 19 mei 2009 om 23:03
Ik vind het heel herkenbaar (heb hier zelf een tijdje geleden ook een topic over geopend) heb nu 1,5 jaar iets met mijn vriend, en reis ook veel heen en weer. Vind het behalve vermoeiend ook verwarrend. Want als ik in mijn stad ben (waar ik ook werk, en ben wel blij met mijn werk) dan voel ik me gelukkig hier, maar hij is hier niet. Als ik in zijn stad ben ben ik bij hem maar niet dichtbij mn werk en al mijn vrienden..
Ik vind het net als jij heel moeilijk om de stap te nemen bij hem te gaan wonen. Ook omdat ik echt gehecht ben aan mijn zelfstandigheid en vrijheid. Mensen die net samenwonen (of zich herrinneren hoe het was als je net samenwoont):
Is het in het begin niet benauwend? Dat je ineens heel veel rekening moet houden met elkaar, of elkaar teveel op de lip zit?
Ik ben hierin ook heel wisselvallig trouwens, want we zijn laatst een weekendje weg geweest, en op een gegeven moment was ik lekker aan het badderen in de hotelkamer en hij was t.v. aant kijken, en dan ben je allebei apart iets aan het doen maar toch samen, en dat vond ik eigenlijk ook wel heel fijn.
Ik heb ook altijd wel moeite met overganssituaties. Van de bassisschool naar de middelbare vond ik moeilijk, om van de middelbare school naar het studentenleven maar niet te spreken. Verschrikkelijk vond ik het dat ik mijn middelbareschool vriendinnen niet meer dagelijks zag. Nu heb ik hier mijn hele leven opgebouwd met vrienden en zijn de vriendschappen met de middelbare school vriendinnen blijven bestaan, maar dan zie ik ze 1 keer in de 2 maanden..
Volgens mij komt het uiteindelijk altijd goed waar je ook woont.
Heb je helemaal geen vrienden in de buurt waar hij woont?
anders kun je die natuurlijk altijd opbouwen.
Sorry voor mijn lange ego-verhaal, maar wil alleen zeggen dat ik het absoluut niet raar vind dat je er zo over twijfelt en uberhaupt over nadenkt, soms lijkt het alsif je raar bent als je nog niet wil samenwonen, iedereen heeft het erover de laastste tijd lijkt wel.
Maar misschien plaatsen wij over 2 jaar wel een topic hier waarin we beschrijven hoe gweldig samenwonen is:)
Succes ermee, hou je ons op de hoogte?
Ik vind het net als jij heel moeilijk om de stap te nemen bij hem te gaan wonen. Ook omdat ik echt gehecht ben aan mijn zelfstandigheid en vrijheid. Mensen die net samenwonen (of zich herrinneren hoe het was als je net samenwoont):
Is het in het begin niet benauwend? Dat je ineens heel veel rekening moet houden met elkaar, of elkaar teveel op de lip zit?
Ik ben hierin ook heel wisselvallig trouwens, want we zijn laatst een weekendje weg geweest, en op een gegeven moment was ik lekker aan het badderen in de hotelkamer en hij was t.v. aant kijken, en dan ben je allebei apart iets aan het doen maar toch samen, en dat vond ik eigenlijk ook wel heel fijn.
Ik heb ook altijd wel moeite met overganssituaties. Van de bassisschool naar de middelbare vond ik moeilijk, om van de middelbare school naar het studentenleven maar niet te spreken. Verschrikkelijk vond ik het dat ik mijn middelbareschool vriendinnen niet meer dagelijks zag. Nu heb ik hier mijn hele leven opgebouwd met vrienden en zijn de vriendschappen met de middelbare school vriendinnen blijven bestaan, maar dan zie ik ze 1 keer in de 2 maanden..
Volgens mij komt het uiteindelijk altijd goed waar je ook woont.
Heb je helemaal geen vrienden in de buurt waar hij woont?
anders kun je die natuurlijk altijd opbouwen.
Sorry voor mijn lange ego-verhaal, maar wil alleen zeggen dat ik het absoluut niet raar vind dat je er zo over twijfelt en uberhaupt over nadenkt, soms lijkt het alsif je raar bent als je nog niet wil samenwonen, iedereen heeft het erover de laastste tijd lijkt wel.
Maar misschien plaatsen wij over 2 jaar wel een topic hier waarin we beschrijven hoe gweldig samenwonen is:)
Succes ermee, hou je ons op de hoogte?
dinsdag 19 mei 2009 om 23:11
Hay Alisha,
Dankje voor de reactie (en de rest van de posters ook hoor).
Ja precies dat soort overgangen zijn moeilijk, nu vind ik zowieso alles wat plotseling anders moet moeilijk, heb dan wen tijd nodig haha.
Ik heb vandaag mijn beslissing gemaakt, na weken van nadenken en blijven malen. Ik ga 1 verandering per keer doen, ik verander eerst van baan en wel eentje in mijn eigen woonplaats. Nog een jaartje heen en weer rijden lukt ons nog wel en afgesproken dat hij ook wat vaker heen en weer gaat rijden. Mochten we volgend jaar nog zo happy zijn, ben ik er wellicht wat meer aan toe, als in voorbereid om de stap te nemen (wen tijd haha). Ik denk dat het nu te vroeg is voor samenwonen, omdat ik nog zoveel moeite heb het oude los te laten zoals mijn woning bijvoorbeeld. Vaak merk ik aan mezelf dat ik me minder ga hechten aan dingen, ik de stap om vooruit te gaan wel kan maken en het vaak ook goed uitpakt omdat ik er dan zowel lichamelijk als geestelijk een goed gevoel aan heb. Nu twijfel ik nog teveel en zijn de stappen te groot om ineens te nemen, bedoel ander werk, andere provincie, andere woning.. alles anders.
Nu zet ik hiervoor wel een baan aan de kant die me te gek leek, maar te weinig uren om van rond te komen. Nu heb ik voor mezelf bedacht dat er wel een nieuwe kans komt als ik eenmaal zo ver ben.
Dankje voor de reactie (en de rest van de posters ook hoor).
Ja precies dat soort overgangen zijn moeilijk, nu vind ik zowieso alles wat plotseling anders moet moeilijk, heb dan wen tijd nodig haha.
Ik heb vandaag mijn beslissing gemaakt, na weken van nadenken en blijven malen. Ik ga 1 verandering per keer doen, ik verander eerst van baan en wel eentje in mijn eigen woonplaats. Nog een jaartje heen en weer rijden lukt ons nog wel en afgesproken dat hij ook wat vaker heen en weer gaat rijden. Mochten we volgend jaar nog zo happy zijn, ben ik er wellicht wat meer aan toe, als in voorbereid om de stap te nemen (wen tijd haha). Ik denk dat het nu te vroeg is voor samenwonen, omdat ik nog zoveel moeite heb het oude los te laten zoals mijn woning bijvoorbeeld. Vaak merk ik aan mezelf dat ik me minder ga hechten aan dingen, ik de stap om vooruit te gaan wel kan maken en het vaak ook goed uitpakt omdat ik er dan zowel lichamelijk als geestelijk een goed gevoel aan heb. Nu twijfel ik nog teveel en zijn de stappen te groot om ineens te nemen, bedoel ander werk, andere provincie, andere woning.. alles anders.
Nu zet ik hiervoor wel een baan aan de kant die me te gek leek, maar te weinig uren om van rond te komen. Nu heb ik voor mezelf bedacht dat er wel een nieuwe kans komt als ik eenmaal zo ver ben.
vrijdag 22 mei 2009 om 16:15
hoi Lunisey,
Ik wilde je net het advies geven om nog even te wachten met verhuizen. Maar je hebt zelf die beslissing al genomen. Ik denk dat het een hele goede keuze is. Jullie zijn nog jong en samenwonen kan altijd nog, en - als je er van uit gaat dat jullie bij elkaar blijven - nog de rest van je leven. Gaan samenwonen is een overgang naar een ander leven en daar mag je best even de tijd voor nemen.
Mooi dat je een nieuwe baan hebt gevonden, en neem gewoon rustig een jaar de tijd om aan het idee te wennen dat je je eigen stad gaat verlaten. Ondertussen kun je dan ook misschien alvast een vriendenkring op gaan bouwen in de plaats waar je vriend woont.
Ik wil je wel een tip geven: als je volgend jaar bij hem intrekt, zorg ervoor dat je een eigen kamertje of hoekje op zolder krijgt, waar jij je eigen spulletjes kan neerzetten en je je eigen gang kan gaan. En maak goede afspraken met je vriend over hoe zijn huis ook jouw huis kan worden, qua inrichting en gevoel. Dan komt het vast goed!
Ik wilde je net het advies geven om nog even te wachten met verhuizen. Maar je hebt zelf die beslissing al genomen. Ik denk dat het een hele goede keuze is. Jullie zijn nog jong en samenwonen kan altijd nog, en - als je er van uit gaat dat jullie bij elkaar blijven - nog de rest van je leven. Gaan samenwonen is een overgang naar een ander leven en daar mag je best even de tijd voor nemen.
Mooi dat je een nieuwe baan hebt gevonden, en neem gewoon rustig een jaar de tijd om aan het idee te wennen dat je je eigen stad gaat verlaten. Ondertussen kun je dan ook misschien alvast een vriendenkring op gaan bouwen in de plaats waar je vriend woont.
Ik wil je wel een tip geven: als je volgend jaar bij hem intrekt, zorg ervoor dat je een eigen kamertje of hoekje op zolder krijgt, waar jij je eigen spulletjes kan neerzetten en je je eigen gang kan gaan. En maak goede afspraken met je vriend over hoe zijn huis ook jouw huis kan worden, qua inrichting en gevoel. Dan komt het vast goed!
