Relaties
alle pijlers
Singles Unite: deel 4!!
vrijdag 23 oktober 2020 om 14:00
Dit wilde ik ook zeggen Tom, zie het als een kans om even met jezelf bezig te zijn.
vrijdag 23 oktober 2020 om 14:24
@allen Dank! 
Net voor het eerst boodschappen besteld. Had ik eindelijk lijstje klaar, was maandag bezorgen bij Appie weg. Nu picnic, wat duurder, die maandag nog wel plaats had. En maar wat ingekort.
@antoon ik heb sticks besteld...ik ga kijken of het ergens naar smaakt.
@tom lekkkuurrr wijntje ..ik kom eraan...oh ja mag niet
Net voor het eerst boodschappen besteld. Had ik eindelijk lijstje klaar, was maandag bezorgen bij Appie weg. Nu picnic, wat duurder, die maandag nog wel plaats had. En maar wat ingekort.
@antoon ik heb sticks besteld...ik ga kijken of het ergens naar smaakt.
@tom lekkkuurrr wijntje ..ik kom eraan...oh ja mag niet
julia_20 wijzigde dit bericht op 23-10-2020 14:26
0.29% gewijzigd
vrijdag 23 oktober 2020 om 14:28
Ik vind het een heel interessant boek, ben nog bij de soulmate, weet niet zeker of ik die wel een gehad heb. Heb ook niet je doorsnee jeugd gehad en nooit een relatie gehad met iemand die uit hetzelfde milieu kwam als ik. Maar misschien was mijn ex waar ik 26 jaar bij was wel mijn soulmate, dat kan. Ik heb mezelf wel altijd erg aangepast aan hem. Maar dat makkelijk enzo dat hadden we niet.Qiyara schreef: ↑23-10-2020 07:52Oh en dit boek zegt trouwens dat er maar 1 soulmate is. 1 tweelingziel. En meerdere karmische partners. Deze karmische partners blijven net zolang komen totdat je geleerd hebt dat de liefde met jezelf, de belangrijkste liefde is. En je naar binnen keert en stopt met projecteren. Karmische partners zijn heftige en roerige relaties omdat ze je confronteren met datgene waar nog werk ligt bij jezelf.
En dat niet voor iedereen een tweelingziel relatie is weggelegd. Niet in dit leven althans.
Vast heerlijk zweverig voor sommigen, ik geloof er wel in als ik naar mijn eigen liefdesproces kijk. Leuke materie.
vrijdag 23 oktober 2020 om 14:34
Jeetje wat gaat dit topic hard! En ook weer zoveel nieuwe namen. Ik ''moest'' van mezelf even een tijdje ''ont-viva'en'', omdat ik merkte dat ik te weinig aan mijn ''echte'' leven werkte en te snel terugviel op forummen. Op zich niet erg, maar wel als het passiviteit in mijn echte leven in de hand werkt.
Geloof in augustus voor het laatst gepost in dit topic.. Maar ik moet gewoon even mijn hart luchten. Deze tijd... ik vind het moeilijk. En ook eng. Die corona, de eenzaamheid, het 5 dagen per week thuiswerken (al vanaf maart). Ik ben 31 jaar oud en man (!), en ben nog nooit zo veel op mezelf teruggeworpen geweest als de afgelopen 6 maanden. En de komende maanden lijken nog een stuk heftiger te worden met de winter, waarschijnlijk nog strengere maatregelen voor de deur...
Ben wel trots op mezelf dat ik tot nu toe de boel op de rails weet te houden. Ik bedoel : 40 uur per week, 5 dagen, in een appartement zitten, zonder partner, zonder kinderen, zonder mensen om je heen, is redelijk gekmakend. Vroeg me ook af of hier lotgenoten zijn. In mijn omgeving heb ik ze niet echt. Vrijwel al mijn vrienden hebben wel een partner en/of een baan waar ze gewoon ''naartoe'' moeten, en ik denk dat het dan toch echt een stuk minder gekmakend is. Niet zeggend dat het dus makkelijk is als je wel kinderen hebt of een partner, dat komt ook weer met eigen uitdagingen. Maar och wat was een partner, of op zijn minst een ''scharrel'' nu welkom geweest. Alleen vooral nu je niet meer op pad mag : geen idee hoe je dat nu aanvliegt.
Moet voor mezelf wel zorgen dat ik het van de positieve kant blijf bekijken en dus respect voor mezelf blijf houden, in plaats van naar de minpunten. Ik merk dat mijn sociale leven in een situatie als deze al snel helemaal stil komt te liggen. Mijn vriendschappen zijn toch vooral zo ingericht als in : samen naar de kroeg gaan, samen uit eten, samen naar het voetbal. Mijn vriendschappen zijn niet zodanig ingericht dat we elkaar uitgebreid gaan bellen, of bij elkaar thuis op de bank gaan zitten (al is het maar omdat de meesten afhankelijk zijn van OV, wat nu ''not done'' is). En dat is opzich niet erg, want zo ben ik als persoon zelf ook wel : liever gezellig met z'n allen iets ondernemen, dan dat urenlange geouwehoer. Maar in een situatie als deze is het wel confronterend : de enige mensen waar ik nu eigenlijk naartoe kan, zijn mijn ouders die op 10 minuten rijden afstand wonen. Die ik enorm waardeer en waar ik heel blij mee ben, maar het voelt toch wel erg knullig dat zij in zo'n lockdown situatie eigenlijk de enigen zijn bij wie ik langs kan. Vooral op 31 jarige leeftijd, dan voelt het toch verkeerd. Mn gevoel zegt toch je moet op deze leeftijd een partner hebben, een eigen leven, eigen sociale contacten en niet meer zo afhankelijk zijn van je ouders... Dus voelt het nogal als falen, terwijl ik onder ''normale omstandigheden'' best een actief sociaal leven heb.
Sorry voor mijn monoloog
Geloof in augustus voor het laatst gepost in dit topic.. Maar ik moet gewoon even mijn hart luchten. Deze tijd... ik vind het moeilijk. En ook eng. Die corona, de eenzaamheid, het 5 dagen per week thuiswerken (al vanaf maart). Ik ben 31 jaar oud en man (!), en ben nog nooit zo veel op mezelf teruggeworpen geweest als de afgelopen 6 maanden. En de komende maanden lijken nog een stuk heftiger te worden met de winter, waarschijnlijk nog strengere maatregelen voor de deur...
Ben wel trots op mezelf dat ik tot nu toe de boel op de rails weet te houden. Ik bedoel : 40 uur per week, 5 dagen, in een appartement zitten, zonder partner, zonder kinderen, zonder mensen om je heen, is redelijk gekmakend. Vroeg me ook af of hier lotgenoten zijn. In mijn omgeving heb ik ze niet echt. Vrijwel al mijn vrienden hebben wel een partner en/of een baan waar ze gewoon ''naartoe'' moeten, en ik denk dat het dan toch echt een stuk minder gekmakend is. Niet zeggend dat het dus makkelijk is als je wel kinderen hebt of een partner, dat komt ook weer met eigen uitdagingen. Maar och wat was een partner, of op zijn minst een ''scharrel'' nu welkom geweest. Alleen vooral nu je niet meer op pad mag : geen idee hoe je dat nu aanvliegt.
Moet voor mezelf wel zorgen dat ik het van de positieve kant blijf bekijken en dus respect voor mezelf blijf houden, in plaats van naar de minpunten. Ik merk dat mijn sociale leven in een situatie als deze al snel helemaal stil komt te liggen. Mijn vriendschappen zijn toch vooral zo ingericht als in : samen naar de kroeg gaan, samen uit eten, samen naar het voetbal. Mijn vriendschappen zijn niet zodanig ingericht dat we elkaar uitgebreid gaan bellen, of bij elkaar thuis op de bank gaan zitten (al is het maar omdat de meesten afhankelijk zijn van OV, wat nu ''not done'' is). En dat is opzich niet erg, want zo ben ik als persoon zelf ook wel : liever gezellig met z'n allen iets ondernemen, dan dat urenlange geouwehoer. Maar in een situatie als deze is het wel confronterend : de enige mensen waar ik nu eigenlijk naartoe kan, zijn mijn ouders die op 10 minuten rijden afstand wonen. Die ik enorm waardeer en waar ik heel blij mee ben, maar het voelt toch wel erg knullig dat zij in zo'n lockdown situatie eigenlijk de enigen zijn bij wie ik langs kan. Vooral op 31 jarige leeftijd, dan voelt het toch verkeerd. Mn gevoel zegt toch je moet op deze leeftijd een partner hebben, een eigen leven, eigen sociale contacten en niet meer zo afhankelijk zijn van je ouders... Dus voelt het nogal als falen, terwijl ik onder ''normale omstandigheden'' best een actief sociaal leven heb.
Sorry voor mijn monoloog
vrijdag 23 oktober 2020 om 14:54
Kai_koura,
Ik heb co-ouderschap maar wanneer mijn kind niet bij mij is, voelt t huis ook te klein. Alsof de muren op je af komen. Ik probeer daarom zoveel mogelijk op kantoor te werken.
Komend weekend gaat ook nog eens de klok een uur terug, dan komen we helemaal in de deprimerende sferen terecht.
Ik ga er wel het beste van maken, lekker knus met kind op de bank etc. Maar een collega zei net tegen mij dat ze er wel van uit gaat dat er een totale lockdown komt en dat stemt me echt wel somber.
Ik heb co-ouderschap maar wanneer mijn kind niet bij mij is, voelt t huis ook te klein. Alsof de muren op je af komen. Ik probeer daarom zoveel mogelijk op kantoor te werken.
Komend weekend gaat ook nog eens de klok een uur terug, dan komen we helemaal in de deprimerende sferen terecht.
Ik ga er wel het beste van maken, lekker knus met kind op de bank etc. Maar een collega zei net tegen mij dat ze er wel van uit gaat dat er een totale lockdown komt en dat stemt me echt wel somber.
vrijdag 23 oktober 2020 om 15:16
Picnic bij jou duurder?Julia_20 schreef: ↑23-10-2020 14:24@allen Dank!
Net voor het eerst boodschappen besteld. Had ik eindelijk lijstje klaar, was maandag bezorgen bij Appie weg. Nu picnic, wat duurder, die maandag nog wel plaats had. En maar wat ingekort.
@antoon ik heb sticks besteld...ik ga kijken of het ergens naar smaakt.
@tom lekkkuurrr wijntje ..ik kom eraan...oh ja mag niet
Bij mij net zo duur als AH in de winkel..alleen picnic bezorgd dan voor dat bedrag en AH rekent daar nog geld voor..en picnic rijdt electrish
vrijdag 23 oktober 2020 om 15:21
vrijdag 23 oktober 2020 om 15:34
Kon ook gewoon de producten niet vinden zoals ik ze gewend ben en de alternatieven waren voor mijn gevoel duurder.
Klopt ah moet je betalen en hoger minimum.
vrijdag 23 oktober 2020 om 15:36
vrijdag 23 oktober 2020 om 15:45
Sorry, ik ben een weirdo hierin, ik vind thuis werken heerlijk, heb veel contact met iedereen via teams. Wel vrouw dus ik zie een aantal vriendinnen nog wel voor idd avondjes op de bank.Kai_koura schreef: ↑23-10-2020 14:34Jeetje wat gaat dit topic hard! En ook weer zoveel nieuwe namen. Ik ''moest'' van mezelf even een tijdje ''ont-viva'en'', omdat ik merkte dat ik te weinig aan mijn ''echte'' leven werkte en te snel terugviel op forummen. Op zich niet erg, maar wel als het passiviteit in mijn echte leven in de hand werkt.
Geloof in augustus voor het laatst gepost in dit topic.. Maar ik moet gewoon even mijn hart luchten. Deze tijd... ik vind het moeilijk. En ook eng. Die corona, de eenzaamheid, het 5 dagen per week thuiswerken (al vanaf maart). Ik ben 31 jaar oud en man (!), en ben nog nooit zo veel op mezelf teruggeworpen geweest als de afgelopen 6 maanden. En de komende maanden lijken nog een stuk heftiger te worden met de winter, waarschijnlijk nog strengere maatregelen voor de deur...
Ben wel trots op mezelf dat ik tot nu toe de boel op de rails weet te houden. Ik bedoel : 40 uur per week, 5 dagen, in een appartement zitten, zonder partner, zonder kinderen, zonder mensen om je heen, is redelijk gekmakend. Vroeg me ook af of hier lotgenoten zijn. In mijn omgeving heb ik ze niet echt. Vrijwel al mijn vrienden hebben wel een partner en/of een baan waar ze gewoon ''naartoe'' moeten, en ik denk dat het dan toch echt een stuk minder gekmakend is. Niet zeggend dat het dus makkelijk is als je wel kinderen hebt of een partner, dat komt ook weer met eigen uitdagingen. Maar och wat was een partner, of op zijn minst een ''scharrel'' nu welkom geweest. Alleen vooral nu je niet meer op pad mag : geen idee hoe je dat nu aanvliegt.
Moet voor mezelf wel zorgen dat ik het van de positieve kant blijf bekijken en dus respect voor mezelf blijf houden, in plaats van naar de minpunten. Ik merk dat mijn sociale leven in een situatie als deze al snel helemaal stil komt te liggen. Mijn vriendschappen zijn toch vooral zo ingericht als in : samen naar de kroeg gaan, samen uit eten, samen naar het voetbal. Mijn vriendschappen zijn niet zodanig ingericht dat we elkaar uitgebreid gaan bellen, of bij elkaar thuis op de bank gaan zitten (al is het maar omdat de meesten afhankelijk zijn van OV, wat nu ''not done'' is). En dat is opzich niet erg, want zo ben ik als persoon zelf ook wel : liever gezellig met z'n allen iets ondernemen, dan dat urenlange geouwehoer. Maar in een situatie als deze is het wel confronterend : de enige mensen waar ik nu eigenlijk naartoe kan, zijn mijn ouders die op 10 minuten rijden afstand wonen. Die ik enorm waardeer en waar ik heel blij mee ben, maar het voelt toch wel erg knullig dat zij in zo'n lockdown situatie eigenlijk de enigen zijn bij wie ik langs kan. Vooral op 31 jarige leeftijd, dan voelt het toch verkeerd. Mn gevoel zegt toch je moet op deze leeftijd een partner hebben, een eigen leven, eigen sociale contacten en niet meer zo afhankelijk zijn van je ouders... Dus voelt het nogal als falen, terwijl ik onder ''normale omstandigheden'' best een actief sociaal leven heb.
Sorry voor mijn monoloog
Kan me voorstellen dat het voor anderen gekmakend is hoor, misschien toch een biertje en wedstrijd op tv thuis met vriend? Uber ipv ov voor een keer?
Probeer ook toch te genieten van de rust. Ook dit gaat vanzelf weer voorbij
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:04
Hier vrouw, alleen wonend, geen kids.
Ben vanaf half april tot oktober thuisgeweest
Deels werkend deels niet. (2 banen)
Ik sprak wel eens af met een vriendin of 2 vriendinnen op de bank of terras. Zij waren ook thuis. Maar niet elke week.
Weekend wat minder wat het dan soms met het mooie weer wat confronterender maakte als men rond om mij heen gezellig in de tuin zat.
En ja de winter komt eraan. Minder buiten en meer binnen. Horeca dicht. Verdere lockdown?
Ergens hoop ik straks weer naar kantoor te mogen. Zeker qua inwerken.
Ben vanaf half april tot oktober thuisgeweest
Deels werkend deels niet. (2 banen)
Ik sprak wel eens af met een vriendin of 2 vriendinnen op de bank of terras. Zij waren ook thuis. Maar niet elke week.
Weekend wat minder wat het dan soms met het mooie weer wat confronterender maakte als men rond om mij heen gezellig in de tuin zat.
En ja de winter komt eraan. Minder buiten en meer binnen. Horeca dicht. Verdere lockdown?
Ergens hoop ik straks weer naar kantoor te mogen. Zeker qua inwerken.
julia_20 wijzigde dit bericht op 23-10-2020 16:06
7.06% gewijzigd
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:05
Dank. Fijn om hier te lezen hoe jullie de spirit erin houden. Beetje positieve energie kan geen kwaad. Ben zelf een enorme piekeraar, vooral bij weinig impulsen van buitenaf. Wat dat betreft ben ik enorm gebaat bij een 'normaal' leven, waarbij je gewoon naar kantoor gaat, veel collega's om je heen hebt, etc. Ben best wel een introvert ook hoor, de eerste 8 weken t/m mei vond ik ook heerlijk thuis werken... Maar daarna ging het wel wat minder...
Merk overigens wel dat ht lijkt alsof Tinder weer actiever is. Dat meer mensen op zoek zijn naar iemand om samen mee de lockdown te overleven Dus elk voordeel heb zn nadeel.... Alleen ben ik gewoon niet meer goed in Tinder, weet niet wat het is. Toen ik 23 was en nog in de stad woonde, was het ultiem. Maar nu.... gesprekken lopen gewoon niet echt meer. Ben ook niet meer echt op zoek naar losse flings maar iets serieus... Tinder voelt daar niet echt geschikt voor aan.,,.
Merk overigens wel dat ht lijkt alsof Tinder weer actiever is. Dat meer mensen op zoek zijn naar iemand om samen mee de lockdown te overleven
Dus elk voordeel heb zn nadeel.... Alleen ben ik gewoon niet meer goed in Tinder, weet niet wat het is. Toen ik 23 was en nog in de stad woonde, was het ultiem. Maar nu.... gesprekken lopen gewoon niet echt meer. Ben ook niet meer echt op zoek naar losse flings maar iets serieus... Tinder voelt daar niet echt geschikt voor aan.,,.
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:08
Vrees van wel. Op z'n minst (sport)scholen en kappers weer dicht. Ach voor mij verandert er toch niks totdat de café's weer open gaan. En dat kan nog wel eens verdomd lang gaan duren. Misschien toch maar eens wat vrienden benaderen om elkaar eens op te zoeken, al heb ik wel het idee dat de meesten van hen er toch anders instaan als ik. Ik bedoel : als je thuis een dreumes hebt rondlopen, je hebt een partner, je hebt een baan, en (schoon) ouders waar je regelmatig langsgaat, dan heb je in principe een gezonde ''basisdosering'' sociaal contact. Dan zak je niet zo snel door de ondergrens wat betreft eenzaamheid denk ik.Julia_20 schreef: ↑23-10-2020 16:04Hier vrouw, alleen wonend, geen kids.
Ben vanaf half april tot oktober thuisgeweest
Deels werkend deels niet. (2 banen)
Ik sprak wel eens af met een vriendin of 2 vriendinnen op de bank of terras. Zij waren ook thuis. Maar niet elke week.
Weekend wat minder wat het dan soms met het mooie weer wat confronterender maakte als men rond om mij heen gezellig in de tuin zat.
En ja de winter komt eraan. Minder buiten en meer binnen. Horeca dicht. Verdere lockdown?
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:09
Ik vermaak me ook nog wel thuis! Had wel fijn geweest om weer wat vaker naar kantoor te kunnen om zo m’n ritme terug te krijgen, maar gelukkig wonen aantal collega’s dichtbij en ga ik daar rondje mee lopen. Ook vriendinnen zie ik regelmatig, lekker typisch met thee en chocola op de bank haha. Erg blij verder dat winkels, musea en sportscholen nog open zijn! En het zonnetje van de afgelopen dagen maakt ook een hoop goed 
(Kat om me heen helpt ook haha).
We blijven positief!
(Kat om me heen helpt ook haha). We blijven positief!
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:12
Neem aan dat als het goede vrienden zijn ze toch wel even tijd vrij maken? Heb ook vriendinnen in relatie en druk leven, maar een avondje gezelligheid kan altijd. Daarnaast weten ze ook dat ik alleen zit en ze aan me denken. Andersom vinden zij het weer lekker om even weg te zijn van partner/gezin hahaKai_koura schreef: ↑23-10-2020 16:08Vrees van wel. Op z'n minst (sport)scholen en kappers weer dicht. Ach voor mij verandert er toch niks totdat de café's weer open gaan. En dat kan nog wel eens verdomd lang gaan duren. Misschien toch maar eens wat vrienden benaderen om elkaar eens op te zoeken, al heb ik wel het idee dat de meesten van hen er toch anders instaan als ik. Ik bedoel : als je thuis een dreumes hebt rondlopen, je hebt een partner, je hebt een baan, en (schoon) ouders waar je regelmatig langsgaat, dan heb je in principe een gezonde ''basisdosering'' sociaal contact. Dan zak je niet zo snel door de ondergrens wat betreft eenzaamheid denk ik.
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:13
Oh dat is echt top. Ideale afwisseling heb je dan.Vivi3338 schreef: ↑23-10-2020 16:09Ik vermaak me ook nog wel thuis! Had wel fijn geweest om weer wat vaker naar kantoor te kunnen om zo m’n ritme terug te krijgen, maar gelukkig wonen aantal collega’s dichtbij en ga ik daar rondje mee lopen. Ook vriendinnen zie ik regelmatig, lekker typisch met thee en chocola op de bank haha. Erg blij verder dat winkels, musea en sportscholen nog open zijn! En het zonnetje van de afgelopen dagen maakt ook een hoop goed
We blijven positief!
Zelf in maart aan een nieuwe baan begonnen ook nog eens, dus de meeste collega's nog nooit fysiek gezien laat staan een persoonlijke band met ze kunnen opbouwen... Dus dat is heel lastig. Het contact met collega's is, naast digitaal, ook nog eens heel pragmatisch en op de inhoud gericht.
Aan m'n zussen zie ik wel dat zij inderdaad veel sneller nog met vriendinnen afspreken. Samen op de bank, theetje drinken. Misschien kort door de bocht, maar ik heb toch het idee dat mannen daar wel wat anders in zijn. Mijn vrienden wel tenminste. In de groep-chat op whatsapp wordt honderduit gepraat, maar zolang we niet ''de hort op'' kunnen, heb ik niet het idee dat fysiek afspreken echt hoog op hun prioriteitenlijstje staat. Voor mij is het heel dubbel: word ook vrij gauw onrustig van ''bankhangen'', ben ook niet iemand die uren wil kletsen, en als ik uren iemand in mijn huis heb die niet mijn partner is, word ik vrij gauw onrustig en voel ik mij beperkt in mijn vrijheid
Maar als 31 jarige man constant maar alleen zijn of bij je ouders zitten, dat is ook wel vrij treurig.
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:18
Nja dat weet ik dus niet echt eigenlijk. Aan de ene kant zijn we wel hecht, de meesten ken ik ook al ruim 20 jaar. En als iemand van ons een probleem heeft, écht een probleem, dan zijn we er ook voor elkaar. Maar tijdens de vorige lockdown viel me ook al wel op, dat ik min of meer de enige single in de groep ben, maar niemand echt lijkt te realiseren hoe dit voor mij is. Ik hoef ook geen medelijden ofzo, maar het stoorde me toen wel dat ik zélf uiteindelijk een vriend (die samenwoont) benaderde over hoe het ging, en ik vooral een hoop geklaag terug kreeg over thuiswerken...Vivi3338 schreef: ↑23-10-2020 16:12Neem aan dat als het goede vrienden zijn ze toch wel even tijd vrij maken? Heb ook vriendinnen in relatie en druk leven, maar een avondje gezelligheid kan altijd. Daarnaast weten ze ook dat ik alleen zit en ze aan me denken. Andersom vinden zij het weer lekker om even weg te zijn van partner/gezin haha
Ook nu in de chat (whatsapp) laat ik wel eens tussen neus en lippen door weten dat ik het pittig vind, ik er tegenop zie (komende winter, lockdown), maar ik vind de interesse toch best wel beperkt. De meesten zitten nu in een fase van verbouwen, verhuizen, bruiloft voorbereiden, kindje op komst of net geboren. Best wel op zichzelf georiënteerd. Is geen verwijt, ik kan het wel snappen, maar soms mis je net even die interesse. Sowieso iets waar je als single snel tegenaan loopt in deze levensfase : bij mij gebeuren niet echt spannende dingen zoals kinderen die geboren worden, trouwen. Bij anderen wel, dus gaat daar al snel de aandacht naar uit.
vrijdag 23 oktober 2020 om 16:50
Kai_koura schreef: ↑23-10-2020 16:18Nja dat weet ik dus niet echt eigenlijk. Aan de ene kant zijn we wel hecht, de meesten ken ik ook al ruim 20 jaar. En als iemand van ons een probleem heeft, écht een probleem, dan zijn we er ook voor elkaar. Maar tijdens de vorige lockdown viel me ook al wel op, dat ik min of meer de enige single in de groep ben, maar niemand echt lijkt te realiseren hoe dit voor mij is. Ik hoef ook geen medelijden ofzo, maar het stoorde me toen wel dat ik zélf uiteindelijk een vriend (die samenwoont) benaderde over hoe het ging, en ik vooral een hoop geklaag terug kreeg over thuiswerken...
Ook nu in de chat (whatsapp) laat ik wel eens tussen neus en lippen door weten dat ik het pittig vind, ik er tegenop zie (komende winter, lockdown), maar ik vind de interesse toch best wel beperkt. De meesten zitten nu in een fase van verbouwen, verhuizen, bruiloft voorbereiden, kindje op komst of net geboren. Best wel op zichzelf georiënteerd. Is geen verwijt, ik kan het wel snappen, maar soms mis je net even die interesse. Sowieso iets waar je als single snel tegenaan loopt in deze levensfase : bij mij gebeuren niet echt spannende dingen zoals kinderen die geboren worden, trouwen. Bij anderen wel, dus gaat daar al snel de aandacht naar uit.
Op zich wel herkenbaar.
Voor iedereen is de situatie k.t. Ergens snappen ze het wel. Dat mijn situatie anders is. Ik spreek er ook wel eens over.
Ik lees dat jij je ouders nog hebt en zussen.
Die heb ik niet. Ik moet het hebben van vrienden.
Ik heb wel beter leren omgaan met het alleen zijn. Soms ook heerlijk.
Dan ga ik even uit en mijn ding doen.
En voor de corona tijd keek bij nmlk of er niet iets leuks was.
