Relaties
alle pijlers
schoonouders
dinsdag 3 januari 2012 om 10:59
Ik kom er even niet meer uit wat betreft de situatie met mijn schoonouders. Ik zou graag jullie mening/advies willen.
Mijn man en ik zijn al 12 jaar samen. Zijn ouders zijn gescheiden en al vrij snel werd ik voorgesteld aan zijn vader. Een leuke, hartelijke man waar we nog steeds goed contact mee hebben, al woont hij niet bepaald om de hoek. Daarna heeft het nog maanden geduurd voordat ik voorgesteld werd aan zijn moeder en haar man. Ik vond het wel een beetje vreemd, omdat ik zijn vader al lang ontmoet had, maar heb verder niet aangedrongen. De ontmoeting met zijn ouders was wat afstandelijk, maar ging op zich prima. Het zijn gewoon totaal andere mensen dan zijn vader,
In de loop der jaren werd het contact wel iets beter en iets warmer, tot het moment dat ik zwanger raakte. Schoonmoeder zou langskomen en we wilden het ook graag persoonlijk aan haar man vertellen en vroegen of hij ook kwam, maar die had daar helemaal geen zin in. Zelfs niet toen we zeiden dat het heel belangrijk voor ons was. Uiteindelijk hebben we het hem aan de telefoon verteld. Al snel daarna kwam de reactie dat ze niet van plan waren om voor vast op te gaan passen. Prima natuurlijk, dat is hun goed recht, maar het werd wel erg rauw gebracht en we vroegen er ook niet om.
Toen onze dochter geboren was, ging het weer even beter. Tot ze wat groter werd. Toen werden we ineens nergens meer voor uitgenodigd en gingen ze hun verjaardagen apart voor ons buiten de deur vieren. Blijkt dat ze onze dochter te druk vinden en dat ze bang zijn dat ze overal aanzit. Nu is dochter juist een heel rustig kind, dat het liefst de hele tijd op schoot zit of rustig met iets kleins in een hoekje speelt, maar misschien is mijn beeld als moeder daarin ook wat vertroebelt.
Toen onze 2e geboren werd, ging het alleen maar slechter met het contact. Ze zijn in het begin een paar keer geweest, op aandringen van ons, maar daarna maanden niet. Nu komen ze ongeveer eens in de 2 maanden en dan bellen ze overduidelijk vanuit verplichting. Schoonmoeder vindt het altijd wel erg leuk als ze er dan is en heeft dan ook altijd plannen om dingen met de oudste te gaan doen, maar uiteindelijk komt het er nooit van. Nu komt de oudste op een leeftijd dat ze ook gaat begrijpen wat oma beloofd. Ik heb schoonmoeder dat ook al een keer verteld, maar ze heeft dan echt de intentie om het ook te gaan doen, alleen gebeurd het nooit.
Ik merk aan mezelf dat het me allemaal toch erg hoog zit. Zij zijn de enige opa en oma die in de buurt wonen (zelfde dorp) en die de mogelijkheid hebben om ze te zien. Mijn ouders zijn ook geen hele warme mensen, maar balen er overduidelijk wel van dat zij onze kinderen zo weinig zien en doen ook hun best om zoveel mogelijk hier langs te komen en wij gaan ook regelmatig daarheen. Ook zijn vader vindt het jammer dat hij zoveel mist van de kleintjes.
Nu heb ik zelf de laatste maanden het contact wat afgehouden, maar ze lijken het allemaal wel best te vinden. Ik had gehoopt dat dat mij wat meer rust zou geven, maar ik ga me juist meer frustreren. Nu is mijn voornemen voor het nieuwe jaar om mijn beste beentje weer voor te gaan zetten. Maar misschien hebben jullie nog tips. Of heb je een andere reactie, of vind je me juist een aanstelster (vind ik zelf eigenlijk wel, maar merk dat ik toch die frustratie hebt, dus misschien werkt het als iemand anders het zegt )
Mijn man en ik zijn al 12 jaar samen. Zijn ouders zijn gescheiden en al vrij snel werd ik voorgesteld aan zijn vader. Een leuke, hartelijke man waar we nog steeds goed contact mee hebben, al woont hij niet bepaald om de hoek. Daarna heeft het nog maanden geduurd voordat ik voorgesteld werd aan zijn moeder en haar man. Ik vond het wel een beetje vreemd, omdat ik zijn vader al lang ontmoet had, maar heb verder niet aangedrongen. De ontmoeting met zijn ouders was wat afstandelijk, maar ging op zich prima. Het zijn gewoon totaal andere mensen dan zijn vader,
In de loop der jaren werd het contact wel iets beter en iets warmer, tot het moment dat ik zwanger raakte. Schoonmoeder zou langskomen en we wilden het ook graag persoonlijk aan haar man vertellen en vroegen of hij ook kwam, maar die had daar helemaal geen zin in. Zelfs niet toen we zeiden dat het heel belangrijk voor ons was. Uiteindelijk hebben we het hem aan de telefoon verteld. Al snel daarna kwam de reactie dat ze niet van plan waren om voor vast op te gaan passen. Prima natuurlijk, dat is hun goed recht, maar het werd wel erg rauw gebracht en we vroegen er ook niet om.
Toen onze dochter geboren was, ging het weer even beter. Tot ze wat groter werd. Toen werden we ineens nergens meer voor uitgenodigd en gingen ze hun verjaardagen apart voor ons buiten de deur vieren. Blijkt dat ze onze dochter te druk vinden en dat ze bang zijn dat ze overal aanzit. Nu is dochter juist een heel rustig kind, dat het liefst de hele tijd op schoot zit of rustig met iets kleins in een hoekje speelt, maar misschien is mijn beeld als moeder daarin ook wat vertroebelt.
Toen onze 2e geboren werd, ging het alleen maar slechter met het contact. Ze zijn in het begin een paar keer geweest, op aandringen van ons, maar daarna maanden niet. Nu komen ze ongeveer eens in de 2 maanden en dan bellen ze overduidelijk vanuit verplichting. Schoonmoeder vindt het altijd wel erg leuk als ze er dan is en heeft dan ook altijd plannen om dingen met de oudste te gaan doen, maar uiteindelijk komt het er nooit van. Nu komt de oudste op een leeftijd dat ze ook gaat begrijpen wat oma beloofd. Ik heb schoonmoeder dat ook al een keer verteld, maar ze heeft dan echt de intentie om het ook te gaan doen, alleen gebeurd het nooit.
Ik merk aan mezelf dat het me allemaal toch erg hoog zit. Zij zijn de enige opa en oma die in de buurt wonen (zelfde dorp) en die de mogelijkheid hebben om ze te zien. Mijn ouders zijn ook geen hele warme mensen, maar balen er overduidelijk wel van dat zij onze kinderen zo weinig zien en doen ook hun best om zoveel mogelijk hier langs te komen en wij gaan ook regelmatig daarheen. Ook zijn vader vindt het jammer dat hij zoveel mist van de kleintjes.
Nu heb ik zelf de laatste maanden het contact wat afgehouden, maar ze lijken het allemaal wel best te vinden. Ik had gehoopt dat dat mij wat meer rust zou geven, maar ik ga me juist meer frustreren. Nu is mijn voornemen voor het nieuwe jaar om mijn beste beentje weer voor te gaan zetten. Maar misschien hebben jullie nog tips. Of heb je een andere reactie, of vind je me juist een aanstelster (vind ik zelf eigenlijk wel, maar merk dat ik toch die frustratie hebt, dus misschien werkt het als iemand anders het zegt )
dinsdag 3 januari 2012 om 12:13
Als je kinderen graag naar je schoonouders gaan zou ik dat aanmoedigen. Naarmate ze groter worden, worden ze ook minder druk en misschien vallen ze dan beter in de smaak. Wel eerst goede manieren, bescheidenheid en vriendelijkheid bijbrengen, dan ligt het in ieder geval niet aan hen! Misschien gaat het dan hartstikke klikken. Tenslotte zijn het ook maar mensen die op zoek zijn naar een handjevol geluk in hun leven.
Succes.
Succes.
dinsdag 3 januari 2012 om 12:19
quote:Boefje1980 schreef op 03 januari 2012 @ 12:00:
Wellicht kan je man voortaan proberen ze er meer bij te betrekken? Dat scheelt jou misschien wat frustraties. Is meteen goed voor hun goede band
Gaat hier ook zo. Communicatie met mijn ouders loopt via man en mij. Communicatie met mijn schoonouders loopt via mijn man. Is na jaren toch de beste oplossing gebleken.
Schoonouders pastten soms op als wij beiden werkten. Was alleen in noodgevallen want ze wonen iets verder en rijden geen auto. Schooldagen vielen dus sowieso af. Schoonmoeder riep dan wel eens tegen de kinderen: 'wanneer komen jullie weer eens een dagje, vindt oma zo gezellig' maar als ik dan een datum wilde prikken dan kwam het de eerste maanden niet uit. Kinderen weten nu dus ook dat oma loze beloften doet. Het is de waarheid en helaas niet anders, kinderen voelen veel verschil tussen hun ene opa en oma en hun andere opa en oma. Ik bevestig dit niet om het niet nog erger te maken, maar ik ontken of verdoezel het ook niet.
Opa en oma zijn ook niet goed met de kinderen (14, 12 en 8) meegegroeid, ze behandelen ze vaak nog als kleurters. Limonade in plastic bekertjes, pakjes wickey, nibbit zoutjes apart voor hen. Dit doet de relatie ook geen goed maar mijn boodschap komt niet aan.
Wellicht kan je man voortaan proberen ze er meer bij te betrekken? Dat scheelt jou misschien wat frustraties. Is meteen goed voor hun goede band
Gaat hier ook zo. Communicatie met mijn ouders loopt via man en mij. Communicatie met mijn schoonouders loopt via mijn man. Is na jaren toch de beste oplossing gebleken.
Schoonouders pastten soms op als wij beiden werkten. Was alleen in noodgevallen want ze wonen iets verder en rijden geen auto. Schooldagen vielen dus sowieso af. Schoonmoeder riep dan wel eens tegen de kinderen: 'wanneer komen jullie weer eens een dagje, vindt oma zo gezellig' maar als ik dan een datum wilde prikken dan kwam het de eerste maanden niet uit. Kinderen weten nu dus ook dat oma loze beloften doet. Het is de waarheid en helaas niet anders, kinderen voelen veel verschil tussen hun ene opa en oma en hun andere opa en oma. Ik bevestig dit niet om het niet nog erger te maken, maar ik ontken of verdoezel het ook niet.
Opa en oma zijn ook niet goed met de kinderen (14, 12 en 8) meegegroeid, ze behandelen ze vaak nog als kleurters. Limonade in plastic bekertjes, pakjes wickey, nibbit zoutjes apart voor hen. Dit doet de relatie ook geen goed maar mijn boodschap komt niet aan.
dinsdag 3 januari 2012 om 12:32
Als het er niet in zit dan verander je er ook niks aan.
Wij zien mijn schoonouders ook minimaal terwijl ze maar 30 km hiervandaan wonen en een auto hebben.
toen we nog met z'n tweeën waren gingen wij altijd daar wel heen, maar toen de kinderen kwamen deden ze bijna geen moeite om de kinderen te zien.
Toen de oudste 2 maanden was hadden ze haar nog maar een keer of 2-3 gezien, ze deden er geen enkele moeite voor om eventjes een kopje koffie te komen halen.
Uiteindelijk zijn wij ook gestopt om ons daar steeds druk over te maken, we zien ze met verjaardagen en verder niet.
Ze zijn op hun manier dol op de kinderen (de kans is groot dat er niet meer kleinkinderen bij komen) maar er is niet echt een band.
Nu de kinderen beginnen te puberen willen ze er helemaal niet meer graag heen, opa en oma doen zichzelf tekort vind ik, als ze meer aan de relatie met de kleinkinderen hadden gedaan dan zouden ze er veel plezier van kunnen hebben, nu missen ze dat allemaal.
Voor mijn man vind ik het ook sneu dat er niet meer belangstelling is voor zijn kinderen.
maar het zit er niet in, we hebben ons er bij neergelegd, dat geeft voor onszelf ook rust nu we er geen ergernis meer van hebben.
Wij zien mijn schoonouders ook minimaal terwijl ze maar 30 km hiervandaan wonen en een auto hebben.
toen we nog met z'n tweeën waren gingen wij altijd daar wel heen, maar toen de kinderen kwamen deden ze bijna geen moeite om de kinderen te zien.
Toen de oudste 2 maanden was hadden ze haar nog maar een keer of 2-3 gezien, ze deden er geen enkele moeite voor om eventjes een kopje koffie te komen halen.
Uiteindelijk zijn wij ook gestopt om ons daar steeds druk over te maken, we zien ze met verjaardagen en verder niet.
Ze zijn op hun manier dol op de kinderen (de kans is groot dat er niet meer kleinkinderen bij komen) maar er is niet echt een band.
Nu de kinderen beginnen te puberen willen ze er helemaal niet meer graag heen, opa en oma doen zichzelf tekort vind ik, als ze meer aan de relatie met de kleinkinderen hadden gedaan dan zouden ze er veel plezier van kunnen hebben, nu missen ze dat allemaal.
Voor mijn man vind ik het ook sneu dat er niet meer belangstelling is voor zijn kinderen.
maar het zit er niet in, we hebben ons er bij neergelegd, dat geeft voor onszelf ook rust nu we er geen ergernis meer van hebben.
dinsdag 3 januari 2012 om 13:23
Sandt en mamsky, de relatie van jullie kinderen met je schoonouders is precies wat ik later ook zie gebeuren op deze manier: dat ze een slechte band krijgen en geen zin meer hebben om te gaan.(ok, op kwade dagen hoop ik daar ook weleens op, maar dat is natuurlijk niet wat ik echt wil voor mijn man en mijn kinderen)
Sandt, met mijn schoonmoeder gaat het precies hetzelfde als wat jij omschrijft: roepen dat ze iets wil, maar als je een afspraak wilt maken dan 'komt het nog wel' wat vervolgens natuurlijk niet gebeurd. Ook ik merk dat mijn schoonouders niet met de kinderen meegroeien. Zo had ze mijn jongste (bijna 1,5) bij hun laatste bezoek ergens in de kamer neergezet en was ze verbaasd dat ze daar 2 tellen)later niet meer zat (ja echt, ze kankruipen) en had ze de oudste een babypuzzel(je weet wel, met van die vormpjes) gegeven, terwijl ze puzzels met 30 stukjes met gemak in elkaar zet. Ik heb maar subtiel gevraagd of dat niet voor de jongste was, maar dat was niet zo.
Sandt, met mijn schoonmoeder gaat het precies hetzelfde als wat jij omschrijft: roepen dat ze iets wil, maar als je een afspraak wilt maken dan 'komt het nog wel' wat vervolgens natuurlijk niet gebeurd. Ook ik merk dat mijn schoonouders niet met de kinderen meegroeien. Zo had ze mijn jongste (bijna 1,5) bij hun laatste bezoek ergens in de kamer neergezet en was ze verbaasd dat ze daar 2 tellen)later niet meer zat (ja echt, ze kankruipen) en had ze de oudste een babypuzzel(je weet wel, met van die vormpjes) gegeven, terwijl ze puzzels met 30 stukjes met gemak in elkaar zet. Ik heb maar subtiel gevraagd of dat niet voor de jongste was, maar dat was niet zo.
woensdag 4 januari 2012 om 14:56
Ik herken het probleem ook. Ik heb het zelf meegemaakt met mijn opa en oma van mijn vaders kant. De kinderen van mijn tante waren ouder dan wij en voor hun waren ze wel een echte opa en oma. Bij ons kwamen ze af en toe op bezoek en wij gingen af en toe op bezoek bij hun maar dat was het. Ze bleven vreemd voor ons en een band hadden we niet en is er nooit gekomen. We hebben er als kinderen niets van gemerkt maar pas toen we volwassen waren. Ik en mijn zus gingen nooit uit onszelf langs bij onze opa en oma want die behoefte was er niet. Ze zochten ook nooit contact met ons dus voor mijn gevoel was het wederzijds. Tot ze hoogbejaard waren en mijn tante er ons op aansprak dat we te weinig naar onze opa en oma gingen. Onze opa en oma hadden geklaagd dat zij het zo jammer vonden dat ze geen band met ons hadden Mijn tante sprak ons en mijn moeder erop aan alsof het onze schuld was. Mijn moeder was vroeger altijd hartstikke gastvrij voor hun en ze heeft ook nooit iets negatiefs tegen ons gezegd over die opa en oma. Die mensen hadden er duidelijk zelf geen behoefte aan om iets met ons of voor ons te doen. Mijn nicht en en neef kregen van alles van die opa en oma en wij nooit iets. Met verjaardagen kregen we een kaartje met een tientje erin. Eigenlijk wisten ik en mijn zus niet beter of het was zo. We hadden er zelf geen problemen mee want het was vanaf het begin zo en we we misten niks. We waren ons dus van geen kwaad bewust totdat onze tante boos werd op ons omdat we te weinig interesse toonden in onze grootouders. We waren toen dus al lang volwassen en we waren stomverbaasd. In het begin voelden we ons ook nog schuldig met mijn moeder voorop. Later werden mijn zus en ik eigenlijk wel boos want het is toch een raar om jaren niks om de kleinkinderen van je zoon te geven en dan op het eind van je leven tegen je dochter te gaan klagen dat je de kinderen van je zoon nooit ziet?? Alsof het de schuld was van mijn vader. Mijn vader heeft zich er altijd in geschiktt dat alle aandacht naar zijn zus en haar kinderen ging en hij is er nooit boos over geweest. Er is ook nooit ruzie gekomen want mijn ouders zijn er niet echt op ingegaan. We zijn er op vriendeijk verzoek van mijn vader wat vaker langs gegaan maar het stelde weinig voor. Hhet ging helemaal nergens over omdat ze ons amper kenden.
Nu heb ik zelf kinderen en maak weer hetzelfde mee met mijn schoonouders, Alle aandacht gaat naar de oudere kleinkinderen en die van ons bungelen er maar wat bij. Van mijn ouders heb ik wel geleerd om er niet tegen te vechten en te verwachten dat je het kunt veranderen. De band is er of spontaan of die is er niet. Ook heb ik wel gemerkt dat je als kind niet iets mist wat er nooit is geweest. En als de ouders er zelf niet moeilijk over doen heb je er al helemaal geen last van.
De grootouders moeten dan alleen op het eind van hun leven zich niet gaan beklagen dat ze zo weinig van hun kleinkinderen horen!! En dat is dan meestal wel zo en dan wordt daar wel schande van gesproken,
Nu heb ik zelf kinderen en maak weer hetzelfde mee met mijn schoonouders, Alle aandacht gaat naar de oudere kleinkinderen en die van ons bungelen er maar wat bij. Van mijn ouders heb ik wel geleerd om er niet tegen te vechten en te verwachten dat je het kunt veranderen. De band is er of spontaan of die is er niet. Ook heb ik wel gemerkt dat je als kind niet iets mist wat er nooit is geweest. En als de ouders er zelf niet moeilijk over doen heb je er al helemaal geen last van.
De grootouders moeten dan alleen op het eind van hun leven zich niet gaan beklagen dat ze zo weinig van hun kleinkinderen horen!! En dat is dan meestal wel zo en dan wordt daar wel schande van gesproken,
woensdag 11 april 2012 om 20:54