Relaties
alle pijlers
Schoonmoeder en geldproblemen
zondag 11 september 2011 om 14:22
Wegens mogelijke herkenning heb ik een nieuwe nick aangemaakt. Graag jullie mening over het volgende. Mijn schoonmoeder is bijna 85, een respectabele leeftijd. Ze is nog heel zelfstandig en actief, gelukkig. Als (schoon)kinderen springen we allemaal ongeveer eens per week bij om te helpen rondom het huis en tuin, de gebruikelijke zaken. Dat vergt van ons wel tijd, geld en energie, ze woont namelijk niet in de buurt, maar dat hebben we graag voor haar over. De laatste tijd hebben we echter het gevoel dat we allemaal overvraagd worden. Er spelen een aantal zaken, ten eerste heeft schoonmoeder het gevoel dat ze nergens meer voor hoeft te betalen, ze heeft inmiddels een vijftal conflicten met leveranciers lopen, waar ze (ons inziens) niet terecht meent dat ze de factuur niet hoeft te voldoen. Ze verwacht dat we haar helpen hierbij op een nogal dwingende manier. Als we bij haar zijn wordt ook verwacht dat we boodschappen en uitstapjes betalen. Verder de komende verjaardag. Toen ze 75 en 80 werd hebben wij als kinderen het feest betaald. Dit verwacht ze nu weer heeft ze aangegeven, maar dan nog eens in het kwadraat, het vorige feest vond ze wat te sober. Inmiddels heeft de crisis bij ons allemaal zijn sporen achtergelaten, we hebben studerende kinderen, en gewoon niet meer zoveel geld. Schoonmoeder zit er warmpjes bij (understatement). Iemand dit ooit bij de hand gehad? Hoe zorgen we dat ze wel een fijne verjaardag heeft zonder dat we zelf aan de bedelstaf geraken (nou ja beetje overdreven). En hoe zorgen we dat ze zelf de verantwoordelijkheid blijft dragen over de rare financiële beslissingen die ze neemt? Want uit het verleden blijkt dat het op een gegeven moment uit de hand loopt en dat we dan toch moeten inspringen bij incasso/deurwaarder/rechtszaak problemen.
zondag 11 september 2011 om 15:41
Dat egocentrische herken ik wel... net als bij zieke mensen. Dat hoort denk ik grotendeels bij het ouder worden. Ze merken dat ze ouder worden, minder kunnen en dus beperkt worden in hun doen en laten. Ik kan mij best voorstellen dat je dan een gedragsverandering ondergaat.
Als familie moet je proberen 1 lijn te trekken en achter elkaars beslissingen moet staan. Ik denk dat het goed is om je schoonmoeder er bij te betrekken. Zaken samen afspreken zodat zij ook haar zegje kan doen. Ook aangeven dat jullie niet alles kunnen betalen. Ik denk dat als je haar betrekt bij deze beslissingen ze zich ook nog onderdeel van haar gezin voelt.
Oud worden is mooi, maar ik denk dat het ook heel moeilijk. Alles wat je eerst met gemak kon, kan niet meer.
Als familie moet je proberen 1 lijn te trekken en achter elkaars beslissingen moet staan. Ik denk dat het goed is om je schoonmoeder er bij te betrekken. Zaken samen afspreken zodat zij ook haar zegje kan doen. Ook aangeven dat jullie niet alles kunnen betalen. Ik denk dat als je haar betrekt bij deze beslissingen ze zich ook nog onderdeel van haar gezin voelt.
Oud worden is mooi, maar ik denk dat het ook heel moeilijk. Alles wat je eerst met gemak kon, kan niet meer.
zondag 11 september 2011 om 15:43
quote:Tuorrebout schreef op 11 september 2011 @ 15:41:
Als familie moet je proberen 1 lijn te trekken en achter elkaars beslissingen moet staan. Ik denk dat het goed is om je schoonmoeder er bij te betrekken. Zaken samen afspreken zodat zij ook haar zegje kan doen. Ook aangeven dat jullie niet alles kunnen betalen. Ik denk dat als je haar betrekt bij deze beslissingen ze zich ook nog onderdeel van haar gezin voelt.Ja, haar erbij betrekken (en verantwoordelijkheid geven) is ook een goed idee!
Als familie moet je proberen 1 lijn te trekken en achter elkaars beslissingen moet staan. Ik denk dat het goed is om je schoonmoeder er bij te betrekken. Zaken samen afspreken zodat zij ook haar zegje kan doen. Ook aangeven dat jullie niet alles kunnen betalen. Ik denk dat als je haar betrekt bij deze beslissingen ze zich ook nog onderdeel van haar gezin voelt.Ja, haar erbij betrekken (en verantwoordelijkheid geven) is ook een goed idee!
zondag 11 september 2011 om 16:07
Is ze alleen of woont ze nog samen met schoonvader? We moeten natuurlijk absoluut geen diagnose willen stellen via internet, maar het doet mij ook denken aan mijn oma die Alzheimer heeft. Nadat dat was komen vast te staan vielen er voor de familie veel rare puzzelstukjes op zijn plaats.
Mijn oma heeft vroeger heel zuinig moeten leven, heeft nu geen geldzorgen meer maar ging zich wel weer erg druk maken om geld toen de Alzheimer (achteraf gezien) net begon.
En sowieso raar claimend gedrag, ook weer achteraf; ze raakte haar grip op de werkelijkheid kwijt en heeft dat heel lang weten de camoufleren. Ze werd 'veeleisend' maar dat was eigenlijk omdat ze zelf dingen niet meer wist, kon of onder controle had, maar dat niet toe wilde geven.
Nogmaals; niet meteen zorgen maken maar wel iets om in de gaten te houden. Zeker als ze alleen woont. Mijn oma woonde ook alleen en ik denk dat ze het daarom lang goed verborgen heeft weten te houden. Toen we gingen ingrijpen kwamen we echt rare dingen tegen, zoals post van jaren die overal op rare plekken lag (denk: de wasmand, in de keukenkastjes) en waaraan je kon zien dat er al langer kleine dingen steeds meer naast het normale waren gaan lopen.
Mijn oma heeft vroeger heel zuinig moeten leven, heeft nu geen geldzorgen meer maar ging zich wel weer erg druk maken om geld toen de Alzheimer (achteraf gezien) net begon.
En sowieso raar claimend gedrag, ook weer achteraf; ze raakte haar grip op de werkelijkheid kwijt en heeft dat heel lang weten de camoufleren. Ze werd 'veeleisend' maar dat was eigenlijk omdat ze zelf dingen niet meer wist, kon of onder controle had, maar dat niet toe wilde geven.
Nogmaals; niet meteen zorgen maken maar wel iets om in de gaten te houden. Zeker als ze alleen woont. Mijn oma woonde ook alleen en ik denk dat ze het daarom lang goed verborgen heeft weten te houden. Toen we gingen ingrijpen kwamen we echt rare dingen tegen, zoals post van jaren die overal op rare plekken lag (denk: de wasmand, in de keukenkastjes) en waaraan je kon zien dat er al langer kleine dingen steeds meer naast het normale waren gaan lopen.
zondag 11 september 2011 om 17:16
Klopt, die post was hier ook, werd altijd keurig bijgehouden in mappen maar toen we gingen zoeken, bleek dat de post de laatste drie jaar plots niet meer werd opgeborgen.
En inderdaad egocentrisme komt bij meer ouderen voor maar bij ons was het toch wel wat extreem en vielen er veel puzzlestukjes samen op een gegeven moment.
En inderdaad egocentrisme komt bij meer ouderen voor maar bij ons was het toch wel wat extreem en vielen er veel puzzlestukjes samen op een gegeven moment.
zondag 11 september 2011 om 20:55
Jullie allemaal hartelijk dank voor het reageren, Inmiddels heb ik met man besproken dat de kinderen zelf maar eens met schoonmoeder om de tafel moeten, hij gooit het in de groep. Zelf heb ik aangegeven dat ik stop met een dag per week schoonmaken, het kost me teveel energie en ze kan best een werkster betalen. Dit zal ik haar zelf zeggen volgende week. Ben benieuwd hoe dit verloopt. Ik voel me in ieder geval gesteund door jullie reacties, ook in mijn vermoeden van "in de war raken".
zondag 11 september 2011 om 21:01
Wat raar dat jij als schoondochter klussen bij schoonmoeder doet, terwijl dat idd door 'n werkster gedaan kan worden en indien daar geen geld voor zou zijn, door haar eigen kinderen ipv door hun aanhang. Waarom vond jouw man 't eigenlijk goed/normaal dat jij dit soort dingen deed? Had je 't zelf aangeboden, of werd 't je eigenlijk min of meer verplicht?
zondag 11 september 2011 om 21:12
Elninjoo, als schoondochter heb ik mijn eigen band met mijn schoonmoeder, los van mijn man. Mijn schoonvader is een tijd geleden overleden en erna hebben wij als (schoon)kinderen allemaal wat van zijn taken overgenomen. Ongemerkt is dat echter behoorlijk scheef gaan groeien, en dat merken we nu allemaal. Het is niet dat ik niets voor haar wil doen, maar het moet wel in verhouding blijven. Ik denk overigens dat ze heel boos gaat worden, want een werkster kost geld en ik ben gratis en koop ook nog eens koffie met iets erbij en lunch:-)
Heel fijn dit draadje, ik word eigenlijk ook steeds bozer.
Heel fijn dit draadje, ik word eigenlijk ook steeds bozer.
zondag 11 september 2011 om 21:19
Voor mij is dit verhaal heel herkenbaar. Hoewel ik het ook wel typisch een reactie vind van vrouwen van die generatie zou ik ook zeker rekening houden met beginnende Alzheimer. Bij mijn moeder begon het óók met apart gedrag en het duurde best nog lang voordat echt duidelijk was dat het Alzheimer was en toen vielen de puzzelstukjes op z'n plaats. Voor de naaste famlie is het altijd moeilijk om in te zien dat het misschien wel eens Alzheimer kon zijn omdat je de persoon te vaak ziet en het verval geleidelijk gaat. In het begin valt het dan niet zo op en als eigen kind wil je het ook niet zien. Bij mijn moeder is inmiddels de diagnose officieel gesteld maar nu is het ook niet meer zo moeilijk te zien. Als schoondochter zou ik me er niet teveel mee bemoeien. Momenteel maken we hier opnieuw hetzelfde mee maar nu met m'n schoonmoeder. Ik herkende de eerste verschijnselen van Alzheimer nu wel. Als mijn schoonmoeder aangeeft dat iets drie maanden geleden heeft plaats gevonden i.p.v. drie weken geleden, weet ik wel wat er aan de hand is. De eigen kinderen willen het ook nog niet echt inzien en sluiten hun ogen. Aangezien mijn man het proces met mijn moeder al heeft meegemaakt, ziet hij het wel maar wil er diep in z'n hart ook nog niet aan en steekt z'n kop in het zand. De eigen kinderen drukken het weg.
Als ik je als ervaringsdeskundige een advies mag geven, is om voldoende afstand te nemen en voor jezelf duidelijk grenzen te gaan bepalen. Voor je het weet, zit je gevangen in een web waar je niet meer uitkomt. Als deze oude dames professionele hulp weigeren, word je steeds meer gevangen in een web van werkzaamheden die op een zeker moment niet meer zijn te combineren met je eigen gezin. Grenzen stellen en tijdig hulp inhuren van professionals zou ik je dringend adviseren.
Poetsen is bijvoorbeeld helemaal niet nodig omdat je schoonmoeder op die leeftijd recht heeft op een huishoudelijke hulp via de WMO. Voor wat betreft de vreemde gebeurtenissen moeten de kinderen deze met bewijzen documenteren zodat je op een gegeven moment bewindvoering aan kunt vragen. Dat is bijzonder lastig voor elkaar te krijgen als ze weigeren maar soms is het echt het beste vooral ter bescherming van deze ouderen zelf.
Shisenso geeft ook hele goede adviezen want het is heel belangrijk dat de kinderen heel goed alles met elkaar communiceren omdat ( dementerende) ouderen inderdaad kinderen en bekenden heel goed tegen elkaar kunnen uitspelen en dat is iets wat je onder deze omstandigheden zeker moet zien te voorkomen.
Ik wens jullie heel veel wijsheid toe onder deze omstandigheden! .
Als ik je als ervaringsdeskundige een advies mag geven, is om voldoende afstand te nemen en voor jezelf duidelijk grenzen te gaan bepalen. Voor je het weet, zit je gevangen in een web waar je niet meer uitkomt. Als deze oude dames professionele hulp weigeren, word je steeds meer gevangen in een web van werkzaamheden die op een zeker moment niet meer zijn te combineren met je eigen gezin. Grenzen stellen en tijdig hulp inhuren van professionals zou ik je dringend adviseren.
Poetsen is bijvoorbeeld helemaal niet nodig omdat je schoonmoeder op die leeftijd recht heeft op een huishoudelijke hulp via de WMO. Voor wat betreft de vreemde gebeurtenissen moeten de kinderen deze met bewijzen documenteren zodat je op een gegeven moment bewindvoering aan kunt vragen. Dat is bijzonder lastig voor elkaar te krijgen als ze weigeren maar soms is het echt het beste vooral ter bescherming van deze ouderen zelf.
Shisenso geeft ook hele goede adviezen want het is heel belangrijk dat de kinderen heel goed alles met elkaar communiceren omdat ( dementerende) ouderen inderdaad kinderen en bekenden heel goed tegen elkaar kunnen uitspelen en dat is iets wat je onder deze omstandigheden zeker moet zien te voorkomen.
Ik wens jullie heel veel wijsheid toe onder deze omstandigheden! .
zondag 11 september 2011 om 21:33
Marianko, ook jij heel erg bedankt voor je bijdrage. Vooral dat de eigen kinderen niet (willen) zien dat ze nogal wegzakt raakt me wel. Ik laat het voorlopig wat op zijn beloop, maar ga in ieder geval mijn eigen grenzen duidelijk aangeven. En die hulp via de WMO wist ik niet, daar ga ik zeker achteraan, dan kan ik haar gelijk een alternatief geven volgende week!
zondag 11 september 2011 om 21:38
Het mag toch wel zo zijn dat je eigen gezin, jullie financiële situatie en de toekomst van je kinderen prioriteit hebben boven de niet zo noodzakelijke financiële "problemen" van je schoonmoeder die zij puur veroorzaakt door verkeerde keuzes, eigen koppigheid en gemakzucht?
Zolang haar kinderen nog niets hebben besproken om de situatie te veranderen (begrijpelijk, ik kan me voorstellen dat het confronterend is als kind om die geestelijke aftakeling van een ouder een naam te geven en dus te moeten erkennen), is mijn mening dat jouw partner de koffie/broodjes/lekkers/etc uit eigen zak mag betalen, dus niet uit de gezamenlijke pot of spaarrekening.
Zolang haar kinderen nog niets hebben besproken om de situatie te veranderen (begrijpelijk, ik kan me voorstellen dat het confronterend is als kind om die geestelijke aftakeling van een ouder een naam te geven en dus te moeten erkennen), is mijn mening dat jouw partner de koffie/broodjes/lekkers/etc uit eigen zak mag betalen, dus niet uit de gezamenlijke pot of spaarrekening.
zondag 11 september 2011 om 21:58
quote:shisensa schreef op 11 september 2011 @ 15:18:
Ja, ik ben geen deskundige hoor maar ze zien de gevolgen van hun handelen steeds minder in. We hebben mijn vader echt de auto af moeten pakken. Hij zag zelf echt niet dat het levensgevaarlijk was. Vervelend als ie een kind dood zo rijden maar hij moest toch met de auto naar de biljartclub toe. Het gedrag werd steeds egocentrischer en mijn vader ging ook 'shoppen'. Zei ik dat ie niet meer mocht rijden en dan ging ie naar mijn broer toe. Als die hetzelfde zei, dan ging hij naar mijn tantes (zijn zussen) en vertelde daar het verhaal verdraaid. Vervolgens kwam hij terug bij ons en zei dat die tantes nog wel vonden dat hij mocht autorijden. En al dat gedrag was ook niks voor mijn vader, hij was vroeger altijd heel gewetensvol. Dementie begint nu eenmaal met gedragsverandering en die ging bij mijn vader al een jaar of 4 in voordat het echte vergeten e.d. kwam.
Wat wij hebben gedaan, is alles met elkaar bespreken in die tijd (ik en mijn broer). Even een mailtje over en weer is zo gemaakt en zo weten de anderen wat zich heeft afgespeeld en hoe ze zouden moeten reageren want die oudjes worden helaas ontzettend manipulatief (heel verdrietig maar je moet je voor ogen houden dat ze er niets aan kunnen doen).
Met dat autorijden komt helaas zeer bekend voor, mijn vader kreeg diagnose Alzheimer, met die diagnose mag je niet meer autorijden, jammer alleen dat die geriather dat niet zwart op wit meegaf!! En dat men niet verzocht wordt het rijbewijs in te leveren, mijn vaders kort termijn geheugen is slecht dus dat gesprek kan/wil hij zich niet herrinneren, nu heeft hij in zijn hoofd gehaald dat hij van mijn zus en mij niet mag autorijden, we hebben hun grote auto verkocht en mijn moeder heeft nu een kleine nieuwe auto gekocht, nu wil hij niet meer rijden (tip gekregen van het alzheimer cafe) want deze auto is vreemd voor hem.
Mijn schoonvader heeft nu twee keer een hersenbloeding gekregen met blijvende schade, de tweede neuroloog en de huisarts hebben hem op schrift meegegeven dat hij niet mag autorijden of fietsen, hij kan nl. niet meer waarnemen, dit scheelt veel gedoe als hij nu aan ons vraagt waarom hij van ons niet mag autorijden, kunnen we gewoon zeggen, lees de brief van de arts maar. Maar toch gewoon een oproep voor keuring rijbewijs krijgen ivm zijn leeftijd, die oproep zit bij het oud papier.
Over die kosten van je schoonmoeder, niet meer betalen en laat de eigen kinderen om de tafel gaan zitten en een lijst maken met voorvallen en laat ze bespreken hoe dit te handelen, schakel hulp van buitenaf in!
Ja, ik ben geen deskundige hoor maar ze zien de gevolgen van hun handelen steeds minder in. We hebben mijn vader echt de auto af moeten pakken. Hij zag zelf echt niet dat het levensgevaarlijk was. Vervelend als ie een kind dood zo rijden maar hij moest toch met de auto naar de biljartclub toe. Het gedrag werd steeds egocentrischer en mijn vader ging ook 'shoppen'. Zei ik dat ie niet meer mocht rijden en dan ging ie naar mijn broer toe. Als die hetzelfde zei, dan ging hij naar mijn tantes (zijn zussen) en vertelde daar het verhaal verdraaid. Vervolgens kwam hij terug bij ons en zei dat die tantes nog wel vonden dat hij mocht autorijden. En al dat gedrag was ook niks voor mijn vader, hij was vroeger altijd heel gewetensvol. Dementie begint nu eenmaal met gedragsverandering en die ging bij mijn vader al een jaar of 4 in voordat het echte vergeten e.d. kwam.
Wat wij hebben gedaan, is alles met elkaar bespreken in die tijd (ik en mijn broer). Even een mailtje over en weer is zo gemaakt en zo weten de anderen wat zich heeft afgespeeld en hoe ze zouden moeten reageren want die oudjes worden helaas ontzettend manipulatief (heel verdrietig maar je moet je voor ogen houden dat ze er niets aan kunnen doen).
Met dat autorijden komt helaas zeer bekend voor, mijn vader kreeg diagnose Alzheimer, met die diagnose mag je niet meer autorijden, jammer alleen dat die geriather dat niet zwart op wit meegaf!! En dat men niet verzocht wordt het rijbewijs in te leveren, mijn vaders kort termijn geheugen is slecht dus dat gesprek kan/wil hij zich niet herrinneren, nu heeft hij in zijn hoofd gehaald dat hij van mijn zus en mij niet mag autorijden, we hebben hun grote auto verkocht en mijn moeder heeft nu een kleine nieuwe auto gekocht, nu wil hij niet meer rijden (tip gekregen van het alzheimer cafe) want deze auto is vreemd voor hem.
Mijn schoonvader heeft nu twee keer een hersenbloeding gekregen met blijvende schade, de tweede neuroloog en de huisarts hebben hem op schrift meegegeven dat hij niet mag autorijden of fietsen, hij kan nl. niet meer waarnemen, dit scheelt veel gedoe als hij nu aan ons vraagt waarom hij van ons niet mag autorijden, kunnen we gewoon zeggen, lees de brief van de arts maar. Maar toch gewoon een oproep voor keuring rijbewijs krijgen ivm zijn leeftijd, die oproep zit bij het oud papier.
Over die kosten van je schoonmoeder, niet meer betalen en laat de eigen kinderen om de tafel gaan zitten en een lijst maken met voorvallen en laat ze bespreken hoe dit te handelen, schakel hulp van buitenaf in!
zondag 11 september 2011 om 22:09
Ik zit al druk te kijken op de (WMO) site van de gemeente waar ze woont: wat is er veel mogelijk, dat wist ik helemaal niet. Zelfs een klussendienst! Hoe vaak ik geen 250 km gereden ben op mijn vrije dag om een lampje te vervangen, wat een eye-opener. Hele schoonfamilie is erg van "geen vreemden in huis", ik heb ze in ieder geval allemaal de link gestuurd met het verzoek eens na te denken over deels professionele hulp ipv alles zelf te doen. Zodat we samen op een lijn zitten naar schoonmoeder toe.
zondag 11 september 2011 om 22:24
quote:geberit schreef op 11 september 2011 @ 22:09:
Ik zit al druk te kijken op de (WMO) site van de gemeente waar ze woont: wat is er veel mogelijk, dat wist ik helemaal niet. Zelfs een klussendienst! Hoe vaak ik geen 250 km gereden ben op mijn vrije dag om een lampje te vervangen, wat een eye-opener. Hele schoonfamilie is erg van "geen vreemden in huis", ik heb ze in ieder geval allemaal de link gestuurd met het verzoek eens na te denken over deels professionele hulp ipv alles zelf te doen. Zodat we samen op een lijn zitten naar schoonmoeder toe.Er is echt heel veel mogelijk! En als ze weigert, hoef jij je niet schuldig te voelen dat jij die klussen niet meer opknapt. Als de eigen kinderen geen vreemden in huis willen, is dat prima maar dan moeten ze het ook zelf oplossen. Ik ben ook door schade en schande wijs geworden en heb de hulp nu goed op de rit. Mijn moeder woont ook nog steeds thuis en ondanks alle hulp vraagt het van mij en mijn man nog best veel energie om het "thuiswonen" mogelijk te maken. Ik zou haar zelf het liefste al lang in een verzorgingshuis hebben maar dat weigert ze zelf. Hulp weigerde ze aanvankelijk ook maar als ze weigerde, weigerde ik ook om erheen te gaan. Het is natuurlijk makkelijk als je weigert en vervolgens je dochter het toch wel oplost. Het is dan hard om hulp te weigeren maar het was den enige manier om er hulp in huis te krijgen. Na verloop van tijd is het me op die manier toch gelukt om er professionele hulp in huis te krijgen. Ik heb intussen ook een casemanager die me veel zorgen uit handen neemt en veel regelt waar ik het bestaan niet vanaf wist.
Ik zit al druk te kijken op de (WMO) site van de gemeente waar ze woont: wat is er veel mogelijk, dat wist ik helemaal niet. Zelfs een klussendienst! Hoe vaak ik geen 250 km gereden ben op mijn vrije dag om een lampje te vervangen, wat een eye-opener. Hele schoonfamilie is erg van "geen vreemden in huis", ik heb ze in ieder geval allemaal de link gestuurd met het verzoek eens na te denken over deels professionele hulp ipv alles zelf te doen. Zodat we samen op een lijn zitten naar schoonmoeder toe.Er is echt heel veel mogelijk! En als ze weigert, hoef jij je niet schuldig te voelen dat jij die klussen niet meer opknapt. Als de eigen kinderen geen vreemden in huis willen, is dat prima maar dan moeten ze het ook zelf oplossen. Ik ben ook door schade en schande wijs geworden en heb de hulp nu goed op de rit. Mijn moeder woont ook nog steeds thuis en ondanks alle hulp vraagt het van mij en mijn man nog best veel energie om het "thuiswonen" mogelijk te maken. Ik zou haar zelf het liefste al lang in een verzorgingshuis hebben maar dat weigert ze zelf. Hulp weigerde ze aanvankelijk ook maar als ze weigerde, weigerde ik ook om erheen te gaan. Het is natuurlijk makkelijk als je weigert en vervolgens je dochter het toch wel oplost. Het is dan hard om hulp te weigeren maar het was den enige manier om er hulp in huis te krijgen. Na verloop van tijd is het me op die manier toch gelukt om er professionele hulp in huis te krijgen. Ik heb intussen ook een casemanager die me veel zorgen uit handen neemt en veel regelt waar ik het bestaan niet vanaf wist.
zondag 11 september 2011 om 22:34
quote:Christiana schreef op 11 september 2011 @ 21:58:
[...]
Met dat autorijden komt helaas zeer bekend voor, mijn vader kreeg diagnose Alzheimer, met die diagnose mag je niet meer autorijden, jammer alleen dat die geriather dat niet zwart op wit meegaf!! En dat men niet verzocht wordt het rijbewijs in te leveren, mijn vaders kort termijn geheugen is slecht dus dat gesprek kan/wil hij zich niet herrinneren, nu heeft hij in zijn hoofd gehaald dat hij van mijn zus en mij niet mag autorijden, we hebben hun grote auto verkocht en mijn moeder heeft nu een kleine nieuwe auto gekocht, nu wil hij niet meer rijden (tip gekregen van het alzheimer cafe) want deze auto is vreemd voor hem.
Mijn schoonvader heeft nu twee keer een hersenbloeding gekregen met blijvende schade, de tweede neuroloog en de huisarts hebben hem op schrift meegegeven dat hij niet mag autorijden of fietsen, hij kan nl. niet meer waarnemen, dit scheelt veel gedoe als hij nu aan ons vraagt waarom hij van ons niet mag autorijden, kunnen we gewoon zeggen, lees de brief van de arts maar. Maar toch gewoon een oproep voor keuring rijbewijs krijgen ivm zijn leeftijd, die oproep zit bij het oud papier.
Over die kosten van je schoonmoeder, niet meer betalen en laat de eigen kinderen om de tafel gaan zitten en een lijst maken met voorvallen en laat ze bespreken hoe dit te handelen, schakel hulp van buitenaf in!
Dit drama heb ik ook meegemaakt! Het is echt van de gekken dat die dementerenden van de geriater de boodschap meekrijgen dat ze niet meer mogen autorijden maar als vervolgens het rijbewijs niet wordt ingenomen, sta je als 'kind van' met je rug tegen de muur. Vader/moeder gaat toch rijden en weet niet of doet net of hij/zij niet weet dat ze een rijverbod hebben. Intussen zijn ze wel hoofdelijk aansprakelijk voor alle schade ingeval van een ongeval.
Ik heb daar ook vreselijk veel mee te stellen gehad maar de politie kan ook niets want er moeten kennelijk eerst ongelukken gebeuren voordat ze wettelijk kunnen ingrijpen. Het is mij uiteindelijk met heel veel moeite gelukt om ervoor te zorgen dat het rijbewijs is gevorderd en uiteindelijk ingenomen door het CBR. Mijn moeder heeft het me hoogst kwalijk genomen want het was natuurlijk allemaal mijn schuld!
[...]
Met dat autorijden komt helaas zeer bekend voor, mijn vader kreeg diagnose Alzheimer, met die diagnose mag je niet meer autorijden, jammer alleen dat die geriather dat niet zwart op wit meegaf!! En dat men niet verzocht wordt het rijbewijs in te leveren, mijn vaders kort termijn geheugen is slecht dus dat gesprek kan/wil hij zich niet herrinneren, nu heeft hij in zijn hoofd gehaald dat hij van mijn zus en mij niet mag autorijden, we hebben hun grote auto verkocht en mijn moeder heeft nu een kleine nieuwe auto gekocht, nu wil hij niet meer rijden (tip gekregen van het alzheimer cafe) want deze auto is vreemd voor hem.
Mijn schoonvader heeft nu twee keer een hersenbloeding gekregen met blijvende schade, de tweede neuroloog en de huisarts hebben hem op schrift meegegeven dat hij niet mag autorijden of fietsen, hij kan nl. niet meer waarnemen, dit scheelt veel gedoe als hij nu aan ons vraagt waarom hij van ons niet mag autorijden, kunnen we gewoon zeggen, lees de brief van de arts maar. Maar toch gewoon een oproep voor keuring rijbewijs krijgen ivm zijn leeftijd, die oproep zit bij het oud papier.
Over die kosten van je schoonmoeder, niet meer betalen en laat de eigen kinderen om de tafel gaan zitten en een lijst maken met voorvallen en laat ze bespreken hoe dit te handelen, schakel hulp van buitenaf in!
Dit drama heb ik ook meegemaakt! Het is echt van de gekken dat die dementerenden van de geriater de boodschap meekrijgen dat ze niet meer mogen autorijden maar als vervolgens het rijbewijs niet wordt ingenomen, sta je als 'kind van' met je rug tegen de muur. Vader/moeder gaat toch rijden en weet niet of doet net of hij/zij niet weet dat ze een rijverbod hebben. Intussen zijn ze wel hoofdelijk aansprakelijk voor alle schade ingeval van een ongeval.
Ik heb daar ook vreselijk veel mee te stellen gehad maar de politie kan ook niets want er moeten kennelijk eerst ongelukken gebeuren voordat ze wettelijk kunnen ingrijpen. Het is mij uiteindelijk met heel veel moeite gelukt om ervoor te zorgen dat het rijbewijs is gevorderd en uiteindelijk ingenomen door het CBR. Mijn moeder heeft het me hoogst kwalijk genomen want het was natuurlijk allemaal mijn schuld!
zondag 11 september 2011 om 22:42
Ai ja dat wordt ook een hobbel, de auto. Ze gaat ervan uit dat iedereen weet wanneer ze waar rijdt en daarmee rekening houdt. Nu werkt dat voor 90% ook wel, klein dorp. Maar vorig jaar zag ik een vrachtwagen vol in de remmen gaan toen ze zonder kijken inhaalde in haar straat. Die vrachtwagen had daar dus niks te zoeken uiteraard:-(
Maar goed, één ding tegelijk.
Maar goed, één ding tegelijk.
zondag 11 september 2011 om 23:19
Ik weet overigens niet of een van de kinderen nog bij dezelfde huisarts zit als moeder? Want je mag natuurlijk niet met de arts de medische situatie van een ander bespreken, maar een van de kinderen kan bij veranderend gedrag wel eens contact met de huisarts opnemen om daar zorgen over te uiten, zodat die het ook een beetje in de gaten kan houden.
maandag 12 september 2011 om 06:40
maandag 12 september 2011 om 09:23
Met een huisarts moet je geluk hebben. Mijn moeder heeft al drie jaar de diagnose Alzheimer en woont nog alleen thuis. In die drie jaar is hij één keer bij haar langs geweest en steun of hulp bij het regelen van zorg heb ik ook niet gekregen. Mijn moeder heeft maanden in het ziekehuis gelegen na een gebroken heup met complicaties. Na revalidatie waarbij ook de diagnose Alzheimer is gesteld, kreeg mijn moeder het dringende advies om naar een verzorgingshuis te gaan en niet terug naar huis. Moeder wilde dat niet en weigerde ook professionele thuiszorg. Mensen met Alzheimer hebben wel vaker gebrek aan ziekteinzicht en kunnen nog maar moeilijk zelf goede beslissingen nemen. Het advies vd huisarts was dat ik moeder aan haar lot over moest laten zodat het op die manier snel fout zou lopen. Het moet dus thuis eerst goed fout lopen voordat met dwang kan worden ingegrepen. Het is hetzelfde als met het rijbewijs dat er éérst een ongeluk moet gebeuren voordat de politie het in kan nemen.
Ik zag dat echter niet zitten en ben zelf naar andere oplossingen gaan zoeken. Uiteindelijk heb ik heel veel aan een casemanager gehad en samen hebben we heel wat voor elkaar gekregen. Moeder woont na drie jaar nog steeds thuis maar wel op een manier dat het niet mensonterend is en daarnaast toch ook niet alle zorg alleen op mijn schouders rust. Hoewel het nog steeds een hele taak is om dagelijks alles in de gaten te houden.
In mijn geval betrof het wel mijn eigen moeder en bij schoonmoeders vind ik het wel zaak dat de eigen kinderen die verantwoordelijkheid op zich nemen. Je kunt als schoondochter wel steun bieden en ideeën aandragen maar ik zou niet zelf het initiatief nemen. Dat doe ik nu met mijn schoonmoeder ook niet. Geberit, zijn het alleen zoons of heeft je schoonmoeder ook nog een dochter? Meestal zijn het wat dit betreft toch meestal de dochters die het voortouw nemen en zaken praktisch aanpakken.
Belangrijkste lijkt me in het geval van jouw schoonmoeder dat er eerst eens gekeken wordt wat er echt met haar aan de hand is. Is ze alleen lastig en veeleisend of speelt er meer? Hoe was ze vroeger? Is er duidelijk een karakterverandering opgetreden? Vaak zie je het ook wel in huis dat er rare dingen gebeuren. Boodschappen doen, is bijvoorbeeld heel lastig want ze kunnen niet meer onthouden wat ze nodig hebben. Ook boodschappenlijstjes maken, lukt dan niet meer. Komen ze dan in de winkel dan kopen ze maar wat. En dan kan het gebeuren dat ze van alles heeft gekocht maar niet wat ze echt nodig heeft. Dus misschien is het wel niet expres dat de koffie op is. Mijn moeder had haar keukenkastje bijvoorbeeld vol staan met bepaalde producten. Toen mijn moeder in het ziekenhuis lag na de gebroken heup, heb ik versteld gestaan van wat in in de keukenkastjes en koelkast vond. Van bepaalde producten enorme voorraden maar de gewone alledaagse dingen had ze niet!
Moeilijk hoor! Ik weet wel dat ik gewoon blij was toen ze was gevallen en haar heup had gebroken want ik had het gevoel dat ik toen eindelijk een aangrijpingspunt had om iets te kunnen regelen. Het is toch triest dat er eerst iets moet gebeuren?
Ik zag dat echter niet zitten en ben zelf naar andere oplossingen gaan zoeken. Uiteindelijk heb ik heel veel aan een casemanager gehad en samen hebben we heel wat voor elkaar gekregen. Moeder woont na drie jaar nog steeds thuis maar wel op een manier dat het niet mensonterend is en daarnaast toch ook niet alle zorg alleen op mijn schouders rust. Hoewel het nog steeds een hele taak is om dagelijks alles in de gaten te houden.
In mijn geval betrof het wel mijn eigen moeder en bij schoonmoeders vind ik het wel zaak dat de eigen kinderen die verantwoordelijkheid op zich nemen. Je kunt als schoondochter wel steun bieden en ideeën aandragen maar ik zou niet zelf het initiatief nemen. Dat doe ik nu met mijn schoonmoeder ook niet. Geberit, zijn het alleen zoons of heeft je schoonmoeder ook nog een dochter? Meestal zijn het wat dit betreft toch meestal de dochters die het voortouw nemen en zaken praktisch aanpakken.
Belangrijkste lijkt me in het geval van jouw schoonmoeder dat er eerst eens gekeken wordt wat er echt met haar aan de hand is. Is ze alleen lastig en veeleisend of speelt er meer? Hoe was ze vroeger? Is er duidelijk een karakterverandering opgetreden? Vaak zie je het ook wel in huis dat er rare dingen gebeuren. Boodschappen doen, is bijvoorbeeld heel lastig want ze kunnen niet meer onthouden wat ze nodig hebben. Ook boodschappenlijstjes maken, lukt dan niet meer. Komen ze dan in de winkel dan kopen ze maar wat. En dan kan het gebeuren dat ze van alles heeft gekocht maar niet wat ze echt nodig heeft. Dus misschien is het wel niet expres dat de koffie op is. Mijn moeder had haar keukenkastje bijvoorbeeld vol staan met bepaalde producten. Toen mijn moeder in het ziekenhuis lag na de gebroken heup, heb ik versteld gestaan van wat in in de keukenkastjes en koelkast vond. Van bepaalde producten enorme voorraden maar de gewone alledaagse dingen had ze niet!
Moeilijk hoor! Ik weet wel dat ik gewoon blij was toen ze was gevallen en haar heup had gebroken want ik had het gevoel dat ik toen eindelijk een aangrijpingspunt had om iets te kunnen regelen. Het is toch triest dat er eerst iets moet gebeuren?
