Relaties
alle pijlers
Teleurgesteld in vriendschappen
zaterdag 15 oktober 2011 om 19:39
Hallo,
Ik hoop dat jullie mij hiermee kunnen helpen want ik pieker me suf de laatste tijd...zucht.
Ik zit bijna alweer n jaar overspannen in de ziektewet. Prive heel wat tegenslagen gehad en in een korte tijd een aantal dierbare mensen verloren.
Langzaam maar zeker krijg ik weer wat meer vat op mn eigen leven en probeer er weer iets van te maken.
Toch voel ik mij nog erg alleen met veel dingen. Vriendinnen (2) waarvan ik dacht dat ze vriendinnen door dik en dun waren hebben het in mijn ogen laten afweten.
Ik weet dat je maar een handje vol echte vriendinnen hebt (als je geluk hebt) maar zo zag ik hun ook.
Nooit eens een belletje hoe t met mij gaat. Nooit langskomen om me ff een knuffel te geven of gewoon voor de gezelligheid.
Ze hebben wel tijd voor anderen, maar ben ik niet meer leuk genoeg? Doe ik er niet meer toe?
Altijd heb ik voor ze klaargestaan en geholpen in moeite tijden. Belde ze midden in de nacht huilend op, kwam ik er wel weer aanrijden om ze te troosten etc. Heb ze altijd bijgestaan in klote periodes in hun leven. Ik deed dat niet omdat ik iets terug verwachtte maar dat ze er nu niet voor mij zijn doet pijn.
Bah ik voel me soms zo'n zeikerd. Maar aan de andere kant denk ik ook, ik voel me nou eenmaal zo.
Wil het hier eigenlijk wel met ze over hebben maar hoe begin ik? Ik wil vanuit mn eigen gevoel spreken en geen verwijten maken maar zie er heel erg tegenop.
Iemand enig idee waar ik moet beginnen?
Heeft iemand dit ook meegemaakt?
Alvast heel erg bedankt!
Ik hoop dat jullie mij hiermee kunnen helpen want ik pieker me suf de laatste tijd...zucht.
Ik zit bijna alweer n jaar overspannen in de ziektewet. Prive heel wat tegenslagen gehad en in een korte tijd een aantal dierbare mensen verloren.
Langzaam maar zeker krijg ik weer wat meer vat op mn eigen leven en probeer er weer iets van te maken.
Toch voel ik mij nog erg alleen met veel dingen. Vriendinnen (2) waarvan ik dacht dat ze vriendinnen door dik en dun waren hebben het in mijn ogen laten afweten.
Ik weet dat je maar een handje vol echte vriendinnen hebt (als je geluk hebt) maar zo zag ik hun ook.
Nooit eens een belletje hoe t met mij gaat. Nooit langskomen om me ff een knuffel te geven of gewoon voor de gezelligheid.
Ze hebben wel tijd voor anderen, maar ben ik niet meer leuk genoeg? Doe ik er niet meer toe?
Altijd heb ik voor ze klaargestaan en geholpen in moeite tijden. Belde ze midden in de nacht huilend op, kwam ik er wel weer aanrijden om ze te troosten etc. Heb ze altijd bijgestaan in klote periodes in hun leven. Ik deed dat niet omdat ik iets terug verwachtte maar dat ze er nu niet voor mij zijn doet pijn.
Bah ik voel me soms zo'n zeikerd. Maar aan de andere kant denk ik ook, ik voel me nou eenmaal zo.
Wil het hier eigenlijk wel met ze over hebben maar hoe begin ik? Ik wil vanuit mn eigen gevoel spreken en geen verwijten maken maar zie er heel erg tegenop.
Iemand enig idee waar ik moet beginnen?
Heeft iemand dit ook meegemaakt?
Alvast heel erg bedankt!
zaterdag 15 oktober 2011 om 19:47
Vanesje, iedereen maakt wel eens een periode van eenzaamheid mee.
Het is triest dat jij je nu niet gehoord voelt terwijl je voor jouw gevoel altijd veel gegeven hebt.
Wees eens duidelijk naar de vriendinnen wat je verlangt.
Daarbij zou het goed kunnen zijn om psychische hulp te zoeken om de reden van overspannenheid precies te achterhalen (het is een disbalans die vaak met patronen uit het verleden te maken hebben).
Daarnaast zou ik je als tip willen geven om een hobby/bezigheid te zoeken waarbij je anderen mensen ontmoet en weer een stukje van jezelf ontdekt buiten de bestaande mensen om.
Je bent niet alleen.
Kies de zonzijde
Het is triest dat jij je nu niet gehoord voelt terwijl je voor jouw gevoel altijd veel gegeven hebt.
Wees eens duidelijk naar de vriendinnen wat je verlangt.
Daarbij zou het goed kunnen zijn om psychische hulp te zoeken om de reden van overspannenheid precies te achterhalen (het is een disbalans die vaak met patronen uit het verleden te maken hebben).
Daarnaast zou ik je als tip willen geven om een hobby/bezigheid te zoeken waarbij je anderen mensen ontmoet en weer een stukje van jezelf ontdekt buiten de bestaande mensen om.
Je bent niet alleen.
Kies de zonzijde
zaterdag 15 oktober 2011 om 19:48
quote:vanesje schreef op 15 oktober 2011 @ 19:39:
Nooit eens een belletje hoe t met mij gaat. Nooit langskomen om me ff een knuffel te geven of gewoon voor de gezelligheid.
Nóóit? als in 'vanaf het moment dat je je ziek hebt gemeld heb je ze niet meer gesproken of gezien'?
Of in de beginperiode wel, maar op een gegeven moment verwaterde het? Dat kan, omdat zij bijv. dingen doen die jij niet (meer) doet omdat je overspannen bent. Dan is de gemeenschappelijke deler weg, zijn er niet veel gespreksonderwerpen meer (want jouw wereld is beperkt). Of ging het te veel over jouw overspannenheid, dat je te veel vertelde wat niét goed ging en werden de gesprekken snel negatief?
Nooit eens een belletje hoe t met mij gaat. Nooit langskomen om me ff een knuffel te geven of gewoon voor de gezelligheid.
Nóóit? als in 'vanaf het moment dat je je ziek hebt gemeld heb je ze niet meer gesproken of gezien'?
Of in de beginperiode wel, maar op een gegeven moment verwaterde het? Dat kan, omdat zij bijv. dingen doen die jij niet (meer) doet omdat je overspannen bent. Dan is de gemeenschappelijke deler weg, zijn er niet veel gespreksonderwerpen meer (want jouw wereld is beperkt). Of ging het te veel over jouw overspannenheid, dat je te veel vertelde wat niét goed ging en werden de gesprekken snel negatief?
Ik heb geen wespentaille, ik heb een bijenrompje
zaterdag 15 oktober 2011 om 19:48
Ik herken je verhaal. Zat dan wel niet in de ziektewet maar ben vorig jaar verhuisd. Op zich niks bijzonder in hetzelfde dorp namelijk, maar het viel me op dat niemand spontaan langs kwam om te kijken. Daarnaast kreeg ik steeds vaker het gevoel dat ik iniatief nam voor een afspraak. Ik heb toen voor genomen even geen iniatief te nemen, wat resulteerde in een aardig uitgedunde vriendengroep. Ik heb er vrede mee. Mijn gevoel zegt dat een ieder bepaalde keuzes maakt in het leven en bij de keuze die je maakt neem je soms afstand van vrienden. Maar ik geloof dat de vrienden die meegaan in je leven je echte vrienden zijn. En je ook weer nieuwe zult ontmoeten
zaterdag 15 oktober 2011 om 19:49
Ja je bent nu even niet leuk genoeg, want je hebt tegenslagen gehad en dus ben je niet op je best en niet iedereen kan daar helaas goed mee om gaan.
Dat is enorm rot voor je, maar helaas zijn er ook veel mensen met mooi weer-vriendschappen of ze hebben het niet in huis om hier goed mee om te gaan en daar kunnen ze dan verder ook niets aan doen.
Je kunt dit aankaarten, maar ik verwacht er eerlijk gezegd niet veel van.
Dat is enorm rot voor je, maar helaas zijn er ook veel mensen met mooi weer-vriendschappen of ze hebben het niet in huis om hier goed mee om te gaan en daar kunnen ze dan verder ook niets aan doen.
Je kunt dit aankaarten, maar ik verwacht er eerlijk gezegd niet veel van.
zaterdag 15 oktober 2011 om 19:55
Je kan er gewoon over beginnen. Zeker als je vanuit jezelf de vraag stelt.
Weet je wel heel zeker dat die vriendinnen op dat moment echt tijd en energie voor andere dingen hadden? Onze beste vriend was overspannen toen ik net zwanger was. Ik had ontzettend last van zogeheten ochtendmisselijkheid. Dat duurde bij mij de hele dag. Gebruikte er medicijnen voor, viel kilo's af en kon op het laatst niet meer werken. Ik kon alleen nog maar in bed liggen. Mijn man werkte toen nog fulltime en ging 2 avonden per week naar school. We hadden toen niet veel tijd voor deze vriend. Bovendien had hij aan ons en al onze vrienden gevraagd om even geen contact op te nemen. Achteraf (toen hij nog steeds overspannen was) kregen we het verwijt dat we bijna niets lieten horen en dat we niet langs zijn geweest toen hij opgenomen was. Hij had totaal geen idee van waar wij in die tijd mee bezig waren geweest.
Ik wil helemaal niet zeggen dat dit in jouw situatie zo is hoor! Maar ben je er zeker van dat je vriendinnen zelf niet ook ergens mee zaten?
Ander ding om rekening mee te houden: een vriendin van mij heeft een burn out. Ze kreeg wel eens een smsje, een kaartje of een belletje van iemand. Paar maanden later kreeg ze een herseninfarct. De telefoon stond roodgloeiend, boeketten bloemen werden om de dag bezorgd, pakketjes met verwendingetjes, een enorme kaart van haar werk, bezoekjes van iedereen etc. etc. etc. Mensen hebben vaak meer "begrip" voor iets lichamelijks dan iets geestelijks.
Weet je wel heel zeker dat die vriendinnen op dat moment echt tijd en energie voor andere dingen hadden? Onze beste vriend was overspannen toen ik net zwanger was. Ik had ontzettend last van zogeheten ochtendmisselijkheid. Dat duurde bij mij de hele dag. Gebruikte er medicijnen voor, viel kilo's af en kon op het laatst niet meer werken. Ik kon alleen nog maar in bed liggen. Mijn man werkte toen nog fulltime en ging 2 avonden per week naar school. We hadden toen niet veel tijd voor deze vriend. Bovendien had hij aan ons en al onze vrienden gevraagd om even geen contact op te nemen. Achteraf (toen hij nog steeds overspannen was) kregen we het verwijt dat we bijna niets lieten horen en dat we niet langs zijn geweest toen hij opgenomen was. Hij had totaal geen idee van waar wij in die tijd mee bezig waren geweest.
Ik wil helemaal niet zeggen dat dit in jouw situatie zo is hoor! Maar ben je er zeker van dat je vriendinnen zelf niet ook ergens mee zaten?
Ander ding om rekening mee te houden: een vriendin van mij heeft een burn out. Ze kreeg wel eens een smsje, een kaartje of een belletje van iemand. Paar maanden later kreeg ze een herseninfarct. De telefoon stond roodgloeiend, boeketten bloemen werden om de dag bezorgd, pakketjes met verwendingetjes, een enorme kaart van haar werk, bezoekjes van iedereen etc. etc. etc. Mensen hebben vaak meer "begrip" voor iets lichamelijks dan iets geestelijks.
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:01
quote:vanesje schreef op 15 oktober 2011 @ 19:39:Nooit eens een belletje hoe t met mij gaat. Nooit langskomen om me ff een knuffel te geven of gewoon voor de gezelligheid.
[...]
Altijd heb ik voor ze klaargestaan en geholpen in moeite tijden. Belde ze midden in de nacht huilend op, kwam ik er wel weer aanrijden om ze te troosten etc. Heb ze altijd bijgestaan in klote periodes in hun leven. Ik deed dat niet omdat ik iets terug verwachtte maar dat ze er nu niet voor mij zijn doet pijn.
Het lot van vriendelijke en sympathieke mensen zoals jij is dat je een hoop egoïsten gaat tegenkomen die dankbaar gebruik maken van wat je allemaal te bieden hebt maar die niet thuis geven als je zelf een keer hulp nodig hebt.
Heb daar ook geen oplossing voor. Misschien moet je je (en ik mijn) antenne verbeteren om te voelen of mensen de moeite van het investeren waard zijn. Want het is niet slecht of wat dan ook om dat wat je geeft (respect, geduld, aandacht, liefde) ook terug te verwachten.
[...]
Altijd heb ik voor ze klaargestaan en geholpen in moeite tijden. Belde ze midden in de nacht huilend op, kwam ik er wel weer aanrijden om ze te troosten etc. Heb ze altijd bijgestaan in klote periodes in hun leven. Ik deed dat niet omdat ik iets terug verwachtte maar dat ze er nu niet voor mij zijn doet pijn.
Het lot van vriendelijke en sympathieke mensen zoals jij is dat je een hoop egoïsten gaat tegenkomen die dankbaar gebruik maken van wat je allemaal te bieden hebt maar die niet thuis geven als je zelf een keer hulp nodig hebt.
Heb daar ook geen oplossing voor. Misschien moet je je (en ik mijn) antenne verbeteren om te voelen of mensen de moeite van het investeren waard zijn. Want het is niet slecht of wat dan ook om dat wat je geeft (respect, geduld, aandacht, liefde) ook terug te verwachten.
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:05
Heel herkenbaar hier ook zoiets .. Als zij huilen sta ik er onmiddelijk of als ze huilend me opbellen maar omgekeerd!
Ik heb dit aangekaart met men '"vriendin" maar heb er niet echt meer voor terug gekregen..
Zoals iris het beschrijft "mooi weer" vriendschappen ja ..als het in hun kar past dan ben je goed.
In ieder geval zoals hier al eerder gezegt probeer wat leuke dingen te plannen of een hobby dat helpt echt ..je opsluiten ofzo heeft echt geen zin want dan loop je er toch maar over te piekeren.
Succes,hopelijk knap je snel op
Ik heb dit aangekaart met men '"vriendin" maar heb er niet echt meer voor terug gekregen..
Zoals iris het beschrijft "mooi weer" vriendschappen ja ..als het in hun kar past dan ben je goed.
In ieder geval zoals hier al eerder gezegt probeer wat leuke dingen te plannen of een hobby dat helpt echt ..je opsluiten ofzo heeft echt geen zin want dan loop je er toch maar over te piekeren.
Succes,hopelijk knap je snel op
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:07
Wauw wat veel reacties al...heeeeel erg bedankt!
@Campari
Ik loop al n tijdje bij een psycholoog. Die helpt mij met het verwerken van dingen. Met hem heb ik het ook over de vriendschapen. Hij zegt: vriendschappen moet je zien als n soort contract. Je gaat beide akkoord met iets en daar teken je voor. Maar nu jij steun nodig hebt ipv de ander te steunen kan het zijn dat anderen denken...ja maar daar heb ik niet voor getekend. Nou ja zoiet zei hij hihi
Ene kant kan ik daar wel wat in vinden.
Ik wil ook meer leuke dingen gaan doen. Mn wereldje weer wat groter maken. Ben daar duk mee bezig. Maar met die 2 vriendinnen heb ik veel meegemaakt en kan dat niet zo naast me neerleggen.
@pimpelmees
Heb dat ook eens gedaan bij n vriendschap. Gewoon niets meer laten horen en aangezien zij ook niet belde is het idd doodgebloed. Alleen zijn deze vriendschappen me toch dierbaarder dan ik dacht....
@himalya
Bedoelde meer...moet 9 vd 10 x van mijn kant komen
Ik heb mijn dingen wel met hun besproken maar daar hadden we t bijna nooit over. Veelal over hun problemen.
@ Lisette
Daar heb je helemaal gelijk in. Sommige vrienden komen en gaan maar van hun dacht ik echt dat t blijvers waren
@ Iris
Ik vind mezelf anders weer steeds leuker worden haha
Ik zag die vriendschappen nooit als mooi weer vriendschappen. Iedereen heeft wel casual vrienden maar van hun had ik niet verwacht dat toen ik echt hulp nodig had ze er niet waren....of voor mijn gevoel te weinig.
@Campari
Ik loop al n tijdje bij een psycholoog. Die helpt mij met het verwerken van dingen. Met hem heb ik het ook over de vriendschapen. Hij zegt: vriendschappen moet je zien als n soort contract. Je gaat beide akkoord met iets en daar teken je voor. Maar nu jij steun nodig hebt ipv de ander te steunen kan het zijn dat anderen denken...ja maar daar heb ik niet voor getekend. Nou ja zoiet zei hij hihi
Ene kant kan ik daar wel wat in vinden.
Ik wil ook meer leuke dingen gaan doen. Mn wereldje weer wat groter maken. Ben daar duk mee bezig. Maar met die 2 vriendinnen heb ik veel meegemaakt en kan dat niet zo naast me neerleggen.
@pimpelmees
Heb dat ook eens gedaan bij n vriendschap. Gewoon niets meer laten horen en aangezien zij ook niet belde is het idd doodgebloed. Alleen zijn deze vriendschappen me toch dierbaarder dan ik dacht....
@himalya
Bedoelde meer...moet 9 vd 10 x van mijn kant komen
Ik heb mijn dingen wel met hun besproken maar daar hadden we t bijna nooit over. Veelal over hun problemen.
@ Lisette
Daar heb je helemaal gelijk in. Sommige vrienden komen en gaan maar van hun dacht ik echt dat t blijvers waren
@ Iris
Ik vind mezelf anders weer steeds leuker worden haha
Ik zag die vriendschappen nooit als mooi weer vriendschappen. Iedereen heeft wel casual vrienden maar van hun had ik niet verwacht dat toen ik echt hulp nodig had ze er niet waren....of voor mijn gevoel te weinig.
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:13
quote:vanesje schreef op 15 oktober 2011 @ 20:07:
Maar met die 2 vriendinnen heb ik veel meegemaakt en kan dat niet zo naast me neerleggen.
Dat moet je nu precies wel doen, het naast je neer leggen. Kijk maar wat ervan komt. Maar het niet beëindigen.
Kies je eigen weg en zij voegen wel weer bij je als het echte vrienden blijken te zijn, zo niet; dan vindt je anderen.
De tijd leert.
Maar met die 2 vriendinnen heb ik veel meegemaakt en kan dat niet zo naast me neerleggen.
Dat moet je nu precies wel doen, het naast je neer leggen. Kijk maar wat ervan komt. Maar het niet beëindigen.
Kies je eigen weg en zij voegen wel weer bij je als het echte vrienden blijken te zijn, zo niet; dan vindt je anderen.
De tijd leert.
zaterdag 15 oktober 2011 om 20:26
Wat een tutten. Ik heb dit ook vaak meegemaakt. Uiteindelijk kiest de mens toch altijd voor zichzelf. Ik zou het gewoon direct op de man afvragen waarom ze wel tijd hebben voor anderen maar niet de moeite namen voor jou. Vaak zullen ze toch niet de waarheid zeggen. Ik zou het contact daarna verbreken en zorgen dat ik me zelf weer lekker in mijn vel ga voelen door te sporten en leuke dingen te doen. Vaak ontmoet je dan weer andere mensen, met wie het misschien wel beter klikt.
veel sterkte.
veel sterkte.
zaterdag 15 oktober 2011 om 21:32
Een goede tip:
GEEN ENERGIE MEER AAN BESTEDEN!!!!!!!!!!!
Maak zelf precíes hetzelfde mee. Nu al 9 mnd thuis ( ziektewet ) en heb vanaf dag 1 hélemaal niks meer gehoord. Wél was ik goed genoeg om er voor hen te zijn in moeilijke tijden.
Ben er helemaal klaar mee en heb nu ook al 8 maanden NIKS meer van me laten horen. Zijn ze nou helemaal gek geworden????? Ik ga écht niet als een schoothondje lopen bedelen om aandacht. Dan maar niet.
Onthou:
In het leven is er maar 1 iemand die je écht kunt vertrouwen, en dat ben je zélf. ( en dat is vaak al moeilijk genoeg)
Sterkte!
GEEN ENERGIE MEER AAN BESTEDEN!!!!!!!!!!!
Maak zelf precíes hetzelfde mee. Nu al 9 mnd thuis ( ziektewet ) en heb vanaf dag 1 hélemaal niks meer gehoord. Wél was ik goed genoeg om er voor hen te zijn in moeilijke tijden.
Ben er helemaal klaar mee en heb nu ook al 8 maanden NIKS meer van me laten horen. Zijn ze nou helemaal gek geworden????? Ik ga écht niet als een schoothondje lopen bedelen om aandacht. Dan maar niet.
Onthou:
In het leven is er maar 1 iemand die je écht kunt vertrouwen, en dat ben je zélf. ( en dat is vaak al moeilijk genoeg)
Sterkte!
zaterdag 15 oktober 2011 om 21:39
Het is denk ik wel goed om even te kijken of jij het zo ervaart of dat het feitelijk ook zo is dat ze weinig contact met je opnemen. Juist omdat je in zo'n moeilijke fase zit, kan het lijken alsof ze je (teveel) alleen laten staan.
Je zegt dat het initiatief 9 van de 10 keer van jou af moet komen.
Heb je behoefte aan meer contact dan ervoor, en kan het zijn dat je daarom ook vaker initiatief neemt?
Hoe was het voor je burnout, was jij toen ook de initiatiefnemer of liep het toen gelijk op?
En zoals iemand hier al schreef; hebben zij redenen om minder tijd/aandacht te hebben?
Zijn er verder omstandigheden veranderd waardoor het contact minder/anders is geworden?
(Ik vraag dit trouwens vooral omdat ik het zonde zou vinden als jij je rot gaat voelen over 2 vriendschappen waar objectief gesproken niet zoveel mee 'mis' is. Maar dus niet om jouw gevoel te bagatelliseren! )
Je zegt dat het initiatief 9 van de 10 keer van jou af moet komen.
Heb je behoefte aan meer contact dan ervoor, en kan het zijn dat je daarom ook vaker initiatief neemt?
Hoe was het voor je burnout, was jij toen ook de initiatiefnemer of liep het toen gelijk op?
En zoals iemand hier al schreef; hebben zij redenen om minder tijd/aandacht te hebben?
Zijn er verder omstandigheden veranderd waardoor het contact minder/anders is geworden?
(Ik vraag dit trouwens vooral omdat ik het zonde zou vinden als jij je rot gaat voelen over 2 vriendschappen waar objectief gesproken niet zoveel mee 'mis' is. Maar dus niet om jouw gevoel te bagatelliseren! )
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:39
Ik herken het ook wel. Ik heb geleerd dat vriendschap geven en nemen is, op een rare weegschaal. Soms geef je de ene meer, dan neem je weer meer bij de ander. Soms sta je raar te kijken omdat je iemand helpt, terwijl je die persoon niet eens zo belangrijk vindt. Soms zit jij in nood en komt de hulp uit een hoek die je nooit had verwacht. Zo blijft jouw weegschaal in evenwicht.
Het laat zich niet afwegen als in, dit doe ik voor jou, dus jij doet dat voor mij. Richt je op de mensen die er wel zijn, die trekken je weegschaal recht.
Ik herken het ook met een vriendin waar altijd wat mee is. Als er eens iets met mij is, heeft zij het ook gehad, erger vaak ook nog. Het gevoel dat ik krijg is dat ik bij haar nooit iets mag hebben. Zij heeft daar blijkbaar niet voor getekend..
Gevolg is wel dat ik tegenwoordig ga afwegen, kan ik haar (geklaag) erbij hebben. In mijn leven gebeurd ook veel, hoewel ik altijd positief ben ingesteld. Toch wil ik niet de hele tijd dat mijn energie op gaat aan haar. Hoe lief ik haar ook vind...
Het laat zich niet afwegen als in, dit doe ik voor jou, dus jij doet dat voor mij. Richt je op de mensen die er wel zijn, die trekken je weegschaal recht.
Ik herken het ook met een vriendin waar altijd wat mee is. Als er eens iets met mij is, heeft zij het ook gehad, erger vaak ook nog. Het gevoel dat ik krijg is dat ik bij haar nooit iets mag hebben. Zij heeft daar blijkbaar niet voor getekend..
Gevolg is wel dat ik tegenwoordig ga afwegen, kan ik haar (geklaag) erbij hebben. In mijn leven gebeurd ook veel, hoewel ik altijd positief ben ingesteld. Toch wil ik niet de hele tijd dat mijn energie op gaat aan haar. Hoe lief ik haar ook vind...
zaterdag 15 oktober 2011 om 22:57
Vanesje,
Ik ben een poos geleden erg ziek geweest. Dit was lichamelijk. Mijn twee beste vriendinnen hadden op dat moment ook veel te verstouwen in hun leven. Zij konden er niet zijn voor mij. Ik kon er niet zijn voor hen. We hadden geen ruimte voor elkaar, geen kracht om de problemen van de ander er ook bij te hebben.
Zou er ook zoiets aan de hand kunnen zijn met jou en je vriendinnen?
Ook zocht ik in die periode juist de vrienden die wat verder weg stonden op, omdat die tenminste niet zo ontzettend met mij meeleefden. Ik kon in die periode het verdriet van dierbare personen niet goed dragen.
Mensen kunnen heel tegenstrijdig reageren op moeilijke omstandigheden. Ik had van te voren nooit gedacht dat ik zo ging reageren. Maar het was wel zo.
Bij mij hielp het om het open te leggen en het erover te hebben. Het zijn nog steeds mijn beste vriendinnen. En we hebben nu wel weer ruimte voor elkaar. Ook voor de nare dingen.
Ik ben een poos geleden erg ziek geweest. Dit was lichamelijk. Mijn twee beste vriendinnen hadden op dat moment ook veel te verstouwen in hun leven. Zij konden er niet zijn voor mij. Ik kon er niet zijn voor hen. We hadden geen ruimte voor elkaar, geen kracht om de problemen van de ander er ook bij te hebben.
Zou er ook zoiets aan de hand kunnen zijn met jou en je vriendinnen?
Ook zocht ik in die periode juist de vrienden die wat verder weg stonden op, omdat die tenminste niet zo ontzettend met mij meeleefden. Ik kon in die periode het verdriet van dierbare personen niet goed dragen.
Mensen kunnen heel tegenstrijdig reageren op moeilijke omstandigheden. Ik had van te voren nooit gedacht dat ik zo ging reageren. Maar het was wel zo.
Bij mij hielp het om het open te leggen en het erover te hebben. Het zijn nog steeds mijn beste vriendinnen. En we hebben nu wel weer ruimte voor elkaar. Ook voor de nare dingen.
zondag 16 oktober 2011 om 15:21
quote:vanesje schreef op 15 oktober 2011 @ 20:07:
Wauw wat veel reacties al...heeeeel erg bedankt!
@pimpelmees
Heb dat ook eens gedaan bij n vriendschap. Gewoon niets meer laten horen en aangezien zij ook niet belde is het idd doodgebloed. Alleen zijn deze vriendschappen me toch dierbaarder dan ik dacht....
Deze vriendschap is JOUW dus dierbaar... maar haar dus niet... Wil je er nog steeds energie in steken dan?
Wauw wat veel reacties al...heeeeel erg bedankt!
@pimpelmees
Heb dat ook eens gedaan bij n vriendschap. Gewoon niets meer laten horen en aangezien zij ook niet belde is het idd doodgebloed. Alleen zijn deze vriendschappen me toch dierbaarder dan ik dacht....
Deze vriendschap is JOUW dus dierbaar... maar haar dus niet... Wil je er nog steeds energie in steken dan?
zondag 16 oktober 2011 om 17:19
Herkenbaar!
Heb hetzelfde meegemaakt. Na mijn ongeluk, wat aanzienlijk veel tijd nodig heeft gehad om te herstellen (zo´n 1,5 jaar) hebben ook een paar vriendinnen het af laten weten.
Na lange tijd (meer dan een half jaar!) gaven ze aan wel af te willen spreken maar precies op de tijden dat ik naar de revalidatie toe moest.
Ik werkte toen ook al weer hele dagen (waar ik heel veel energie voor nodig had om dat te bereiken en uiteindelijk vol te houden) en op mijn vrije dag had ik de afspraken met de revalidatie, de fysio en het ziekenhuis. Waren ze boos dat ik dat niet kon verzetten...want juist die ene dag kwam het hen goed uit, in het weekend hadden ze geen tijd want waren ze druk met van alles en nog wat.
Bij een van hen was het al langere tijd zo dat al het initiatief van mij uit moest komen, daar hadden we het voor mijn ongeluk al eens uitgebreid over gehad en zij gaf toen aan dat ze het zo druk had met haar gezin en het heel erg vond dat ze mij zo verwaarloosde. Ok, uitgesproken want ik had dan ook weer begrip voor haar situatie maar dan daarna bleef dit zo. Dan houdt het op een gegeven moment echt op.
Toen ik zelfs op mijn verjaardag niets van haar hoorde was het voor mij klaar en probeer ik het te accepteren dat deze vriendschap over is.....heel jammer want we kenden elkaar al bijna ons hele leven, ik ben getuige geweest op haar huwelijk........maar ergens houdt het gewoon op.
Terwijl ik altijd voor ze klaar had gestaan en er altijd voor hen was als ze het moeilijk hadden........op kwam passen als ze moeilijk zaten met de kids en dat heb ik altijd met liefde gedaan maar op een moment dat ik het zelf heel zwaar had na mijn ongeluk kunnen ze de moeite niet nemen om een keer langs te komen, ja na een half jaar en dan nog wanneer het hen uitkomt. Nee dat gaat mij te ver.
Helaas leer je op zulke momenten je echte vrienden kennen...dat zijn er niet zo veel, maar degenen die ik nu heb daarvan weet ik zeker dat het echte vrienden zijn!
Heb hetzelfde meegemaakt. Na mijn ongeluk, wat aanzienlijk veel tijd nodig heeft gehad om te herstellen (zo´n 1,5 jaar) hebben ook een paar vriendinnen het af laten weten.
Na lange tijd (meer dan een half jaar!) gaven ze aan wel af te willen spreken maar precies op de tijden dat ik naar de revalidatie toe moest.
Ik werkte toen ook al weer hele dagen (waar ik heel veel energie voor nodig had om dat te bereiken en uiteindelijk vol te houden) en op mijn vrije dag had ik de afspraken met de revalidatie, de fysio en het ziekenhuis. Waren ze boos dat ik dat niet kon verzetten...want juist die ene dag kwam het hen goed uit, in het weekend hadden ze geen tijd want waren ze druk met van alles en nog wat.
Bij een van hen was het al langere tijd zo dat al het initiatief van mij uit moest komen, daar hadden we het voor mijn ongeluk al eens uitgebreid over gehad en zij gaf toen aan dat ze het zo druk had met haar gezin en het heel erg vond dat ze mij zo verwaarloosde. Ok, uitgesproken want ik had dan ook weer begrip voor haar situatie maar dan daarna bleef dit zo. Dan houdt het op een gegeven moment echt op.
Toen ik zelfs op mijn verjaardag niets van haar hoorde was het voor mij klaar en probeer ik het te accepteren dat deze vriendschap over is.....heel jammer want we kenden elkaar al bijna ons hele leven, ik ben getuige geweest op haar huwelijk........maar ergens houdt het gewoon op.
Terwijl ik altijd voor ze klaar had gestaan en er altijd voor hen was als ze het moeilijk hadden........op kwam passen als ze moeilijk zaten met de kids en dat heb ik altijd met liefde gedaan maar op een moment dat ik het zelf heel zwaar had na mijn ongeluk kunnen ze de moeite niet nemen om een keer langs te komen, ja na een half jaar en dan nog wanneer het hen uitkomt. Nee dat gaat mij te ver.
Helaas leer je op zulke momenten je echte vrienden kennen...dat zijn er niet zo veel, maar degenen die ik nu heb daarvan weet ik zeker dat het echte vrienden zijn!