(Te) Kritisch over uiterlijk

Ik vind het niet raar dat je er leuk uit wilt zien voor je partner. Ik zou er eerlijk gezegd ook wel moeite mee hebben als mijn partner opeens 20 kilo zwaarder zou worden. Maar 4 / 5 kilo? Daar zou ik dan weer geen moeite mee hebben. En het ouder worden gaat vanzelf, ik vind een man van 60 nu ook niet aantrekkelijk (de meeste dan), maar als ik zelf 60 ben is dat beeld meegeschoven en vind ik ze dan wel aantrekkelijk. Net als dat toen ik 18 was, ik 40 echt stokoud, en dus niet aantrekkelijk vond.



Tuurlijk vind mijn man mij altijd mooi, maar uiteraard heb ik kleding die hij leuker vindt (mooier vindt staan) dan anderen. Soms ben ik het met hem eens, soms vind ik dat hij geen smaak heeft



Maar ik zou er wel moeite mee hebben als mijn partner zou verwachten dat ik er áltijd mooi en opgetut bij zou lopen, dus nooit in joggingbroek, slobbertrui enz.



En als mijn man gaat zeuren en mokken als ik een kilo aankom (sorry TO, dat schrijf je toch echt zelf) zou ik héél snel met hem klaar zijn.

Natuurlijk is het belangrijk dat je een beetje moeite voor elkaar doet om er leuk en verzorgd uit te blijven zien. En dat je niet denkt "Zo, de buit is binnen, nu hoef ik geen moeite meer voor mijn uiterlijk te doen."



Maar tussen die houding en wat jou vriend van jou verwacht zit een heel groot gebied hoor!

Het belangrijkste is denk ik dat jij je onzeker gaat voelen door zijn gedrag. Zelfs al ben je van jezelf wat onzeker (en dat is bijna iedereen), dan nog zou dat niet de uitkomst moeten zijn. Daar wringt het.



Voor mijn man ben ik altijd de allermooiste en dat zegt hij ook geregeld. Zelfs vlak na mijn bevalling vond hij me de mooiste vrouw op de aarde, terwijl ik me toen enorm onzeker voelde. Dat herft mij enorm geholpen.



Daarentegen heb ik een ex gehad die regelmatig moest vertellen hoe mooi hij andere vrouwen vond. Daar werd ik ontzettend onzeker van. Mijn man vertelt het ook wanneer hij een andere vrouw mooi vindt, maar ik ben altijd mooier

quote:lisa077 schreef op 09 oktober 2012 @ 07:41:

Arinha, ik heb ook zo'n vader en vind het echt niet helemaal normaal. Je bent toch niet toevallig mijn schoonzus



Ik vind mijn vader echt te ver gaan, zowel naar mijn moeder toe, als ook naar mijn schoonzus toe. Mijn broer is net zo erg en ik zie aan de gezichten van mijn moeder en schoonzus dat het ze kwetst. Beiden zijn ze ook nogal control-freaks, vandaar dat ik je vraag hoe het met andere minder leuke karaktereigenschappen zit. Bemoeit hij zich op meer fronten met je?



Vreselijk, dat soort opmerkingen, zeker als mannen het doen. Dat kunnen toch nooit leuke mannen zijn? Het is wel degelijk een vorm van vernedering, vind ik - ze denken dat vrouwen allemaal geobsedeerd zijn door hun gewicht, en dús zetten ze daar de botte bijl in. (Terwijl ze zelf met een pens van hier tot Tokio aan het bier zitten).



Maar serieus: mijn man is ook te dik. Vind ik dat leuk? Nee. Hoe pak ik het probleem aan? Goede vraag. Ik vind dat ik er geen botte opmerkingen over kan maken, dat is liefdeloos, en ik weet ook waardoor het komt: stress, te hard werken (en daardoor teveel drinken). Dat is allemaal begrijpelijk, en eerlijk gezegd hou ik niet minder van hem omdat hij te dik is. Maar ik geef toe dat ik soms wel met een scheef oog naar andere mannen van zijn leeftijd kijk en denk: 'Hm. Hoe komt die buik zo plat?'



Uiteindelijk heb ik gekozen voor de 'voorbeeld'-methode. Ik ben zelf door de weeks gestopt met drinken, en fanatiek gaan sporten. Het resultaat was dat ik na een paar maanden heel strak in mijn vel zat, terwijl hij op hetzelfde gewicht bleef. Hij merkte dat ik vaak complimenten kreeg, en dat heeft hem blijkbaar getriggerd, want inmiddels drinkt hij stukken minder en sport hij fanatiek met me mee. Ik moet er wel bij zeggen dat ik dit niet allemaal uit naastenliefde heb gedaan; ik wilde zelf graag fit worden en had ook zin om er tijd in te stoppen.



Wat de vriend van TO betreft, ik denk dat hij dit gedrag thuis heeft aangeleerd (van zijn seksistische vader, blijkbaar) en zoiets is moeilijk te veranderen. Misschien kun je een keer tegen hem zeggen dat het wijvenopmerkingen zijn, want dat zijn het - een echte man houdt zich daar echt niet mee bezig, die weet als het goed is niet eens wat een calorie is.

quote:aninha schreef op 09 oktober 2012 @ 01:20:

Even voor de duidelijkheid:

Hij vernedert mij niet of zo, zegt nooit lompe dingen als "wat ben je dik" oid. En het is ook niet zo dat hij er dagelijks over begint, het zijn meer de momenten waarop ik er zelf naar vraag of op het punt sta een bak chocoladeijs uit de vriezer te trekken. Het lijkt mij, dat je dit eigenlijk zelf veroorzaakt.

Je vriend is veel te kritisch. Dit legt constant een hoge druk op je. Zelfs al sta je veel in de sportschool en ben je constant aan de lijn. Bij het ouder worden gaat het er niet beter op worden. Bij de één gaat het wat sneller dan bij de ander. Maar iedereen komt aan de beurt. Helaas, maar waar. Je vriend ook trouwens. Dat moet hij dan toch ook accepteren.



Vraag jezelf af of je het leuk vind om dit constant voor hem vol te houden. En wat doet hij als het niet lukt om vol te houden?

Het voorspelt niet veel goeds voor de toekomst. Gaat hij je dan botox en/of facelifts aansmeren omdat je de 50 hebt bereikt en je ziet er niet meer uit als 30?

quote:aninha schreef op 09 oktober 2012 @ 01:20:

Haha, wow, dit verhaal is echt een eigen leven gaan leiden in de tijd dat ik even weg was zeg! Ik herken mijn vriend gelukkig niet terug in het monster dat jullie hier beschrijven.



Even voor de duidelijkheid:

Hij vernedert mij niet of zo, zegt nooit lompe dingen als "wat ben je dik" oid. En het is ook niet zo dat hij er dagelijks over begint, het zijn meer de momenten waarop ik er zelf naar vraag of op het punt sta een bak chocoladeijs uit de vriezer te trekken.



Tussen de regels door begrijp ik jullie reacties wel. Maar ik merk dat bijvoorbeeld zijn vader ook altijd een opmerking moet maken tegen zijn zusje als die een stuk taart eet of wat is aangekomen. Dat vind ik voor haar ook niet leuk, zij schijnt het niet zo'n punt te vinden, maar ik trek het mij aan. Van mijn eigen ouders kan ik dat ook niet hebben. Laat mij gewoon even lekker genieten van een toetje zonder dat daar een blik op volgt van "zou je dat nou wel doen?".



Vandaar ook mijn twijfel of het misschien toch meer vanuit mijn eigen onzekerheid komt en ik teveel naar bevestiging zit te vissen en dan niet te horen krijg wat ik wil horen. Misschien ben ik wel te streng voor mezelf en ben ik zelf te bang dat hij me niet meer wil als ik wat aankom en denk ik dat hij dat ook bedoelt als hij zegt: "hee, die broek zit wel errug strak"..



Hoe dan ook. Heb hem nog steeds niet gesproken. Ik meld me als er nieuwe ontwikkelingen zijn!Komt hij soms uit een familie die vindt dat alleen mannen mogen genieten van de lekkere dingen maar vrouwen niet want die moeten mooi zijn?

Jouw onzekerheid en zijn controle, egoistische gedrag is een fatale combinatie,



kies voor jezelf! vraag nooit meer zijn mening, en vertel hem dat je nooit meer zijn commentaar wilt horen.....dat gaat jullie vast niet lukken.....exit verhaal,... hopelijk op tijd. voor jou....