Relaties
alle pijlers
Standje overleven
woensdag 20 december 2017 om 11:17
Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien
woensdag 20 december 2017 om 12:01
Dit vind ik oprecht een goed ideemelas schreef: ↑20-12-2017 11:57Ik begrijp dat het nodig is dat één van jullie altijd bereikbaar is in geval van noodgevallen met de kinderen. Dat lijikt me heel zwaar.
Als ik even heel praktisch denk lijkt het mij handig zijn om een "kindertelefoon" te hebben. Dat nummer geef je aan school/de kinderen om te gebruiken in noodgevallen. Diegene die de "kindertelefoon" bij zich heeft is ervoor verantwoordelijk om op te nemen/te reageren. Het lijkt me voor jou goed om de verantwoordelijkheid kwijt te zijn op bepaalde momenten en op deze manier kan dat op een concrete fysieke manier.
Ik vind het logisch dat jouw man zijn gewone telefoon uitzet tijdens een werkoverleg of afspraak maar de "kindertelefoon" kan hij gewoon aanlaten. Zo vaak zijn er geen noodgevallen.
En voor wat betreft dat spuien op de app, dat is dus geen noodgeval maar spuien. Hij kiest ervoor om dat te sturen, het hoeft niet. Jij kunt ervoor kiezen om te reageren, het hoeft niet.
Een soort pieperdienst voor de kinderen
woensdag 20 december 2017 om 12:02
En wat precies gun jij jezelf? Je bent 100% beschikbaar voor iedereen, behalve voor degene die nu het hardste hulp nodig heeft.
Als je zo door gaat, dan val je om. En daar is uiteindelijk niemand (jouw man, jouw kinderen en jijzelf niet) mee gebaat.
Ga in therapie, voor jezelf en voor je gezin. Jij moet leren om jezelf ook wat te gunnen, leren om duidelijke grenzen te stellen, leren om te vertrouwen in de mensen om je heen. Er is er maar eentje die de situatie waar jij nu in zit kan veranderen en dat ben jij zelf.
woensdag 20 december 2017 om 12:05
besef je je wel, dat als jij instort,je gezin instort?
Dus dat je in moet grijpen?
woensdag 20 december 2017 om 12:08
Precies dat inderdaad. Jij staat altijd op afroep beschikbaar. En dat gaat gewoon niet.
Maar als de ziekte van jouw man progressief is moet je wel NU actie gaan ondernemen. Het gaat alleen maar erger worden dan. Straks krijg je steeds meer zorg voor je man erbij. Straks komt er nog meer van de zorg voor de kinderen op jou terecht. Hoe meer uitgeput jij raakt hoe minder goed je het grotere plaatje kunt zien. Dan ga je alleen maar meer in de overlevingsstand tot je verdrinkt. En dan?
woensdag 20 december 2017 om 12:12
melas schreef: ↑20-12-2017 12:08Precies dat inderdaad. Jij staat altijd op afroep beschikbaar. En dat gaat gewoon niet.
Maar als de ziekte van jouw man progressief is moet je wel NU actie gaan ondernemen. Het gaat alleen maar erger worden dan. Straks krijg je steeds meer zorg voor je man erbij. Straks komt er nog meer van de zorg voor de kinderen op jou terecht. Hoe meer uitgeput jij raakt hoe minder goed je het grotere plaatje kunt zien. Dan ga je alleen maar meer in de overlevingsstand tot je verdrinkt. En dan?
Het kan natuurlijk ook positief gaan veranderen. Wie weet krijgt haar zoon / dochter straks betere therapie en gaat het beter met de depressie / angststoornis. Niet iedereen die suïcidaal is blijft dat voor de rest van zijn leven. Hopelijk komen er betere tijden aan.
woensdag 20 december 2017 om 12:22
Daar heb je zeker ene punt gelukkig!Bumba1985 schreef: ↑20-12-2017 12:12Het kan natuurlijk ook positief gaan veranderen. Wie weet krijgt haar zoon / dochter straks betere therapie en gaat het beter met de depressie / angststoornis. Niet iedereen die suïcidaal is blijft dat voor de rest van zijn leven. Hopelijk komen er betere tijden aan.
Maar alsnog kan het dan geen kwaad om alles goed te organiseren en alle hulp aan te pakken die je kunt krijgen.
woensdag 20 december 2017 om 12:24
En wat gun jij jezelf?
Misschien heel cru, maar je klinkt wel alsof je jezelf wel erg graag opoffert. Waarom doe je dat? Vind je dat een prettig zelfbeeld?
woensdag 20 december 2017 om 12:28
sorry hoor, leuk dat je je man zijn werk gunt maar dat hoeft toch niet meteen voor het volledige aantal uren te zijn dat haalbaar is?
hij heeft toch zelf ook gekozen voor een gezin dus daar maak je tijd voor vrij
en ik vind ook dat dat spuien naar jou een halt toegeroepen moet worden
belastbaarheid en moeheid zijn voor jullie allebei een probleem
hij heeft toch zelf ook gekozen voor een gezin dus daar maak je tijd voor vrij
en ik vind ook dat dat spuien naar jou een halt toegeroepen moet worden
belastbaarheid en moeheid zijn voor jullie allebei een probleem
Lorem Ipsum
woensdag 20 december 2017 om 12:29
Hebben jullie kinderen een mogelijkheid om met iemand buiten het gezin te praten qua therapie, simpelweg doordat zij zich nu ook bewuster gaan worden van de ontwikkeling voor hun vader. Er kan voor hen ook een angst meespelen dat zij eenzelfde toekomst tegemoet gaan zien wanneer er de kans bestaat dat dit genetisch overerf baar is.
Inderdaad ook het advies om een 'kindertelefoon' te nemen. Die dan ook meegeven met man, of een andere mogelijke opvang. Zelf echt dagen er tussenuit plannen. Liefst met een rustgevende activiteit waar je dan ook geen telefoon bij je hebt. Zelfs jouw werk moet dat faciliteren, want werkgever kan nooit eisen dat iemand altijd maar op afroep bereikbaar moet zijn, en moet zelfs betalen wanneer iemand bereikbaar moet zijn buiten werkuren.
Inderdaad ook het advies om een 'kindertelefoon' te nemen. Die dan ook meegeven met man, of een andere mogelijke opvang. Zelf echt dagen er tussenuit plannen. Liefst met een rustgevende activiteit waar je dan ook geen telefoon bij je hebt. Zelfs jouw werk moet dat faciliteren, want werkgever kan nooit eisen dat iemand altijd maar op afroep bereikbaar moet zijn, en moet zelfs betalen wanneer iemand bereikbaar moet zijn buiten werkuren.
Disclaimer: All presented text are opinionated and present only a written account of my mental state at that time.
woensdag 20 december 2017 om 12:41
Pas op jezelf. Ik denk dat therapie in jouw geval heel zinvol is: het haalt de zorg niet weg, maar leert je waarschijnlijk wel beter omgaan met de zorg.
Niemand is onmisbaar, ook jij niet. Dit klinkt hard, maar ik heb het zelf ervaren.
Ook ik heb de nodige zorg binnen het gezin en dacht dat ik het allemaal 'alleen' moest doen, want man heeft zijn eigen beperking. Dit ging heel lang goed, maar op een gegeven moment knapte ik af en was ik zwaar overspannen.
Ik kon niet meer doen wat ik altijd deed. Ik moest echt voor mijzelf zorgen en was niet in staat om voor de rest van mijn gezin te zorgen (voor mijzelf zorgen was al knap lastig). Ik kan je vertellen dat de wereld en ons gezin gewoon doordraaide. Ik heb leren accepteren dat anders ook prima kan zijn. Manlief lost bepaalde situaties anders op dan mij, maar wie zegt dat mijn manier de beste is? Door dit inzicht en het accepteren dat het soms gewoon niet anders is gaat het veel beter en is er veel zorg van mijn schouders af. Kinderen leren maar accepteren dat papa soms een botte boer is en man moet zich maar beter leren beheersen op zijn tijd. Als ze klachten over elkaar hebben stuur ik ze gezellig weer naar elkaar terug. Ik was er niet bij en het is niet mijn probleem: maak dat er ook niet van.
Loslaten is lastig, maar ik heb mijn harde les geleerd.
Jij zult ook moeten leren loslaten, anders knap je zelf af. Ik denk dat je haast moet maken met het zoeken of inzetten van hulp, want zo trek jij het niet lang meer.
(wel eens gehoord van het Jezussyndroom?)
Niemand is onmisbaar, ook jij niet. Dit klinkt hard, maar ik heb het zelf ervaren.
Ook ik heb de nodige zorg binnen het gezin en dacht dat ik het allemaal 'alleen' moest doen, want man heeft zijn eigen beperking. Dit ging heel lang goed, maar op een gegeven moment knapte ik af en was ik zwaar overspannen.
Ik kon niet meer doen wat ik altijd deed. Ik moest echt voor mijzelf zorgen en was niet in staat om voor de rest van mijn gezin te zorgen (voor mijzelf zorgen was al knap lastig). Ik kan je vertellen dat de wereld en ons gezin gewoon doordraaide. Ik heb leren accepteren dat anders ook prima kan zijn. Manlief lost bepaalde situaties anders op dan mij, maar wie zegt dat mijn manier de beste is? Door dit inzicht en het accepteren dat het soms gewoon niet anders is gaat het veel beter en is er veel zorg van mijn schouders af. Kinderen leren maar accepteren dat papa soms een botte boer is en man moet zich maar beter leren beheersen op zijn tijd. Als ze klachten over elkaar hebben stuur ik ze gezellig weer naar elkaar terug. Ik was er niet bij en het is niet mijn probleem: maak dat er ook niet van.
Loslaten is lastig, maar ik heb mijn harde les geleerd.
Jij zult ook moeten leren loslaten, anders knap je zelf af. Ik denk dat je haast moet maken met het zoeken of inzetten van hulp, want zo trek jij het niet lang meer.
(wel eens gehoord van het Jezussyndroom?)
woensdag 20 december 2017 om 12:48
En vervolgens draai jij door. Niet handig, je houdt de situatie zelf in stand. Ik denk dat therapie wel degelijk kan helpen.
woensdag 20 december 2017 om 12:55
Dat spuien via de app is in ieder geval niet nodig. Het is een volwassen man en als jij daar last van hebt moet ie maar wat anders verzinnen.
Probeer eens objectief te kijken naar wat echt noodzakelijk is en wat best door een ander opgelost kan worden.
En zoek inderdaad hulp, voor jezelf, hoe je ervoor kunt zorgen dat je minder belast wordt.
Probeer eens objectief te kijken naar wat echt noodzakelijk is en wat best door een ander opgelost kan worden.
En zoek inderdaad hulp, voor jezelf, hoe je ervoor kunt zorgen dat je minder belast wordt.
woensdag 20 december 2017 om 12:57
Ik denk dat therapie echt een uitkomst zou zijn, en niet omdat het probleem alleen bij jou ligt, maar omdat jij duidelijk de lasten ondervind en dit kan echt anders. Een psycholoog kan hierin met je meedenken hoe je zoiets kan oplossen, hoe stel je grenzen en hoe leer je aan jezelf denken. Dit is echt belangrijk. Want heel eerlijk, je kinderen en man hebben niks aan een moeder/partner die totaal uitgeput is. En jij zelf al helemaal niet, wat heb je nog aan het leven als je niet eens weet hoe je geniet van dingen. Die telefoon kan echt wel even uit soms.
En ik ga nu iets zeggen wat misschien naar overkomt, maar als je kind suïcidaal is dan kan je dat niet tegenhouden. Als iemand dat écht wil, dat gebeurd dat ook. En tot nu toe blijkt dat niet zo te zijn, want anders was het nu al wel gebeurd. Ik weet waar ik over praat als het op dit onderwerp aankomt. Maar je kan niet alles doen, echt niet. Het ligt niet meer binnen jou macht. En wanneer het écht gevaarlijk word, lijkt me een opname geen slecht idee. Dat brengt jullie ook rust. Het is niet JOU schuld als er iets gebeurd. Je kan je kind alleen maar liefde geven en hopen op het beste. Loslaten is echt heel moeilijk maar soms nodig.
En nog iets, ik weet verder niks van jullie situatie af. Maar het klinkt wel alsof de kinderen echt veel zorg vragen. Hier zijn ook echt hulpinstanties voor. Bijvoorbeeld begeleiders die thuis komen ter ondersteuning. Zou dat niet iets voor jullie zijn? ikzelf heb bijvoorbeeld begeleiding thuis van voorzet. Zij zijn gericht op autisme. De gemeente bepaald dan hoeveel uren noodzakelijk is en dan hoef je het zelf niet te betalen. Zoiets is er vast ook voor jullie!
En ik ga nu iets zeggen wat misschien naar overkomt, maar als je kind suïcidaal is dan kan je dat niet tegenhouden. Als iemand dat écht wil, dat gebeurd dat ook. En tot nu toe blijkt dat niet zo te zijn, want anders was het nu al wel gebeurd. Ik weet waar ik over praat als het op dit onderwerp aankomt. Maar je kan niet alles doen, echt niet. Het ligt niet meer binnen jou macht. En wanneer het écht gevaarlijk word, lijkt me een opname geen slecht idee. Dat brengt jullie ook rust. Het is niet JOU schuld als er iets gebeurd. Je kan je kind alleen maar liefde geven en hopen op het beste. Loslaten is echt heel moeilijk maar soms nodig.
En nog iets, ik weet verder niks van jullie situatie af. Maar het klinkt wel alsof de kinderen echt veel zorg vragen. Hier zijn ook echt hulpinstanties voor. Bijvoorbeeld begeleiders die thuis komen ter ondersteuning. Zou dat niet iets voor jullie zijn? ikzelf heb bijvoorbeeld begeleiding thuis van voorzet. Zij zijn gericht op autisme. De gemeente bepaald dan hoeveel uren noodzakelijk is en dan hoef je het zelf niet te betalen. Zoiets is er vast ook voor jullie!
woensdag 20 december 2017 om 13:05
tja, zoon van een vriendin van mij deed na enkele mislukte pogingen een geslaagdeZonnebloem1996 schreef: ↑20-12-2017 12:57
En ik ga nu iets zeggen wat misschien naar overkomt, maar als je kind suïcidaal is dan kan je dat niet tegenhouden. Als iemand dat écht wil, dat gebeurd dat ook. En tot nu toe blijkt dat niet zo te zijn, want anders was het nu al wel gebeurd.
Pas op wat je zegt
woensdag 20 december 2017 om 13:13
Wat een zware verantwoordelijkheid voor jou, en natuurlijk ook voor je man. Ik heb geen tips of oplossingen voor je maar wil je wel een virtuele knuffel geven:
Het lijkt me heel zwaar om je altijd verantwoordelijk te voelen. Heeft kind therapie?
woensdag 20 december 2017 om 13:19
Ik pas zeker op wat ik zeg. "Tot nu toe" betekend nog geen garantie voor de toekomst. Maar misschien moet je even kijken naar de essentie van mijn verhaal. Namelijk dat je niet meer kan dan doen je best en als het dan gebeurd is dat niet haar schuld. Iemand die het echt wil, laat zich niet zomaar tegenhouden.
Sterkte met het verlies voor jou en je vriendin. Ik herken het helaas. Het is onbeschrijfelijk naar.
woensdag 20 december 2017 om 13:20