Relaties
alle pijlers
Schuldgevoel
maandag 20 november 2017 om 11:34
Hallo,
Ik wil even mijn hart luchten
Ik ben 25 jaar en nu 8 jaar samen met mijn vriend. Hij was 16 en ik 17 toen we samen kwamen. We zijn samen volwassen geworden, hebben heel veel samen meegemaakt, en vorig jaar hebben we samen ons eerste huis gekocht. We hebben wel vaker ups en downs gehad... maar eind vorig jaar/begin dit jaar zat gewoon alles tegen. Financieel ging het niet lekker, mijn vriend en ik zaten allebei niet goed in ons vel. Ik voelde mij in die tijd niet gewaardeerd, misschien zelfs een beetje verwaarloosd en ik voelde me erg onbegrepen en eenzaam in mijn relatie. Mijn vriend kan niet goed met emoties omgaan en daardoor kon hij soms heel bot en zelfs gemeen zijn als hij een slechte dag had gehad. Ik begreep dit ook wel en probeerde hem vaak te laten, maar ik ben daarentegen weer een heel gevoelig en emotioneel persoon. Ik trok me alles heel persoonlijk aan en zakte eigenlijk steeds dieper in de put, en ik ging mij steeds onzekerder voelen. Ik merkte ook dat ik gevoeliger werd voor complimentjes van andere mannen en dat aandacht van anderen mij wel goed deed. Terwijl ik hier 7 jaar lang helemaal geen behoefte aan had gehad eigenlijk, andere mannen vielen mij nauwelijks op hoe leuk of knap ze ook waren. Begin dit jaar kreeg mijn beste vriendin weer contact met haar neefje. We hadden meteen een leuke klik. Mijn vriend, mijn beste vriendin en ik zouden dat weekend naar een feestje gaan en het leek ons wel leuk om hem mee te nemen. Mijn vriend kon het ook goed met hem vinden, en het was een hele leuke avond. Mijn vriend was met collega’s en ik ben een paar keer buiten gaan roken met het neefje, we hadden best wat gedronken en begonnen te flirten met elkaar. Het was bij flirten gebleven... maar ik was de dag erna helemaal in de war, er kwamen allemaal gevoelens bij mij naar boven en ik wist niet wat ok ermee moest doen. Ik heb het genegeerd en in de loop van de week gingen de soort van vlindertjes ook weer weg. Het weekend erna hadden we weer een feestje en hij ging weer mee. Deze avond hadden we veel gedronken en ik ben ik de auto een sigaret gaan roken met hem en we hebben heel lang gepraat, hij zei heel veel lieve dingen waar ik op dat moment heel gevoelig voor was. We hebben die avond 1x gezoend en ik was daarna helemaal ontregeld. We hebben de 2 dagen erna elkaar ook gezien, maar het is niet verder gegaan dan zoenen en een beetje flikflooien. Ik zat een beetje op een rosé wolk, ik had dat gevoel al sinds mijn puberteit niet meer gehad. Na die 2 dagen kregen we ineens allebei een realitycheck dat dit gewoon echt niet kan waar we mee bezig waren en zijn er ook meteen mee gestopt. Ik heb alles opgebiecht aan mijn beste vriendin die er natuurlijk alles behalve blij mee was. Doordat dit gebeurd was werd mij nog duidelijker dat er gewoon iets echt niet goed zat in mijn relatie. Ik heb ook goed met mijn vriend gepraat, hem verteld hoe ik me de afgelopen maanden heb gevoeld (wat ik al meerdere malen had gedaan). Maar deze x ben ik voor het eerst in onze relatie een paar dagen bij een vriendin gaan slapen om alles voor mezelf op een rijtje te zetten. Hierdoor is mijn vriend heel erg geschrokken omdat het nu ineens wel tot hem doordrong dat hij mij wel eens kwijt zou kunnen raken. Ik stond ook echt op het punt om weg te gaan. Ik heb in die tijd heel veel erover gepraat met mijn vader en mijn beste vriendin. Mijn vader stuurde mij een artikel toevallig van Viva.. over de 7 year itch... en het sloeg ook heel erg op wat er in onze relatie aan de hand was. Ondanks alles hield ik nog steeds super super veel van hem en ik besloot dat ik wilde vechten voor de relatie. Hij deed ook een paar weken echt zijn best, maar dit kakte ook vrij snel weer een beetje in. Het ging toch steeds beter en al snel hadden we het weer heel leuk samen. Alleen de spanning bleef ik gewoon heel erg missen. Ik heb een veel hoger libido dan mijn vriend... en ik mis best wel veel in ons sex leven. Hij daarentegen is er gewoon tevreden over. Ik praat hier heel veel over met hem en hij probeert het ook wel, maar hij houd gewoon niet van dezelfde dingen als ik... voor hem voelt dat raar. Hij houd gewoon van degelijke sex en van mij mag dat best wel wat wilder. Hij komt ook altijd heel snel klaar, in het begin vond ik het niet zo erg omdat hij dan wel op een andere manier de tijd nam om mij aan mijn trekken te laten komen. Maar na zoveel jaar begon ik het toch wel te missen. Ik ben ook met heel veel oplossingen al gekomen, heb hem voorgesteld eens naar de huisarts te gaan zodat hij misschien Viagra of iets kon krijgen... dit vond hij gênant. Iets later vertelde hij me dat een vriend van hem er via via aan komt omdat hij hetzelfde probleem heeft. Dus ik dacht nou dan kan hij jou daar misschien bij helpen? Maar omdat hij zelf nergens last van heeft en het wel prima vind hoe het gaat doet hij er gewoon helemaal niks mee. Dus nu ging het tussen ons wel goed, we hadden geen ruzie meer en het was gezellig thuis. Maar ik miste gewoon veel in mijn sexleven. In de zomer kreeg ik ineens een berichtje van een oude scharrel. We hebben even met elkaar gekletst en ik kreeg weer dat spannende gevoel dat ik zo miste de afgelopen tijd. Ik heb 2 x met hem afgesproken de eerste x is er niks gebeurd en de 2de keer hebben we gezoend en geflikflooid, deze x ging het wel wat verder dan met het neefje van mijn vriendin. Hij wilde wel heel graag sex maar dat kreeg ik dan net niet over mijn hart om dat te doen. Op het moment zelf gaf die spanning mijn zo’n boost, ik denk dan gewoon niet meer helder na. Ik merkte wel de tijd erna dat ik meer zin ook had in sex met mijn vriend. Maar na een tijdje knalde het schuldgevoel erin. Ik begreep mezelf niet meer, ik herkende mijzelf ook niet meer... ik heb 7 jaar lang me netjes gedragen en ook helemaal de verleiding niet gevoeld om zoiets te doen. Ik begon mezelf te haten voor wat ik had gedaan.... heb heel vaak getwijfeld om het hem te vertellen. Het leek wel alsof ik een paar maanden een compleet ander persoon was. Want wat ik had gedaan ging tegen al mijn principes in. Ik besloot uiteindelijk om het hem niet te vertellen, omdat ik heel veel van hem hou en 100% ervan overtuigd ben dat ik oud met hem wil worden. In mijn ogen zou het egoïstisch van mij zijn om het hem te vertellen, omdat ik het hem dan alleen zou vertellen zodat ik van mijn schuldgevoel af ben. En hij blijft gebroken, onzeker en beschadigd achter. Dit schuldgevoel is mijn straf voor wat ik gedaan heb en ik zal er maar zelf mee moeten dealen. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik het nooit meer zo ver ga laten komen. Ik hou zielsveel van mijn vriend en het verraad dat ik hem heb aangedaan breekt mijn hart gewoon, zoals ik eerder zei ik herkende mezelf niet meer. Ik deed nog meer mijn best in onze relatie en het ging steeds beter en beter. Ik ging ook gewoon weer normaal om met het neefje van mijn vriendin, omdat het haar familie is zag ik hem toch nog zo nu en dan. We hadden het achter ons gelaten en het was alsof er nooit iets is gebeurd. We gingen een paar weken geleden weer voor het eerst uit met zijn vieren, en we hadden veeeel te veel gedronken. Mijn vriend en mijn vriendin waren k.o. En het neefje zoende mij... ik was zo dronken ik heb het gewoon laten gebeuren. Ik kon me de dag erna ook nog maar de helft van de avond herinneren. Ik walgde weer opnieuw zo erg van mezelf, ik kon wel van de brug springen. Ik ben daarna voor het eerst met mijn vriend op vakantie geweest, en ik ben zelfs weer opnieuw verliefd op hem geworden... waardoor het schuldgevoel nog erger is geworden. Ik haat mezelf gewoon. Waarom heb ik mezelf niet onder controle? Ik zeg steeds tegen mezelf dat dit gevoel mijn straf is en dat ik mijn vriend hier niet mee moet belasten, omdat dit mijn probleem is. Maar ik ben bang dat ik door draai. Ik vind mezelf een slecht mens en ik vind ook dat mijn vriend beter verdiend dan dit. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik het gewoon MOET vertellen. Maar ik weet ook zeker dat hij hier echt totaal geen begrip voor zal hebben en zijn hele wereld zal in storten, vooral nu het zo goed gaat. Nogmaals, ik weet dat ik op de blaren moet zitten en dit klote gevoel gewoon mijn straf is voor wat ik heb gedaan. Maar ik kan het mezelf gewoon niet vergeven, ik begin steeds meer een hekel te krijgen aan mezelf en ik ben bang dat het me op een dag gewoon eruit floept. Ik moest dit gewoon even van mij afschrijven.
Ik hoop dat jullie niet te hard voor mij zijn, ik weet echt dat ik fout zat.
Misschien heeft iemand advies hoe ik hier het beste mee om kan gaan.
Ik wil even mijn hart luchten
Ik ben 25 jaar en nu 8 jaar samen met mijn vriend. Hij was 16 en ik 17 toen we samen kwamen. We zijn samen volwassen geworden, hebben heel veel samen meegemaakt, en vorig jaar hebben we samen ons eerste huis gekocht. We hebben wel vaker ups en downs gehad... maar eind vorig jaar/begin dit jaar zat gewoon alles tegen. Financieel ging het niet lekker, mijn vriend en ik zaten allebei niet goed in ons vel. Ik voelde mij in die tijd niet gewaardeerd, misschien zelfs een beetje verwaarloosd en ik voelde me erg onbegrepen en eenzaam in mijn relatie. Mijn vriend kan niet goed met emoties omgaan en daardoor kon hij soms heel bot en zelfs gemeen zijn als hij een slechte dag had gehad. Ik begreep dit ook wel en probeerde hem vaak te laten, maar ik ben daarentegen weer een heel gevoelig en emotioneel persoon. Ik trok me alles heel persoonlijk aan en zakte eigenlijk steeds dieper in de put, en ik ging mij steeds onzekerder voelen. Ik merkte ook dat ik gevoeliger werd voor complimentjes van andere mannen en dat aandacht van anderen mij wel goed deed. Terwijl ik hier 7 jaar lang helemaal geen behoefte aan had gehad eigenlijk, andere mannen vielen mij nauwelijks op hoe leuk of knap ze ook waren. Begin dit jaar kreeg mijn beste vriendin weer contact met haar neefje. We hadden meteen een leuke klik. Mijn vriend, mijn beste vriendin en ik zouden dat weekend naar een feestje gaan en het leek ons wel leuk om hem mee te nemen. Mijn vriend kon het ook goed met hem vinden, en het was een hele leuke avond. Mijn vriend was met collega’s en ik ben een paar keer buiten gaan roken met het neefje, we hadden best wat gedronken en begonnen te flirten met elkaar. Het was bij flirten gebleven... maar ik was de dag erna helemaal in de war, er kwamen allemaal gevoelens bij mij naar boven en ik wist niet wat ok ermee moest doen. Ik heb het genegeerd en in de loop van de week gingen de soort van vlindertjes ook weer weg. Het weekend erna hadden we weer een feestje en hij ging weer mee. Deze avond hadden we veel gedronken en ik ben ik de auto een sigaret gaan roken met hem en we hebben heel lang gepraat, hij zei heel veel lieve dingen waar ik op dat moment heel gevoelig voor was. We hebben die avond 1x gezoend en ik was daarna helemaal ontregeld. We hebben de 2 dagen erna elkaar ook gezien, maar het is niet verder gegaan dan zoenen en een beetje flikflooien. Ik zat een beetje op een rosé wolk, ik had dat gevoel al sinds mijn puberteit niet meer gehad. Na die 2 dagen kregen we ineens allebei een realitycheck dat dit gewoon echt niet kan waar we mee bezig waren en zijn er ook meteen mee gestopt. Ik heb alles opgebiecht aan mijn beste vriendin die er natuurlijk alles behalve blij mee was. Doordat dit gebeurd was werd mij nog duidelijker dat er gewoon iets echt niet goed zat in mijn relatie. Ik heb ook goed met mijn vriend gepraat, hem verteld hoe ik me de afgelopen maanden heb gevoeld (wat ik al meerdere malen had gedaan). Maar deze x ben ik voor het eerst in onze relatie een paar dagen bij een vriendin gaan slapen om alles voor mezelf op een rijtje te zetten. Hierdoor is mijn vriend heel erg geschrokken omdat het nu ineens wel tot hem doordrong dat hij mij wel eens kwijt zou kunnen raken. Ik stond ook echt op het punt om weg te gaan. Ik heb in die tijd heel veel erover gepraat met mijn vader en mijn beste vriendin. Mijn vader stuurde mij een artikel toevallig van Viva.. over de 7 year itch... en het sloeg ook heel erg op wat er in onze relatie aan de hand was. Ondanks alles hield ik nog steeds super super veel van hem en ik besloot dat ik wilde vechten voor de relatie. Hij deed ook een paar weken echt zijn best, maar dit kakte ook vrij snel weer een beetje in. Het ging toch steeds beter en al snel hadden we het weer heel leuk samen. Alleen de spanning bleef ik gewoon heel erg missen. Ik heb een veel hoger libido dan mijn vriend... en ik mis best wel veel in ons sex leven. Hij daarentegen is er gewoon tevreden over. Ik praat hier heel veel over met hem en hij probeert het ook wel, maar hij houd gewoon niet van dezelfde dingen als ik... voor hem voelt dat raar. Hij houd gewoon van degelijke sex en van mij mag dat best wel wat wilder. Hij komt ook altijd heel snel klaar, in het begin vond ik het niet zo erg omdat hij dan wel op een andere manier de tijd nam om mij aan mijn trekken te laten komen. Maar na zoveel jaar begon ik het toch wel te missen. Ik ben ook met heel veel oplossingen al gekomen, heb hem voorgesteld eens naar de huisarts te gaan zodat hij misschien Viagra of iets kon krijgen... dit vond hij gênant. Iets later vertelde hij me dat een vriend van hem er via via aan komt omdat hij hetzelfde probleem heeft. Dus ik dacht nou dan kan hij jou daar misschien bij helpen? Maar omdat hij zelf nergens last van heeft en het wel prima vind hoe het gaat doet hij er gewoon helemaal niks mee. Dus nu ging het tussen ons wel goed, we hadden geen ruzie meer en het was gezellig thuis. Maar ik miste gewoon veel in mijn sexleven. In de zomer kreeg ik ineens een berichtje van een oude scharrel. We hebben even met elkaar gekletst en ik kreeg weer dat spannende gevoel dat ik zo miste de afgelopen tijd. Ik heb 2 x met hem afgesproken de eerste x is er niks gebeurd en de 2de keer hebben we gezoend en geflikflooid, deze x ging het wel wat verder dan met het neefje van mijn vriendin. Hij wilde wel heel graag sex maar dat kreeg ik dan net niet over mijn hart om dat te doen. Op het moment zelf gaf die spanning mijn zo’n boost, ik denk dan gewoon niet meer helder na. Ik merkte wel de tijd erna dat ik meer zin ook had in sex met mijn vriend. Maar na een tijdje knalde het schuldgevoel erin. Ik begreep mezelf niet meer, ik herkende mijzelf ook niet meer... ik heb 7 jaar lang me netjes gedragen en ook helemaal de verleiding niet gevoeld om zoiets te doen. Ik begon mezelf te haten voor wat ik had gedaan.... heb heel vaak getwijfeld om het hem te vertellen. Het leek wel alsof ik een paar maanden een compleet ander persoon was. Want wat ik had gedaan ging tegen al mijn principes in. Ik besloot uiteindelijk om het hem niet te vertellen, omdat ik heel veel van hem hou en 100% ervan overtuigd ben dat ik oud met hem wil worden. In mijn ogen zou het egoïstisch van mij zijn om het hem te vertellen, omdat ik het hem dan alleen zou vertellen zodat ik van mijn schuldgevoel af ben. En hij blijft gebroken, onzeker en beschadigd achter. Dit schuldgevoel is mijn straf voor wat ik gedaan heb en ik zal er maar zelf mee moeten dealen. Ik heb mezelf voorgenomen dat ik het nooit meer zo ver ga laten komen. Ik hou zielsveel van mijn vriend en het verraad dat ik hem heb aangedaan breekt mijn hart gewoon, zoals ik eerder zei ik herkende mezelf niet meer. Ik deed nog meer mijn best in onze relatie en het ging steeds beter en beter. Ik ging ook gewoon weer normaal om met het neefje van mijn vriendin, omdat het haar familie is zag ik hem toch nog zo nu en dan. We hadden het achter ons gelaten en het was alsof er nooit iets is gebeurd. We gingen een paar weken geleden weer voor het eerst uit met zijn vieren, en we hadden veeeel te veel gedronken. Mijn vriend en mijn vriendin waren k.o. En het neefje zoende mij... ik was zo dronken ik heb het gewoon laten gebeuren. Ik kon me de dag erna ook nog maar de helft van de avond herinneren. Ik walgde weer opnieuw zo erg van mezelf, ik kon wel van de brug springen. Ik ben daarna voor het eerst met mijn vriend op vakantie geweest, en ik ben zelfs weer opnieuw verliefd op hem geworden... waardoor het schuldgevoel nog erger is geworden. Ik haat mezelf gewoon. Waarom heb ik mezelf niet onder controle? Ik zeg steeds tegen mezelf dat dit gevoel mijn straf is en dat ik mijn vriend hier niet mee moet belasten, omdat dit mijn probleem is. Maar ik ben bang dat ik door draai. Ik vind mezelf een slecht mens en ik vind ook dat mijn vriend beter verdiend dan dit. Ik heb heel vaak het gevoel dat ik het gewoon MOET vertellen. Maar ik weet ook zeker dat hij hier echt totaal geen begrip voor zal hebben en zijn hele wereld zal in storten, vooral nu het zo goed gaat. Nogmaals, ik weet dat ik op de blaren moet zitten en dit klote gevoel gewoon mijn straf is voor wat ik heb gedaan. Maar ik kan het mezelf gewoon niet vergeven, ik begin steeds meer een hekel te krijgen aan mezelf en ik ben bang dat het me op een dag gewoon eruit floept. Ik moest dit gewoon even van mij afschrijven.
Ik hoop dat jullie niet te hard voor mij zijn, ik weet echt dat ik fout zat.
Misschien heeft iemand advies hoe ik hier het beste mee om kan gaan.
anoniem_359155 wijzigde dit bericht op 20-11-2017 11:55
Reden: Te vroeg op verzenden gedrukt
Reden: Te vroeg op verzenden gedrukt
15.30% gewijzigd
maandag 20 november 2017 om 11:42
Waarom ben je er 100% van overtuigd dat je met hem oud wilt worden? Je bent 25! Heb je echt nog pakweg 50-60 jaar zin in een saaie relatie waar je eigenlijk helemaal niet tevreden over bent?
Los daarvan, even een scenario over hoe ik de toekomst van jullie relatie voor me zie: jij bent nu al een paar keer soort van vreemdgegaan (definitiekwestie). Over een paar jaar heb je misschien een paar kinderen, dan kakt de boel helemaal in en ga je wel echt vreemd. Hij komt erachter en trekt de stekker eruit. En daar zit je dan als alleenstaande moeder.
Los daarvan, even een scenario over hoe ik de toekomst van jullie relatie voor me zie: jij bent nu al een paar keer soort van vreemdgegaan (definitiekwestie). Over een paar jaar heb je misschien een paar kinderen, dan kakt de boel helemaal in en ga je wel echt vreemd. Hij komt erachter en trekt de stekker eruit. En daar zit je dan als alleenstaande moeder.
maandag 20 november 2017 om 11:45
Zodat wat?
Zodat jij je niet zo schuldig voelt?
Zodat hij inziet dat hij wat harder zijn best moet doen om jou tevreden te houden?
Eigenlijk heb je behoefte aan een ander soort vriend lijkt wel.
Want je vindt hem af en toe gemeen en jullie seksleven is voor jou niet compleet en je wil dat hij verandert.
Maar misschien ben je bang om op te geven wat je hebt en nog niet te weten wat je krijgt?
En je weet heus wel dat het niet helemaal goed zit en je voelt je schuldig omdat je geen besluit kunt nemen, hem aan het lijntje houdt, omdat je zelf te onzeker bent om een knoop door te hakken, lijkt wel.
Dus misschien is hij gewoon niet de ware voor je, maar heb je moeite om dat te accepteren?
Zodat jij je niet zo schuldig voelt?
Zodat hij inziet dat hij wat harder zijn best moet doen om jou tevreden te houden?
Eigenlijk heb je behoefte aan een ander soort vriend lijkt wel.
Want je vindt hem af en toe gemeen en jullie seksleven is voor jou niet compleet en je wil dat hij verandert.
Maar misschien ben je bang om op te geven wat je hebt en nog niet te weten wat je krijgt?
En je weet heus wel dat het niet helemaal goed zit en je voelt je schuldig omdat je geen besluit kunt nemen, hem aan het lijntje houdt, omdat je zelf te onzeker bent om een knoop door te hakken, lijkt wel.
Dus misschien is hij gewoon niet de ware voor je, maar heb je moeite om dat te accepteren?
maandag 20 november 2017 om 11:53
Ik denk dat je moet stoppen met roken, want dan gaat het steeds mis...
Gekheid natuurlijk. Je voelt je niet fijn in je relatie. Niet gewaardeerd, hij doet gemeen tegen je als hij niet lekker in z'n vel zit en zo nog veel meer. Toch wil je koste wat kost bij hem blijven en oud met hem worden, terwijl je nu al een paar keer de aandacht elders zocht.
Het is geen schande als je puberliefde de tijd niet overleeft. Het is wel jammer als je inderdaad over een paar jaar, wanneer er kinderen zijn, erachter komt dat blijven toch niet zo'n goed idee was.
Ik wil niet zeggen dat je bij hem weg moet gaan, ik weet natuurlijk niet meer dan je hier schrijft en dat is niet echt gezellig. Ik vraag me wel af of je eerlijk naar jezelf en je partner bent.
Gekheid natuurlijk. Je voelt je niet fijn in je relatie. Niet gewaardeerd, hij doet gemeen tegen je als hij niet lekker in z'n vel zit en zo nog veel meer. Toch wil je koste wat kost bij hem blijven en oud met hem worden, terwijl je nu al een paar keer de aandacht elders zocht.
Het is geen schande als je puberliefde de tijd niet overleeft. Het is wel jammer als je inderdaad over een paar jaar, wanneer er kinderen zijn, erachter komt dat blijven toch niet zo'n goed idee was.
Ik wil niet zeggen dat je bij hem weg moet gaan, ik weet natuurlijk niet meer dan je hier schrijft en dat is niet echt gezellig. Ik vraag me wel af of je eerlijk naar jezelf en je partner bent.
Later is nu
maandag 20 november 2017 om 12:03
Dit. En de opmerking van Shisha over Viagra ook.shisha schreef: ↑20-11-2017 11:45Zodat wat?
Zodat jij je niet zo schuldig voelt?
Zodat hij inziet dat hij wat harder zijn best moet doen om jou tevreden te houden?
Eigenlijk heb je behoefte aan een ander soort vriend lijkt wel.
Want je vindt hem af en toe gemeen en jullie seksleven is voor jou niet compleet en je wil dat hij verandert.
Maar misschien ben je bang om op te geven wat je hebt en nog niet te weten wat je krijgt?
En je weet heus wel dat het niet helemaal goed zit en je voelt je schuldig omdat je geen besluit kunt nemen, hem aan het lijntje houdt, omdat je zelf te onzeker bent om een knoop door te hakken, lijkt wel.
Dus misschien is hij gewoon niet de ware voor je, maar heb je moeite om dat te accepteren?
Maar goed, het verhaal was nog niet uit, toch? We wachten wel tot je het afmaakt. Tot die tijd:
- ontevreden over seksleven
- gevoelloze vriend die niet met emoties om kan gaan
- zelf al twee keer vreemd gegaan (!)
Waarom is dit moeilijk? Maak het uit zou ik zeggen. Op deze manier ben je echt niet goed bezig.
maandag 20 november 2017 om 12:03
Als ik jouw verhaal lees denk ik zelf dat het t beste is om een punt achter jullie relatie te zetten.
Je bent nu al meerdere keren vreemdgegaan en hebt behoefte aan aandacht van andere mannen.
Dit is een teken...een heel groot teken.
Na zolang is het uiteraard moeilijk om je partner los te laten,eerlijk is eerlijk....verdiend hij dit? Het is behoorlijk egoistisch om hem te willen behouden maar wel met andere mannen te gaan...
Laat je vriend los...het is beter voor jou en voor hem.
Je bent nu al meerdere keren vreemdgegaan en hebt behoefte aan aandacht van andere mannen.
Dit is een teken...een heel groot teken.
Na zolang is het uiteraard moeilijk om je partner los te laten,eerlijk is eerlijk....verdiend hij dit? Het is behoorlijk egoistisch om hem te willen behouden maar wel met andere mannen te gaan...
Laat je vriend los...het is beter voor jou en voor hem.
Wees lief,we hebben alleen elkaar
maandag 20 november 2017 om 12:04
Oké, ik zie dat het verhaal nu wel uit is. Advies blijft hetzelfde, plus extra tip: drink wat minder.Jufjoke schreef: ↑20-11-2017 12:03Dit. En de opmerking van Shisha over Viagra ook.
Maar goed, het verhaal was nog niet uit, toch? We wachten wel tot je het afmaakt. Tot die tijd:
- ontevreden over seksleven
- gevoelloze vriend die niet met emoties om kan gaan
- zelf al twee keer vreemd gegaan (!)
Waarom is dit moeilijk? Maak het uit zou ik zeggen. Op deze manier ben je echt niet goed bezig.
maandag 20 november 2017 om 12:13
Oh.. het verhaal is afgemaakt.
Nu heb je het alleen nog maar over je schuldgevoel, hoe slecht je je erover voelt en dat je het je vriend niet vertelt, omdat hij 'gebroken, onzeker en beschadigd' achter zal blijven. Maar weet je wat? Hij kan er ook door een ander achterkomen en dat is nóg vervelender voor hem
Je maakt er een zootje van. En nu voel je je schuldig, verschrikkelijk, je wilt wel van een brug afspringen... volgens mij houd je jezelf heel erg voor de gek. Dit is nu een paar keer 'goed' gegaan, je vriend heeft niets gemerkt. Jij komt tekort en je vindt de spanning prettig. Dit was niet je laatste keer, ben ik bang, want je komt ermee weg. Totdat..
(welja. ik doe ook een open einde)
Nu heb je het alleen nog maar over je schuldgevoel, hoe slecht je je erover voelt en dat je het je vriend niet vertelt, omdat hij 'gebroken, onzeker en beschadigd' achter zal blijven. Maar weet je wat? Hij kan er ook door een ander achterkomen en dat is nóg vervelender voor hem
Je maakt er een zootje van. En nu voel je je schuldig, verschrikkelijk, je wilt wel van een brug afspringen... volgens mij houd je jezelf heel erg voor de gek. Dit is nu een paar keer 'goed' gegaan, je vriend heeft niets gemerkt. Jij komt tekort en je vindt de spanning prettig. Dit was niet je laatste keer, ben ik bang, want je komt ermee weg. Totdat..
(welja. ik doe ook een open einde)
Later is nu
maandag 20 november 2017 om 13:02
Begin eerst met stoppen met zuipen. Dan vervagen je grenzen. Scheelt ook weer schuldgevoel achteraf.
Neem je relatie onder de loep. Slechte sex, ga met hem praten... Niet roepen over Viagra. Dat is wel heel erg kwetsend over iets waar je niets aan kunt doen.
Lukt dit allemaal niet, trek dan je conclusie.
Neem je relatie onder de loep. Slechte sex, ga met hem praten... Niet roepen over Viagra. Dat is wel heel erg kwetsend over iets waar je niets aan kunt doen.
Lukt dit allemaal niet, trek dan je conclusie.
maandag 20 november 2017 om 13:53
Jullie zijn gewoon uit elkaar gegroeid en ik denk ook dat jullie niet meer goed bij elkaar passen. De een te gevoelig, de ander te ongevoelig. Dat kan nooit bij elkaar komen. En jullie zijn veel en veel te jong met elkaar begonnen. Jullie waren toen nog helemaal niet volwassen, niet klaar met je persoonlijke ontwikkeling.
Ik geloof direct dat jullie van elkaar houden. Maar is dat nog wel op de juiste manier? Liefde overwint niet altijd alles, ook al zegt men van wel. Soms is iets niet te overwinnen.
Leer eerst eens geen relatie te hebben en in je eentje door het leven te gaan. Op te trekken en uit te gaan met vriendinnen, op vakantie te gaan met vriendinnen. Dat is een fase die jij hebt overgeslagen. Jammer, want het is een mooie fase die eenmaal voorbij nooit meer terugkomt.
Ik geloof direct dat jullie van elkaar houden. Maar is dat nog wel op de juiste manier? Liefde overwint niet altijd alles, ook al zegt men van wel. Soms is iets niet te overwinnen.
Leer eerst eens geen relatie te hebben en in je eentje door het leven te gaan. Op te trekken en uit te gaan met vriendinnen, op vakantie te gaan met vriendinnen. Dat is een fase die jij hebt overgeslagen. Jammer, want het is een mooie fase die eenmaal voorbij nooit meer terugkomt.
maandag 20 november 2017 om 14:09
Je schuldig voelen heeft geen zin.
Niemand heeft er iets aan.
Het is ook een manier om in de slachtofferrol te belanden en dus niet in je kracht te staan of juist te blokkeren.
Je bent te veel bezig met goed of fout, terwijl dat er niet echt toe doet.
Het gaat erom of het functioneert of niet en jezelf schuldig voelen is ook een manier om jezelf extra belangrijk te maken.
Misschien heb je geleerd dat dat zo hoort, dat je schuldig voelen een soort van nobel iets is.
Dat het er voor zorgt dat je dan minder mensen pijn doet, maar meestal werkt dat niet zo.
Vul niet alles voor hem in.
Ga er niet vanuit dat jij hem kunt beschadigen, want in feite is dat niet in je macht of een ander beschadigd raakt of niet.
Het is eigenlijk zelfs een vrij egocentrisch beeld wat je dan creeert, je maakt jezelf het middelpunt van je wereld, de zon om wie alles draait.
Of je draait het om en dan is hij de zon en dan draai jij om hem heen.
Beide manieren zijn niet gezond.
Accepteer hoe hij is en voel je niet schuldig, of accepteer het niet en voel je niet schuldig.
Doe wat je doet en voel je sowieso nooit schuldig, want jij bent gewoon jij en je doet het vast niet expres om de ander te pijnigen, dus dan hoef je je ook niet schuldig te voelen.
Het is niet aan jou, maar aan hem om er voor te kiezen of hij nog voor jou kiest of niet.
Laat die verantwoordelijkheid bij hem en neem gewoon je eigen verantwoordelijkheid voor jezelf.
De dingen die belangrijk zijn, zoals de ander respecteren en waarderen kunnen beter uit de verf komen op het moment dat ze niet worden verstikt door allerlei gevoelens van schuld en schaamte.
Niemand heeft er iets aan.
Het is ook een manier om in de slachtofferrol te belanden en dus niet in je kracht te staan of juist te blokkeren.
Je bent te veel bezig met goed of fout, terwijl dat er niet echt toe doet.
Het gaat erom of het functioneert of niet en jezelf schuldig voelen is ook een manier om jezelf extra belangrijk te maken.
Misschien heb je geleerd dat dat zo hoort, dat je schuldig voelen een soort van nobel iets is.
Dat het er voor zorgt dat je dan minder mensen pijn doet, maar meestal werkt dat niet zo.
Vul niet alles voor hem in.
Ga er niet vanuit dat jij hem kunt beschadigen, want in feite is dat niet in je macht of een ander beschadigd raakt of niet.
Het is eigenlijk zelfs een vrij egocentrisch beeld wat je dan creeert, je maakt jezelf het middelpunt van je wereld, de zon om wie alles draait.
Of je draait het om en dan is hij de zon en dan draai jij om hem heen.
Beide manieren zijn niet gezond.
Accepteer hoe hij is en voel je niet schuldig, of accepteer het niet en voel je niet schuldig.
Doe wat je doet en voel je sowieso nooit schuldig, want jij bent gewoon jij en je doet het vast niet expres om de ander te pijnigen, dus dan hoef je je ook niet schuldig te voelen.
Het is niet aan jou, maar aan hem om er voor te kiezen of hij nog voor jou kiest of niet.
Laat die verantwoordelijkheid bij hem en neem gewoon je eigen verantwoordelijkheid voor jezelf.
De dingen die belangrijk zijn, zoals de ander respecteren en waarderen kunnen beter uit de verf komen op het moment dat ze niet worden verstikt door allerlei gevoelens van schuld en schaamte.
dinsdag 21 november 2017 om 04:33
Eigenlijk staat er heel erg weinig in je bericht, het is gewoon helemaal opgeblazen met zeggen hoe schuldig jij je voelt en tegelijkertijd is het opgevuld met goedmaak praatjes . Stel een open relatie voor of neem een andere relatie. De seks zul je slecht blijven vinden jullie zijn niet elkaars match.
dinsdag 21 november 2017 om 06:57
Je kan het beter uitmaken. Je gaat te ver en dat is respecloos voor je vriend. Hij is tevreden. Jij niet. Meer reden heb je niet nodig.
Ga alleen wonen en een jaartje slettebakken. Blijf daarna aan iemand plakken die wel bij je past. Soortgelijk libido en wat gevoeliger. Geef je vriend ook de kans een betere relatie! De koek is op en je hebt van alles geprobeerd. Het werkt niet.
Ga alleen wonen en een jaartje slettebakken. Blijf daarna aan iemand plakken die wel bij je past. Soortgelijk libido en wat gevoeliger. Geef je vriend ook de kans een betere relatie! De koek is op en je hebt van alles geprobeerd. Het werkt niet.