tips om ex beter te kunnen loslaten

Begin dit jaar had ik een kortdurige relatie met een vrouw. Nog voor we samen waren wist ik in m’n binnenste dat met deze persoon een relatie aangaan verre van een gemakkelijke opdracht zou zijn: wonen op meer dan een uur rijden, alletwee kinderen en ook toch wel flink andere karakters, en misschien vooral: een andere manier van naar het leven kijken… Best fundamenteel. Maar kijk, we konden best wel goed met elkaar opschieten, delen een heleboel interesses, zelfde gevoel voor humor, en: de chemie deed haar ding en was blijkbaar niet te houden. Een tweetal maand geleden werd er (op initiatief van haar) een streep onder getrokken, niet geheel onverwachts. Er speelden een aantal dingen mee, en in begin leek ik er wel vrij snel vrede mee te leren nemen, vooral omdat ik zelf regelmatig twijfelde of dit nu wel dé vrouw voor lange tijd/voor de rest van m’n leven zou zijn, en dat is toch een teken aan de wand.

We besloten vriendschappelijk verder te gaan, we horen elkaar meermaals per week, iets waar ik best wel erg tevreden mee ben. Ik heb deze persoon graag, en omgekeerd is dat ook zo, maar misschien niet als liefdespartner. Ik zou ze (mocht ik kunnen kiezen) niet terug als partner willen, ik voel te sterk dat dit niet zou werken. En toch, de laatste weken valt het me (steeds meer) op dat er ergens wat begint te knagen, ik mis ‘iets’, moeilijk te beschrijven, is het het gevoel van ‘alweer een mislukte relatie’? Ik heb heel even inkijk mogen nemen in haar gezin, om vervolgens terug te moeten lossen? Is het de onzekerheid van wat er gaat gebeuren wanneer ze vroeg of laat een nieuwe partner zal ontmoeten? Welke gevoelens zal dat teweeg brengen? Op dit ogenblik zou het me pijn doen… Of wat als dat bij bij gebeurt? Ik weet het niet. Iets in me maakt me een stukje angstig, misschien bang om haar over x tijd een tweede keer te verliezen. Ik heb deze persoon graag, veel meer als vriend dan als partner, en toch maakt het me wat onzeker misschien. Heel hard beseffen dat we niet als partner voor elkaar gemaakt zijn, en het er toch flink lastig mee hebben.

Ik zou heel graag dit kunnen loslaten, wil dit absoluut, maar het lukt me moeilijk, steeds moeilijker… Helaas. Ik weel heel graag ‘de keuze’ maken om vooruit te kijken (wat me op termijn andermaal wel zal lukken), ik wil ze ook niet loslaten in totaliteit, zou het doodzonde vinden om haar volledig te moeten achterlaten (en omgekeerd). Constructieve tips over hoe hier beter mee te kunnen omgaan, graag.