Relaties
alle pijlers
Slechte band met mijn moeder
maandag 24 september 2018 om 14:40
Beste allemaal,
Ik zit niet lekker in mijn vel en ga hier voor naar een psycholoog. Eerst wist ik niet echt de reden waarom ik me zo voelde en waarom is steeds zo verdrietig was, maar na een aantal gesprekken met mijn psycholoog werd steeds duidelijk dat het door mijn moeder kwam. Ik en mijn moeder doen gewoon normaal tegen elkaar maar we hebben niet de moeder dochter band en mijn moeder is ook zeker niet een moeder zoals een moeder zou moeten zijn
Ik en mijn moeder hebben dus geen goede band, zolang ik mij herinner is dit ook nooit echt zo geweest. Vroeger was ik best een 'probleem kind'. ik ging wekelijks naar de GGZ, ik had een rugzakje op de basisschool (extra hulp van een vertrouwensleraar), ik heb misschien 10 tallen aura lezers gezien, ik heb aan de homeopathische middelen gezeten, vervolgens aan sterke medicijnen waar ik heel slecht tegen kon en heel heftig op reageerde.
Als ik zo terug kijk op die tijd snap ik niet zo goed waarom. Mijn moeder altijd bezig was met wat er mis met mij was, en zo werd ik dus ook behandeld. Een kind zijn grootste angst is dat die anders is dan anderen, dus dit is volgens mij zelf de reden geweest dat ik zo lastig was. De GGZ kwam er mee dat ik ADD zou hebben, en hun gaven mij al die sterke medicijnen, vervolgens kreeg ik ineens bericht dat ik hier over heen gegroeid was. (heel vaag dus, en laat mij twijfelen of er überhaupt ooit wel iets mis met mij was)
Vervolgens ging ik naar de middelbaren school. Hier ging het een stuk beter met mij, ik kreeg geen medicijnen en auralezers meer, en was gewoon een 'normaal' kind. Alleen dit is de tijd dat kinderen zelfstandiger worden, huiswerk vriendinnetjes etc. Ook dit is de tijd dat je je eerste ruzies, liefdes en gebroken harten krijgt. Ik had hier heel erg mijn moeder bij nodig die mij raadt kon geven. Helaas was dit niet het geval zodra ik ergens mee zat of verdrietig om iets was, werd er alleen maar naar mij geschreeuw, altijd lag het probleem wel aan mij volgens mijn moeder.
Mijn moeder is door de jaren heen ook erg veranderd. Ze gaat alleen maar uit met haar Gooische vriendinnetjes, ze houdt ontzettend veel van mannelijke aandacht, terwijl mijn vader er ook gewoon nog is. Ze is alleen maar bezig met uit gaan en met haar vriendinnen appen, ze gaat op vakantie met haar vriendin om in Ibiza te feesten. Natuurlijk is er niks mis met een moeder die van het leven geniet alleen mijn moeder gaat wel erg ver. Ik en mijn jongere zusje vinden dit vervelend en vertrouwen mijn moeder ook niet, dit heeft zo zijn redenen. Het is te zien dat ze van aandacht houdt maar toen ze met mij en mijn zusje een keer uitging zagen we haar voor ons neus met een man zoenen. Ook heeft ze bij allemaal mannen in de vip gezeten om drank te krijgen en water pijp te roken. Dit is het moment dat ik ook echt mijn respect voor haar ben verloren.
even voor de duidelijkheid mijn vader woont nog bij ons en is een hard werkende man die werkt om ons huis t betalen, de auto's en boodschappen.
Nu ben ik 20, ik ben aardig zelfstandig omdat ik altijd dingen alleen heb moeten uitzoeken. Ik heb er zelf alleen moeite mee, ik heb allemaal vriendinnetjes die met hun moeder gaan shoppen en lunchen. Mijn moeder wil dit niet met mij. Mijn jongere zusje integendeel wel, met mijn zusje gaat ze bijna wekelijks (stiekem) lunchen, ze hebben samen een bioscoop kaart zodat ze elke week samen naar de film kunnen en dat laat mij heel eenzaam voelen. Ik heb altijd geweten dat mijn zusje het favorietje was, maar momenteel komt het op een punt dat het gewoon niet meer leuk is.
Mijn moeder zegt altijd dat mijn zusje dit nodig heeft omdat ze anders dan mij is, (mijn zusje is niet heel sociaal en heeft daarom niet een grote vriendengroep). Het stoort mij heel erg omdat mijn moeder mijn zusje voortrekt, ze krijgt allemaal dingen stiekem achter mijn rug om, grote cadeaus voor haar verjaardag en het stiekem lunchen. Ik heb er heel veel moeite mee maar er mee praten over mijn moeder gaat niet naar mijn idee, mijn moeder wordt alleen maar boos en noemt me dan zielig. Mijn moeder is ook totaal niet sentimentele aangelegd dus ze heeft ook geen zin in mijn zielige verhalen.
van mijn psycholoog moet ik het wel duidelijk aan haar maken maar ik heb dus geen idee hoe, weet iemand hoe ik mijn moeder op een subtiele manier kan duidelijk maken dat het mij stoort hoe ze mij behandeld.
Om de tafel zitten helpt niet, vragen om samen therapie te doen ook niet. het moet op een ander soort manier zijn dan dat
Ik zit niet lekker in mijn vel en ga hier voor naar een psycholoog. Eerst wist ik niet echt de reden waarom ik me zo voelde en waarom is steeds zo verdrietig was, maar na een aantal gesprekken met mijn psycholoog werd steeds duidelijk dat het door mijn moeder kwam. Ik en mijn moeder doen gewoon normaal tegen elkaar maar we hebben niet de moeder dochter band en mijn moeder is ook zeker niet een moeder zoals een moeder zou moeten zijn
Ik en mijn moeder hebben dus geen goede band, zolang ik mij herinner is dit ook nooit echt zo geweest. Vroeger was ik best een 'probleem kind'. ik ging wekelijks naar de GGZ, ik had een rugzakje op de basisschool (extra hulp van een vertrouwensleraar), ik heb misschien 10 tallen aura lezers gezien, ik heb aan de homeopathische middelen gezeten, vervolgens aan sterke medicijnen waar ik heel slecht tegen kon en heel heftig op reageerde.
Als ik zo terug kijk op die tijd snap ik niet zo goed waarom. Mijn moeder altijd bezig was met wat er mis met mij was, en zo werd ik dus ook behandeld. Een kind zijn grootste angst is dat die anders is dan anderen, dus dit is volgens mij zelf de reden geweest dat ik zo lastig was. De GGZ kwam er mee dat ik ADD zou hebben, en hun gaven mij al die sterke medicijnen, vervolgens kreeg ik ineens bericht dat ik hier over heen gegroeid was. (heel vaag dus, en laat mij twijfelen of er überhaupt ooit wel iets mis met mij was)
Vervolgens ging ik naar de middelbaren school. Hier ging het een stuk beter met mij, ik kreeg geen medicijnen en auralezers meer, en was gewoon een 'normaal' kind. Alleen dit is de tijd dat kinderen zelfstandiger worden, huiswerk vriendinnetjes etc. Ook dit is de tijd dat je je eerste ruzies, liefdes en gebroken harten krijgt. Ik had hier heel erg mijn moeder bij nodig die mij raadt kon geven. Helaas was dit niet het geval zodra ik ergens mee zat of verdrietig om iets was, werd er alleen maar naar mij geschreeuw, altijd lag het probleem wel aan mij volgens mijn moeder.
Mijn moeder is door de jaren heen ook erg veranderd. Ze gaat alleen maar uit met haar Gooische vriendinnetjes, ze houdt ontzettend veel van mannelijke aandacht, terwijl mijn vader er ook gewoon nog is. Ze is alleen maar bezig met uit gaan en met haar vriendinnen appen, ze gaat op vakantie met haar vriendin om in Ibiza te feesten. Natuurlijk is er niks mis met een moeder die van het leven geniet alleen mijn moeder gaat wel erg ver. Ik en mijn jongere zusje vinden dit vervelend en vertrouwen mijn moeder ook niet, dit heeft zo zijn redenen. Het is te zien dat ze van aandacht houdt maar toen ze met mij en mijn zusje een keer uitging zagen we haar voor ons neus met een man zoenen. Ook heeft ze bij allemaal mannen in de vip gezeten om drank te krijgen en water pijp te roken. Dit is het moment dat ik ook echt mijn respect voor haar ben verloren.
even voor de duidelijkheid mijn vader woont nog bij ons en is een hard werkende man die werkt om ons huis t betalen, de auto's en boodschappen.
Nu ben ik 20, ik ben aardig zelfstandig omdat ik altijd dingen alleen heb moeten uitzoeken. Ik heb er zelf alleen moeite mee, ik heb allemaal vriendinnetjes die met hun moeder gaan shoppen en lunchen. Mijn moeder wil dit niet met mij. Mijn jongere zusje integendeel wel, met mijn zusje gaat ze bijna wekelijks (stiekem) lunchen, ze hebben samen een bioscoop kaart zodat ze elke week samen naar de film kunnen en dat laat mij heel eenzaam voelen. Ik heb altijd geweten dat mijn zusje het favorietje was, maar momenteel komt het op een punt dat het gewoon niet meer leuk is.
Mijn moeder zegt altijd dat mijn zusje dit nodig heeft omdat ze anders dan mij is, (mijn zusje is niet heel sociaal en heeft daarom niet een grote vriendengroep). Het stoort mij heel erg omdat mijn moeder mijn zusje voortrekt, ze krijgt allemaal dingen stiekem achter mijn rug om, grote cadeaus voor haar verjaardag en het stiekem lunchen. Ik heb er heel veel moeite mee maar er mee praten over mijn moeder gaat niet naar mijn idee, mijn moeder wordt alleen maar boos en noemt me dan zielig. Mijn moeder is ook totaal niet sentimentele aangelegd dus ze heeft ook geen zin in mijn zielige verhalen.
van mijn psycholoog moet ik het wel duidelijk aan haar maken maar ik heb dus geen idee hoe, weet iemand hoe ik mijn moeder op een subtiele manier kan duidelijk maken dat het mij stoort hoe ze mij behandeld.
Om de tafel zitten helpt niet, vragen om samen therapie te doen ook niet. het moet op een ander soort manier zijn dan dat
maandag 24 september 2018 om 15:09
Is je vader zich er van bewust dat je moeder vreemdgaat?
Ik zou ze echt gewoon samen aan de keukentafel roepen en op tafel gooien dat je er klaar mee bent om de last van hun verknipte relatie te dragen en inderdaad te merken dat je zusje zo duidelijk word voorgetrokken.
Het liefst nadat je een kamer of plekje voor jezelf gevonden hebt.
Ik zou ze echt gewoon samen aan de keukentafel roepen en op tafel gooien dat je er klaar mee bent om de last van hun verknipte relatie te dragen en inderdaad te merken dat je zusje zo duidelijk word voorgetrokken.
Het liefst nadat je een kamer of plekje voor jezelf gevonden hebt.
maandag 24 september 2018 om 15:13
Schrijf haar een brief, waarin je aangeeft hoe jij je voelt, wat je mist en wat je anders zou willen.
Probeer geen verwijten te schrijven en houd dingen zoals 'mannelijke aandacht van anderen' er buiten. Dat is niet aan jou, maar aan jouw ouders.
Als de brief af is, neem hem mee naar de psycholoog en kijk hier samen naar. En als jij het aandurft, geef je die brief aan je moeder.
Is het echt het contact met je moeder wat je mist of is het meer het contact met/als het gezin (dus ook vader en zusje).
Probeer geen verwijten te schrijven en houd dingen zoals 'mannelijke aandacht van anderen' er buiten. Dat is niet aan jou, maar aan jouw ouders.
Als de brief af is, neem hem mee naar de psycholoog en kijk hier samen naar. En als jij het aandurft, geef je die brief aan je moeder.
Is het echt het contact met je moeder wat je mist of is het meer het contact met/als het gezin (dus ook vader en zusje).
maandag 24 september 2018 om 15:22
Accepteer dat je moeder niet de moeder is die je had willen hebben. Dat gaat niet veranderen namelijk. Probeer de verlangens die je moeder niet vervult los te laten. Een moeilijk proces, ik heb er jaren over gedaan. Het hielp mij om mijn moeder niet langer vanuit mijn kindperspectief te zien, maar van mens tot mens. Met alle tekortkomingen van ons allebei.
maandag 24 september 2018 om 15:53
Laat haar jouw openingspost lezen, die is heel duidelijk. Ik heb zelf dochters in jouw leeftijd en jonger, beide heel anders van karakter, maar geen haar op mn hoofd dat ik er eentje voortrek!
Ik ga ook nog uit en op mn stedentrips met mn vriendinnen, maar zoenen met een andere man, doe normaal!
Laat haar dit lezen en vraag: leg eens uit, waarom?
Ik ga ook nog uit en op mn stedentrips met mn vriendinnen, maar zoenen met een andere man, doe normaal!
Laat haar dit lezen en vraag: leg eens uit, waarom?
dinsdag 25 september 2018 om 06:19
Hoi,
Jij en je moeder zullen een ‘nieuwe’ houding tegenover elkaar moeten aannemen om een meer gebalanceerdere relatie te krijgen.
Je moet de dingen die in het verleden zijn gebeurd even terzijde leggen.
Je zult wat minder afwachtend moeten zijn en meer een aktieve houding moeten aannemen in de rol die je zou willen zien tussen jullie.
Zet je trots opzij. Dat gaat je enorm helpen in de nieuwe manier van communiceren.
Vraag haar eens: mam, zullen we dinsdag of donderdag samen gaan lunchen?
( vraag haar natuurlijk op een dag waarvan je weet dat ze kan)
Omdat jij een nieuwe benadering aanneemt moet zij ook wel anders gaan reageren.
Het is namelijk een veel direktere manier.
Zij zou kunnen beantwoorden: dan kan ik niet.
Dan kan jij zeggen: geef me maar je eerstvolgende datum dat je wel kan.. Dan kijk ik wel even of ik ook kan.
Ze kan ook antwoorden: maar dat doen we nooit samen. Dan antwoord jij met: ja maar ik vind het wel leuk om te gaan doen.
Het is heel nieuw, deze manier van communiceren en het zal zeker even wennen zijn maar ik geloof dat het zeker voor verandering kan zorgen.
Hetzelfde met bijv samen winkelen ( en je kunt dit toepassen op alles waarvan je wenst meer samen met je moeder te ondernemen)
Jij : Mam, zullen we binnenkort samen gaan winkelen. Het lijkt me leuk!
Zij: Daar overdonder je me wel mee.
Jij: Geen probleem. Denk er even over na en laat het me weten.
(als het een tijdje duurt en je moeder laat niet van zich horen zeg je: heb je er al over nagedacht?
Of haar antwoord kan zijn: uhhh, dat komt me niet zo goed uit
Jj: ohh, laat me even weten wanneer een meer geschikte tijd is voor jou. Ik wil het namelijk wel graag.
Je neemt een sterkere houding aan als dochter, met deze toenadering.
Je geeft je moeder eigenlijk te kennen dat je graag dingen met haar wilt ondernemen en dat je van haar een bepaalde betrokkenheid verwacht.
Zeg het haar ook als je haar mee vraagt: ik vind het leuk dat we samen gaan winkelen, lunchen etc.
Verder moet je je trots opzij zetten. Dit is moeilijk maar wel heel belangrijk om te doen. Alleeen door je kwetsbaar op te stellen creer je een situatie waarmee je goed kunt werken.
Jij en je moeder zullen een ‘nieuwe’ houding tegenover elkaar moeten aannemen om een meer gebalanceerdere relatie te krijgen.
Je moet de dingen die in het verleden zijn gebeurd even terzijde leggen.
Je zult wat minder afwachtend moeten zijn en meer een aktieve houding moeten aannemen in de rol die je zou willen zien tussen jullie.
Zet je trots opzij. Dat gaat je enorm helpen in de nieuwe manier van communiceren.
Vraag haar eens: mam, zullen we dinsdag of donderdag samen gaan lunchen?
( vraag haar natuurlijk op een dag waarvan je weet dat ze kan)
Omdat jij een nieuwe benadering aanneemt moet zij ook wel anders gaan reageren.
Het is namelijk een veel direktere manier.
Zij zou kunnen beantwoorden: dan kan ik niet.
Dan kan jij zeggen: geef me maar je eerstvolgende datum dat je wel kan.. Dan kijk ik wel even of ik ook kan.
Ze kan ook antwoorden: maar dat doen we nooit samen. Dan antwoord jij met: ja maar ik vind het wel leuk om te gaan doen.
Het is heel nieuw, deze manier van communiceren en het zal zeker even wennen zijn maar ik geloof dat het zeker voor verandering kan zorgen.
Hetzelfde met bijv samen winkelen ( en je kunt dit toepassen op alles waarvan je wenst meer samen met je moeder te ondernemen)
Jij : Mam, zullen we binnenkort samen gaan winkelen. Het lijkt me leuk!
Zij: Daar overdonder je me wel mee.
Jij: Geen probleem. Denk er even over na en laat het me weten.
(als het een tijdje duurt en je moeder laat niet van zich horen zeg je: heb je er al over nagedacht?
Of haar antwoord kan zijn: uhhh, dat komt me niet zo goed uit
Jj: ohh, laat me even weten wanneer een meer geschikte tijd is voor jou. Ik wil het namelijk wel graag.
Je neemt een sterkere houding aan als dochter, met deze toenadering.
Je geeft je moeder eigenlijk te kennen dat je graag dingen met haar wilt ondernemen en dat je van haar een bepaalde betrokkenheid verwacht.
Zeg het haar ook als je haar mee vraagt: ik vind het leuk dat we samen gaan winkelen, lunchen etc.
Verder moet je je trots opzij zetten. Dit is moeilijk maar wel heel belangrijk om te doen. Alleeen door je kwetsbaar op te stellen creer je een situatie waarmee je goed kunt werken.
dinsdag 25 september 2018 om 06:39
Verder, ga gewoon eens naar je moeder nadat je thuis komt van een lange dag school/ werk. Vertel haar over je dag. Wees mededeelzaam. Doe het als een ‘matter of fact’ manier.
Ben niet bezig met wat voor reaktie je moeder zou kunnen geven.
Je moet sterk in je schoenen staan, deze manier, maar het is absoluut haalbaar..
Zij zal verbaasd zijn over het kontakt dat je opzoekt naar haar en het opent haar ogen. Ze zal zien dat jij ’gezien’ wilt worden.
Je moet dus heel pro-aktief worden in je gedrag naar je moeder
Ben niet bezig met wat voor reaktie je moeder zou kunnen geven.
Je moet sterk in je schoenen staan, deze manier, maar het is absoluut haalbaar..
Zij zal verbaasd zijn over het kontakt dat je opzoekt naar haar en het opent haar ogen. Ze zal zien dat jij ’gezien’ wilt worden.
Je moet dus heel pro-aktief worden in je gedrag naar je moeder
dinsdag 25 september 2018 om 10:24
Nee totaal niet. Ik bedoelde niet met mijn tekst te zeggen dat ik denk dat mijn moeder me voor de lol al die dingen liet doen. Ik was een heel onzeker meisje vroeger die heel veel huilde en inderdaad extra hulp nodig had om mijn hart te luchten. Wat er met mij was was niet duidelijk voor mij zelf, ik weet alleen nog dat ik me anders dan andere voelde omdat ik zo behandeld werd. En dat was het gene wat mij zo verdrietig maakte. Ook omdat mijn moeder altijd bezig was met dat ik anders was.viva-amber schreef: ↑24-09-2018 16:56Denk jij dat je moeder je onnodig door de medische mangel heeft gehaald om zo aandacht te krijgen?