Relaties
alle pijlers
scheiden/blijven
dinsdag 15 februari 2011 om 13:13
Weet niet zo goed waar ik moet beginnen, wel dat ik al een tijd twijfel over mijn relatie.
Mijn man en ik zijn 13 jaar samen en hebben 2 kinderen onder de 4. Voor de kinderen gingen we veel uit en hadden een druk sociaal leven. Toen we voor kinderen gingen hebben we dit besproken: het uitgaan zou minder worden; voor beidenn. Ook besproken hoe we in de opvoeding stonden; structuur en duidelijkheid waren voor beiden belangrijk.
Nu zijn we een paar jaar verder en is mijn man niet veel veranderd, eigenlijk is hij zelf nog een klein kind. Gaat nog steeds veel op stap en werkt veel waardoor ik bijna alle avonden alleen thuis zit. Ik wil ze niet elke week naar de oppas brengen, dus gaat hij meestal naar de verjaardagen etc. Hij vindt ook dat hij recht heeft op minimaal 1 avonde in de week op pad. Doordat beide kinderen geen makkelijke start hebben gehad ben ik een paar jaar aan het overleven geweest. Mezelf staande houden was al heel wat. Echt gesteund voelde ik me niet door mijn man. Hij ging ook gebukt onder de thuissituatie, maar uitte dat in de kroeg. Even lekker uithuilen ofzo was er niet bij.
Nu zin we in ruustiger vaarwater en kom ik weer meer bij wat ik wil. Dit heeft al tot discussies geleid. 1 avond per week stappen vindt ik niet erg, maar dan de volgendedag niet aanspreekbaar en dus niet beschikbaar voor je gezin ben ik het niet mee eens. Ook in de opvoeding is hij niet de man die ik verwacht had. We spreken a af en hij doet b en dan is hij chagrijnig dat de kidneren vervelend zijn of constant om mij vragen. Hij reageert dan ook erg kinderlijk als de kids v'vervelend' zijn. Zich erin verdiepen wil hij niet. Ik lees wat artikelen en dergelijke en dan vraagt hij aan mij hoe het moet, geeft ik antwoord weet ik alles beter.
Dat is 1 deel. Deel 2 is dat ik gevoelens heb voor een vriend van mij. Ooit, toen ik jong was hebben we een maandje wat gehad. Daarn is het gewoon een vriend geworden. Ik was wel gek van hem, maar hij wilde vrij zijn. Tot ik mijn man tegen kwam. Toen krabbelde hij terug, maar durfde ik eigenlijk niet meer. De jaren erna had hij een leuke reatlite en deden we dibngen met z'n vieren. Gezellig. Maar ik merk dat als er strubbelingen in mijn relatie zijn ik toch meer aan hem ga denken. Ik heb hem dit nooit laten merken. Ten eerste omdat ik getrouwd ben en ten tweede ook omdat ik hem een gelukkig leven gun. Als hij nog gevoeles voor mij heeft, wil ik niet dat ik die opwakker terwijl hij erniets mee kan.
Nou, denk datdit wel een beknopte samenvatting is. Ik weet dus niet wat ik wil/durf/kan etc.
Mijn man en ik zijn 13 jaar samen en hebben 2 kinderen onder de 4. Voor de kinderen gingen we veel uit en hadden een druk sociaal leven. Toen we voor kinderen gingen hebben we dit besproken: het uitgaan zou minder worden; voor beidenn. Ook besproken hoe we in de opvoeding stonden; structuur en duidelijkheid waren voor beiden belangrijk.
Nu zijn we een paar jaar verder en is mijn man niet veel veranderd, eigenlijk is hij zelf nog een klein kind. Gaat nog steeds veel op stap en werkt veel waardoor ik bijna alle avonden alleen thuis zit. Ik wil ze niet elke week naar de oppas brengen, dus gaat hij meestal naar de verjaardagen etc. Hij vindt ook dat hij recht heeft op minimaal 1 avonde in de week op pad. Doordat beide kinderen geen makkelijke start hebben gehad ben ik een paar jaar aan het overleven geweest. Mezelf staande houden was al heel wat. Echt gesteund voelde ik me niet door mijn man. Hij ging ook gebukt onder de thuissituatie, maar uitte dat in de kroeg. Even lekker uithuilen ofzo was er niet bij.
Nu zin we in ruustiger vaarwater en kom ik weer meer bij wat ik wil. Dit heeft al tot discussies geleid. 1 avond per week stappen vindt ik niet erg, maar dan de volgendedag niet aanspreekbaar en dus niet beschikbaar voor je gezin ben ik het niet mee eens. Ook in de opvoeding is hij niet de man die ik verwacht had. We spreken a af en hij doet b en dan is hij chagrijnig dat de kidneren vervelend zijn of constant om mij vragen. Hij reageert dan ook erg kinderlijk als de kids v'vervelend' zijn. Zich erin verdiepen wil hij niet. Ik lees wat artikelen en dergelijke en dan vraagt hij aan mij hoe het moet, geeft ik antwoord weet ik alles beter.
Dat is 1 deel. Deel 2 is dat ik gevoelens heb voor een vriend van mij. Ooit, toen ik jong was hebben we een maandje wat gehad. Daarn is het gewoon een vriend geworden. Ik was wel gek van hem, maar hij wilde vrij zijn. Tot ik mijn man tegen kwam. Toen krabbelde hij terug, maar durfde ik eigenlijk niet meer. De jaren erna had hij een leuke reatlite en deden we dibngen met z'n vieren. Gezellig. Maar ik merk dat als er strubbelingen in mijn relatie zijn ik toch meer aan hem ga denken. Ik heb hem dit nooit laten merken. Ten eerste omdat ik getrouwd ben en ten tweede ook omdat ik hem een gelukkig leven gun. Als hij nog gevoeles voor mij heeft, wil ik niet dat ik die opwakker terwijl hij erniets mee kan.
Nou, denk datdit wel een beknopte samenvatting is. Ik weet dus niet wat ik wil/durf/kan etc.
dinsdag 15 februari 2011 om 13:28
Blijven. Aan je relatie (meestal vooral de communicatie) en aan jezelf werken (meestal wordt het zeer negatief opgevat als je aan een ander gaat werken ) en je verwachtingen bijstellen.
Doen we meeste stemmen gelden? Of wil je tips?
Volgens mij weet je best wat je wil, je weet alleen ook heel goed dat de mensen van wie je houdt iets heel anders willen. Je hebt dus een dilemma.
Wat blijven of scheiden betreft kun je alles wat een ander ook zou kunnen/durven lijkt me. Of is er reden om te denken dat jij minder capabel bent of minder lef hebt?
Doen we meeste stemmen gelden? Of wil je tips?
Volgens mij weet je best wat je wil, je weet alleen ook heel goed dat de mensen van wie je houdt iets heel anders willen. Je hebt dus een dilemma.
Wat blijven of scheiden betreft kun je alles wat een ander ook zou kunnen/durven lijkt me. Of is er reden om te denken dat jij minder capabel bent of minder lef hebt?
dinsdag 15 februari 2011 om 13:50
Tja, als jij gevoelens voor een ander hebt heeft je man nu ook geen eerlijke kans natuurlijk. Het gras lijkt altijd groener bij de buren.
Je man werkt veel, werk jij?
Waarom wil jij je kinderen niet eens per week aan een oppas toevertrouwen?
Hoe was jullie communicatie voordat jullie kinderen kregen?
Waarom is je man zo inconsequent om van samen gekozen lijnen af te wijken?
Je man werkt veel, werk jij?
Waarom wil jij je kinderen niet eens per week aan een oppas toevertrouwen?
Hoe was jullie communicatie voordat jullie kinderen kregen?
Waarom is je man zo inconsequent om van samen gekozen lijnen af te wijken?
dinsdag 15 februari 2011 om 14:40
Heel erg eensch met Mizzpoes. Als je nu uit elkaar zou gaan, heb je nog steeds het probleem van een 'slechte' vader, alleen dan zonder de basis van je gezin en de overlegstructuur die je gewend bent.
Jullie zijn al 13 jaar bij elkaar. Zou het niet kunnen dat jullie in bepaalde patronen zijn gezakt waar je allebei geen erg in hebt, maar allebei niet gelukkig van wordt?
Overigens vind ik het prima dat je man één avond in de week voor zichzelf wil. Net zoals ik vind dat jij dat ook minstens één avond in de week moet hebben. 'Eis' je dat wel op? En gaan jullie nog wel eens samen weg? Ik zou niet weten waarom je geen oppas kunt nemen, zo eens in de twee weken ofzo.
Jullie zijn al 13 jaar bij elkaar. Zou het niet kunnen dat jullie in bepaalde patronen zijn gezakt waar je allebei geen erg in hebt, maar allebei niet gelukkig van wordt?
Overigens vind ik het prima dat je man één avond in de week voor zichzelf wil. Net zoals ik vind dat jij dat ook minstens één avond in de week moet hebben. 'Eis' je dat wel op? En gaan jullie nog wel eens samen weg? Ik zou niet weten waarom je geen oppas kunt nemen, zo eens in de twee weken ofzo.
dinsdag 15 februari 2011 om 14:46
Selina, heb je enig idee wat jouw rol is geweest en is in de huidige situatie? Heb jij je bijvoorbeeld wel aan de afspraken gehouden? Hoe verlopen de discussies? Vraagt hij om advies aan jou of zegt hij "zeg jij dan hoe het moet als jij het allemaal zo goed weet". Nogal een verschil
In de opvoeding kun je allerlei principes aanhangen, maar je hebt ook de middelen nodig om die te kunnen uitvoeren. Soms heb je wel de wil maar niet de middelen. Soms heb je de intentie maar niet de energie. Kun je uitvinden waar het aan schort? Hoe reageer jij als de kinderen om jou vragen?
Waarom draai jij voor de gezinstaken op als hij brak is na een avondje stappen? Kun jij de volgende ochtend niet iets gaan ondernemen? Dan heb je geen last van zijn kater. Kinderen passen zich daar toch niet aan aan
In de opvoeding kun je allerlei principes aanhangen, maar je hebt ook de middelen nodig om die te kunnen uitvoeren. Soms heb je wel de wil maar niet de middelen. Soms heb je de intentie maar niet de energie. Kun je uitvinden waar het aan schort? Hoe reageer jij als de kinderen om jou vragen?
Waarom draai jij voor de gezinstaken op als hij brak is na een avondje stappen? Kun jij de volgende ochtend niet iets gaan ondernemen? Dan heb je geen last van zijn kater. Kinderen passen zich daar toch niet aan aan
Ga in therapie!
dinsdag 15 februari 2011 om 15:30
Relatietherapie?
Zonde om je huwelijk weg te gooien zonder er alles aan gedaan te hebben vind ik. Zeker omdat er ook kinderen in het spel zijn. Misschien gaat het ook beter als de kinderen ouder zijn, kan hij daar beter mee omgaan. Uit je verhaal krijg ik de indruk dat je man onzeker is over zijn rol als vader.
Persoonlijk denk ik dat je kinderen veel kunnen leren van verschillende aanpak, zolang het niet mijlenver uit elkaar ligt.
Zonde om je huwelijk weg te gooien zonder er alles aan gedaan te hebben vind ik. Zeker omdat er ook kinderen in het spel zijn. Misschien gaat het ook beter als de kinderen ouder zijn, kan hij daar beter mee omgaan. Uit je verhaal krijg ik de indruk dat je man onzeker is over zijn rol als vader.
Persoonlijk denk ik dat je kinderen veel kunnen leren van verschillende aanpak, zolang het niet mijlenver uit elkaar ligt.
