Relaties
alle pijlers
Tja, en dat was het dan....
zondag 11 september 2011 om 20:29
Goedenavond,
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
Hier zit ik dan.... 44 jaar oud, een relatie van 25 jaar waarvan 22 jaar getrouwd achter de rug. Hij hield niet meer voldoende van mij..... Wel van zijn jongere collega waar hij nu is...
God, wat voel ik me alleen en wat een pijn.... En ja, ik weet het, zwaar debiel, maar ik hou nog steeds van hem...
Allalone....
dinsdag 20 september 2011 om 22:19
Bleeh, rouwkaart gehad met:
Zijn Naam en Haar Naam
en daaronder de kinderen van hem en mij....
De namen van haar kinderen staan er niet bij. En het lijkt nu alsof zij de moeder van mijn kinderen is...
Maar ook dat heb ik weer van mijn schouders weten af te laten glijden. Ik knip ondertussen namelijk nagels, bezoek ouderavond, begeleid huiswerk, pak schooltassen in, doe ze in bad en pleeg luizencontrole en leg begrafeniskleren klaar. En eigenlijk moest ik ineens glimlachen. Wat maak ik me druk? Om die nepwaarheid op die rouwbrief? Dat is gewoon weer het zoveelste waar zij uiteindelijk mee moeten dealen. Ik niet. Ik heb mijn kinderen hier om voor te zorgen en van te genieten.
Zoon twee (kind drie) gaat inmiddels trouwens ook met een busje, NewWoman. Moet ik elke ochtend om 6.15 uur opstaan... Kaj... Ik ben een avondmens... Dus nu ben ik maar géén mens... Ben nog gewoon aan het werk namelijk. En straks ga ik toch echt lekker uren in bad lezen!
Wat betreft de meneer met de mannelijke bijdrage: ik mis nog steeds het woord 'midlife crisis.' Al vertelde mij ex mij dat dat niet het geval was. Het was 'soulmate' en 'ware liefde.' So be it. Soulmates zijn handiger dan kinderen en verantwoordelijkheden. Zó onsexy, dat laatste! En de suggestie dat praten alles oplost, Tja. Praten over dingen die midlifecrisis mannen willen doen terwijl ze een baan, vrouw, kinderen en verantwoordelijkheden hebben scoort toch echt niet, is mijn ervaring. Niks kroegtijgeren, leuke buitenlandse uitjes, klassiekers, leuke vrouwen die ademloos aan je lippen hangen als je daarover vertelt...
En ja, ik snap best dat het allemaal draait om aandacht en liefde. Dat geef ik graag; ik ben een lief mens van nature. Maar als daar vooral egogedoe tegenover staat, dan moet dat maar zo zijn.
Zijn Naam en Haar Naam
en daaronder de kinderen van hem en mij....
De namen van haar kinderen staan er niet bij. En het lijkt nu alsof zij de moeder van mijn kinderen is...
Maar ook dat heb ik weer van mijn schouders weten af te laten glijden. Ik knip ondertussen namelijk nagels, bezoek ouderavond, begeleid huiswerk, pak schooltassen in, doe ze in bad en pleeg luizencontrole en leg begrafeniskleren klaar. En eigenlijk moest ik ineens glimlachen. Wat maak ik me druk? Om die nepwaarheid op die rouwbrief? Dat is gewoon weer het zoveelste waar zij uiteindelijk mee moeten dealen. Ik niet. Ik heb mijn kinderen hier om voor te zorgen en van te genieten.
Zoon twee (kind drie) gaat inmiddels trouwens ook met een busje, NewWoman. Moet ik elke ochtend om 6.15 uur opstaan... Kaj... Ik ben een avondmens... Dus nu ben ik maar géén mens... Ben nog gewoon aan het werk namelijk. En straks ga ik toch echt lekker uren in bad lezen!
Wat betreft de meneer met de mannelijke bijdrage: ik mis nog steeds het woord 'midlife crisis.' Al vertelde mij ex mij dat dat niet het geval was. Het was 'soulmate' en 'ware liefde.' So be it. Soulmates zijn handiger dan kinderen en verantwoordelijkheden. Zó onsexy, dat laatste! En de suggestie dat praten alles oplost, Tja. Praten over dingen die midlifecrisis mannen willen doen terwijl ze een baan, vrouw, kinderen en verantwoordelijkheden hebben scoort toch echt niet, is mijn ervaring. Niks kroegtijgeren, leuke buitenlandse uitjes, klassiekers, leuke vrouwen die ademloos aan je lippen hangen als je daarover vertelt...
En ja, ik snap best dat het allemaal draait om aandacht en liefde. Dat geef ik graag; ik ben een lief mens van nature. Maar als daar vooral egogedoe tegenover staat, dan moet dat maar zo zijn.
dinsdag 20 september 2011 om 23:03
Vroeg he... die busjes..
Vorig jaar werd zoonlief iedere ochtend gehaald met een gewone auto, een vette BMW, scheelde iedere rit een half uur, dus een uur per dag..
Zat hij als een directeur in die slee...
Maar ja, het moet zo goedkoop mogelijk he, dus ik moet er weer een half uur eerder uit want hij gaat nu dus weer met zo'n rotte rammelbus met z'n achten...
Jammer hoor..
Komen jullie morgen gewoon weer schrijven?
Ja toch?
Trusten iedereen.
Vorig jaar werd zoonlief iedere ochtend gehaald met een gewone auto, een vette BMW, scheelde iedere rit een half uur, dus een uur per dag..
Zat hij als een directeur in die slee...
Maar ja, het moet zo goedkoop mogelijk he, dus ik moet er weer een half uur eerder uit want hij gaat nu dus weer met zo'n rotte rammelbus met z'n achten...
Jammer hoor..
Komen jullie morgen gewoon weer schrijven?
Ja toch?
Trusten iedereen.
dinsdag 20 september 2011 om 23:43
Ja, morgen weer hier hoor! Zoon zou met jongetje van dezelfde school mee kunnen rijden trouwens, hier uit de straat, maar die heeft recht op 'alleenvervoer' een uur later !?!?
Zoon mag alleen met jongetje-uit-de-straat hier meerijden als hij bij vader is (zoon dus), in plaats hier 12 km. verderop?! Ik snap er niks van en sta braaf om 6.15 op voor mijn schat. Maar vader mag dus een uur later en dan mag zoon met kind uit de straat hier mee. Snapikniksvan. Maarhetzalwelzozijn. Ik heb er al een keer over gebeld en het was zoals het was. Misschien moet ik verhuizen? Of zoon bij vader brengen 's ochtends????
Zoon mag alleen met jongetje-uit-de-straat hier meerijden als hij bij vader is (zoon dus), in plaats hier 12 km. verderop?! Ik snap er niks van en sta braaf om 6.15 op voor mijn schat. Maar vader mag dus een uur later en dan mag zoon met kind uit de straat hier mee. Snapikniksvan. Maarhetzalwelzozijn. Ik heb er al een keer over gebeld en het was zoals het was. Misschien moet ik verhuizen? Of zoon bij vader brengen 's ochtends????
woensdag 21 september 2011 om 09:47
Hier gaat het veeeeel beter!
Ik denk alleen maar aan alle dingen die mijn ex heeft gedaan die heel vreemd zijn en eigenlijk niet kunnen. Maar keer op keer vergaf ik hem omdat mijn gevoel nog voor hem te sterk was. Nu is mijn verstand sterker.
Aantal voorbeeldjes:
Mijn verjaardag. Zijn vriend had geopperd om met hem naar mij te gaan. Hij had geen kado ofzo en bleef maar heel kort. Want hij moest vroeg op voor voetballen en wilde niet moe zijn.
Nooit meer kadootje gehad (niet dat ik materialistisch ben ingesteld, maar het gaat om het gebaar).
Een keer 3 weken niets laten horen en dat was heel normaal voor hem. Hij vond het vreemd dat ik dat raar vond.
Vaker gepraat over dat ik het leuk vind als hij eens wat van zich laat horen in een week. Snapte dat en alles en 2 weken deed hij dan zijn best op zijn manier, maar daarna hield het weer op en het contact moest steeds van mijn kant komen.
Bijna nooit initiatief tot iets leuks doen.
En zo zijn er nog meer dingen. Ik weet het allemaal ook niet eens meer. Maar wat voor mij echt te bizar was, de toon waarop hij sprak toen ik hem vertelde dat het klaar was. Dat mijn acties te bizar zijn en dat ik maar eens normaal moest doen, en na moest denken en waar ik nou allemaal mee bezig was.
Zo respectloos hoe hij toen sprak, deed de deur voor mij al helemaaaal dicht. Niemand behandeld mij zo respectloos, als een of ander klein kind dat terecht wordt gewezen.
En ook als ik denk hoe ik me het afgelopen jaar voelde met hem. Ik voelde me meer kut door zijn gedrag dan goed. En je moet je juist goed voelen en verliefd en alles moet leuk zijn enz. En dat was juist niet het geval. Ja, alleen als hij bij mij was en dat was meestal maar 1 keer in de week :S Daarna was er een goede periode waarin we elkaar veel meer zagen, maar dat veranderd niet alles en zeker niet hoe hij is. En met zijn karakter houdt hij geen enkel meisje vast ben ik bang. Ik zie het nu ook meer van: okee zonde dat hij mij heeft laten lopen en er niet zijn best voor heb gedaan. Zijn verlies.
Ik denk alleen maar aan alle dingen die mijn ex heeft gedaan die heel vreemd zijn en eigenlijk niet kunnen. Maar keer op keer vergaf ik hem omdat mijn gevoel nog voor hem te sterk was. Nu is mijn verstand sterker.
Aantal voorbeeldjes:
Mijn verjaardag. Zijn vriend had geopperd om met hem naar mij te gaan. Hij had geen kado ofzo en bleef maar heel kort. Want hij moest vroeg op voor voetballen en wilde niet moe zijn.
Nooit meer kadootje gehad (niet dat ik materialistisch ben ingesteld, maar het gaat om het gebaar).
Een keer 3 weken niets laten horen en dat was heel normaal voor hem. Hij vond het vreemd dat ik dat raar vond.
Vaker gepraat over dat ik het leuk vind als hij eens wat van zich laat horen in een week. Snapte dat en alles en 2 weken deed hij dan zijn best op zijn manier, maar daarna hield het weer op en het contact moest steeds van mijn kant komen.
Bijna nooit initiatief tot iets leuks doen.
En zo zijn er nog meer dingen. Ik weet het allemaal ook niet eens meer. Maar wat voor mij echt te bizar was, de toon waarop hij sprak toen ik hem vertelde dat het klaar was. Dat mijn acties te bizar zijn en dat ik maar eens normaal moest doen, en na moest denken en waar ik nou allemaal mee bezig was.
Zo respectloos hoe hij toen sprak, deed de deur voor mij al helemaaaal dicht. Niemand behandeld mij zo respectloos, als een of ander klein kind dat terecht wordt gewezen.
En ook als ik denk hoe ik me het afgelopen jaar voelde met hem. Ik voelde me meer kut door zijn gedrag dan goed. En je moet je juist goed voelen en verliefd en alles moet leuk zijn enz. En dat was juist niet het geval. Ja, alleen als hij bij mij was en dat was meestal maar 1 keer in de week :S Daarna was er een goede periode waarin we elkaar veel meer zagen, maar dat veranderd niet alles en zeker niet hoe hij is. En met zijn karakter houdt hij geen enkel meisje vast ben ik bang. Ik zie het nu ook meer van: okee zonde dat hij mij heeft laten lopen en er niet zijn best voor heb gedaan. Zijn verlies.
woensdag 21 september 2011 om 09:55
Trouwens echt een boek wat al deze vrouwen hier moeten lezen is de ideale vrouw is een bitch.
Soms gaat het boek wel erg ver in regeletjes enz maar de kern komt neer op dat je niet je zelfrespect en waardigheid moet verliezen. En dat je je eigen behoeften vooropstelt en je niet naar iemand schikt, als de relatie niet de kant op gaat die jij wilt. En dat is soms heel moeilijk, omdat je verliefd bent op iemand. Maar je zelfrespect en waardigheid moeten daarboven staan.
Soms gaat het boek wel erg ver in regeletjes enz maar de kern komt neer op dat je niet je zelfrespect en waardigheid moet verliezen. En dat je je eigen behoeften vooropstelt en je niet naar iemand schikt, als de relatie niet de kant op gaat die jij wilt. En dat is soms heel moeilijk, omdat je verliefd bent op iemand. Maar je zelfrespect en waardigheid moeten daarboven staan.
woensdag 21 september 2011 om 10:23
woensdag 21 september 2011 om 14:44
Mag ik hier meeschrijven?
Allalone, jouw verhaal is helaas ook mijn verhaal. Gisterenavond erover gehad om toch maar uit elkaar te gaan, na 22 jaar bij elkaar waarvan 15 getrouwd en drie kids. Sinds december doen we ons best de misstap van mijn man met zijn collega te overkomen en onze relatie weer hecht te maken. Aanstaande vrijdag zouden we voor het eerst naar relatietherapie (waar we al maanden voor in de wacht staan), maar man wil ineens niet meer. De afgelopen maanden heeft hij aangegeven dat hij vond dat onze relatie wel vooruit ging, maar heel langzaam. Nu zegt hij dat hij niet durfde te zeggen dat hij het eigenlijk helemaal niet vooruit vond gaan. Hij wilde (en wil) me geen pijn doen, zegt hij.
Hij wil eigenlijk ook niet scheiden, weet niet wat hij wil. Ik weet dat ik niet meer wil wachten, met het risico over maanden alsnog gedumpt te worden. Man zegt niet verder te gaan met (veel) jongere collega waar hij op verliefd is, maar ik heb zo mijn twijfels.
En ik voel me verschrikkelijk radeloos. Kan me gewoon nog niet voorstellen dat mijn maatje, mijn geliefde, mijn allessie waar ik de laatste 22 jaar lief en ook heel veel leed mee gedeeld heb, niet meer verder met me wil. Het doet zo veel pijn. Ben gisterenavond helemaal ingestort, heb de hele nacht liggen huilen naast hem. Hij was lief, erg lief, maar kan de pijn niet weghalen. En ik ben zo bang voor de kinderen, wat gaat het met hen doen? Ik weet dat ik het alleen ook kan, maar men wat ben ik bang. Het doet zo'n pijn van binnen... Want het is stom, maar ook ik hou nog heel veel van mijn man. Onbegrijpelijk na wat hij gedaan heeft, maar het is zo.
Allalone, jouw verhaal is helaas ook mijn verhaal. Gisterenavond erover gehad om toch maar uit elkaar te gaan, na 22 jaar bij elkaar waarvan 15 getrouwd en drie kids. Sinds december doen we ons best de misstap van mijn man met zijn collega te overkomen en onze relatie weer hecht te maken. Aanstaande vrijdag zouden we voor het eerst naar relatietherapie (waar we al maanden voor in de wacht staan), maar man wil ineens niet meer. De afgelopen maanden heeft hij aangegeven dat hij vond dat onze relatie wel vooruit ging, maar heel langzaam. Nu zegt hij dat hij niet durfde te zeggen dat hij het eigenlijk helemaal niet vooruit vond gaan. Hij wilde (en wil) me geen pijn doen, zegt hij.
Hij wil eigenlijk ook niet scheiden, weet niet wat hij wil. Ik weet dat ik niet meer wil wachten, met het risico over maanden alsnog gedumpt te worden. Man zegt niet verder te gaan met (veel) jongere collega waar hij op verliefd is, maar ik heb zo mijn twijfels.
En ik voel me verschrikkelijk radeloos. Kan me gewoon nog niet voorstellen dat mijn maatje, mijn geliefde, mijn allessie waar ik de laatste 22 jaar lief en ook heel veel leed mee gedeeld heb, niet meer verder met me wil. Het doet zo veel pijn. Ben gisterenavond helemaal ingestort, heb de hele nacht liggen huilen naast hem. Hij was lief, erg lief, maar kan de pijn niet weghalen. En ik ben zo bang voor de kinderen, wat gaat het met hen doen? Ik weet dat ik het alleen ook kan, maar men wat ben ik bang. Het doet zo'n pijn van binnen... Want het is stom, maar ook ik hou nog heel veel van mijn man. Onbegrijpelijk na wat hij gedaan heeft, maar het is zo.
woensdag 21 september 2011 om 15:01
Ach lieve lieve Hova, ik ken je van je eigen topic, dat inmiddels is weggezakt.
Wat heb jij geknokt meid, alles uit de kast gehaald.
Je hebt er alles aan gedaan, en ik kan me voorstellen dat het bij jou nu op is, wat ontzettend verdrietig is dit...
Alles geprobeert en nu alsnog dit... Wat je niet wilde gebeurt nu toch..
Lieverd, veel sterkte..
@All, hoe is het met je?
Laat je wat van je horen meis...
Wat heb jij geknokt meid, alles uit de kast gehaald.
Je hebt er alles aan gedaan, en ik kan me voorstellen dat het bij jou nu op is, wat ontzettend verdrietig is dit...
Alles geprobeert en nu alsnog dit... Wat je niet wilde gebeurt nu toch..
Lieverd, veel sterkte..
@All, hoe is het met je?
Laat je wat van je horen meis...
woensdag 21 september 2011 om 15:04
En Hova als ik je een tip mag geven? Misschien toch slim om naar de therapeut te gaan. Een therapeut zou er voor kunnen zorgen dat jullie "blijven praten" en elkaar geen verwijten gaan maken. Als je man het echt niet wilt dan houdt het op, maar ga dan zelf! Je hebt zoveel mee gemaakt de afgelopen tijd.
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
woensdag 21 september 2011 om 15:10
Heb erg met je te doen, wat een vreselijke situatie om daar op zo'n manier achter te komen en aan de kant te worden gezet. Maar je zegt dat je een smsje onderschepte en dat het daardoor uit kwam en ook allemaal zo snel. Als jij dat smsje niet had onderschept, had hij dan niks gezegd of was hij al van plan om weg te gaan? Het klinkt best overhaast van hem om nu al samen te gaan wonen. Hij kan zichzelf nog wel eens tegen komen. En gelijk samen wonen, komt hij ook de nare karaktertrekken van haar tegen. Misschien gaat hij nog wel eens terug verlangen naar die goeie tijde met jou.....
woensdag 21 september 2011 om 15:13
quote:sneeuwvlokje86 schreef op 21 september 2011 @ 09:55:
Trouwens echt een boek wat al deze vrouwen hier moeten lezen is de ideale vrouw is een bitch.
Soms gaat het boek wel erg ver in regeletjes enz maar de kern komt neer op dat je niet je zelfrespect en waardigheid moet verliezen. En dat je je eigen behoeften vooropstelt en je niet naar iemand schikt, als de relatie niet de kant op gaat die jij wilt. En dat is soms heel moeilijk, omdat je verliefd bent op iemand. Maar je zelfrespect en waardigheid moeten daarboven staan.Wauw wat een goeie tip. En ook zo waar!
Trouwens echt een boek wat al deze vrouwen hier moeten lezen is de ideale vrouw is een bitch.
Soms gaat het boek wel erg ver in regeletjes enz maar de kern komt neer op dat je niet je zelfrespect en waardigheid moet verliezen. En dat je je eigen behoeften vooropstelt en je niet naar iemand schikt, als de relatie niet de kant op gaat die jij wilt. En dat is soms heel moeilijk, omdat je verliefd bent op iemand. Maar je zelfrespect en waardigheid moeten daarboven staan.Wauw wat een goeie tip. En ook zo waar!
woensdag 21 september 2011 om 15:34
Goede tip van dertigmin Hova.
Al zou je alleen gaan, maar het kan echt helpen om nu hulp te krijgen, ook jullie samen om het dan alsnog te proberen goed af te sluiten.
Ik ben met ex ook naar de therapeut geweest toen we uit elkaar aan het gaan waren, omdat het niet meer lukte om normaal met elkaar te overleggen...
Wat wel jammer was dat dat de gemaakte afspraken de week erop al met voeten getreden werden.. tja..
Ik ben in de tijd daarna ook nog verscheidene keren alleen geweest en heb daar wel veel aan gehad.
Al zou je alleen gaan, maar het kan echt helpen om nu hulp te krijgen, ook jullie samen om het dan alsnog te proberen goed af te sluiten.
Ik ben met ex ook naar de therapeut geweest toen we uit elkaar aan het gaan waren, omdat het niet meer lukte om normaal met elkaar te overleggen...
Wat wel jammer was dat dat de gemaakte afspraken de week erop al met voeten getreden werden.. tja..
Ik ben in de tijd daarna ook nog verscheidene keren alleen geweest en heb daar wel veel aan gehad.
woensdag 21 september 2011 om 15:35
En het boek, de idelae vrouw is een bitch.. ach, dat is meer voor als je een relatie wilt gaan beginnen he..
Ik vond het een beetje een boek waarin je leert om spelletjes te spelen, niet echt mijn ding..
Hier is het toch vooral het punt hoe je een relatie moet beindigen, hoe je dat het beste kan doen...
Ik vond het een beetje een boek waarin je leert om spelletjes te spelen, niet echt mijn ding..
Hier is het toch vooral het punt hoe je een relatie moet beindigen, hoe je dat het beste kan doen...
woensdag 21 september 2011 om 15:43
Neeeee Hova... Ik heb je topic destijds ook gelezen.. Dacht dat jij ook één van de vrouwen was die het samen met partner gered hadden na 'vreemdgaan'. Ik heb nl precies hetzelfde meegemaakt. 3,5 jaar geleden inmiddels. Begin dit jaar nog een keer. En nu dus weer.. Maar ben er inmiddels wel van overtuigd dat zijn steeds maar weer gevoelens hebben voor iemand anders o.a. zijn oorzaak vindt in het feit dat ons huwelijk niet goed was (en is). Wij zijn inmiddels beiden zover dat we weten dat we niet met elkaar doorkunnen in deze vorm. Voor mij zit dat gevoel meer in mijn hoofd, bij hem in zijn buik. Het is nu de kunst voor mij om ook dat gevoel te krijgen. Want dat is er nog lang niet. Ik hou van deze man. Ondanks alle leugens die de afgelopen jaren over tafel zijn gegaan (bizar, maar waar.. Je weet vast wat ik bedoel)..
Maar goed. Heel veel sterkte voor jou.. En voor je kinderen. Same here, zij weten nog van niets maar we gaan het ze snel vertellen.. Gelukkig zijn wij, net als jullie begrijp ik, wel nog gewoon met elkaar in gesprek. Dat vind ik heel belangrijk, ook om straks goede afspraken met elkaar te kunnen maken over kinderen en praktische rompslomp..
Sterkte.. Ik weet niet hoe het met jou zat de afgelopen maanden maar bij ons (mij) overheerste vaak boosheid, wantrouwen en onzekerheid mbt onze relatie. Dát kan ik in ieder geval achter me laten na deze vreselijk zwarte rotperiode.. We gaan het redden. Écht!! X
Maar goed. Heel veel sterkte voor jou.. En voor je kinderen. Same here, zij weten nog van niets maar we gaan het ze snel vertellen.. Gelukkig zijn wij, net als jullie begrijp ik, wel nog gewoon met elkaar in gesprek. Dat vind ik heel belangrijk, ook om straks goede afspraken met elkaar te kunnen maken over kinderen en praktische rompslomp..
Sterkte.. Ik weet niet hoe het met jou zat de afgelopen maanden maar bij ons (mij) overheerste vaak boosheid, wantrouwen en onzekerheid mbt onze relatie. Dát kan ik in ieder geval achter me laten na deze vreselijk zwarte rotperiode.. We gaan het redden. Écht!! X
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
woensdag 21 september 2011 om 15:48
Ik weet nog dat jij ging New. Ik ben zelf ook blijven gaan naar de therapeut nadat mijn huwelijk was gestrand. (heel ander verhaal hoor) maar het heeft mij enorm geholpen om degene die ik kwijt was, mezelf, weer een stuk terug te vinden en om niet alles op mijn persoon te betrekken.
Ik vind het zo jammer voor Hova dat al haar goede intenties niet hebben geholpen. Net zoals ik het voor jou heel erg vond dat er geen ruimte was voor een gesprek toendertijd (alles was al in kannen en kruiken toch?)
Ik vind het zo jammer voor Hova dat al haar goede intenties niet hebben geholpen. Net zoals ik het voor jou heel erg vond dat er geen ruimte was voor een gesprek toendertijd (alles was al in kannen en kruiken toch?)
Wie zonder zonde is gooie de eerste steen
woensdag 21 september 2011 om 16:03
Bah Hova....wat een verhaal ook. Heftig en het lijkt ook zo op alle andere verhalen hier, veel overeenkomsten. Alleen hebben jullie er samen voor willen gaan, maar heeft het uiteindelijk geen resultaat gehad. Dat er samen voor gaan mis ik alleen in mijn verhaal, maar zie dat dat ook een erg lastig proces is in een relatie. Dikke knuffel
woensdag 21 september 2011 om 16:39
Lieve dames, ik ben in ieder geval heel "blij" dat zoveel van jullie hun verhaal hier kwijt kunnen en herkenning en steun kunnen vinden.
Met mij gaat het zo slecht dat ik op dit moment al mijn energie en kracht nodig heb om tja, eigenlijk gewoon in leven te blijven. Vandaar dat ik op het moment niet veel online ben.
Zie ook weer heel erg tegen het weekend op, weet dat ik dankzij de operatie van morgen een aantal dagen amper kan bewegen en lopen én ben ook nog alleen in het weekend, mensen om mij heen zijn net dit weekend eigenlijk allemaal bezet...
Laat wel weer wat van mezelf horen . Voor iedereen hier: een hele dikke knuffel
Met mij gaat het zo slecht dat ik op dit moment al mijn energie en kracht nodig heb om tja, eigenlijk gewoon in leven te blijven. Vandaar dat ik op het moment niet veel online ben.
Zie ook weer heel erg tegen het weekend op, weet dat ik dankzij de operatie van morgen een aantal dagen amper kan bewegen en lopen én ben ook nog alleen in het weekend, mensen om mij heen zijn net dit weekend eigenlijk allemaal bezet...
Laat wel weer wat van mezelf horen . Voor iedereen hier: een hele dikke knuffel
