Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
dinsdag 20 september 2011 om 09:01
@Sneeuwvlokje, goed zo meid. Ik had het net al gezien in je eigen topic. Good for you!
Voelt het niet beter dat jij nu zelf een beslissing hebt genomen?
Nu is het jouw besluit en kan je daar ook achter staan.
Sterkte ermee, ik vind het heel sterk van je hoor.
Uithuilen en weer doorgaan, ik hoop dat je in de toekomst een man treft die jou wel waard is!
Dikke voor jou
Voelt het niet beter dat jij nu zelf een beslissing hebt genomen?
Nu is het jouw besluit en kan je daar ook achter staan.
Sterkte ermee, ik vind het heel sterk van je hoor.
Uithuilen en weer doorgaan, ik hoop dat je in de toekomst een man treft die jou wel waard is!
Dikke voor jou
dinsdag 20 september 2011 om 09:10
dinsdag 20 september 2011 om 11:56
@ allemaal,
ik heb deze topic eens "even" doorgelezen, en idd tis erg klote voor Allalone. En heel mooi dat ze zoveel steun krijgt van jullie.
Ik twijfel er dan ook aan om mijn visie hier neer te zetten, maar doe het toch maar......Volgens mij ben ik de 2 man die reageert.
Ik ben dus de man, de "andere kant", en de andere kant denkt idd anders.
Hoe kan het toch dat zoveel mannen hun vrouw in de steek laten, mijn ervaring was overigens precies andersom, zij heeft mij verlaten, niet omdat ze een ander had. Maar omdat zij het niet meer aankon, met een man leven die haar de waarheid vertlede.
Wordt het niet eens tijd om de kern van dit probleem eens te onderzoeken? Wordt het niet eens tijd om eens te proberen te denken zoals een man denkt? Ik weet zeker, dat als mijn ex zich een beetje in mijn gedachten wereld had verplaatst, dat we nu nog bij elkaar waren. In mijn topic ,van maart geloof ik, heb ik geschreven dat mijn ex en ik op een gegeven moment zijn begonnen met praten, écht praten. Dit voelde zo verdomd goed, toen dachten we beiden, nu kunnen we de hele wereld aan en worden 200 jaar met elkaar. Te kunnen zeggen wat je denkt en voelt, onder het motto, geen taboes en geheimen meer voor elkaar, het was zo'n opluchting! Uren hebben we gepraat, heerlijk! Ik was er van overtuigd, nu zit het écht goed! Maar naarmate de tijd verstreek, des te minder werd er weer gepraat en ook des te minder werd ook weer bespreekbaar, helaas, helaas helaas. Ik heb heel sterk het gevoel dat "zij" wel mocht praten en dat ik daar begrip en respect voor kon opbrengen,maar andersom helaas niet. Wanneer ik mijn gedachten bloot legde, kreeg ik er een hevig jaloerse vrouw met de nodige ruzies er voor terug.
Ook werden er te vaak oude koeien uit de sloot gehaald.
Wat wil een man in zijn leven? Natuurlijk een mooie vrouw, en dat mooie heeft in 1e instantie natuurlijk met uiterlijk te maken, maar na vrij korte tijd komt ook de man er wel achter dat schoonheid van binnenuit komt en geen make-up nodig heeft.
Ook ben ik ervan overtuigd dat een man niet is geboren om monogaam te zijn, met deze mening spreek ik uit wat ik voel! Alleen ik! Maar de maatschappij ziet dit anders en als je als man van meerdere vrouwen houdt, dan pas je niet meer in het plaatje, althans voor de meesten onder ons niet.
Uit onderzoeken blijkt wel dat ik weet niet hoeveel % vreemd gaat of naar de hoeren of anders zijn/haar (ja, ook de vrouwen) gerief vindt. Het is niet voor niets zo dat er een mega grote keuze is wat betreft sex, je kunt het zo gek niet bedenken, of je kunt het linken aan sex, som te bizar voor woorden waar enkele mensen hun gerief uit willen halen. Daar is ook een mega grote afname van, daar hoeven we toch niet omheen te draaien? Maar helaas gebeurt dit wel, waarom eigenlijk?
Maar goed, even terug komend op mijn persoonlijke situatie. Ik ben dus verlaten, heb nog steeds geen uitleg gekregen waarom precies, al kan ik het wel raden. Maar heb dit nog niet van haar gehoord. Maar dit heeft alles te maken met alcohol én het niet kunnen praten (volgens haar kan ik dus niet praten).
Dit zie ik dus totaal anders en andersom. Maar daar komen we niet meer uit. Ik zeg niet dat wat zij wil horen, daar ligt volgens mij het probleem.
En het gekke is ook, dat ik me eigenlijk helemaal niet rot voel, nu zij me heeft verlaten, integendeel! Ik heb haar destijds trouw beloofd, heb dit ook gedaan, ben niet vreemd gegaan, heb wel gevoelens voor andere vrouwen, maar heb altijd van haar gehouden. Omdat ze ook heel veel "goede kanten " heeft.
Maar goed, ze is weg, en blijft weg, de kogel is door de kerk en ik moet eerlijk toegeven, als zij niet was opgestapt, was onze relatie vroeg of laat ook kapot gegaan. Of er had weer een fase moeten komen waarin we weer écht met elkaar konden praten.
Deze laatste zin maalt me eigenlijk bij veel van jullie berichten door het hoofd, ik geloof niet dat jullie in de gaten hebben dat je een man kunt houden en gelukkig kunt maken/houden, door écht met hem te praten. Elkaar proberen te begrijpen en te respecteren. In mijn ogen is dit het hele eier eten. De basis van elke relatie. Kunnen zeggen wat je denkt, ook al denkt de andere hier heel anders over. Kun je niet zeggen wat je denkt (geldt natuurlijk voor zowel man als vrouw!), dan wordt het een geheimpje, natuurlijk is er niks mis met een geheimpje, maar als die geheimpjes steeds groten en groter worden, dan is er wel iets mis! Ik heb geprobeerd al de reacties te lezen, aandachtig, was een hele klus, en elke keer weer het zelfde verhaal, zo in 1 keer zegt manlief, ik heb een ander. Wat is dat toch? Waarom een ander terwijl al járen een relatie bestaat waarin lief en leed gedeeld wordt(denken we dan, maar ik denk dat hier het probleem zit) Ik denk het juist niet kunnen delen van essentiële zaken met je partner, maakt een andere partner zo aantrekkelijk, die heeft niks te verliezen, alleen maar te winnen, kan dus eigenlijk ook niks verkeerd zeggen en stuk maken, want er is (in verhouding dan) nog niks wat stuk kan gaan. Dat, juist dat, maakt die ander ineens zo aantrekkelijk.
Als ik eens eerlijk mag vragen aan jullie, hoeveel van jullie praten écht. Hiermee bedoel ik dat je gewoon, net als je het over het weer hebt, kunt zeggen, goh manlief, nu kom ik al een tijdje bij de bakker en daar werkt sinds kort toch zo'n lekker ding en hij is zo aardig, vooral tegen mij. Hij weet precies wat ik elke keer bestel en krijg knipoogjes van hem, vaak kletsen we nog een beetje na over van alles en nog wat, als het niet te druk is tenminste. Kwam hem laatst ook nog tegen in de stad, hebben we wat zitten kletsen, was heerlijk, gewoon kletsen, over van alles en nog wat, de middag vloog om! Hij begrijpt me zo goed! Maar nu voel ik meer voor hem! en wat nu?
Ik ben gelukkig getrouwd, dat weet hij ook en respecteert hij ook, maar toch, tis wel een hele leuke gozer! En hij wordt steeds leuker! We hebben elkaars 06 nummer ook al en sturen elkaar lieve, brave smsjes. Maar dit kan ik toch niet maken denk je dan, ik ben toch getrouwd?
Dit is zomaar een voorbeeldje uit alle dag, kan van alles zijn, collega etc., maar hoeveel mensen (mannen én vrouwen) overkomt dit niet? En juist deze contacten zijn zo waardevol als het thuis even wat stroefjes verloopt, want die gozer van de bakker, die begrijpt alles.
Op zo'n moment ontbreekt er thuis dus wel iets, het toch niet kwijt kunnen. Zou het niet prachtig zijn als manlief , jij en die gozer van de bakker af en toe een gezellig dagje met elkaar doorbrengen? Ik zou dit geweldig vinden! Met zijn drieën kunnen praten over het weer, werk, broodjes en relaties? En wie weet is er meer als alleen praten, ik wil ze de kost niet geven die graag met de gozer van de bakker ietsje meer zouden willen, hartstikke spannend toch? Waarom monogaam gedrag vertonen als je gevoelens het tegendeel vertellen? Omdat onze maatschaooij zo in elkaar zit?
En, nu praat ik voor mezelf, hier is manlief ook wel voor te porren, zowel met mannen als met vrouwen. Maar realiteit is dat deze situaties meestal niet verteld worden, althans niet geheel, en wordt het een geheimpje, doodzonde!
Zo, een heel verhaal, moraal van het verhaal, voor diegenen die het nog niet doorhebben of niet willen doorhebben: Praat met elkaar, écht met elkaar, onder het motto, niets, maar dan ook niets is te gek om er een geheim van te maken. Op deze manier weten we allemaal wat er aan de hand is. Natuurlijk kan het zijn dat je je in je partner vergist hebt. Dit is zelfs heel logisch, naar mijn mening doet iedereen in het begin zijn/haar uiterste best en laat zijn/haar goede kanten zien om maar indruk te maken op de tegenpartij. Is de "buit" eenmaal binnen, dan zie ik toch regelmatig dat niet alleen maar de beste kanten naar boven komen, maar ook de mindere/slechte kanten. Naarmate de tijd verstrijk leer je je partner dan ook pas echt kennen (ook niet altijd, er zijn er ook velen die heel goed toneel kunnen spelen)
Zo, geen idee of ik een bijdrage heb geleverd aan de pijn en het verdriet van de mensen hier die achter gelaten zijn door de partner, maar misschien werp ik wel een nieuw licht op deze discussie. Het waarom deze vrouwen zijn achtergelaten en of het voorkomen had kunnen worden, ik denk zelf in de meeste gevallen wel.
Ik wilde vragen of de vrouwen hier dit verhaal eens aan hun man willen laten lezen en hun reactie te vragen, en hier te plaatsen.Ik ben hier zeer benieuwd naar. Maar ik ben bang dat er hier velen tussen zitten die hier posten zonder dat manlief er ook maar een beetje sjoege van heeft wat mevrouw hier eigenlijk allemaal bepraat. Dan zijn we weer bij de kern van mijn bijdrage.
Ik laat het eerst maar hierbij, tis al lang genoeg en uit ervaring weet ik dat bij te lange reacties de interesse vervaagd.
Groetjes en medeleven van Nepasx
ik heb deze topic eens "even" doorgelezen, en idd tis erg klote voor Allalone. En heel mooi dat ze zoveel steun krijgt van jullie.
Ik twijfel er dan ook aan om mijn visie hier neer te zetten, maar doe het toch maar......Volgens mij ben ik de 2 man die reageert.
Ik ben dus de man, de "andere kant", en de andere kant denkt idd anders.
Hoe kan het toch dat zoveel mannen hun vrouw in de steek laten, mijn ervaring was overigens precies andersom, zij heeft mij verlaten, niet omdat ze een ander had. Maar omdat zij het niet meer aankon, met een man leven die haar de waarheid vertlede.
Wordt het niet eens tijd om de kern van dit probleem eens te onderzoeken? Wordt het niet eens tijd om eens te proberen te denken zoals een man denkt? Ik weet zeker, dat als mijn ex zich een beetje in mijn gedachten wereld had verplaatst, dat we nu nog bij elkaar waren. In mijn topic ,van maart geloof ik, heb ik geschreven dat mijn ex en ik op een gegeven moment zijn begonnen met praten, écht praten. Dit voelde zo verdomd goed, toen dachten we beiden, nu kunnen we de hele wereld aan en worden 200 jaar met elkaar. Te kunnen zeggen wat je denkt en voelt, onder het motto, geen taboes en geheimen meer voor elkaar, het was zo'n opluchting! Uren hebben we gepraat, heerlijk! Ik was er van overtuigd, nu zit het écht goed! Maar naarmate de tijd verstreek, des te minder werd er weer gepraat en ook des te minder werd ook weer bespreekbaar, helaas, helaas helaas. Ik heb heel sterk het gevoel dat "zij" wel mocht praten en dat ik daar begrip en respect voor kon opbrengen,maar andersom helaas niet. Wanneer ik mijn gedachten bloot legde, kreeg ik er een hevig jaloerse vrouw met de nodige ruzies er voor terug.
Ook werden er te vaak oude koeien uit de sloot gehaald.
Wat wil een man in zijn leven? Natuurlijk een mooie vrouw, en dat mooie heeft in 1e instantie natuurlijk met uiterlijk te maken, maar na vrij korte tijd komt ook de man er wel achter dat schoonheid van binnenuit komt en geen make-up nodig heeft.
Ook ben ik ervan overtuigd dat een man niet is geboren om monogaam te zijn, met deze mening spreek ik uit wat ik voel! Alleen ik! Maar de maatschappij ziet dit anders en als je als man van meerdere vrouwen houdt, dan pas je niet meer in het plaatje, althans voor de meesten onder ons niet.
Uit onderzoeken blijkt wel dat ik weet niet hoeveel % vreemd gaat of naar de hoeren of anders zijn/haar (ja, ook de vrouwen) gerief vindt. Het is niet voor niets zo dat er een mega grote keuze is wat betreft sex, je kunt het zo gek niet bedenken, of je kunt het linken aan sex, som te bizar voor woorden waar enkele mensen hun gerief uit willen halen. Daar is ook een mega grote afname van, daar hoeven we toch niet omheen te draaien? Maar helaas gebeurt dit wel, waarom eigenlijk?
Maar goed, even terug komend op mijn persoonlijke situatie. Ik ben dus verlaten, heb nog steeds geen uitleg gekregen waarom precies, al kan ik het wel raden. Maar heb dit nog niet van haar gehoord. Maar dit heeft alles te maken met alcohol én het niet kunnen praten (volgens haar kan ik dus niet praten).
Dit zie ik dus totaal anders en andersom. Maar daar komen we niet meer uit. Ik zeg niet dat wat zij wil horen, daar ligt volgens mij het probleem.
En het gekke is ook, dat ik me eigenlijk helemaal niet rot voel, nu zij me heeft verlaten, integendeel! Ik heb haar destijds trouw beloofd, heb dit ook gedaan, ben niet vreemd gegaan, heb wel gevoelens voor andere vrouwen, maar heb altijd van haar gehouden. Omdat ze ook heel veel "goede kanten " heeft.
Maar goed, ze is weg, en blijft weg, de kogel is door de kerk en ik moet eerlijk toegeven, als zij niet was opgestapt, was onze relatie vroeg of laat ook kapot gegaan. Of er had weer een fase moeten komen waarin we weer écht met elkaar konden praten.
Deze laatste zin maalt me eigenlijk bij veel van jullie berichten door het hoofd, ik geloof niet dat jullie in de gaten hebben dat je een man kunt houden en gelukkig kunt maken/houden, door écht met hem te praten. Elkaar proberen te begrijpen en te respecteren. In mijn ogen is dit het hele eier eten. De basis van elke relatie. Kunnen zeggen wat je denkt, ook al denkt de andere hier heel anders over. Kun je niet zeggen wat je denkt (geldt natuurlijk voor zowel man als vrouw!), dan wordt het een geheimpje, natuurlijk is er niks mis met een geheimpje, maar als die geheimpjes steeds groten en groter worden, dan is er wel iets mis! Ik heb geprobeerd al de reacties te lezen, aandachtig, was een hele klus, en elke keer weer het zelfde verhaal, zo in 1 keer zegt manlief, ik heb een ander. Wat is dat toch? Waarom een ander terwijl al járen een relatie bestaat waarin lief en leed gedeeld wordt(denken we dan, maar ik denk dat hier het probleem zit) Ik denk het juist niet kunnen delen van essentiële zaken met je partner, maakt een andere partner zo aantrekkelijk, die heeft niks te verliezen, alleen maar te winnen, kan dus eigenlijk ook niks verkeerd zeggen en stuk maken, want er is (in verhouding dan) nog niks wat stuk kan gaan. Dat, juist dat, maakt die ander ineens zo aantrekkelijk.
Als ik eens eerlijk mag vragen aan jullie, hoeveel van jullie praten écht. Hiermee bedoel ik dat je gewoon, net als je het over het weer hebt, kunt zeggen, goh manlief, nu kom ik al een tijdje bij de bakker en daar werkt sinds kort toch zo'n lekker ding en hij is zo aardig, vooral tegen mij. Hij weet precies wat ik elke keer bestel en krijg knipoogjes van hem, vaak kletsen we nog een beetje na over van alles en nog wat, als het niet te druk is tenminste. Kwam hem laatst ook nog tegen in de stad, hebben we wat zitten kletsen, was heerlijk, gewoon kletsen, over van alles en nog wat, de middag vloog om! Hij begrijpt me zo goed! Maar nu voel ik meer voor hem! en wat nu?
Ik ben gelukkig getrouwd, dat weet hij ook en respecteert hij ook, maar toch, tis wel een hele leuke gozer! En hij wordt steeds leuker! We hebben elkaars 06 nummer ook al en sturen elkaar lieve, brave smsjes. Maar dit kan ik toch niet maken denk je dan, ik ben toch getrouwd?
Dit is zomaar een voorbeeldje uit alle dag, kan van alles zijn, collega etc., maar hoeveel mensen (mannen én vrouwen) overkomt dit niet? En juist deze contacten zijn zo waardevol als het thuis even wat stroefjes verloopt, want die gozer van de bakker, die begrijpt alles.
Op zo'n moment ontbreekt er thuis dus wel iets, het toch niet kwijt kunnen. Zou het niet prachtig zijn als manlief , jij en die gozer van de bakker af en toe een gezellig dagje met elkaar doorbrengen? Ik zou dit geweldig vinden! Met zijn drieën kunnen praten over het weer, werk, broodjes en relaties? En wie weet is er meer als alleen praten, ik wil ze de kost niet geven die graag met de gozer van de bakker ietsje meer zouden willen, hartstikke spannend toch? Waarom monogaam gedrag vertonen als je gevoelens het tegendeel vertellen? Omdat onze maatschaooij zo in elkaar zit?
En, nu praat ik voor mezelf, hier is manlief ook wel voor te porren, zowel met mannen als met vrouwen. Maar realiteit is dat deze situaties meestal niet verteld worden, althans niet geheel, en wordt het een geheimpje, doodzonde!
Zo, een heel verhaal, moraal van het verhaal, voor diegenen die het nog niet doorhebben of niet willen doorhebben: Praat met elkaar, écht met elkaar, onder het motto, niets, maar dan ook niets is te gek om er een geheim van te maken. Op deze manier weten we allemaal wat er aan de hand is. Natuurlijk kan het zijn dat je je in je partner vergist hebt. Dit is zelfs heel logisch, naar mijn mening doet iedereen in het begin zijn/haar uiterste best en laat zijn/haar goede kanten zien om maar indruk te maken op de tegenpartij. Is de "buit" eenmaal binnen, dan zie ik toch regelmatig dat niet alleen maar de beste kanten naar boven komen, maar ook de mindere/slechte kanten. Naarmate de tijd verstrijk leer je je partner dan ook pas echt kennen (ook niet altijd, er zijn er ook velen die heel goed toneel kunnen spelen)
Zo, geen idee of ik een bijdrage heb geleverd aan de pijn en het verdriet van de mensen hier die achter gelaten zijn door de partner, maar misschien werp ik wel een nieuw licht op deze discussie. Het waarom deze vrouwen zijn achtergelaten en of het voorkomen had kunnen worden, ik denk zelf in de meeste gevallen wel.
Ik wilde vragen of de vrouwen hier dit verhaal eens aan hun man willen laten lezen en hun reactie te vragen, en hier te plaatsen.Ik ben hier zeer benieuwd naar. Maar ik ben bang dat er hier velen tussen zitten die hier posten zonder dat manlief er ook maar een beetje sjoege van heeft wat mevrouw hier eigenlijk allemaal bepraat. Dan zijn we weer bij de kern van mijn bijdrage.
Ik laat het eerst maar hierbij, tis al lang genoeg en uit ervaring weet ik dat bij te lange reacties de interesse vervaagd.
Groetjes en medeleven van Nepasx
dinsdag 20 september 2011 om 12:20
Beste Nepasx,
Aardig lang verhaal van je, maar ik begrijp je vraag. En ik kan je zeggen dat wij thuis veel praten en ook over echt diepliggende gevoelens en hoe het zover heeft kunnen komen. En tijdens dat soort openhartige gesprekken voelt het heel fijn en heb ik het gevoel echt op 1 lijn te zitten. Maar als je achteraf merkt en zelfs hoort dat hij niks met deze gesprekken doet en de hele situatie hetzelfde blijft, omdat meneer verliefd is en dus zijn gevoel volgt ipv z'n verstand. Dan kom je daar niet verder mee. En alles wat ik tegen andere mensen zeg over de situatie en hier schrijf, dat heb ik ook allemaal met hem bepraat en gezegd.
Aardig lang verhaal van je, maar ik begrijp je vraag. En ik kan je zeggen dat wij thuis veel praten en ook over echt diepliggende gevoelens en hoe het zover heeft kunnen komen. En tijdens dat soort openhartige gesprekken voelt het heel fijn en heb ik het gevoel echt op 1 lijn te zitten. Maar als je achteraf merkt en zelfs hoort dat hij niks met deze gesprekken doet en de hele situatie hetzelfde blijft, omdat meneer verliefd is en dus zijn gevoel volgt ipv z'n verstand. Dan kom je daar niet verder mee. En alles wat ik tegen andere mensen zeg over de situatie en hier schrijf, dat heb ik ook allemaal met hem bepraat en gezegd.
dinsdag 20 september 2011 om 12:26
Jee Allalone ik wens je alle sterkte met de komende operatie...lastig zoveel dingen tegelijk. Net als wat de rest zegt, ik hoop dat je wel hulp kunt/wil vragen aan bekenden... ik ken dat geen hulp willen. Lastig doordat wanneer je eigenlijk wel hulp wilt, dan moet je er echt omvragen omdat je het normaal afwijst....
dinsdag 20 september 2011 om 12:37
Lieve Allalone, ik hoop dat je op tijd aan de bel trekt wanneer het echt niet meer gaat. Maak mij een beetje zorgen n.a.v. je laatste bericht. Ik herken namelijk wat je schrijft, en ondertussen probeer je je toch nog groot te houden; althans dat idee krijg ik al kan ik het mis hebben natuurlijk.
Echt hoor, als het nou gewoon niet gaat, wacht dan niet af en vraag die extra hulp aan bij je HA. Desnoods een kalmerend middel zodat je in ieder geval beter/langer kunt slapen. Misschien heb je het niet zo op medicijnen. Ook ik zag er tegenop om die hulp te vragen, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik o.a. die medicatie heb aangenomen. Ook ik sliep en at niet meer, en werkelijk niets boeide mij meer laat staan mijn eigen gezondheid.
Nadat ik eindelijk (het was behoorlijk aan de late kant, maar beter laat dan nooit) de stap had genomen zag ik in dat dat het juiste was om te doen. Eindelijk kon ik weer wat normaler slapen. Het wakker worden was de eerste maanden nog steeds een hel, maar ik voelde dat mijn lichaam langzaam aansterkte. En ging beetje bij beetje wat beter eten, mijzelf verzorgen etc. Ook geestelijk had het zn effect, ik kon mij weer beter concentreren, helder denken etc.
Ook ik stond er alleen voor. Waarom zou ik nog verder gaan met dit gevecht, dacht ik. Maar wat mij op den duur ook hielp destijds was dat ik mijzelf een heel klein beetje kon motiveren met: ik mag niet langzaam wegkwijnen want dat gun ik hem niet, en al die andere mensen niet die mij het liefst de afgrond in zien gaan. Ik gun het ze niet dat ik er als een zombie bij blijf lopen, dat hun ideeën over mij bevestigd worden en ik ze zie lachen in hun vuistje van "zie nou wel, het ligt aan haar want zij is gewoon gek, en ze ziet er niet uit, of whatever". Het gevoel van waardigheid, al kon ik het niet écht voelen, mijn trots bleek toch sterker dan ik ooit had gedacht.
Alles hangt met elkaar samen uiteraard; een zwak lichaam door geen/weinig slaap en voeding, verzwakt ook je geestelijk functioneren. Een lange weg hoor dat opkrabbelen, en steeds met vallen en opstaan maar het diepste punt is geweest. Dus echt, trek aan die bel als het niet gaat. Daar zijn die mensen voor!
Hele dikke knuffel weer, ook voor de andere toppers hier
Echt hoor, als het nou gewoon niet gaat, wacht dan niet af en vraag die extra hulp aan bij je HA. Desnoods een kalmerend middel zodat je in ieder geval beter/langer kunt slapen. Misschien heb je het niet zo op medicijnen. Ook ik zag er tegenop om die hulp te vragen, maar uiteindelijk ben ik blij dat ik o.a. die medicatie heb aangenomen. Ook ik sliep en at niet meer, en werkelijk niets boeide mij meer laat staan mijn eigen gezondheid.
Nadat ik eindelijk (het was behoorlijk aan de late kant, maar beter laat dan nooit) de stap had genomen zag ik in dat dat het juiste was om te doen. Eindelijk kon ik weer wat normaler slapen. Het wakker worden was de eerste maanden nog steeds een hel, maar ik voelde dat mijn lichaam langzaam aansterkte. En ging beetje bij beetje wat beter eten, mijzelf verzorgen etc. Ook geestelijk had het zn effect, ik kon mij weer beter concentreren, helder denken etc.
Ook ik stond er alleen voor. Waarom zou ik nog verder gaan met dit gevecht, dacht ik. Maar wat mij op den duur ook hielp destijds was dat ik mijzelf een heel klein beetje kon motiveren met: ik mag niet langzaam wegkwijnen want dat gun ik hem niet, en al die andere mensen niet die mij het liefst de afgrond in zien gaan. Ik gun het ze niet dat ik er als een zombie bij blijf lopen, dat hun ideeën over mij bevestigd worden en ik ze zie lachen in hun vuistje van "zie nou wel, het ligt aan haar want zij is gewoon gek, en ze ziet er niet uit, of whatever". Het gevoel van waardigheid, al kon ik het niet écht voelen, mijn trots bleek toch sterker dan ik ooit had gedacht.
Alles hangt met elkaar samen uiteraard; een zwak lichaam door geen/weinig slaap en voeding, verzwakt ook je geestelijk functioneren. Een lange weg hoor dat opkrabbelen, en steeds met vallen en opstaan maar het diepste punt is geweest. Dus echt, trek aan die bel als het niet gaat. Daar zijn die mensen voor!
Hele dikke knuffel weer, ook voor de andere toppers hier
dinsdag 20 september 2011 om 12:48
nepasx, wat jij wilt lijkt op polygamie, en dat is niet voor iedereen weggelegd. Zeker niet als je je relatie begint als monogaam paar. Ik kan me goed voorstellen, ondanks de goede gesprekken die je noemde, dat je ex-vrouw er niet mee om kon gaan: woorden in daden omzetten is toch wel een grote stap in zulke situaties.
Er zijn heel veel mensen die vreemdgaan om het vreemdgaan, spanning, sensatie, stiekem. Als het out in the open is, is de spanning er vaak al vanaf en is het toch minder leuk. Ik denk dat het daarom weinig openlijk gebeurd.
Daarnaast zijn veel mensen er toch te jaloers voor. Ze kunnen zelf prima met een ander seksen, maar als partner het doet dan breekt er iets van binnen. Mensen zijn egoïstisch ingesteld, er zijn maar weinig mensen die hun partner echt hun gang kunnen laten gaan op dat gebied.
En het is inderdaad een gevoelig onderwerp, vooral vanwege dat jaloerse en om het maatschappelijke. Ondanks onderzoeken en duidelijke percentages vreemdgangers duurt het heel lang voor cultureel en maatschappelijk die knop ook omgaat. Dat kan tientallen jaren duren, gewoon omdat niet iedereen hetzelfde is. Ik geloof dan ook dat zelfs als meervoudige huwelijken en relaties openlijk toegestaan en geaccepteerd zijn, er ook nog steeds veel monogame relaties bestaan. Net zoals in een monogame cultuur er ook polygamisten en vreemdgangers zijn.
Er zijn heel veel mensen die vreemdgaan om het vreemdgaan, spanning, sensatie, stiekem. Als het out in the open is, is de spanning er vaak al vanaf en is het toch minder leuk. Ik denk dat het daarom weinig openlijk gebeurd.
Daarnaast zijn veel mensen er toch te jaloers voor. Ze kunnen zelf prima met een ander seksen, maar als partner het doet dan breekt er iets van binnen. Mensen zijn egoïstisch ingesteld, er zijn maar weinig mensen die hun partner echt hun gang kunnen laten gaan op dat gebied.
En het is inderdaad een gevoelig onderwerp, vooral vanwege dat jaloerse en om het maatschappelijke. Ondanks onderzoeken en duidelijke percentages vreemdgangers duurt het heel lang voor cultureel en maatschappelijk die knop ook omgaat. Dat kan tientallen jaren duren, gewoon omdat niet iedereen hetzelfde is. Ik geloof dan ook dat zelfs als meervoudige huwelijken en relaties openlijk toegestaan en geaccepteerd zijn, er ook nog steeds veel monogame relaties bestaan. Net zoals in een monogame cultuur er ook polygamisten en vreemdgangers zijn.
dinsdag 20 september 2011 om 13:44
nepasx, tja het is inderdaad een lang verhaal. Mbt je vraag over praten: bij ons werd wel zeker gepraat maar liet mijn "meneer" duidelijk niet het achterste van zijn tong zien, dat kwam pas achteraf toen hij al vertrokken was. Ik vind je uitgangspunt nogal vervelend eigenlijk dat er 1.waarschijnlijk niet gesproken wordt en dat dat 2. dan wel aan "de dames" zal liggen en dat 3. mannen nou eenmaal niet monogaam kunnen/willen zijn. In mijn breuk is er voor zover ik weet geen sprake van een "ander" dus nogal generaliserend vind ik.
dinsdag 20 september 2011 om 13:46
dinsdag 20 september 2011 om 13:53
Gaia9,
zeker is dit een idee, ga ik wellicht ook doen, ook ik zit met veel problemen. Maar ik dacht het is misschien ook wel eens goed in bovenstaand topic om eens de andere kant van het verhaal te lezen en de mannen maar te veroordelen. Eens een nieuw licht ipv medeleven en begrip te laten schijnen. Want laten we eerlijk zijn, het is toch eigenlijk elke keer hetzelfde verhaal, dus waarom niet eens kijken waarom het elke keer zo loopt?
@Missfieldman, Polygami is letterlijk een groot woord, maar ik denk dat uit mijn verhaal blijkt dat veel, misschien wel de meeste mensen hier iets mee hebben. Maar het ook idd om te zetten valt voor de 1 moeilijker als voor de andere. Maar wat voor mij belangrijk is, dat het bespreekbaar zou moeten zijn.
@Sisselalova, dit is dan een moeilijke situatie, ik weet ook dat het erg lastig is om je helemaal bloot te geven, op dat moment ben je ook kwetsbaar natuurlijk. Jammer dat jouw man er toch "verkeerd" mee omgaat, echt jammer, want zoals ik begrijp van jou, was het een heerlijk gevoel om te kunnen delen wat je op je hart hebt.
Ik blijf dit volgen, groetjes Nepasx.
Ps. wat mij niet x maakt is oa. dat ik niet op een modellen lichaam val, geen grote borsten, maar kleintjes, het liefste niet symmetrisch, juist niet die perfectie. Verder leef ik in een arm land en handel met luxe/dure artikelen. Ik werk om te leven, leef niet om te werken, heb dan ook veel vrije tijd. Hoef niet elke keer net nieuwste model van alles te hebben, mij auto bv. is al 12 jaar oud en nog geen ¤ 1000 waard. Alhoewel ik in luxe handel, hoeft dit voor mij niet zo nodig, beetje tegenstrijdig misschien, maar zo kan ik wel mijn leven leiden zoals ik dit wil.
Wat ik wil, daar ga ik voor en wacht hiermee ook niet meer totdat de gelegenheid daar is, maar doe het nu! Hierbij loop ik risico's en ik ga ook wel eens op mijn bek hoor. Maar "vroeger " wachtte ik af en schoot niet, altijd mis dus, nu schiet ik gelijk en ook wel eens mis maar ook wel eens raak, en dat doet mij goed, heel goed!
zeker is dit een idee, ga ik wellicht ook doen, ook ik zit met veel problemen. Maar ik dacht het is misschien ook wel eens goed in bovenstaand topic om eens de andere kant van het verhaal te lezen en de mannen maar te veroordelen. Eens een nieuw licht ipv medeleven en begrip te laten schijnen. Want laten we eerlijk zijn, het is toch eigenlijk elke keer hetzelfde verhaal, dus waarom niet eens kijken waarom het elke keer zo loopt?
@Missfieldman, Polygami is letterlijk een groot woord, maar ik denk dat uit mijn verhaal blijkt dat veel, misschien wel de meeste mensen hier iets mee hebben. Maar het ook idd om te zetten valt voor de 1 moeilijker als voor de andere. Maar wat voor mij belangrijk is, dat het bespreekbaar zou moeten zijn.
@Sisselalova, dit is dan een moeilijke situatie, ik weet ook dat het erg lastig is om je helemaal bloot te geven, op dat moment ben je ook kwetsbaar natuurlijk. Jammer dat jouw man er toch "verkeerd" mee omgaat, echt jammer, want zoals ik begrijp van jou, was het een heerlijk gevoel om te kunnen delen wat je op je hart hebt.
Ik blijf dit volgen, groetjes Nepasx.
Ps. wat mij niet x maakt is oa. dat ik niet op een modellen lichaam val, geen grote borsten, maar kleintjes, het liefste niet symmetrisch, juist niet die perfectie. Verder leef ik in een arm land en handel met luxe/dure artikelen. Ik werk om te leven, leef niet om te werken, heb dan ook veel vrije tijd. Hoef niet elke keer net nieuwste model van alles te hebben, mij auto bv. is al 12 jaar oud en nog geen ¤ 1000 waard. Alhoewel ik in luxe handel, hoeft dit voor mij niet zo nodig, beetje tegenstrijdig misschien, maar zo kan ik wel mijn leven leiden zoals ik dit wil.
Wat ik wil, daar ga ik voor en wacht hiermee ook niet meer totdat de gelegenheid daar is, maar doe het nu! Hierbij loop ik risico's en ik ga ook wel eens op mijn bek hoor. Maar "vroeger " wachtte ik af en schoot niet, altijd mis dus, nu schiet ik gelijk en ook wel eens mis maar ook wel eens raak, en dat doet mij goed, heel goed!
dinsdag 20 september 2011 om 14:07
quote:sartan schreef op 20 september 2011 @ 13:44:
nepasx, tja het is inderdaad een lang verhaal. Mbt je vraag over praten: bij ons werd wel zeker gepraat maar liet mijn "meneer" duidelijk niet het achterste van zijn tong zien, dat kwam pas achteraf toen hij al vertrokken was. Ik vind je uitgangspunt nogal vervelend eigenlijk dat er 1.waarschijnlijk niet gesproken wordt en dat dat 2. dan wel aan "de dames" zal liggen en dat 3. mannen nou eenmaal niet monogaam kunnen/willen zijn. In mijn breuk is er voor zover ik weet geen sprake van een "ander" dus nogal generaliserend vind ik.
@sartan, Jouw meneer liet pas het achterste van zijn tong zien toen hij al weg was, dis is bij ons ook het geval om de eenvoudige reden dat het tijdens onze relatie helaas niet mogelijk was om geheel open te zijn, dit heb ik zekers wel geprobeerd te zijn, omdat het zo verhipte goed voelt!
2. Ik heb niet gezegd dat het wel aan de dames zou liggen, ik heb gezegd dat er gepraat moet worden, écht gepraat.
en punt 3. niet alleen mannen maar ook vrouwen fantaseren/verlangen naar meer....
In jouw breuk was er geen sprake van een ander, natuurlijk is dit heel goed mogelijk, hierin wilde ik ook niet generaliserend overkomen, als je mijn bericht goed hebt gelezen, heb ik dit ook willen vertellen.
En een hart onder de riem steken is natuurlijk prachtig en doet ook goed op dit moment, maar mijn reactie was vooral geschreven om de kern eens te bekijken.
Goed, voor vanmiddag hou ik er even mee op, kijk vanavond wel weer naar de ontwikkelingen. Groetjes nepasx
nepasx, tja het is inderdaad een lang verhaal. Mbt je vraag over praten: bij ons werd wel zeker gepraat maar liet mijn "meneer" duidelijk niet het achterste van zijn tong zien, dat kwam pas achteraf toen hij al vertrokken was. Ik vind je uitgangspunt nogal vervelend eigenlijk dat er 1.waarschijnlijk niet gesproken wordt en dat dat 2. dan wel aan "de dames" zal liggen en dat 3. mannen nou eenmaal niet monogaam kunnen/willen zijn. In mijn breuk is er voor zover ik weet geen sprake van een "ander" dus nogal generaliserend vind ik.
@sartan, Jouw meneer liet pas het achterste van zijn tong zien toen hij al weg was, dis is bij ons ook het geval om de eenvoudige reden dat het tijdens onze relatie helaas niet mogelijk was om geheel open te zijn, dit heb ik zekers wel geprobeerd te zijn, omdat het zo verhipte goed voelt!
2. Ik heb niet gezegd dat het wel aan de dames zou liggen, ik heb gezegd dat er gepraat moet worden, écht gepraat.
en punt 3. niet alleen mannen maar ook vrouwen fantaseren/verlangen naar meer....
In jouw breuk was er geen sprake van een ander, natuurlijk is dit heel goed mogelijk, hierin wilde ik ook niet generaliserend overkomen, als je mijn bericht goed hebt gelezen, heb ik dit ook willen vertellen.
En een hart onder de riem steken is natuurlijk prachtig en doet ook goed op dit moment, maar mijn reactie was vooral geschreven om de kern eens te bekijken.
Goed, voor vanmiddag hou ik er even mee op, kijk vanavond wel weer naar de ontwikkelingen. Groetjes nepasx
dinsdag 20 september 2011 om 14:11
quote:nepasx schreef op 20 september 2011 @ 14:07:
[...]
@sartan,<knip>
en punt 3. niet alleen mannen maar ook vrouwen fantaseren/verlangen naar meer....
Mag ik godddomme zelf uitmaken of ik naar meer fantaseer of verlang? Sodemieter op daar is helemaal geen sprake van> open nou je eigen topic ja. Hier gaat het niet over!!
Dames. Ik stop met schrijven in dit topic. Hier heb ik géén zin in.
[...]
@sartan,<knip>
en punt 3. niet alleen mannen maar ook vrouwen fantaseren/verlangen naar meer....
Mag ik godddomme zelf uitmaken of ik naar meer fantaseer of verlang? Sodemieter op daar is helemaal geen sprake van> open nou je eigen topic ja. Hier gaat het niet over!!
Dames. Ik stop met schrijven in dit topic. Hier heb ik géén zin in.
dinsdag 20 september 2011 om 14:15
dinsdag 20 september 2011 om 14:32
@sartan,
sorry dat ik je op je zenuwen werk, maar zoals Reiger100 al schrijft, 1 klik op het knopje rechtsbovenin en je bent mijn berichtjes kwijt.
Het is zekers niet mijn bedoeling om iemand op zijn/haar zenuwen te werken, excuus hiervoor,maar dan begrijp jij mij niet. Even goede/kwade vrienden, wat jij wilt.
sorry dat ik je op je zenuwen werk, maar zoals Reiger100 al schrijft, 1 klik op het knopje rechtsbovenin en je bent mijn berichtjes kwijt.
Het is zekers niet mijn bedoeling om iemand op zijn/haar zenuwen te werken, excuus hiervoor,maar dan begrijp jij mij niet. Even goede/kwade vrienden, wat jij wilt.
dinsdag 20 september 2011 om 15:41
Joh, Nepasx, je twijfelde of je jouw visie hier wel of niet neer moest zetten.
Je had je wat mij betreft de moeite kunnen besparen hoor.
Ik weet dat je een eigen topic hebt, wat mij betreft ga je daar je ellenlange hersenspinsels opschrijven, hier zitten we er niet op te wachten in ieder geval.
Als die ontzettend lange postings van jou een afspiegeling zijn van het geen jij "ECHT praten" noemt... Nou dan was ik ook gillend weggerend ben ik bang, en had ik een fikse borrel ingeschonken...
Mijn begrip is er niet groter van geworden in ieder geval, dus laat maar, wil je?
Je had je wat mij betreft de moeite kunnen besparen hoor.
Ik weet dat je een eigen topic hebt, wat mij betreft ga je daar je ellenlange hersenspinsels opschrijven, hier zitten we er niet op te wachten in ieder geval.
Als die ontzettend lange postings van jou een afspiegeling zijn van het geen jij "ECHT praten" noemt... Nou dan was ik ook gillend weggerend ben ik bang, en had ik een fikse borrel ingeschonken...
Mijn begrip is er niet groter van geworden in ieder geval, dus laat maar, wil je?
dinsdag 20 september 2011 om 16:33
Het grootste deel van Nepasx vat ik niet zo, die tekst heeft niet helemaal met TO en haar OP te maken vind ik.
Maar in één stukje uit zijn tekst kan ik me wel vinden: "Ik denk het juist niet kunnen delen van essentiële zaken met je partner, maakt een andere partner zo aantrekkelijk, die heeft niks te verliezen, alleen maar te winnen, kan dus eigenlijk ook niks verkeerd zeggen en stuk maken, want er is (in verhouding dan) nog niks wat stuk kan gaan. Dat, juist dat, maakt die ander ineens zo aantrekkelijk."
De rest: inderdaad polygamie in mijn ogen (en ieder doet wat ie wilt), maar niet relevant voor dit topic.
Maar in één stukje uit zijn tekst kan ik me wel vinden: "Ik denk het juist niet kunnen delen van essentiële zaken met je partner, maakt een andere partner zo aantrekkelijk, die heeft niks te verliezen, alleen maar te winnen, kan dus eigenlijk ook niks verkeerd zeggen en stuk maken, want er is (in verhouding dan) nog niks wat stuk kan gaan. Dat, juist dat, maakt die ander ineens zo aantrekkelijk."
De rest: inderdaad polygamie in mijn ogen (en ieder doet wat ie wilt), maar niet relevant voor dit topic.
dinsdag 20 september 2011 om 19:02
dilemma; ik had niet verwacht zo snel alweer aan het twijfelen te zijn. Pas dus gezegd officieel uit elkaar te willen, omdat ik niet op de 2e plaats wil komen. Maar nu twijfel ik of dit wel de goede keuze is. Waarom twijfel ik; hij heeft sinds een paar dagen een eigen woonplek, waar hij dus echt alleen komt te zitten en misschien beter tot nadenken komt....En ben nu bang dat als ik definitief wil scheiden, hij nooit meer kiest voor de weg terug omdat ik die heb afgesloten. pfff help!
dinsdag 20 september 2011 om 20:29
Hmmm, tja... Komt hij daar dan helemaal alleen te zitten denk je? Of krijgt hij misschien gezelschap van.....
Ik begrijp je dilemma overigens volkomen hoor, ik heb nog heel lang hoop gehad, de hoop dat hij tot inzicht zou komen, dat hij mij zou missen en zo...
Maar ja, hij was verliefd he..
We vierden zijn verjaardag en sinterklaas (zelfde dag) gezamenlijk , hij, ik en de kinderen, en daarna ging hij weer 'alleen' naar zijn tijdelijke huisje, ach die ziel, hij was er kapot van hoor.. ondanks dat het zijn eigen keuze was etc blah blah blah....
Ja ja..... en achteraf hoorde ik dat zij daar ook was geweest, waarschijnlijk om op (voor hen) 'passende wijze zijn verjaardag te vieren...
En ik weet wel wat hij uitpakte die avond... juist.. haar!
Gewoon eerst gezellig met je gezin kadootjes uitpakken en daarna.. hoppa!
Dus breek me de bek niet open over hoe alleen hij was, echt ik kan er nog woest om worden!
En natuurlijk had hij het ook moeilijk in die tijd, dat geloof ik best, maar hij kon dan nog met iemand samen dat delen, ik niet, ik zat gewoon nog weer een nacht kettingrokend achter mijn laptopje, hier te schrijven, huilend en totaal verloren....
Zij zaten in het zelfde schuitje he, en dat schept een band... ach gossie...
En toch, toch had ik hem toen teruggenomen als hij huilend op de stoep zou heben gestaan, God, ik wilde niets liever dan dat....
Het is maar beter dat dat niet is gebeurd, liever een schone, scherpe amputatie dan een rottende wond die nog meer verwoest...
Maar toen??
Had ik het ook gedaan, en hield ik met alles rekening met een eventueel ontwaken en terugkomen van hem....
Dus ik snap je dilemma, en ik kan er geen zinnig advies voor geven.
Nu zeg ik.. Niet doen meid, trek je eigen plan, gepasseerd station, maakt mog meer kapot, etc etc.
Maar ik was net zo..
Dus wens ik je sterkte, meer kan ik niet doen.
Ik begrijp je dilemma overigens volkomen hoor, ik heb nog heel lang hoop gehad, de hoop dat hij tot inzicht zou komen, dat hij mij zou missen en zo...
Maar ja, hij was verliefd he..
We vierden zijn verjaardag en sinterklaas (zelfde dag) gezamenlijk , hij, ik en de kinderen, en daarna ging hij weer 'alleen' naar zijn tijdelijke huisje, ach die ziel, hij was er kapot van hoor.. ondanks dat het zijn eigen keuze was etc blah blah blah....
Ja ja..... en achteraf hoorde ik dat zij daar ook was geweest, waarschijnlijk om op (voor hen) 'passende wijze zijn verjaardag te vieren...
En ik weet wel wat hij uitpakte die avond... juist.. haar!
Gewoon eerst gezellig met je gezin kadootjes uitpakken en daarna.. hoppa!
Dus breek me de bek niet open over hoe alleen hij was, echt ik kan er nog woest om worden!
En natuurlijk had hij het ook moeilijk in die tijd, dat geloof ik best, maar hij kon dan nog met iemand samen dat delen, ik niet, ik zat gewoon nog weer een nacht kettingrokend achter mijn laptopje, hier te schrijven, huilend en totaal verloren....
Zij zaten in het zelfde schuitje he, en dat schept een band... ach gossie...
En toch, toch had ik hem toen teruggenomen als hij huilend op de stoep zou heben gestaan, God, ik wilde niets liever dan dat....
Het is maar beter dat dat niet is gebeurd, liever een schone, scherpe amputatie dan een rottende wond die nog meer verwoest...
Maar toen??
Had ik het ook gedaan, en hield ik met alles rekening met een eventueel ontwaken en terugkomen van hem....
Dus ik snap je dilemma, en ik kan er geen zinnig advies voor geven.
Nu zeg ik.. Niet doen meid, trek je eigen plan, gepasseerd station, maakt mog meer kapot, etc etc.
Maar ik was net zo..
Dus wens ik je sterkte, meer kan ik niet doen.
dinsdag 20 september 2011 om 21:03
Fijn dat je verhaal zo overeenkomt(kwam) als de mijne....niet letterlijk fijn voor jou, maar voor mij wel op dit moment...je snapt het wel 
Ja de kans is groot dat zij regelmatig bij hem is of zo niet een deel van de week intrekt...dat idee alleen al! Maar daardoor krijg ik weer de hoop dat hij snel inziet dat het gras niet groener is. Al is het alleen om hem iedergeval bij haar weg te hebben.
Heel herkenbaar; hij zit ook heus wel met de moeilijkheid van de situatie, MAAR hij heeft leuke afleiding! Ik inderdaad ook niet.
Je post realiseert me dat het goed is zo....ik zal het regelmatig teruglezen denk ik
Ja de kans is groot dat zij regelmatig bij hem is of zo niet een deel van de week intrekt...dat idee alleen al! Maar daardoor krijg ik weer de hoop dat hij snel inziet dat het gras niet groener is. Al is het alleen om hem iedergeval bij haar weg te hebben.
Heel herkenbaar; hij zit ook heus wel met de moeilijkheid van de situatie, MAAR hij heeft leuke afleiding! Ik inderdaad ook niet.
Je post realiseert me dat het goed is zo....ik zal het regelmatig teruglezen denk ik
dinsdag 20 september 2011 om 21:36
Nou weet je, jij bent nog steeds in staat om alsnog te knokken, om er te proberen samen uit te komen.
Hij niet, denk ik, hij zal het best erg vinden maar niet erg genoeg om het niet zover te hebben laten komen.
Mijn ex had het zelf veroorzaakt, al dat verdriet, en zijn vlam deed hetzelfde. Dus ze waren samen twee gezinnen aan het ruiineren.
Tja, en dat is heel herkenbaar he.
Iedereen kotste ze uit, dus ze hadden alleen elkaar, of dat dachten ze tenminste..
Er waren ook niet veel mensen die het begrepen natuurlijk..
En ik bleef heel vriendelijk en redelijk, wilde hem niet rechtstreeks in haar armen drijven. Maar eigenlijk had ik er geen enkele vat op.
En als ik heel eerlijk ben laait nog steeds de hoop wel eens op, als ik eens iets hoor wat niet echt roze bril-waardig is, als ze ruzie hebben gehad in het openbaar, waar het halve dorp getuige van was bijvoorbeeld....
En ik ben inmiddels drie jaar verder, ik bedoel maar..
Maar dat zijn momenten, meestal weet mijn verstand al snel weer de boventoon te voeren, ik weet wel beter namelijk....
En jij ook wel...
Het heeft tijd nodig, slijttijd..
Hij niet, denk ik, hij zal het best erg vinden maar niet erg genoeg om het niet zover te hebben laten komen.
Mijn ex had het zelf veroorzaakt, al dat verdriet, en zijn vlam deed hetzelfde. Dus ze waren samen twee gezinnen aan het ruiineren.
Tja, en dat is heel herkenbaar he.
Iedereen kotste ze uit, dus ze hadden alleen elkaar, of dat dachten ze tenminste..
Er waren ook niet veel mensen die het begrepen natuurlijk..
En ik bleef heel vriendelijk en redelijk, wilde hem niet rechtstreeks in haar armen drijven. Maar eigenlijk had ik er geen enkele vat op.
En als ik heel eerlijk ben laait nog steeds de hoop wel eens op, als ik eens iets hoor wat niet echt roze bril-waardig is, als ze ruzie hebben gehad in het openbaar, waar het halve dorp getuige van was bijvoorbeeld....
En ik ben inmiddels drie jaar verder, ik bedoel maar..
Maar dat zijn momenten, meestal weet mijn verstand al snel weer de boventoon te voeren, ik weet wel beter namelijk....
En jij ook wel...
Het heeft tijd nodig, slijttijd..
