Relaties
alle pijlers
Tja, weer een schoonmodertopic...
donderdag 4 november 2010 om 11:41
Pffffff, ik weet het, er zijn al meerder topics over geopend, maar ik moet denk ik gewoon mijn ei even kwijt en zou graag reacties krijgen op de situatie die ik ga omschrijven. En prima als die reacties ongezouten zijn;-)…
Ook ik kan niet zo heel goed door een deur met mijn schoonouders. Ik heb vooral ‘last’ van mijn schoonmoeder. In de eerste plaats zijn we simpelweg heel verschillend. We staan anders in het leven, vinden andere dingen interessant. Dat kan en is ook prima. Ik heb, vind ik zelf, behoorlijk mijn best gedaan om me te interesseren voor haar hobby’s etc., maar ben er ook altijd eerlijk in geweest dat niet alles me evenveel interesseert. Ergens had ik de verwachting dat er van haar uit dan ook wel interesse zou zijn voor wat ik interessant vind, maar helaas is dat niet zo. Ik begin me nu steeds meer te ergeren aan continue de verhalen over haar interesses, terwijl me nooit gevraagd wordt waar de mijne liggen. Ik ben nu geneigd om telkens heel bot te reageren en dingen af te kappen of haar gewoon te negeren. Dat vind ik heel naar en erg van mezelf, maar ik heb geen energie meer om telkens maar weer dezelfde dingen aan te horen, terwijl ze dus weet dat ik andere interesses heb. Even ter illustratie: ze heeft bijvoorbeeld geen flauw benul wat voor werk ik doe. Ik vertel er wel eens wat uit mezelf over, maar meestal wordt dit afgekapt en gaat het vervolgens weer over iets wat in haar straatje ligt. Voorbeeld: ik heb eens verteld dat ik erover dacht weer te gaan studeren: ze vroeg toen welke studie ik dan wilde doen. Op het antwoord reageerde ze met: ‘oh, daar lijkt me niets aan’ en ging vervolgens over op een ander onderwerp. Prima, dat het onderwerp je niet aanstaat, maar gewoon eens wat interesse… nou ja, snappen jullie het nog?
Mijn man vindt het contact met zijn ouders ook heel lastig. Op zich is het nu redelijk, we zien ze geregeld en dat is al heel wat. Er is een tijd weinig tot geen contact geweest, voordat hij mij kende, lang verhaal. Toch zijn er wel dingen die onderhuids spelen en die vooral mij dwars zitten. Mijn man heeft nooit geleed om tegen zijn ouders in te gaan, zijn vader is vrij autoritair, zijn moeder doet wat vader zegt en er is sprake van een sterk man- vrouw rollenpatroon. Daarom ook wil mijn schoonmoeder altijd met mij kletsen (want dat hoort zo) en mijn schoonvader met mijn man. Terwijl ik het leuker vind om samen te kletsen, zeker omdat mijn schoonvader gewoon wat meer te vertellen heeft. Maar goed…
Verder zijn we inmiddels ouders geworden en dat maakt het allemaal nog wat lastiger. Mijn schoonmoeder loopt over van de goedbedoelde adviezen, maar ik ben het gewoon vaak met haar oneens. Ze vraagt als ze oppassen of ik precies wil opschrijven wat ze moeten doen qua eten en slapen enz, maar vervolgens trekt ze toch haar eigen plan. Ze luistert simpelweg niet naar wat wij zeggen. Ik weet dat het allemaal goed bedoeld, dat is ook net het probleem. Het is allemaal zo goed bedoeld dat het des te moeilijker is om er wat van te zeggen. Voorbeeld:
Ik vraag haar om groente en aardappelen niet te pureren en te mengen, maar zoonlief losse stukjes te laten proeven, omdat hij zo beter smaken leert kennen. Zij zegt:’oh ja, da’s inderdaad wel een goede manier’. De volgende dag eten wij mee en prakt ze alles door elkaar. Als ik er wat van zeg: ‘oh ja, maar ik dacht dat dit lekkerder voor hem was…’ Het gaat er me dan niet om dat hij een keer iets geprakt krijgt, maar dat ik iets anders heb gevraagd, zij daar mee instemt en toch iets compleet anders doet…
Ze maakt ook haar eigen waarheid van verhalen. Voorbeeld: we zijn naar een bruiloft bij hun in de buurt geweest en hebben bij mijn schoonouders overnacht: ze vraagt hoe het was. Ik zeg: ‘leuk, maar ik vond de muziek niet zo geweldig’. Zij: ‘ja, ik vind het ook altijd zo vervelend als de muziek te hard staat’. Ik:’nee de muziek stond niet te hard, ik vond de muziekstijl niet zo leuk’. Zij: ‘Oh ja, ja, da snap ik, van die harde muziek is echt heel vervelend….’ Vervolgens tegen haar man: ‘Punkie vond er niks aan, de muziek stond veel te hard’
Wat een lang verhaal en volgens mij maak ik het er niet duidelijk op. Er zijn bovendien ook nog een aantal best moeilijke voorvallen die spelen waarin ze mijn man behoorlijk hebben laten vallen. Ivm herkenbaarheid vind ik het lastig om deze hier te beschrijven, terwijl ze wel heel belangrijk zijn…Hij heeft daar last van, maar weet niet hoe er iets van moet zeggen, omdat hij nog nooit tegen zijn ouders in is gegaan. En ik lig me er intussen ’s nachts druk om te maken…
Ook ik kan niet zo heel goed door een deur met mijn schoonouders. Ik heb vooral ‘last’ van mijn schoonmoeder. In de eerste plaats zijn we simpelweg heel verschillend. We staan anders in het leven, vinden andere dingen interessant. Dat kan en is ook prima. Ik heb, vind ik zelf, behoorlijk mijn best gedaan om me te interesseren voor haar hobby’s etc., maar ben er ook altijd eerlijk in geweest dat niet alles me evenveel interesseert. Ergens had ik de verwachting dat er van haar uit dan ook wel interesse zou zijn voor wat ik interessant vind, maar helaas is dat niet zo. Ik begin me nu steeds meer te ergeren aan continue de verhalen over haar interesses, terwijl me nooit gevraagd wordt waar de mijne liggen. Ik ben nu geneigd om telkens heel bot te reageren en dingen af te kappen of haar gewoon te negeren. Dat vind ik heel naar en erg van mezelf, maar ik heb geen energie meer om telkens maar weer dezelfde dingen aan te horen, terwijl ze dus weet dat ik andere interesses heb. Even ter illustratie: ze heeft bijvoorbeeld geen flauw benul wat voor werk ik doe. Ik vertel er wel eens wat uit mezelf over, maar meestal wordt dit afgekapt en gaat het vervolgens weer over iets wat in haar straatje ligt. Voorbeeld: ik heb eens verteld dat ik erover dacht weer te gaan studeren: ze vroeg toen welke studie ik dan wilde doen. Op het antwoord reageerde ze met: ‘oh, daar lijkt me niets aan’ en ging vervolgens over op een ander onderwerp. Prima, dat het onderwerp je niet aanstaat, maar gewoon eens wat interesse… nou ja, snappen jullie het nog?
Mijn man vindt het contact met zijn ouders ook heel lastig. Op zich is het nu redelijk, we zien ze geregeld en dat is al heel wat. Er is een tijd weinig tot geen contact geweest, voordat hij mij kende, lang verhaal. Toch zijn er wel dingen die onderhuids spelen en die vooral mij dwars zitten. Mijn man heeft nooit geleed om tegen zijn ouders in te gaan, zijn vader is vrij autoritair, zijn moeder doet wat vader zegt en er is sprake van een sterk man- vrouw rollenpatroon. Daarom ook wil mijn schoonmoeder altijd met mij kletsen (want dat hoort zo) en mijn schoonvader met mijn man. Terwijl ik het leuker vind om samen te kletsen, zeker omdat mijn schoonvader gewoon wat meer te vertellen heeft. Maar goed…
Verder zijn we inmiddels ouders geworden en dat maakt het allemaal nog wat lastiger. Mijn schoonmoeder loopt over van de goedbedoelde adviezen, maar ik ben het gewoon vaak met haar oneens. Ze vraagt als ze oppassen of ik precies wil opschrijven wat ze moeten doen qua eten en slapen enz, maar vervolgens trekt ze toch haar eigen plan. Ze luistert simpelweg niet naar wat wij zeggen. Ik weet dat het allemaal goed bedoeld, dat is ook net het probleem. Het is allemaal zo goed bedoeld dat het des te moeilijker is om er wat van te zeggen. Voorbeeld:
Ik vraag haar om groente en aardappelen niet te pureren en te mengen, maar zoonlief losse stukjes te laten proeven, omdat hij zo beter smaken leert kennen. Zij zegt:’oh ja, da’s inderdaad wel een goede manier’. De volgende dag eten wij mee en prakt ze alles door elkaar. Als ik er wat van zeg: ‘oh ja, maar ik dacht dat dit lekkerder voor hem was…’ Het gaat er me dan niet om dat hij een keer iets geprakt krijgt, maar dat ik iets anders heb gevraagd, zij daar mee instemt en toch iets compleet anders doet…
Ze maakt ook haar eigen waarheid van verhalen. Voorbeeld: we zijn naar een bruiloft bij hun in de buurt geweest en hebben bij mijn schoonouders overnacht: ze vraagt hoe het was. Ik zeg: ‘leuk, maar ik vond de muziek niet zo geweldig’. Zij: ‘ja, ik vind het ook altijd zo vervelend als de muziek te hard staat’. Ik:’nee de muziek stond niet te hard, ik vond de muziekstijl niet zo leuk’. Zij: ‘Oh ja, ja, da snap ik, van die harde muziek is echt heel vervelend….’ Vervolgens tegen haar man: ‘Punkie vond er niks aan, de muziek stond veel te hard’
Wat een lang verhaal en volgens mij maak ik het er niet duidelijk op. Er zijn bovendien ook nog een aantal best moeilijke voorvallen die spelen waarin ze mijn man behoorlijk hebben laten vallen. Ivm herkenbaarheid vind ik het lastig om deze hier te beschrijven, terwijl ze wel heel belangrijk zijn…Hij heeft daar last van, maar weet niet hoe er iets van moet zeggen, omdat hij nog nooit tegen zijn ouders in is gegaan. En ik lig me er intussen ’s nachts druk om te maken…
donderdag 4 november 2010 om 12:58
quote:zwartbloem schreef op 04 november 2010 @ 12:57:
BGB; het is deels biologisch bepaald; jij als google koninging moet dat wel kunnen vinden
Ik zal straks eens kijken wat ik kan vinden.
Overigens vind ik het niet echt een excuus, ook aan je basisgevoel hoef je niet mee te werken, zoals je je kan inhouden iemand niet te slaan als je kwaad ben kan je ook netjes en beleefd doen tegen schoonfamilie.
BGB; het is deels biologisch bepaald; jij als google koninging moet dat wel kunnen vinden
Ik zal straks eens kijken wat ik kan vinden.
Overigens vind ik het niet echt een excuus, ook aan je basisgevoel hoef je niet mee te werken, zoals je je kan inhouden iemand niet te slaan als je kwaad ben kan je ook netjes en beleefd doen tegen schoonfamilie.
Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.
donderdag 4 november 2010 om 13:00
quote:zwartbloem schreef op 04 november 2010 @ 12:57:
BGB; het is deels biologisch bepaald; jij als google koninging moet dat wel kunnen vinden
Overigens vind ik het niet echt een excuus, ook aan je basisgevoel hoef je niet mee te werken, zoals je je kan inhouden iemand niet te slaan als je kwaad ben kan je ook netjes en beleefd doen tegen schoonfamilie.Het blijft een wisselwerking. Zowel schoonmoeders als schoondochters kunnen loeders zijn. Op een gegeven moment is het over, men kan (welke partij dat dan ook is) te ver gaan.
BGB; het is deels biologisch bepaald; jij als google koninging moet dat wel kunnen vinden
Overigens vind ik het niet echt een excuus, ook aan je basisgevoel hoef je niet mee te werken, zoals je je kan inhouden iemand niet te slaan als je kwaad ben kan je ook netjes en beleefd doen tegen schoonfamilie.Het blijft een wisselwerking. Zowel schoonmoeders als schoondochters kunnen loeders zijn. Op een gegeven moment is het over, men kan (welke partij dat dan ook is) te ver gaan.
donderdag 4 november 2010 om 13:01
We hebben duidelijk allemaal andere ervaringen. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik 's avonds een afspraak had met vriend en schoonmoeder (ze hoefde er niet bij te zijn, maar moest het perse). Ik zou geen tijd hebben om te eten en kon ook niet langs huis. Mijn vriend was bij zijn moeder die middag. Ik heb hem gevraagd om een boterham voor mij mee te nemen, maar dat mocht niet van haar. Na de afspraak viel ik echt om van de honger. Ben toen onderweg ergens gestopt en heb gezegd: "ik moet nu echt wat eten, anders ga ik van mijn stokje". Schoonmoeder zat boos en geërgerd in de auto omdat ik zo nodig moest eten........
donderdag 4 november 2010 om 13:11
quote:blijfgewoonbianca schreef op 04 november 2010 @ 12:57:
Mooi, maar wrang, voorbeeld, Fash.
Dat was precies wat ik bedoelde, ook; jouw moeder die zich uit staat te sloven ( lief ) en een schoondochter die dat dan overdreven ( negatief ) oid vindt.
Gek genoeg is mijn schoonzusje vreselijk bijgedraaid toen mijn moeder overleed. Het is psychologie van de kouwe grond, maar ik heb het idee dat ze toen pas echt besefte dat mijn moeder voor ons natuurlijk precies dezelfde waarde had als haar moeder voor haar.
Ik heb het idee dat de confrontatie met ons verdriet bij haar een soort kentering teweeg heeft gebracht, alsof ze ons niet meer alleen maar als "die vervelende aanhang die je er gratis bijkreeg" zag maar als mensen. En sindsdien is onze band wel verbeterd. Nog steeds niet heel super, maar ik merk dat ze mijn broertje meer ruimte geeft om ook zijn eigen wortels te hebben zonder zich daar direct bedreigd door te voelen. Ik denk dat ze nooit besefte hoe belangrijk dat voor mijn broertje was. En nu snapt ze ook wel dat ik voor mijn broertje nu dezelfde waarde heb als mijn moeder, ik ben de enige die hij in dat opzicht nog heeft, dus ze doet nu ook veel meer moeite om ons echt te leren kennen. En ik op mijn beurt ben wat milder geworden omdat ik ook zag dat ze heel erg haar best deed mijn broertje te steunen toentertijd en dat ook niet makkelijk was voor haar.
Jammer dat het pas daarna is gekomen, dat weer wel, maar goed, het is zoals het is. Ik ben nu in ieder geval blij met haar en zij ook met mij geloof ik.
Mooi, maar wrang, voorbeeld, Fash.
Dat was precies wat ik bedoelde, ook; jouw moeder die zich uit staat te sloven ( lief ) en een schoondochter die dat dan overdreven ( negatief ) oid vindt.
Gek genoeg is mijn schoonzusje vreselijk bijgedraaid toen mijn moeder overleed. Het is psychologie van de kouwe grond, maar ik heb het idee dat ze toen pas echt besefte dat mijn moeder voor ons natuurlijk precies dezelfde waarde had als haar moeder voor haar.
Ik heb het idee dat de confrontatie met ons verdriet bij haar een soort kentering teweeg heeft gebracht, alsof ze ons niet meer alleen maar als "die vervelende aanhang die je er gratis bijkreeg" zag maar als mensen. En sindsdien is onze band wel verbeterd. Nog steeds niet heel super, maar ik merk dat ze mijn broertje meer ruimte geeft om ook zijn eigen wortels te hebben zonder zich daar direct bedreigd door te voelen. Ik denk dat ze nooit besefte hoe belangrijk dat voor mijn broertje was. En nu snapt ze ook wel dat ik voor mijn broertje nu dezelfde waarde heb als mijn moeder, ik ben de enige die hij in dat opzicht nog heeft, dus ze doet nu ook veel meer moeite om ons echt te leren kennen. En ik op mijn beurt ben wat milder geworden omdat ik ook zag dat ze heel erg haar best deed mijn broertje te steunen toentertijd en dat ook niet makkelijk was voor haar.
Jammer dat het pas daarna is gekomen, dat weer wel, maar goed, het is zoals het is. Ik ben nu in ieder geval blij met haar en zij ook met mij geloof ik.
Am Yisrael Chai!
donderdag 4 november 2010 om 13:17
Achja, schoonmoeders. Het is de moeder van mijn man, en daarom respecteer ik haar (en m'n schoonvader), maar echte liefde zal het nooit worden. We komen uit compleet andere werelden en zijn ook compleet anders. Ik heb me altijd nogal ingehouden (ik raas thuis wel uit) en tegenwoordig denk ik:"Laat maar zitten, ze zijn nou eenmaal zo". Eén geluk heb ik daarbij wel: ze wonen niet bij ons in de buurt, dus ik zie ze niet zo vaak.
Toch vind ik het jammer, want ik heb in 't verre verleden echt schatten van schoonmoeders gehad. Maarja.....daar heb je zo weinig aan als je toenmalige vriend toch niet de ware blijkt te zijn
Toch vind ik het jammer, want ik heb in 't verre verleden echt schatten van schoonmoeders gehad. Maarja.....daar heb je zo weinig aan als je toenmalige vriend toch niet de ware blijkt te zijn
donderdag 4 november 2010 om 13:18
Leuke reacties weer, zoals gewoonlijk.
Nou, ik snap best dat het gedrag van je schoonmoeder je vreselijk ergert en ik vind het niet mierenneuken, maar heel menselijk. Ik vrees dat er alleen niet zoveel aan te doen is.
Ik zou het contact wat beperkt houden, lekker je eigen ding doen en bij de verplichte bezoekjes op de tanden bijten en haar te vriend houden. Tenslotte ben je niet met haar getrouwd
Succes ermee! Familerelaties zijn nu eenmaal niet altijd makkelijk!
Nou, ik snap best dat het gedrag van je schoonmoeder je vreselijk ergert en ik vind het niet mierenneuken, maar heel menselijk. Ik vrees dat er alleen niet zoveel aan te doen is.
Ik zou het contact wat beperkt houden, lekker je eigen ding doen en bij de verplichte bezoekjes op de tanden bijten en haar te vriend houden. Tenslotte ben je niet met haar getrouwd
Succes ermee! Familerelaties zijn nu eenmaal niet altijd makkelijk!
donderdag 4 november 2010 om 13:19
Ik heb een geweldig lieve schoonmoeder, maar zou haar nooit kiezen als vriendin. De verschillen tussen ons zijn té groot. Daarnaast kan ik me soms ongelooflijk ergeren aan hoe dingen gaan bij mijn schoonfamilie. Ik realiseer me echter wel, dat dat komt omdat ik ánders gewend ben, dus dat dat grotendeels mijn probleem is, of iets tussen mijn man en mij.
Wat ook meespeelt: als mijn moeder me irriteert (en ook al heb ik een super relatie met haar, dat gebeurt toch regelmatig!), dan zég ik het gewoon. Bij mijn schoonouders kan dat écht niet.
Wat ook meespeelt: als mijn moeder me irriteert (en ook al heb ik een super relatie met haar, dat gebeurt toch regelmatig!), dan zég ik het gewoon. Bij mijn schoonouders kan dat écht niet.
donderdag 4 november 2010 om 13:21
donderdag 4 november 2010 om 13:21
quote:Taha schreef op 04 november 2010 @ 13:01:
We hebben duidelijk allemaal andere ervaringen. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik 's avonds een afspraak had met vriend en schoonmoeder (ze hoefde er niet bij te zijn, maar moest het perse). Ik zou geen tijd hebben om te eten en kon ook niet langs huis. Mijn vriend was bij zijn moeder die middag. Ik heb hem gevraagd om een boterham voor mij mee te nemen, maar dat mocht niet van haar. Na de afspraak viel ik echt om van de honger. Ben toen onderweg ergens gestopt en heb gezegd: "ik moet nu echt wat eten, anders ga ik van mijn stokje". Schoonmoeder zat boos en geërgerd in de auto omdat ik zo nodig moest eten........Maar wat zegt jouw vriend dan? 'Sorry dat ik het vroeg moeder' of legt hij het uit ofzo. Ik kan me namelijk ook niet voorstellen dat mijn vriend daar niks van zou zeggen eigenlijk. En anders zou mijn vriend zelf wel ergens wat eten opgepikt hebben wat hij dan voor me meebracht.
We hebben duidelijk allemaal andere ervaringen. Ik kan me nog een keer herinneren dat ik 's avonds een afspraak had met vriend en schoonmoeder (ze hoefde er niet bij te zijn, maar moest het perse). Ik zou geen tijd hebben om te eten en kon ook niet langs huis. Mijn vriend was bij zijn moeder die middag. Ik heb hem gevraagd om een boterham voor mij mee te nemen, maar dat mocht niet van haar. Na de afspraak viel ik echt om van de honger. Ben toen onderweg ergens gestopt en heb gezegd: "ik moet nu echt wat eten, anders ga ik van mijn stokje". Schoonmoeder zat boos en geërgerd in de auto omdat ik zo nodig moest eten........Maar wat zegt jouw vriend dan? 'Sorry dat ik het vroeg moeder' of legt hij het uit ofzo. Ik kan me namelijk ook niet voorstellen dat mijn vriend daar niks van zou zeggen eigenlijk. En anders zou mijn vriend zelf wel ergens wat eten opgepikt hebben wat hij dan voor me meebracht.
donderdag 4 november 2010 om 13:30
quote:Kastanjez schreef op 04 november 2010 @ 13:19:
Daarnaast kan ik me soms ongelooflijk ergeren aan hoe dingen gaan bij mijn schoonfamilie. Ik realiseer me echter wel, dat dat komt omdat ik ánders gewend ben,
En volgens mij is dit het hele eieren eten in al die schoonmoeder problemen. Vrouwen zijn van nature grotere zeikerds die altijd vinden dat dingen op hun eigen manier moeten gaan, en daarom hebben zij vaker mot met hun schoonmoeders dan mannen. Die gaan zich dan lopen ergeren aan dat hun schoonmoeder de was verkeerd opvouwt en dat hun schoondochter nooit het beddengoed strijkt.
Terwijl die kerels hun schoonouders volgens mij veel meer beoordelen op of het leuke mensen zijn of niet. En wat ik ook denk: dochters lijken vaak in gedrag en maniertjes erg op hun moeder. Een man die verliefd is op jou met al je neurotische maniertjes en je gedrag, vindt datzelfde gedrag bij zijn schoonmoeder dus ook helemaal niet storend, want anders was hij ook helemaal niet op jou gevallen.
Bij jongens is het vaak minder zichtbaar dat zij hun eigenaardigheden ook gewoon van hun moeder hebben, omdat dat meestal een soort verjongenste versie is. Mijn broertje bijvoorbeeld heeft zijn netheid ook gewoon van zijn moeder, net als ik. Maar bij hem valt het minder op. Dus voor schoondochters is er misschien wat minder herkenning - die denken niet als hun schoonmoeder weer eens de was heeft staan strijken ongevraagd "goh, schat, ze is ook net als jij he?" terwijl een man dat denk ik wel veel sneller denkt en het dan schattig vindt.
Daarnaast kan ik me soms ongelooflijk ergeren aan hoe dingen gaan bij mijn schoonfamilie. Ik realiseer me echter wel, dat dat komt omdat ik ánders gewend ben,
En volgens mij is dit het hele eieren eten in al die schoonmoeder problemen. Vrouwen zijn van nature grotere zeikerds die altijd vinden dat dingen op hun eigen manier moeten gaan, en daarom hebben zij vaker mot met hun schoonmoeders dan mannen. Die gaan zich dan lopen ergeren aan dat hun schoonmoeder de was verkeerd opvouwt en dat hun schoondochter nooit het beddengoed strijkt.
Terwijl die kerels hun schoonouders volgens mij veel meer beoordelen op of het leuke mensen zijn of niet. En wat ik ook denk: dochters lijken vaak in gedrag en maniertjes erg op hun moeder. Een man die verliefd is op jou met al je neurotische maniertjes en je gedrag, vindt datzelfde gedrag bij zijn schoonmoeder dus ook helemaal niet storend, want anders was hij ook helemaal niet op jou gevallen.
Bij jongens is het vaak minder zichtbaar dat zij hun eigenaardigheden ook gewoon van hun moeder hebben, omdat dat meestal een soort verjongenste versie is. Mijn broertje bijvoorbeeld heeft zijn netheid ook gewoon van zijn moeder, net als ik. Maar bij hem valt het minder op. Dus voor schoondochters is er misschien wat minder herkenning - die denken niet als hun schoonmoeder weer eens de was heeft staan strijken ongevraagd "goh, schat, ze is ook net als jij he?" terwijl een man dat denk ik wel veel sneller denkt en het dan schattig vindt.
Am Yisrael Chai!
donderdag 4 november 2010 om 13:45
quote:blijfgewoonbianca schreef op 04 november 2010 @ 12:41:
[...]
Ja, ik.
Alle aanhang vindt mijn moeder een lieve vrouw en één schoonzus vindt het een takkenwijf. Die zou een afschuwelijk topic kunnen openen vol met voorbeelden. En dat zijn dan dingen die de anderen wél lief bedoelde dingen vinden.
Zeg ben jij soms mijn zus ofzo
Mijn vriend en zwager kunnen erg goed opschieten met mijn moeder. Soms denk ik nog beter dan met hun eigen moeder, maar mijn schoonzus heeft een enorme hekel aan haar. Terwijl mijn moeder zich nooit ongevraagd dingen regelt of ongevraagd commentaar levert waar je niet op zit te wachten.
[...]
Ja, ik.
Alle aanhang vindt mijn moeder een lieve vrouw en één schoonzus vindt het een takkenwijf. Die zou een afschuwelijk topic kunnen openen vol met voorbeelden. En dat zijn dan dingen die de anderen wél lief bedoelde dingen vinden.
Zeg ben jij soms mijn zus ofzo
Mijn vriend en zwager kunnen erg goed opschieten met mijn moeder. Soms denk ik nog beter dan met hun eigen moeder, maar mijn schoonzus heeft een enorme hekel aan haar. Terwijl mijn moeder zich nooit ongevraagd dingen regelt of ongevraagd commentaar levert waar je niet op zit te wachten.
donderdag 4 november 2010 om 13:59
Hier ook veel irritatie over schoonfamilie. Omdat er als het goed gaat wel interesse wordt getoond, maar als het slecht gaat niet. En dat interesse en betrokkenheid ook wel eens te vaak en te veel kan worden getoond, valt eigenlijk niet te verwoorden. Omdat het zo goed bedoeld is allemaal.
Lastig is wel dat wij omgekeerd amper iets van hen horen, na een belangstellende vraag komt er een zeer kort of ontwijkend antwoord terug. Ondertussen willen zij werkelijk elke stap van ons horen. Ook is de verwachting duidelijk dat ik daar vooral op de bank moet gaan zitten en afwachten tot er tegen mij gepraat wordt. Omgekeerd wordt hier in alle kasten gekeken, 'meegeholpen' en ongevraagd gepoetst/gepakt/opgeruimd/opgevoed. Maar waarom??? Geen idee.
Lastig is wel dat wij omgekeerd amper iets van hen horen, na een belangstellende vraag komt er een zeer kort of ontwijkend antwoord terug. Ondertussen willen zij werkelijk elke stap van ons horen. Ook is de verwachting duidelijk dat ik daar vooral op de bank moet gaan zitten en afwachten tot er tegen mij gepraat wordt. Omgekeerd wordt hier in alle kasten gekeken, 'meegeholpen' en ongevraagd gepoetst/gepakt/opgeruimd/opgevoed. Maar waarom??? Geen idee.
donderdag 4 november 2010 om 14:00
quote:Heegajemee schreef op 04 november 2010 @ 13:00:
[...]
Het blijft een wisselwerking. Zowel schoonmoeders als schoondochters kunnen loeders zijn. Op een gegeven moment is het over, men kan (welke partij dat dan ook is) te ver gaan.
Tuurlijk, maar dat kan in alle relaties.
Het is genetisch niet met elkaar verbonden, en de schoondochter verstoot op een bepaalde manier wel degelijk haar schoonmoeder van een troon. Is gewoon oerinstinct.
Dat je je er niet naar hoeft te gedragen is een tweede, maar ook in gewone familie (wel genetisch dus) gaat er veel fout.
Rivaliteit zit in ons en wanneer niemand ondergeschikt is klapt het (even heel simpel gesteld)
Ik kan zelf wisselend met mijn schoonmoeder opschieten. Toch doe ik er wel mijn best voor, ze is wel mijn man's moeder en de oma van mijn kinderen. Dat ik haar als persoon niet altijd even geweldig vind maakt haar rol niet minder belangrijk.
[...]
Het blijft een wisselwerking. Zowel schoonmoeders als schoondochters kunnen loeders zijn. Op een gegeven moment is het over, men kan (welke partij dat dan ook is) te ver gaan.
Tuurlijk, maar dat kan in alle relaties.
Het is genetisch niet met elkaar verbonden, en de schoondochter verstoot op een bepaalde manier wel degelijk haar schoonmoeder van een troon. Is gewoon oerinstinct.
Dat je je er niet naar hoeft te gedragen is een tweede, maar ook in gewone familie (wel genetisch dus) gaat er veel fout.
Rivaliteit zit in ons en wanneer niemand ondergeschikt is klapt het (even heel simpel gesteld)
Ik kan zelf wisselend met mijn schoonmoeder opschieten. Toch doe ik er wel mijn best voor, ze is wel mijn man's moeder en de oma van mijn kinderen. Dat ik haar als persoon niet altijd even geweldig vind maakt haar rol niet minder belangrijk.
donderdag 4 november 2010 om 14:06
quote:zwartbloem schreef op 04 november 2010 @ 14:00:
[...]
Tuurlijk, maar dat kan in alle relaties.
Het is genetisch niet met elkaar verbonden, en de schoondochter verstoot op een bepaalde manier wel degelijk haar schoonmoeder van een troon. Is gewoon oerinstinct.
Dat je je er niet naar hoeft te gedragen is een tweede, maar ook in gewone familie (wel genetisch dus) gaat er veel fout.
Rivaliteit zit in ons en wanneer niemand ondergeschikt is klapt het (even heel simpel gesteld)
Ik kan zelf wisselend met mijn schoonmoeder opschieten. Toch doe ik er wel mijn best voor, ze is wel mijn man's moeder en de oma van mijn kinderen. Dat ik haar als persoon niet altijd even geweldig vind maakt haar rol niet minder belangrijk.Dat is ze zeker, maar de rol van moeder en oma kan op een gegeven moment ook ondergeschikt kan zijn aan de situatie door een dusdanig verstoorde relatie dat het beter is om (iig tijdelijk) afscheid van elkaar te nemen.
[...]
Tuurlijk, maar dat kan in alle relaties.
Het is genetisch niet met elkaar verbonden, en de schoondochter verstoot op een bepaalde manier wel degelijk haar schoonmoeder van een troon. Is gewoon oerinstinct.
Dat je je er niet naar hoeft te gedragen is een tweede, maar ook in gewone familie (wel genetisch dus) gaat er veel fout.
Rivaliteit zit in ons en wanneer niemand ondergeschikt is klapt het (even heel simpel gesteld)
Ik kan zelf wisselend met mijn schoonmoeder opschieten. Toch doe ik er wel mijn best voor, ze is wel mijn man's moeder en de oma van mijn kinderen. Dat ik haar als persoon niet altijd even geweldig vind maakt haar rol niet minder belangrijk.Dat is ze zeker, maar de rol van moeder en oma kan op een gegeven moment ook ondergeschikt kan zijn aan de situatie door een dusdanig verstoorde relatie dat het beter is om (iig tijdelijk) afscheid van elkaar te nemen.
donderdag 4 november 2010 om 14:06
quote:Superhuisvrouw schreef op 04 november 2010 @ 12:05:
Is er dan wel iemand met een leuke schoonmoeder?
Bij de meesten is het bagger,je krijgt ze er nou eenmaal bij .
Ja, ik en ze heeft dezelfde trekjes als to beschrijft
En we hebben genoeg (ernstige) kwesties gehad, hoor. Maar op een gegeven moment hebben man en ik besloten, omdat het zijn moeder is en de oma van ons kind en een lief mens wat ze op andere manieren uit en je karakter niet veranderen kunt, het gewoon gezellig te houden en dat werkt prima.
Het ligt ook een beetje aan je verwachtingen. Sommigen verwachten eenzelfde relatie als met hun moeder of juist helemaal niet, dat schoonma een 2e plaats krijgt. Maar hey, ik weet zeker dat mijn schoonmoeder zich ook aan mij wel eens kapot geergerd heeft en dat ik, zeker in eerste instantie, niet voldeed aan haar verwachtingen.
We houden het nu dus gewoon gezellig zolang ze nog bij ons is (ze is inmiddels al op leeftijd) en verwachten bepaalde dingen niet meer. En zij heeft dat kennelijk ook gedaan, want het is nu ook gezellig. Boeien dus dat ze na 18 jaar nog steeds niet weet wat voor werk ik doe en of en wat ik studeer. Dat ligt helemaal niet in haar belevingswereld. Maar in andere zaken is ze wel lief en betrokken en ze is een heel lieve oma en dat vinden zo veel waard, dat we daar onze relatie nu op laten rusten.
En nu ga ik de rest even lezen
Is er dan wel iemand met een leuke schoonmoeder?
Bij de meesten is het bagger,je krijgt ze er nou eenmaal bij .
Ja, ik en ze heeft dezelfde trekjes als to beschrijft
En we hebben genoeg (ernstige) kwesties gehad, hoor. Maar op een gegeven moment hebben man en ik besloten, omdat het zijn moeder is en de oma van ons kind en een lief mens wat ze op andere manieren uit en je karakter niet veranderen kunt, het gewoon gezellig te houden en dat werkt prima.
Het ligt ook een beetje aan je verwachtingen. Sommigen verwachten eenzelfde relatie als met hun moeder of juist helemaal niet, dat schoonma een 2e plaats krijgt. Maar hey, ik weet zeker dat mijn schoonmoeder zich ook aan mij wel eens kapot geergerd heeft en dat ik, zeker in eerste instantie, niet voldeed aan haar verwachtingen.
We houden het nu dus gewoon gezellig zolang ze nog bij ons is (ze is inmiddels al op leeftijd) en verwachten bepaalde dingen niet meer. En zij heeft dat kennelijk ook gedaan, want het is nu ook gezellig. Boeien dus dat ze na 18 jaar nog steeds niet weet wat voor werk ik doe en of en wat ik studeer. Dat ligt helemaal niet in haar belevingswereld. Maar in andere zaken is ze wel lief en betrokken en ze is een heel lieve oma en dat vinden zo veel waard, dat we daar onze relatie nu op laten rusten.
En nu ga ik de rest even lezen
donderdag 4 november 2010 om 14:14
quote:blijfgewoonbianca schreef op 04 november 2010 @ 12:16:
[...]
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?
Ik denk dat zonen volledig heilig worden verklaard door hun mama, dus op het moment dat er een vriendin (en dus schoondochter) in beeld komt, wordt het deze schoondochter zwaar gemaakt. Denk ik. Ik merk dat ook bij mijn broer en zus, de vriend van mijn broer heeft echt een flinke dobber aan mijn moeder gehad, terwijl de vriendjes van mijn zus en mij geweldig worden gevonden. Terwijl ik toch echt een ontzettend leuke moeder heb hoor.
Oh, en ik heb ook geen leuke schoonmoeder. Ze is enorm direct (dat je echt bij jezelf denkt ''dat zeeeeeeg je toch niet??!''), en ik ben heel gevoelig. Geen goede combi. Het doet me goed om de reacties hier te lezen (gladde rug hebben en van je af laten glijden, mooi!). De band met je schoonmoeder is ook een relatie, en daar moet je ook allebei energie in (willen) stoppen.
[...]
Dat is toch raar; dat er geen leuke schoonmoeders zouden bestaan? Wordt iemand ineens eng als zij een schoondochter krijgt? Lijkt me niet, toch?
Eigen dochters vinden hun moeder vaak wél lief en dezelfde vrouw wordt door haar schoondochter als heks bestempeld, waar gaat zoiets dan fout?
Ik denk dat zonen volledig heilig worden verklaard door hun mama, dus op het moment dat er een vriendin (en dus schoondochter) in beeld komt, wordt het deze schoondochter zwaar gemaakt. Denk ik. Ik merk dat ook bij mijn broer en zus, de vriend van mijn broer heeft echt een flinke dobber aan mijn moeder gehad, terwijl de vriendjes van mijn zus en mij geweldig worden gevonden. Terwijl ik toch echt een ontzettend leuke moeder heb hoor.
Oh, en ik heb ook geen leuke schoonmoeder. Ze is enorm direct (dat je echt bij jezelf denkt ''dat zeeeeeeg je toch niet??!''), en ik ben heel gevoelig. Geen goede combi. Het doet me goed om de reacties hier te lezen (gladde rug hebben en van je af laten glijden, mooi!). De band met je schoonmoeder is ook een relatie, en daar moet je ook allebei energie in (willen) stoppen.
donderdag 4 november 2010 om 14:16
Herken mezelf wel een beetje in je verhaal.
Toen ik verkering kreeg met mijn vriend vond ik zijn moeder helemaal geweldig. Heel anders dan mijn eigen moeder en dat vond ik toen een verademing. Naarmate de jaren vorderden en ik dus ouder werd begon ik ook de negatieve kanten van mijn schoonmoeder te zien (en zij uiteraard die van mij). Dit heeft voor heel wat irritaties gezorgd ook toen we samen gingen wonen en onze kinderen geboren werden. Sinds de geboorte van de jongste ben ik wat milder geworden ten opzichte van mijn schoonmoeder. Andersom geldt dit ook. Hoewel er nog steeds situaties zijn die mij irriteren stap ik daar steeds makkelijker over heen. Ik zie dat ze vooral stapelgek zijn op hun kleinkinderen en af en toe laat ze ook merken dat ze vindt dat ik het goed doe met mijn kinderen.
Als we dan in het weekend daar een kopje koffie gaan drinken en mijn dochter binnen 5 tellen een pakje chocolademelk en een bak chips voor haar neus heeft vind ik dit lang niet zo erg als een jaar geleden. Ze vinden het prachtig om de kinderen te verwennen en ik laat ze maar een beetje.
Moraal van dit verhaal; probeer je wat milder op te stellen. Op een gegeven erger je je aan alles en is het moeilijk om dat los te laten. Accepteer haar zoals ze is want ze is en blijft de moeder van je van je man en de oma van je zoon. Klinkt misschien makkelijker gezegd dan gedaan maar ik ben blij dat wij elkaar nu accepteren zoals we zijn!
Toen ik verkering kreeg met mijn vriend vond ik zijn moeder helemaal geweldig. Heel anders dan mijn eigen moeder en dat vond ik toen een verademing. Naarmate de jaren vorderden en ik dus ouder werd begon ik ook de negatieve kanten van mijn schoonmoeder te zien (en zij uiteraard die van mij). Dit heeft voor heel wat irritaties gezorgd ook toen we samen gingen wonen en onze kinderen geboren werden. Sinds de geboorte van de jongste ben ik wat milder geworden ten opzichte van mijn schoonmoeder. Andersom geldt dit ook. Hoewel er nog steeds situaties zijn die mij irriteren stap ik daar steeds makkelijker over heen. Ik zie dat ze vooral stapelgek zijn op hun kleinkinderen en af en toe laat ze ook merken dat ze vindt dat ik het goed doe met mijn kinderen.
Als we dan in het weekend daar een kopje koffie gaan drinken en mijn dochter binnen 5 tellen een pakje chocolademelk en een bak chips voor haar neus heeft vind ik dit lang niet zo erg als een jaar geleden. Ze vinden het prachtig om de kinderen te verwennen en ik laat ze maar een beetje.
Moraal van dit verhaal; probeer je wat milder op te stellen. Op een gegeven erger je je aan alles en is het moeilijk om dat los te laten. Accepteer haar zoals ze is want ze is en blijft de moeder van je van je man en de oma van je zoon. Klinkt misschien makkelijker gezegd dan gedaan maar ik ben blij dat wij elkaar nu accepteren zoals we zijn!
donderdag 4 november 2010 om 14:20
FV, als ik jouw ervaring met je schoonzus lees, komt bij mij op dat ze zich misschien wel heel erg buitengesloten voelde en dit niet erg handig heeft laten blijken. Wel erg trouwens dat het pas bijgedraaid is na het overlijden van je moeder. Heel jammer.
Voor TO: vind je het echt een probleem dat hij een keertje gepureerd eten krijgt ipv stukjes? Hoe vaak eet hij bij je schoonouders? Dit is echt wel het laatste waar ik ooit een probleem van zou maken. Ik snap dat wanneer je je ergert, je op alle slakken zout gaat leggen, maar je moet ook wel kunnen relativeren.
Voor TO: vind je het echt een probleem dat hij een keertje gepureerd eten krijgt ipv stukjes? Hoe vaak eet hij bij je schoonouders? Dit is echt wel het laatste waar ik ooit een probleem van zou maken. Ik snap dat wanneer je je ergert, je op alle slakken zout gaat leggen, maar je moet ook wel kunnen relativeren.
donderdag 4 november 2010 om 14:21
quote:Heegajemee schreef op 04 november 2010 @ 14:06:
[...]
Dat is ze zeker, maar de rol van moeder en oma kan op een gegeven moment ook ondergeschikt kan zijn aan de situatie door een dusdanig verstoorde relatie dat het beter is om (iig tijdelijk) afscheid van elkaar te nemen.
Niet mee eens, ook dan hoef je je partner niet te laten kiezen tussen vrouw en moeder. je kan alleen wel zelf duidelijk je grenzen aangeven door kort en oppervlakkig mee te doen of niet. Hoef je niet haar zoon en haar kleinkinderen de dupe van te laten worden.
Waar twee vechten hebben twee schuld. Alleen daarom neem ik schoonmoeder drama's met een korrel zout, je hoort/leest alleen maar wat er mis is met de schoonmoeder, daar mist dan 50% van het verhaal.
Alleen hier op de site; van alle verhalen die er staan, waar schoonkoeder compleet worden afgezeken puur en alleen omdat het niet is hoe de vrouw het zelf wil/gewend is. Niet iedereen is sociaal even vaardig, niet iedereen is even geintereseerd in de medemens. In normale relaties laat je elkaar links liggen, in dit soort relaties is het een kwestie van aanpassen. En zolang je niet onder 1 dak woont kan het echt niet zo'n enome opgaaf zijn.
(nu komen er vast reacties; maar bedenk dan dat als je van af het begin er zo ingestaan had het heel anders gelopen was, op echte drama's na uiteraard!)
[...]
Dat is ze zeker, maar de rol van moeder en oma kan op een gegeven moment ook ondergeschikt kan zijn aan de situatie door een dusdanig verstoorde relatie dat het beter is om (iig tijdelijk) afscheid van elkaar te nemen.
Niet mee eens, ook dan hoef je je partner niet te laten kiezen tussen vrouw en moeder. je kan alleen wel zelf duidelijk je grenzen aangeven door kort en oppervlakkig mee te doen of niet. Hoef je niet haar zoon en haar kleinkinderen de dupe van te laten worden.
Waar twee vechten hebben twee schuld. Alleen daarom neem ik schoonmoeder drama's met een korrel zout, je hoort/leest alleen maar wat er mis is met de schoonmoeder, daar mist dan 50% van het verhaal.
Alleen hier op de site; van alle verhalen die er staan, waar schoonkoeder compleet worden afgezeken puur en alleen omdat het niet is hoe de vrouw het zelf wil/gewend is. Niet iedereen is sociaal even vaardig, niet iedereen is even geintereseerd in de medemens. In normale relaties laat je elkaar links liggen, in dit soort relaties is het een kwestie van aanpassen. En zolang je niet onder 1 dak woont kan het echt niet zo'n enome opgaaf zijn.
(nu komen er vast reacties; maar bedenk dan dat als je van af het begin er zo ingestaan had het heel anders gelopen was, op echte drama's na uiteraard!)
donderdag 4 november 2010 om 14:32
Relax een beetje. Dan vind je schoonmoeder jou en jouw leven niet interessant genoeg en het hare wel. Nou en? Je hoeft toch niet met het mens in 1 huis te wonen? Beleefd doen, niet te veel vragen naar haar interesses en niet verwachten dat zij interesse in jou toont. Dat bespaart je een hoop teleurstelling.
Ik heb ook zo'n schoonmoeder, zo'n echte Italiaanse mama, die zichzelf ook graag in het middelpunt zet. Toen ik nog niet zo lang met mijn vriend was bemoeide ze zich echt overal mee. Ik heb haar toen onder vier ogen heel kort maar vooral heel duidelijk uitgelegd dat ik niet van plan was naar haar pijpen te dansen en dat ik geen zin had om constant naar haar al dan niet goedbedoelde adviezen te luisteren. Heb haar ook verteld dat ik op momenten dat ik vond dat zij te ver ging, ik haar dan volledig zou negeren. En vooral heb ik haar uitgelegd dat zij mij nooit daar zou krijgen waar zij mij graag zou willen hebben (letterlijk). Ze heeft zich bij mijn vriend beklaagd over dat gesprek. En ik weet dat mijn vriend toen iets gezegd heeft over 2 sterke vrouwen, dat ik daarin op haar lijk (NOT!!! ben ik het dus niet mee eens, maar toe maar...) en dat hij daarom van zoveel van ons allebei houdt. Sindsdien zijn we beleefd tegen elkaar. Maar dikke vriendinnen worden we nooit...
Schoonfamilie krijg je er gratis bij, of je dat nou wilt of niet. Vooral niet al te veel tijd aan frustraties of irritaties verspillen. Dat is echt zonde van je tijd en je leven. En dat ze het met je zoon niet precies doet zoals jullie dat willen, is dat echt zo belangrijk? Ze is tenslotte wel de moeder van je vriend en van hem heeft ze een hele leuke vent gemaakt. Ze zal dus wel iets weten van kinderen opvoeden? Er zijn natuurlijk wel grenzen, als ze dingen zou doen die echt schadelijk voor hem zijn dan wordt het een ander verhaal. Maar tot die tijd zou ik zeggen, pick your battles. Want aan constante frustraties en strijd heb je echt helemaal niks.
Ik heb ook zo'n schoonmoeder, zo'n echte Italiaanse mama, die zichzelf ook graag in het middelpunt zet. Toen ik nog niet zo lang met mijn vriend was bemoeide ze zich echt overal mee. Ik heb haar toen onder vier ogen heel kort maar vooral heel duidelijk uitgelegd dat ik niet van plan was naar haar pijpen te dansen en dat ik geen zin had om constant naar haar al dan niet goedbedoelde adviezen te luisteren. Heb haar ook verteld dat ik op momenten dat ik vond dat zij te ver ging, ik haar dan volledig zou negeren. En vooral heb ik haar uitgelegd dat zij mij nooit daar zou krijgen waar zij mij graag zou willen hebben (letterlijk). Ze heeft zich bij mijn vriend beklaagd over dat gesprek. En ik weet dat mijn vriend toen iets gezegd heeft over 2 sterke vrouwen, dat ik daarin op haar lijk (NOT!!! ben ik het dus niet mee eens, maar toe maar...) en dat hij daarom van zoveel van ons allebei houdt. Sindsdien zijn we beleefd tegen elkaar. Maar dikke vriendinnen worden we nooit...
Schoonfamilie krijg je er gratis bij, of je dat nou wilt of niet. Vooral niet al te veel tijd aan frustraties of irritaties verspillen. Dat is echt zonde van je tijd en je leven. En dat ze het met je zoon niet precies doet zoals jullie dat willen, is dat echt zo belangrijk? Ze is tenslotte wel de moeder van je vriend en van hem heeft ze een hele leuke vent gemaakt. Ze zal dus wel iets weten van kinderen opvoeden? Er zijn natuurlijk wel grenzen, als ze dingen zou doen die echt schadelijk voor hem zijn dan wordt het een ander verhaal. Maar tot die tijd zou ik zeggen, pick your battles. Want aan constante frustraties en strijd heb je echt helemaal niks.
donderdag 4 november 2010 om 14:33
quote:zwartbloem schreef op 04 november 2010 @ 14:21:
[...]
Niet mee eens, ook dan hoef je je partner niet te laten kiezen tussen vrouw en moeder. je kan alleen wel zelf duidelijk je grenzen aangeven door kort en oppervlakkig mee te doen of niet. Hoef je niet haar zoon en haar kleinkinderen de dupe van te laten worden.
Waar twee vechten hebben twee schuld. Alleen daarom neem ik schoonmoeder drama's met een korrel zout, je hoort/leest alleen maar wat er mis is met de schoonmoeder, daar mist dan 50% van het verhaal.
Alleen hier op de site; van alle verhalen die er staan, waar schoonkoeder compleet worden afgezeken puur en alleen omdat het niet is hoe de vrouw het zelf wil/gewend is. Niet iedereen is sociaal even vaardig, niet iedereen is even geintereseerd in de medemens. In normale relaties laat je elkaar links liggen, in dit soort relaties is het een kwestie van aanpassen. En zolang je niet onder 1 dak woont kan het echt niet zo'n enome opgaaf zijn.
(nu komen er vast reacties; maar bedenk dan dat als je van af het begin er zo ingestaan had het heel anders gelopen was, op echte drama's na uiteraard!)
Wie heeft het over het duperen van een zoon en kleinkind? Een man kan altijd nog zelf een beslissing nemen, daar zal ik als schoondochter mijn man nooit toe dwingen. Uiteindelijk zal dat zich tegen je gaan keren en je relatie niet ten goede komen.
Mijn man heeft er zelf voor gekozen zijn ouders iig tijdelijk niet meer te zien en ik heb die keuze ook gemaakt. Voor mijzelf, niet voor hem. Voelt hij de behoefte om ze op te gaan zoeken, staat hij daar vrij in. Zou ik hem blij kunnen maken door mee te gaan, doe ik dat ook, want voor hem is dit een moeilijke situatie, moeilijker dan voor mij, omdat ik geen bloedband met zijn familie heb.
En ik zal mijn verhaal hier niet uit de doeken doen, het is niet mijn topic en het ligt behoorlijk gevoelig, maar ik kan je wel vertellen dat in ons geval de schuld niet bij ons ligt. En aangezien mijn zoon de inzet is van de ruzie ziet hij zijn opa en oma ook niet (hij is 1,5 en krijgt er nog niets van mee).
Het zal een uitzondering zijn, maar er lopen nou eenmaal mensen rond met een kronkel en dan heb ik het niet over dingen als eten prakken en te veel verwennen.
[...]
Niet mee eens, ook dan hoef je je partner niet te laten kiezen tussen vrouw en moeder. je kan alleen wel zelf duidelijk je grenzen aangeven door kort en oppervlakkig mee te doen of niet. Hoef je niet haar zoon en haar kleinkinderen de dupe van te laten worden.
Waar twee vechten hebben twee schuld. Alleen daarom neem ik schoonmoeder drama's met een korrel zout, je hoort/leest alleen maar wat er mis is met de schoonmoeder, daar mist dan 50% van het verhaal.
Alleen hier op de site; van alle verhalen die er staan, waar schoonkoeder compleet worden afgezeken puur en alleen omdat het niet is hoe de vrouw het zelf wil/gewend is. Niet iedereen is sociaal even vaardig, niet iedereen is even geintereseerd in de medemens. In normale relaties laat je elkaar links liggen, in dit soort relaties is het een kwestie van aanpassen. En zolang je niet onder 1 dak woont kan het echt niet zo'n enome opgaaf zijn.
(nu komen er vast reacties; maar bedenk dan dat als je van af het begin er zo ingestaan had het heel anders gelopen was, op echte drama's na uiteraard!)
Wie heeft het over het duperen van een zoon en kleinkind? Een man kan altijd nog zelf een beslissing nemen, daar zal ik als schoondochter mijn man nooit toe dwingen. Uiteindelijk zal dat zich tegen je gaan keren en je relatie niet ten goede komen.
Mijn man heeft er zelf voor gekozen zijn ouders iig tijdelijk niet meer te zien en ik heb die keuze ook gemaakt. Voor mijzelf, niet voor hem. Voelt hij de behoefte om ze op te gaan zoeken, staat hij daar vrij in. Zou ik hem blij kunnen maken door mee te gaan, doe ik dat ook, want voor hem is dit een moeilijke situatie, moeilijker dan voor mij, omdat ik geen bloedband met zijn familie heb.
En ik zal mijn verhaal hier niet uit de doeken doen, het is niet mijn topic en het ligt behoorlijk gevoelig, maar ik kan je wel vertellen dat in ons geval de schuld niet bij ons ligt. En aangezien mijn zoon de inzet is van de ruzie ziet hij zijn opa en oma ook niet (hij is 1,5 en krijgt er nog niets van mee).
Het zal een uitzondering zijn, maar er lopen nou eenmaal mensen rond met een kronkel en dan heb ik het niet over dingen als eten prakken en te veel verwennen.
donderdag 4 november 2010 om 14:39
Hey......Mijn schoonmoeder is niet eens op mijn bruiloft op komen dagen, niet eens een belletje....
Dus qua desinterrese heb ik denk ik wel de overtreffende trap.
But so be it, ik vind en vond het wel zielig voor mijn man, omdat hij eigelijk altijd voor haar klaar heeft gestaan en er 0,0 voor terugkrijgt.
Ben nu een stuk gelatener onder de relatie.
Dus qua desinterrese heb ik denk ik wel de overtreffende trap.
But so be it, ik vind en vond het wel zielig voor mijn man, omdat hij eigelijk altijd voor haar klaar heeft gestaan en er 0,0 voor terugkrijgt.
Ben nu een stuk gelatener onder de relatie.
donderdag 4 november 2010 om 14:40
Dat zeg ik; er zullen heus echte verhalen bij zitten. Maar eerlijk is eerlijk het meeste gaat werkelijk nergens over.
Helaas, wat betreft mijn eigen zoon kan ik alleen maar hopen op een relativeerende schoondochter. Gelukkig heb ik nog een paar jaar de tijd hem te kneden tot een echt moederskindje...
(ook grappig hoeveel vrouwen aan hun moeder hangen, als een man gesteld is op zijn moeder is het een moederkindje en kan zij hem niet loslaten)
Helaas, wat betreft mijn eigen zoon kan ik alleen maar hopen op een relativeerende schoondochter. Gelukkig heb ik nog een paar jaar de tijd hem te kneden tot een echt moederskindje...
(ook grappig hoeveel vrouwen aan hun moeder hangen, als een man gesteld is op zijn moeder is het een moederkindje en kan zij hem niet loslaten)