Relaties
alle pijlers
Spullen overleden vreemdganger
woensdag 5 februari 2020 om 15:34
We zijn lang samen geweest en het was mijn grote liefde. Pas na zijn overlijden kwam ik achter zijn veelvuldig vreemdgaan. Dat is nog geen jaar geleden nu.
In eerste instantie hoopte ik dat ik het verdriet om zijn bedrog zou verwerken en dat ik dan toch weer liefde zou voelen voor hem. Maar zo langzamerhand lijk ik dat punt niet te gaan bereiken.
Aangezien ik onze woning niet kon aanhouden vanwege de hoge huur (en ik dat ook niet wilde, vanwege alle nu dubbele herinneringen), ben ik al gauw verhuisd. De nieuwe woning is een stuk kleiner. Veel spullen van hem (noem ik hem nu nog mijn overleden vriend of mijn ex?) heb ik al weggedaan. Wat doe ik met de rest? Alles wegdoen en soort van doen alsof we nooit samen zijn geweest? Sommige dingen bewaren, maar welke dan, want aan alles kleeft zijn bedrog. Krijg ik later spijt als ik zijn spullen wegdoe, zoals boeken of cadeautjes die hij me heeft gegeven?
In eerste instantie hoopte ik dat ik het verdriet om zijn bedrog zou verwerken en dat ik dan toch weer liefde zou voelen voor hem. Maar zo langzamerhand lijk ik dat punt niet te gaan bereiken.
Aangezien ik onze woning niet kon aanhouden vanwege de hoge huur (en ik dat ook niet wilde, vanwege alle nu dubbele herinneringen), ben ik al gauw verhuisd. De nieuwe woning is een stuk kleiner. Veel spullen van hem (noem ik hem nu nog mijn overleden vriend of mijn ex?) heb ik al weggedaan. Wat doe ik met de rest? Alles wegdoen en soort van doen alsof we nooit samen zijn geweest? Sommige dingen bewaren, maar welke dan, want aan alles kleeft zijn bedrog. Krijg ik later spijt als ik zijn spullen wegdoe, zoals boeken of cadeautjes die hij me heeft gegeven?
vrijdag 7 februari 2020 om 10:37
Ik geloof niet dat hij is gegaan met de gedachte "Hier ben ik lekker mee weg gekomen". Maar goed, dat zullen we nooit weten en het is voor TO denk ik niet relevant.lattemachiato schreef: ↑07-02-2020 10:28Kan me dat gevoel wel voorstellen. Dat hij nu is gegaan met de gedachte dat hij er toch maar mooi mee weg gekomen is. Ik denk dat het nu lastiger af te sluiten is. Als je 10 jaar samen bent geweest en je komt erachter dat je partner vreemd ging, dan ga je uit elkaar met alle ellende erbij, ruzies, schelden, tieren, met vriendinnen bespreken wat die klootzak nu allemaal weer gedaan/gezegd heeft etc. Klinkt allemaal niet fraai misschien, maar op 1 of andere manier lijkt dat ook iets te zijn dat mensen nodig hebben aan het einde van een relatie. Voor jou is er nu een soort open einde, ik denk dat het belangrijk is om er heel veel met anderen over te praten, om een soort afsluiting te creëren . Misschien moet je die spullen gewoon ritueel verbranden of verknippen of vernielen, dat wat je ook gedaan zou hebben als hij nog wel leefde en je kwam erachter. Ergens je boosheid lekker uiten, helemaal los gaan, smijt alles dat breekbaar is met veel kracht kapot tegen een muur ofzo.
TO, was het een relatie waarin je jezelf continu opzij zette en alleen maar gaf? Of was je wel gelukkig met hem?
vrijdag 7 februari 2020 om 10:39
Ik zou ook gezegd hebben 1 doos te maken en die ergens op te slaan, maar ik denk dat je iets heel belangrijks zegt met het "Ik hoopte nog liefde te gaan voelen, maar denk niet dat ik nog op dat punt ga komen."
Hou je nog vast aan die spullen uit een soort verplichtings gevoel?
Misschien een schoenendoosje, maar meid, ik denk dat het prima is om die 10 dozen de deur uit te mieteren.
Je moet toch verder met je leven, en die 10 dozen zien staan helpt daar niet bij.
Wat een afschuwelijk verhaal is dit. Ik ben het op zich eens met de schrijfster die zegt dat het niet hoeft te betekenen dat hij niet van je hield, maar dat zijn zijn gevoelens. En daar hoef je niets mee. Je moet alleen maar wat met de jouwe, en jouw gevoelens zeggen dat de liefde voorbij is.
Ik wens je heel veel sterkte.
Ik vind dit echt vreselijk triest.
Hou je nog vast aan die spullen uit een soort verplichtings gevoel?
Misschien een schoenendoosje, maar meid, ik denk dat het prima is om die 10 dozen de deur uit te mieteren.
Je moet toch verder met je leven, en die 10 dozen zien staan helpt daar niet bij.
Wat een afschuwelijk verhaal is dit. Ik ben het op zich eens met de schrijfster die zegt dat het niet hoeft te betekenen dat hij niet van je hield, maar dat zijn zijn gevoelens. En daar hoef je niets mee. Je moet alleen maar wat met de jouwe, en jouw gevoelens zeggen dat de liefde voorbij is.
Ik wens je heel veel sterkte.
Ik vind dit echt vreselijk triest.
Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag.
vrijdag 7 februari 2020 om 10:47
Dat denk ik ook niet zozeer, maar ik bedoel meer dat ik me kan voorstellen dat dat nu voor TO zo voelt, juist omdat ze het inderdaad nooit zal weten.
vrijdag 7 februari 2020 om 10:58
@YagaBaba, het was een relatie waarin ik heel gelukkig was. Als ik op dit forum over relatieproblemen las, dacht ik vaak: oh, wat bof ik toch met mijn vriend. Ik was gelukkig met hem. Maar ik was niet met hem, wel dan? Misschien had ik wel te lage standaarden? Ik heb een hoop meegemaakt en was wel blij met een rustig voortkabbelende relatie waarin niet te veel gebeurde. Echter is het niet goed voor je zelfvertrouwen om jaar in jaar uit afgewezen te worden voor seks en er dan achter te komen dat hij zijn portie elders haalde. Ik ben niet frigide of preuts op dat gebied, dus ik snap daar niets van.
En inderdaad heeft het weinig zin om je dingen af te vragen, want je komt nooit achter de antwoorden. Toch ben ik elke dag wel bezig met herinterpreteren van voorvallen en situaties van vroeger. Elke dag valt me wel weer iets in. Hoe zat dat dan? Wat zei hij? Wat deed hij? Had ik het kunnen weten? Was dat reisje een smoes of was hij bij een ander? Meende hij dat compliment aan mij? Heel vermoeiend maar het stoppen lukt me niet. Nog niet althans.
@Delite, ja, het voelt wel een beetje als een soort verplichting. Alsof ik de nalatenschap moest bewaren of alsof ik verplicht ben om de goede dingen te herinneren, simpelweg omdat hij dood is. Doden vergeef je toch alles...?
Maar ik weet niet hoe je van iemand kan houden die je zo bedriegt. Omdat hij leuke humor had? Dan lach ik liever om één van mijn vrienden.
En inderdaad heeft het weinig zin om je dingen af te vragen, want je komt nooit achter de antwoorden. Toch ben ik elke dag wel bezig met herinterpreteren van voorvallen en situaties van vroeger. Elke dag valt me wel weer iets in. Hoe zat dat dan? Wat zei hij? Wat deed hij? Had ik het kunnen weten? Was dat reisje een smoes of was hij bij een ander? Meende hij dat compliment aan mij? Heel vermoeiend maar het stoppen lukt me niet. Nog niet althans.
@Delite, ja, het voelt wel een beetje als een soort verplichting. Alsof ik de nalatenschap moest bewaren of alsof ik verplicht ben om de goede dingen te herinneren, simpelweg omdat hij dood is. Doden vergeef je toch alles...?
Maar ik weet niet hoe je van iemand kan houden die je zo bedriegt. Omdat hij leuke humor had? Dan lach ik liever om één van mijn vrienden.
vrijdag 7 februari 2020 om 11:08
Nee, sommige dingen zijn te erg. Jarenlang bedrog is te erg om zomaar te vergeven.
Waarom heeft hij die schriften niet weggegooid (of laten gooien) als hij zo lang ziek was? Dat is toch raar?
Er zijn meer mensen die achter heftige dingen komen na een (meestal plotsklaps) overlijden. Ik las laatst nog een verhaal van iemand die bij het leegruimen van het huis een kinderporno collectie bleek te hebben. Zijn nabestaanden gaven aan dat het rouwen op slag klaar was. Hij was niet wie hij zich had voorgedaan.
Misschien kun je lotgenoten online vinden. Het verhaal zal niet exact hetzelfde zijn, maar erachter komen dat je iemand nooit echt gekend hebt, overkomt meer mensen.
vrijdag 7 februari 2020 om 11:17
Doden hoef je niet alles te vergeven. Zeker niet. Je gevoel voor hem wordt ook nooit meer wat het was, en dat kan en hoeft ook niet. Maar het is allemaal nog niet zo lang geleden gebeurd, en je bent nog dagelijks bezig met het verwerken. Je moet jezelf ook niet te kort doen daarin. Ik geloof niet dat alles gelogen was. Dat er leugens waren, betekent niet dat alles gelogen was. Het lijkt wel alsof hij een ziekelijke behoefte had om (seksuele) spanning op te zoeken, en hij heeft jou daarmee ontzettend gekwetst. Complimenten, dingen jullie samen hebben meegemaakt, zijn steun aan jou, ik denk niet dat dat gelogen was. Helaas bestond er naast die kant van hem ook een dwangmatig liegende en bedriegende kant. En het is heel erg naar dat je hem hier nooit mee zult kunnen confronteren. 
vrijdag 7 februari 2020 om 14:28
Misschien een hele stomme vraag hoor... maar zou het niet fictief kunnen zijn? Een soort fantasietje in zijn hoofd dat hij van zich af geschreven heeft ofzo? Weet je zeker dat het echt is? Heb je in zijn mobiele telefoon bewijs gevonden? En weet je wie het zijn?Snowkitty schreef: ↑06-02-2020 11:09Ik heb geen ruimte om al zijn dingen uit het zicht te bewaren. Ik heb geen zolder of bergruimte. Bovendien had hij erg veel spullen. We hebben ruim 10 jaar samengewoond. Veel onpersoonlijke spullen heb ik al weggedaan tijdens de verhuizing, want ik kon simpelweg niet alles meenemen. Maar de 10 dozen die ik nu nog heb, vind ik gewoon erg veel. Al mijn spullen hebben inmiddels wel een plekje gekregen in mijn nieuwe woning. Zijn dozen staan er nog, en nog eens zo'n 10 dozen bij een vriendin op zolder. Eén doos overhouden is wel te doen.
Na zijn overlijden ben ik meteen met therapie gestart. Gelukkig een heel fijne therapeut. Ik ben nog steeds bezig met herinneringen in deze nieuwe context plaatsen en hulp daarbij is prettig.
Of hij meer was dan een vreemdganger, tja. Ik heb heel hard geprobeerd om dat zo te zien, om mijn liefde voor hem terug te vinden. Maar dat is me al die tijd nog niet gelukt en ik vermoed dat dat niet meer gaat lukken. Hij lijkt constant met seks bezig te zijn geweest, maar intussen wees hij mij jarenlang af met de reden te moe voor seks te zijn. Schriften vol schreef hij. Ik heb geen reden om aan te nemen dat hij daarin zou liegen. Ergens schrijft hij dat hij altijd wegkomt met het excuus te moe te zijn, zodat hij daarna lekker zijn eigen gang kan gaan. En dat schreef hij al toen we elkaar net een paar jaar kenden (ook al gaf hij mij een andere naam, ik snap het heus). Dus nee, eigenlijk is er niets over van ons, alleen mijn illusie dat ik het zo getroffen had met hem.
Ruim 10 jaar weggummen kan inderdaad niet. Het is zo oneerlijk allemaal.
@Abracadabra, voor zover ik weet is er niemand die het wist. Ik had sowieso niet echt contact met zijn vrienden. Maar nu wil ik dat dus ook niet meer, want ik zal nooit weten met wie er iets gebeurd is. Ik heb het zijn siblings wel verteld trouwens en die hebben me heel veel gesteund. Ik denk dat ik hen alles laat ophalen en alleen mijn eigen foto's bewaar van onze tijd.
vrijdag 7 februari 2020 om 15:37
Dat zat ik me ook al af te vragen ja.abracadabra schreef: ↑07-02-2020 14:28Misschien een hele stomme vraag hoor... maar zou het niet fictief kunnen zijn? Een soort fantasietje in zijn hoofd dat hij van zich af geschreven heeft ofzo? Weet je zeker dat het echt is? Heb je in zijn mobiele telefoon bewijs gevonden? En weet je wie het zijn?
vrijdag 7 februari 2020 om 15:41
Interessante vragen. Denk je niet dat ik het uit alle macht heb zitten ontkennen toen ik er net achter kwam? Dit kon toch niet over mijn vriend gaan? Degene die ik dacht door en door te kennen? Ik vertrouwde hem in alles, denk je niet dat ik hem tot het eind het voordeel van de twijfel gaf? Tot ik er echt niet meer omheen kon? Ik heb maanden in een soort van shock geleefd. Hoe kon dit? Hoe kon hij dit al die tijd hebben achtergehouden? Hoe kon het dat ik er nooit iets van heb gemerkt (nou ja, door dat vertrouwen dat ik had, onder andere). Het was veel makkelijker geweest als het een 'fantasietje' was. Mijn god, wat had ik graag om hem gerouwd zoals ik hem kende. Mijn grote liefde, mijn allerbeste vriend. Het kon toch niet zo zijn dat hij me dit aandeed?
Tja.
Wel dus.
Tja.
Wel dus.
zaterdag 8 februari 2020 om 12:36
Sorry... t was niet mijn bedoeling om je een rot gevoel te geven. Ik bekijk het meer vanuit mezelf.Snowkitty schreef: ↑07-02-2020 15:41Interessante vragen. Denk je niet dat ik het uit alle macht heb zitten ontkennen toen ik er net achter kwam? Dit kon toch niet over mijn vriend gaan? Degene die ik dacht door en door te kennen? Ik vertrouwde hem in alles, denk je niet dat ik hem tot het eind het voordeel van de twijfel gaf? Tot ik er echt niet meer omheen kon? Ik heb maanden in een soort van shock geleefd. Hoe kon dit? Hoe kon hij dit al die tijd hebben achtergehouden? Hoe kon het dat ik er nooit iets van heb gemerkt (nou ja, door dat vertrouwen dat ik had, onder andere). Het was veel makkelijker geweest als het een 'fantasietje' was. Mijn god, wat had ik graag om hem gerouwd zoals ik hem kende. Mijn grote liefde, mijn allerbeste vriend. Het kon toch niet zo zijn dat hij me dit aandeed?
Tja.
Wel dus.
Ik zou hier helemaal gek van worden en alles tot de bodem uit willen zoeken. In zijn tel naar mensen zoeken, diegene opzoeken en spreken etc. Maar iedereen is anders. Ik heef dan weer niks om spullen. Ik zou alles zo weggooien maar ook van een dierbare. Je krijgt diegene er toch niet mee terug en ik heb geen spullen nodig om iemand te herinneren.
zaterdag 8 februari 2020 om 12:39
Je kan ook wat je zeker weet wegdoen en je twijfel stukken in 2-3 dozen doen en in de schuur of box zetten. Die doe je dan pas weg wanneer je zeker bent. Evt koppel je er een periode aan, een jaar ofzo. Het is geen schande om te ontspullen. De herinnering zit niet in dingen.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
zondag 9 februari 2020 om 08:12
Geloof me, toen ik het net wist deed ik echt niet onder voor een detective. Maar op een gegeven moment kun je alleen nog maar concluderen dat je nooit achter de hele waarheid gaat komen. De keuze is dan tussen de rest van je leven blijven ploeteren voor meer puzzelstukjes (maar nooit alle) of proberen het te verwerken en los te laten. Dat laatste is moeilijk en gelukkig heb ik daar hulp bij, en ik denk dat het de meest gezonde keuze is. Ik ben nog jong, ik wil verder met mijn leven.abracadabra schreef: ↑08-02-2020 12:36Sorry... t was niet mijn bedoeling om je een rot gevoel te geven. Ik bekijk het meer vanuit mezelf.
Ik zou hier helemaal gek van worden en alles tot de bodem uit willen zoeken. In zijn tel naar mensen zoeken, diegene opzoeken en spreken etc. Maar iedereen is anders. Ik heef dan weer niks om spullen. Ik zou alles zo weggooien maar ook van een dierbare. Je krijgt diegene er toch niet mee terug en ik heb geen spullen nodig om iemand te herinneren.
zondag 9 februari 2020 om 14:48
Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik moet zeggen, er is al veel gezegd, tips gegeven, hele goede tips. Ik wil je alleen een hart onder de riem steken en je heel veel sterkte wensen. Fijn dat je hulp hebt. Het is goed dat je verder wilt met je leven maar wat zal het moeilijk zijn dit los te laten en weer vertrouwen te krijgen.
zondag 9 februari 2020 om 15:05
Wat jij hebt meegemaakt klinkt echt afschuwelijk TO...
Hoe heb je die schriften gevonden? Het klinkt namelijk bijna alsof hij wilde dat je er na zijn dood achter zou komen. Waarom ga je dat anders in vredesnaam allemaal opschrijven en bewaren? En waarom zorg je niet dat ze verscheurd en verbrand worden als je weet dat je niet lang meer te leven hebt? Dit doe je je partner met wie je jarenlang hebt geleefd en die er voor je was toen je je ziek werd toch niet aan?
Goed dat je meteen in therapie bent gegaan en ik hoop echt dat je een manier vindt om dit achter je te laten.
Hoe heb je die schriften gevonden? Het klinkt namelijk bijna alsof hij wilde dat je er na zijn dood achter zou komen. Waarom ga je dat anders in vredesnaam allemaal opschrijven en bewaren? En waarom zorg je niet dat ze verscheurd en verbrand worden als je weet dat je niet lang meer te leven hebt? Dit doe je je partner met wie je jarenlang hebt geleefd en die er voor je was toen je je ziek werd toch niet aan?
Goed dat je meteen in therapie bent gegaan en ik hoop echt dat je een manier vindt om dit achter je te laten.