Standje overleven

Man en ik zijn al heel lang samen, hebben twee kinderen. Beide een goede baan. Zover het leuke deel
Beide kinderen hebben een zorgvraag en die is behoorlijk intensief. Ik ben zeg maar 24 uur per dag bereikbaar. Man neemt ook een deel op zich maar ik ben voor het grootste deel aanspreekpunt. Daarnaast heeft man ook een verhaal. Ook hier moeten we beide mee leren omgaan.
Wat ik nu heel erg merk is dat ik onderuit ga. Ik ben van nature introvert en hoe moeilijker de situatie hoe meer ik me in mijzelf terugtrek. Daar heeft man het weer moeilijk mee. Ik heb het idee dat ik al een hele tijd aan het overleven ben i.p.v. aan het leven en ik kom er niet uit. Man zegt therapie maar naar mijn idee lost therapie mijn situatie thuis niet op. Die zijn niet diegene die 24 uur paraat moeten staan en daar heb ik het moeilijk mee. Ik mis een stuk ontspanning, een stuk voor mezelf een tijd dat niemand me stoort. Dat heb ik nooit. Zelfs als ik ga sporten ligt de telefoon naast me zodat ik bereikbaar ben. Als ik uitga met vriendinnen idem
I.p.v. naar elkaar toe groeien groeien we uit elkaar omdat we nu het gevoel hebben dat we elkaar niet begrijpen. Elkaars behoeften niet begrijpen. Ik wordt kriegelig als iemand aan me zit, zowel de kinderen als man maar gewoon omdat ik op een bepaald gebied totaal overprikkeld ben.
Ik weet eerlijk gezegd niet meer wat te doen, hoe de situatie om te draaien

Gisteren eerste gezamenlijke sessie. Ik zie hoe moeilijk het voor hem is. Van eerst het idee hebben dat hij alles goed deed naar nu het idee hebben dat je deel van het probleem bent. Ook verantwoordelijkheid moet nemen. Je niet meer de oplossing bij een ander kunt leggen. Wat ik wel merk is dat ik heel voorzichtig ben om te zeggen het komt nu wel goed. een deel van het probleem is dat man heel extravert is, verbaal heel sterk. Ik totaal niet. als iemand verbaal hard is tegen mij krimp ik in. Man zou eigenlijk iemand moeten hebben die hem af en toe eens even afremt. Eens zegt: he …. Wat je nu doet kan niet.
Ik weet niet of ik die persoon kan zijn. Ik ben zo gewoon niet. ik ben te lief. Ik ben dus bang dat ik vanzelf weer in de situatie terecht kom waar we jaren in gezeten hebben en dat ik dan bang blijf voor zijn reacties en me dus blijf terugtrekken. Van de andere kant is man bang dat hij ook niet volledig kan veranderen.