Relaties
alle pijlers
Schoonmoederissues
dinsdag 13 november 2018 om 17:05
Nu bijna 14,5 in een relatie en zojuist de zoveelste ruzie gehad over mijn schoonmoeder. Ik ben ten einde raad. Mijn partner trekt het niet meer als ik wat (niet positiefs) over haar moeder zeg. Zelf kan ik nogal hard uit de hoek komen waardoor ik mijn partner onnodig kwets. Dit wil wil helemaal niet. Maar als het gaat om tijd doorbrengen met mijn schoonmoeder wordt er iets geactiveerd bij me waar ik geen vat op heb. Ergens zit ze in mijn allergiezone en kan ik het simpelweg niet goed met haar vinden.
De situatie is vrij gecompliceerd, omdat mijn partner zich erg verantwoordelijk voelt en opstelt naar haar moeder toe. De zorgrol is als het ware omgedraaid. Mijn partner is de moeder en haar moeder is het kind. Ook wel parentificatie genoemd. Helaas is dit tot op de dag van vandaag nog steeds het geval, maar is het gedurende onze relatie wel iets minder geworden. Mijn partner is chronisch ziek, maar kan als het om haar moeder gaat haar grenzen niet bewaken. Dit vind ik erg moeilijk om te zien. Mijn schoonmoeder zit natuurlijk ook helemaal in haar rol ondanks dat haar dochter haar dit heeft geprobeerd uit te leggen. Bij hun beiden valt het kwartje niet. Ik heb het gevoel dat ik in deze rol wordt meegezogen. En mijn frustratie hierover is niet gering. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil die frustratie niet voelen, ik wil mijn schoonmoeder liever gewoon aardig vinden en ik wil al helemaal mijn partner niet kwetsen. Ze zegt zo vaak tegen me. Ik zou willen dat je mijn moeder accepteert zoals ze is. Het liefst wil ik dat ook, maar het lukt me niet. Iets in me voelt onrecht en misplaatstheid. Mijn schoonmoeder is geen prater, maar kan soms keihard uit de hoek komen. Ongenuanceerd en ontkennend vooral. Aangezien ik elke keer een heisa van alles maak ben ik natuurlijk het "monster", maar wat als zij non verbaal eigenlijk mij gewoon een soort van bedreiging vindt? Dat is namelijk mijn gevoel. Dat zij niet haar ware ik laat zien, maar het heel diep eigenlijk wel laat voelen. Als we bij haar zijn krijg ik ook altijd huilbuien en voel ik me een soort van psychisch wrak. Uiteindelijk beïnvloedt dit ook mijn gevoel naar mijn partner toe en bouw ik een muur om mijn hart. Zodra we weer thuis zijn brokkelt dat muurtje langzaam weer af om het vervolgens zodra we weer bij mijn schoonmoeder zijn weer opgebouwd wordt. Wie geeft raadt? Hoe moet ik hiermee omgaan zonder dat het mijn relatie kan kosten? En graag hoor ik andere ervaringsverhalen. Ik ben echt einde raad.
Liefs Nola
De situatie is vrij gecompliceerd, omdat mijn partner zich erg verantwoordelijk voelt en opstelt naar haar moeder toe. De zorgrol is als het ware omgedraaid. Mijn partner is de moeder en haar moeder is het kind. Ook wel parentificatie genoemd. Helaas is dit tot op de dag van vandaag nog steeds het geval, maar is het gedurende onze relatie wel iets minder geworden. Mijn partner is chronisch ziek, maar kan als het om haar moeder gaat haar grenzen niet bewaken. Dit vind ik erg moeilijk om te zien. Mijn schoonmoeder zit natuurlijk ook helemaal in haar rol ondanks dat haar dochter haar dit heeft geprobeerd uit te leggen. Bij hun beiden valt het kwartje niet. Ik heb het gevoel dat ik in deze rol wordt meegezogen. En mijn frustratie hierover is niet gering. Begrijp me niet verkeerd. Ik wil die frustratie niet voelen, ik wil mijn schoonmoeder liever gewoon aardig vinden en ik wil al helemaal mijn partner niet kwetsen. Ze zegt zo vaak tegen me. Ik zou willen dat je mijn moeder accepteert zoals ze is. Het liefst wil ik dat ook, maar het lukt me niet. Iets in me voelt onrecht en misplaatstheid. Mijn schoonmoeder is geen prater, maar kan soms keihard uit de hoek komen. Ongenuanceerd en ontkennend vooral. Aangezien ik elke keer een heisa van alles maak ben ik natuurlijk het "monster", maar wat als zij non verbaal eigenlijk mij gewoon een soort van bedreiging vindt? Dat is namelijk mijn gevoel. Dat zij niet haar ware ik laat zien, maar het heel diep eigenlijk wel laat voelen. Als we bij haar zijn krijg ik ook altijd huilbuien en voel ik me een soort van psychisch wrak. Uiteindelijk beïnvloedt dit ook mijn gevoel naar mijn partner toe en bouw ik een muur om mijn hart. Zodra we weer thuis zijn brokkelt dat muurtje langzaam weer af om het vervolgens zodra we weer bij mijn schoonmoeder zijn weer opgebouwd wordt. Wie geeft raadt? Hoe moet ik hiermee omgaan zonder dat het mijn relatie kan kosten? En graag hoor ik andere ervaringsverhalen. Ik ben echt einde raad.
Liefs Nola
woensdag 14 november 2018 om 11:01
Nola39 schreef: ↑14-11-2018 08:36Hallo allemaal,
Bedankt voor jullie reacties! Ook voor de confronterende naar mij toe. Ik besef me heel goed dat ik het moet loslaten, maar dat blijkt niet zo gemakkelijk in de praktijk. Wat ik voel bij mijn schoonmoeder is dat ze het moeilijk vindt om haar dochter te moeten delen. Dat haar dochter een zelfstandige volwassen vrouw is en haar eigen leven heeft is iets wat ze niet ziet. Maar het is ook zo dat ze ouder wordt en wellicht meer egoïstisch. Het is goed om te lezen dat jullie allemaal iets anders tussen de regels door lezen. Dat helpt mij ook om er anders naar te leren kijken. Zelf wil ik niets liever dan vrede voor ons allemaal en ik besef me dat ik zelf de sleutel ben. Je kunt mensen niet veranderen, maar wel hoe je zelf reageert.
Nogmaals heel erg bedankt voor jullie reacties.
Ik denk eigenlijk dat deze moeder zich zorgen maakt om haar dochter en haar vanwege haar ziekte zo goed mogelijk wil bijstaan en helpen. Als ik jou loep, dan zie ik dat je zelf ook niet 100% gezond bent.
Het is een gokje van mijn kant hoor, maar de meeste moeders hebben het beste voor met hun kind(eren).
De tand des tijds kan een antieke kast nou juist nét dat karakter geven. Zonde om over te schilderen. Avena.
