Relaties
alle pijlers
Spuugzat
dinsdag 25 december 2018 om 16:54
Beste lezer, ik moet dit gewoon echt even van me af schrijven. Mijn vriend en ik zijn allebij nog jong (21) maar hebben een kind samen die nu 4 maanden is. We gingen nog niet lang met elkaar ik werd perongeluk zwanger. Sinds ons kind er is gedraagd hij zich als een lul. Hij drinkt, scheld me uit, maakt botte opmerkingen en is altijd chaggerijnig. Zit me nu zo hoog dat als hij een chaggerijnige kop trekt ik al bijna ontplof en dan heeft ie nog niets gezegd. Nu ben ik het echt zo spuugzat als de feestdagen voorbij zijn maak ik het uit. Ik had dit al veel eerder moeten doen. Maargoed zijn moeder is gek op dr kleindochter en wil haar dat mooie gevoel niet ontnemen om kerst te vieren met haar kleindochter en famillie enzo. Zijn moeder is een lieve schat maar met hem trek ik het gewoon niet meer. Ergens vind ik het ook heel verdrietig dat het zo is gelopen maar bn het zat om elke keer lief te doen en er niets voor terug te krijgen. Ik zorg ook constant voor onze dochter en als hij dan om 12 uur smiddags thuis komt zegt ie hb je nog niet eens gedouched!! En dan ben ik gewoon al sinds 8 uur wakker en druk bezig met huishouden en kind verzorgen. Hij heb ook altijd kritiek op alles wat ik doe bij me dochter, weet het allemaal beter maar hij is er nooit voor ons, helpt me niet niks. Het zit me nu echt zo hoog, ben zo ontzettend boos en dat is ook slecht voor me dochter ik wil niet dat ze opgroeid met gefrustreerde ouders. Het is gewoon echt klaar. Alleen morgen en met nieuwjaar nog ff gezellig doen maar daarna ben ik weg. Hij mag altijd langs komen om ze dochter te zien, maar denk niet dat hij dat vaak zal doen. Dat was voor mij eerst ook een reden om nog bij hem te blijven maar ik wil me niet langer zo dood ongelukkig voelen. Steeds als ik op t punt stond om weg te gaan zij die sorry hou van jou weet ook niet waarom ik zo doe blablabla. Vergaf ik hem weer maar deze keer niet. Even een goed moment uitzoeken na de feestdagen en dan gaan we echt uit elkaar. Hoop dat ik morgen nog beetje normaal tegen m kan doen want bij elke opmerking wil ik gewoon schreeuwen
Sorry hiervoor maar ik ontplof gewoon van woede en kan niet wachten om van m af te zijn.
Sorry hiervoor maar ik ontplof gewoon van woede en kan niet wachten om van m af te zijn.
woensdag 26 december 2018 om 03:34
En 13 maanden geleden was het wel rozengeur en maneschijn?
Dronk hij niet, schold hij niet, maakte geen botte opmerkingen, ...?
Wat doe je als ie straks co-ouderschap wil? (Eventueel met hulp / opvang van zijn moeder.)
Hou er rekening mee dat ie perfect dat recht heeft.
Ik zou er niet happy van worden dat een kind van 4 maanden oud over en weer gaat pendelen.
En jij werkt blijkbaar niet? Waar ga je van leven en je kind grootbrengen?
Dat eventuele beetje alimentatie gaat de huur niet betalen.
Toen je vorig jaar ongepland zwanger was heb je waarschijnlijk zelf vastgesteld dat jullie vrij jong zijn.
En dat er alternatieve opties waren.
Maar om één of andere reden zijn jullie er toch mee doorgegaan en is kind er toch gekomen.
Waarom?
En waarom nu - na amper 4 maanden - de boel en je relatie al opgeven?
Terwijl iedereen weet dat het eerste jaar à de eerste 2 jaar sowieso moeilijk zijn qua kinderen en relaties.
Eerst dus nog maar een keer rond de tafel.
Om te kijken of er nog iets te redden valt.
Al was het maar om jullie kind toch een klein beetje kans op een toekomst te geven.
Alle negativiteit daargelaten omtrent de drukte ... wat vindt hij bijvoorbeeld van jullie relatie?
Gaat het als een bom inslaan dat jij ermee wil stoppen?
Want dat kan bijvoorbeeld wel belangrijk zijn voor afspraken rond verblijf kind.
En de kwaadheid.
Als het dan toch zou moeten, beter in overleg uit elkaar, dan gelijk je (ex-)partner schaakmat zetten met de boodschap "ik kap ermee".
Dronk hij niet, schold hij niet, maakte geen botte opmerkingen, ...?
Wat doe je als ie straks co-ouderschap wil? (Eventueel met hulp / opvang van zijn moeder.)
Hou er rekening mee dat ie perfect dat recht heeft.
Ik zou er niet happy van worden dat een kind van 4 maanden oud over en weer gaat pendelen.
En jij werkt blijkbaar niet? Waar ga je van leven en je kind grootbrengen?
Dat eventuele beetje alimentatie gaat de huur niet betalen.
Toen je vorig jaar ongepland zwanger was heb je waarschijnlijk zelf vastgesteld dat jullie vrij jong zijn.
En dat er alternatieve opties waren.
Maar om één of andere reden zijn jullie er toch mee doorgegaan en is kind er toch gekomen.
Waarom?
En waarom nu - na amper 4 maanden - de boel en je relatie al opgeven?
Terwijl iedereen weet dat het eerste jaar à de eerste 2 jaar sowieso moeilijk zijn qua kinderen en relaties.
Eerst dus nog maar een keer rond de tafel.
Om te kijken of er nog iets te redden valt.
Al was het maar om jullie kind toch een klein beetje kans op een toekomst te geven.
Alle negativiteit daargelaten omtrent de drukte ... wat vindt hij bijvoorbeeld van jullie relatie?
Gaat het als een bom inslaan dat jij ermee wil stoppen?
Want dat kan bijvoorbeeld wel belangrijk zijn voor afspraken rond verblijf kind.
En de kwaadheid.
Als het dan toch zou moeten, beter in overleg uit elkaar, dan gelijk je (ex-)partner schaakmat zetten met de boodschap "ik kap ermee".
woensdag 26 december 2018 om 11:38
Volgend jaar ga ik mijn opleiding mbo4 afmaken. Tot dan verzorg ik haar. De reden dat ik het “zo snel” opgeef, is omdat ik al meerdere keren een gesprek met hem heb gevoerd en dat het op niets uitloopt. Het gaat dan even goed, maar een week later verschijnt ie weer stomdronken. Ik heb zeker geen spijt dat ik voor haar heb gekozen. Zij is alles voor mij en volgend jaar ga ik er alles aan doen om mijn opleiding af te maken, zodat ik meer kans heb op een goeie toekomst voor haar en mij. Hij is er inderdaad niet klaar voor om vader te zijn. Maargoed daar heb ik niets aan en zij ook niet. Daarom denk ik dat het beter is om uit elkaar te gaan zodat ik tenminste een stabiele basis kan bieden. Ik zal hem niet verbieden haar te zien want hij is hartstikke gek op dr, hij mag altijd langskomen of ff paar uurtjes met haar weg. Maar echt voor haar zorgen kan hij niet, heeft nog nooit een flesje gemaakt of een luier verschoont. Ik heb wel veel hulp van mijn moeder gelukkig, zij heeft mij altijd gesteund en is een goed voorbeeld van hoe ik wil zijn als moeder. Jammer dat mensen gelijk denken dat mijn dochter zielig is en dat ik een slechte moeder ben, terwijl Ik mij elke dag 100% inzet voor mijn kind net als vrouwen die wel gewoon gepland zwanger waren. Ik was dan wel onverwacht zwanger maar zij is zeker geen ongelukje.
woensdag 26 december 2018 om 12:23
Het is verstandig dat je die opleiding gaat doen. En een vader die de moeder uitscheldt, voegt niks positiefs toe.Anoniempjerosso schreef: ↑26-12-2018 11:38Volgend jaar ga ik mijn opleiding mbo4 afmaken. Tot dan verzorg ik haar. De reden dat ik het “zo snel” opgeef, is omdat ik al meerdere keren een gesprek met hem heb gevoerd en dat het op niets uitloopt. Het gaat dan even goed, maar een week later verschijnt ie weer stomdronken. Ik heb zeker geen spijt dat ik voor haar heb gekozen. Zij is alles voor mij en volgend jaar ga ik er alles aan doen om mijn opleiding af te maken, zodat ik meer kans heb op een goeie toekomst voor haar en mij. Hij is er inderdaad niet klaar voor om vader te zijn. Maargoed daar heb ik niets aan en zij ook niet. Daarom denk ik dat het beter is om uit elkaar te gaan zodat ik tenminste een stabiele basis kan bieden. Ik zal hem niet verbieden haar te zien want hij is hartstikke gek op dr, hij mag altijd langskomen of ff paar uurtjes met haar weg. Maar echt voor haar zorgen kan hij niet, heeft nog nooit een flesje gemaakt of een luier verschoont. Ik heb wel veel hulp van mijn moeder gelukkig, zij heeft mij altijd gesteund en is een goed voorbeeld van hoe ik wil zijn als moeder. Jammer dat mensen gelijk denken dat mijn dochter zielig is en dat ik een slechte moeder ben, terwijl Ik mij elke dag 100% inzet voor mijn kind net als vrouwen die wel gewoon gepland zwanger waren. Ik was dan wel onverwacht zwanger maar zij is zeker geen ongelukje.
donderdag 27 december 2018 om 14:32
Tja, dat waait er nou eenmaal gewoon in, zo'n kind, en dat merk je pas als je op punt van bevallen staat, dus wat wil je eraan doen?
En meestal zijn de vaders tot het moment van bevruchting blijkbaar halve goden van goedheid en liefheid en aantrekkelijkheid waar je graag een kind mee maakt, en veranderen ze tijdens de zwangerschap als bij toverslag in scheldende en drinkende en mishandelende mensen.
En ál die vrouwen kunnen er écht niks aan doen en zijn o-zo zielig en zitten het slachtoffer te zijn, want natuurlijk zijn ál die vrouwen perfecte moeders, en is het huis altijd opgeruimd, en zijn ze áltijd vriendelijk en lief tegen hun partner, en lopen ze nooit slonzig rond, laat staan dat ze zelf schelden of tekeer gaan, nee, dat zijn allemaal zielige vogeltjes die lijden onder die vriend die zomaar tijdens de zwangerschap veranderd is in een monster.
Ochèrm...
Time for the real me to emerge, Possum! Get out the gladiolas!
