t is me teveel

Hallo allemaal. Even een ander account ivm herkenbaarheid. Ik heb behoorlijk wat problemen dankzij anderen waar ik geen invloed op heb. Hier even zo kort geschetst... heb een man en 3 kinderen. (Oudste is biologisch niet van hem) toen ik zwanger was van mn 2e kwam man bij me met zn problemen. Een hele hoop schulden waar hij niet meer uit kwam. Daarin heb ik al veel mensen geholpen (mijn beroep) dus ik ben hem ook gaan helpen. Op zich allemaal geregeld en geen problemen mee. Maar hij is nogal materialistisch en egoïstisch ingesteld als het om geld gaat. Als we extra over hebben denk ik aan de praktische dingen die nog gehaald of gerepareerd moeten worden en anders een leuke dag met de kindjes weg... hij daarin tegen heeft een hele wensenlijst wat hij nog allemaal nodig heeft voor zijn hobby. (En dat is duur... zet ik hier niet meer ivm herkenbaarheid.)
daarnaast is het zo dat ik net een half jaar uit een burn-out met depressie ben, en op dit moment met een hernia loop. Ik heb hier het gevoel een huissloof te zijn. Het is allemaal maar voor iedereen vanzelfsprekend dat ik voor iedereen klaar sta constant door. En er is niemand die mij ook maar iets even uit handen neemt, in ieder geval niet vanzelf. Ik moet het of 100 keer vragen (dit is niet overdreven ) of er ruzie om gaan maken. Laatst ben ik een weekend ik staking gegaan.. dit hielp dus NIET.
ik moet dan misschien wel benoemen dat hij een geweldige vader is, en veel dingen wel uit zichzelf doet... alleen zijn het dus dingen die eigenlijk totaal geen prioriteit hebben. Ik heb al meerdere gesprekken gevoerd en elke keer word beterschap belooft.

Dan is er nog mijn nichtje waar ik altijd heel close mee was. Toen mijn oudste was geboren paste ze weleens op. Mijn oudste mag zijn biologische vader niet meer zien van jeugdzorg (drugs en nog veel meer) toen ik mijn man leerde kennen, koos mijn nichtje ineens de kant van de bio en hebben ze valse meldingen bij jeugdzorg gedaan, en mij zo de grond in getrapt en zwart gemaakt dat ik in een diepe depressie ben beland. Zij kwam vorige week na 4 jaar tijd ineens weer met een berichtje waarin ze haar verontschuldiging aan bied en dat ze het nooit zo bedoeld heeft, maar dat ze het gevoel had dat ik haar kind van haar af nam? En ze was ervoor in therapie geweest... ook hiermee weet ik echt niet wat ik ermee moet dus roep maar... ik zit hier vast, en ik weet niet welke kant ik uit moet.

Dank jullie voor jullie reacties (net even rustig allemaal doorgelezen.)

Om een paar antwoorden te geven:
- zoals het er nu voor staat kan ik binnen een half jaar ook weer aan het werk, te beginnen met 3 ochtenden in de week.
- nee ik kom niet uit een standaard gezin (moeder overleed toen ik 10 was) daarna heel snel al zelfstandig geworden.
- ik vind het nogal grof hoe er gepraat word over de keuzes vanwege mn oudste. (Bio is zwaar psychisch niet in orde, heeft 2 jaar mooi weer gespeeld en zijn ware aard pas met de zwangerschap laten zien, en geloof me, zelfs de meest ervaren specialist zou erin zijn getrapt , geen rode vlaggen, niks!
-wat mijn man betreft, ja dit topic ging om de financiën inderdaad, maar verder niks op hem aan te merken, super papa voor alle 3! Heeft er voor me gestaan tijdens de burn-out en depressie. En dat ik daar in ben beland is door alles wat wat ik mee heb gemaakt vanaf mijn moeders overlijden. Dat van mijn nichtje was de druppel waardoor het me teveel was allemaal.
-ik ben zeker wel zelfredzaam en zelfstandig, maar heb inderdaad het "redderssyndroom" zoals dat ergens in de reacties werd genoemd... ik heb op de een of andere manier de drang om altijd maar iedereen te helpen en heb dat ook altijd gedaan, ik heb er nooit wat voor terug gehoeven, het gaf me voldoening. Sinds de burn-out /depressie heb ik daarin een behoorlijke stap terug gedaan en ben het alleen nog selectief gaan toepassen bij mensen waarvan ik weet dat die er ook voor mij staan indien nodig.


Wat mijn nichtje betreft. Ik heb inmiddels gezegd dat het voor mij niet meer hoeft. Het is te laat en er is teveel gebeurt... als ik haar weer toe zou laten zal ik me altijd afvragen welke beweegreden ze heeft. Dat wil ik niet. En ik wil niet iemand in de buurt van mijn kinderen die een van hen als haar kind heeft gezien vanuit jaloezie... want wie zegt dat het verleden zich in de toekomst niet zal gaan herhalen.


Met mijn man heb ik gisteren avond een gesprek gehad. En ik blijf alle financiering doen. Hij kan gewoon zien waar het allemaal heen gaat, en we gaan nu bieden een wensenlijst maken met wat we willen, en om de beurt sparen voor iets op de wensen lijst. En hij heeft inderdaad gezegd dat ik duidelijker moet zijn als ik wat van hem verwacht. Dus dan gaan we dat maar proberen.