Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
vrijdag 29 oktober 2010 om 16:54
Poeh meiden, wat gebeuren er toch rare dingen...
Ik kreeg net een smsje dat mijn ex morgen de laatste spulletjes komt brengen. Ik schrok ervan, had helemaal geen smsje meer van hem verwacht en ik kreeg er tranen van, want dat betekent dat-ie ook echt wil afsluiten...
Ik smste dat we eerst weg zouden zijn dit weekend, maar dat we er toch zijn dus dat het okay is dat hij langskomt.
Hij smste terug dat als het niet uitkwam, dat hij over 2 weken ook wel langs wil komen.
Ik had zoiets van, nee, van uitstel komt afstel, dus smste dat ik niet wist hoe de aankomende weekenden eruit zouden komen te zien en dat ik het nogal druk heb.
Nu heb ik 't niet bijster druk, maar dat hoeft hij niet te weten.
Krijg ik vervolgens een sms terug met dat hij het ook druk heeft en dat hij aankomende dinsdag een kennismakingsgesprek heeft om in therapie te gaan.
WTF? Mijn ex en therapie? Hij zei altijd dat hij het wel alleen kon en zichzelf prima kon redden. Hij is een paar jaar geleden in therapie geweest voor stress, woede- en angstbeheersing en men raadde na het afronden van de therapie om nog creatieve therapie te gaan volgen, maar dat heeft hij laten zitten en issues heeft-ie nog steeds. Ik vraag me af waarom hij dan nu toch wél in therapie gaat. Waarom niet tijdens onze relatie? Begint hij het nu te snappen? Ik kan het me haast niet voorstellen.
Ik heb niets meer terug gesmst. Ik had mezelf juist beloofd geen persoonlijke of emotionele smsjes meer te sturen.
Diep van binnen komen er allerlei hoop/droom-scenario's op en daar wil ik nu even juist niet aan denken. Ik moet het even van me afzetten dat het ooit nog wat word tussen ons.
Ik kreeg net een smsje dat mijn ex morgen de laatste spulletjes komt brengen. Ik schrok ervan, had helemaal geen smsje meer van hem verwacht en ik kreeg er tranen van, want dat betekent dat-ie ook echt wil afsluiten...
Ik smste dat we eerst weg zouden zijn dit weekend, maar dat we er toch zijn dus dat het okay is dat hij langskomt.
Hij smste terug dat als het niet uitkwam, dat hij over 2 weken ook wel langs wil komen.
Ik had zoiets van, nee, van uitstel komt afstel, dus smste dat ik niet wist hoe de aankomende weekenden eruit zouden komen te zien en dat ik het nogal druk heb.
Nu heb ik 't niet bijster druk, maar dat hoeft hij niet te weten.
Krijg ik vervolgens een sms terug met dat hij het ook druk heeft en dat hij aankomende dinsdag een kennismakingsgesprek heeft om in therapie te gaan.
WTF? Mijn ex en therapie? Hij zei altijd dat hij het wel alleen kon en zichzelf prima kon redden. Hij is een paar jaar geleden in therapie geweest voor stress, woede- en angstbeheersing en men raadde na het afronden van de therapie om nog creatieve therapie te gaan volgen, maar dat heeft hij laten zitten en issues heeft-ie nog steeds. Ik vraag me af waarom hij dan nu toch wél in therapie gaat. Waarom niet tijdens onze relatie? Begint hij het nu te snappen? Ik kan het me haast niet voorstellen.
Ik heb niets meer terug gesmst. Ik had mezelf juist beloofd geen persoonlijke of emotionele smsjes meer te sturen.
Diep van binnen komen er allerlei hoop/droom-scenario's op en daar wil ik nu even juist niet aan denken. Ik moet het even van me afzetten dat het ooit nog wat word tussen ons.
vrijdag 29 oktober 2010 om 22:29
Ik weet het ook niet, misschien voelt het voor hem 'raar' dat jij zoiets niet weet, net als jij gewend was hem over alles te bellen?
Heel goed dat je er niet meer op gereageerd hebt. Laat hem dit weekend de laatste spulletjes maar komen brengen, en het daarmee in ieder geval naar hem toe afgesloten zijn. Natuurlijk krijg je weet hoop van dit soort smsjes, maar zorg dat je naar hem toe sterk blijft.
Heel goed dat je er niet meer op gereageerd hebt. Laat hem dit weekend de laatste spulletjes maar komen brengen, en het daarmee in ieder geval naar hem toe afgesloten zijn. Natuurlijk krijg je weet hoop van dit soort smsjes, maar zorg dat je naar hem toe sterk blijft.
zaterdag 30 oktober 2010 om 08:57
quote:dreamlogic schreef op 29 oktober 2010 @ 11:42:
Jippie, uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek...
Hoop zo dat ik een beetje kans maak! Volgende week donderdag pas, maar heb er zin in.
Ik heb ook het aanbod gekregen om in de oesters te gaan werken. Is nu seizoen en een goede vriend kan me ervoor aandragen. Ik denk dat ik het aankan, ik weet dat het hard werken is en misschien ook wel erg geestdodend. Maar het grote geld roept...Gefeliciteerd DL, goed bezig! Trap nu niet in de valkuil van opnieuw financieel onder de pannen zijn bij je ex maar zorg dat je een zelfstandige vrouw wordt, dan overkomen je ook geen dingen zoals bij jou wel gebeurd is.
Jippie, uitgenodigd voor een kennismakingsgesprek...
Hoop zo dat ik een beetje kans maak! Volgende week donderdag pas, maar heb er zin in.
Ik heb ook het aanbod gekregen om in de oesters te gaan werken. Is nu seizoen en een goede vriend kan me ervoor aandragen. Ik denk dat ik het aankan, ik weet dat het hard werken is en misschien ook wel erg geestdodend. Maar het grote geld roept...Gefeliciteerd DL, goed bezig! Trap nu niet in de valkuil van opnieuw financieel onder de pannen zijn bij je ex maar zorg dat je een zelfstandige vrouw wordt, dan overkomen je ook geen dingen zoals bij jou wel gebeurd is.
zaterdag 30 oktober 2010 om 10:22
Tjah...Ik ben vandaag op van de zenuwen en heel erg kapot. Ik ben even op z'n Hyves geweest en daar stond op:
"Nog een zware stap en dan beginnen aan een nieuw leven".
Een nieuw leven? We waren samen een nieuw leven begonnen en nu moet hij nog een zware stap zetten? En ik dan?
Een nieuw leven voor hem over mijn verdriet en pijn ja! Twee jaar lang alles gegeven aan deze man en hij zet het overboord voor een nieuw leven....Ik kan 't maar niet bevatten dat-ie me zo behandelt en nog steeds zo'n pijn doet.
"Nog een zware stap en dan beginnen aan een nieuw leven".
Een nieuw leven? We waren samen een nieuw leven begonnen en nu moet hij nog een zware stap zetten? En ik dan?
Een nieuw leven voor hem over mijn verdriet en pijn ja! Twee jaar lang alles gegeven aan deze man en hij zet het overboord voor een nieuw leven....Ik kan 't maar niet bevatten dat-ie me zo behandelt en nog steeds zo'n pijn doet.
zaterdag 30 oktober 2010 om 16:19
Daarom is het misschien ook maar het beste dat hij je spullen komt brengen morgen. Dan is het ook maar klaar. Klinkt hard, maar je moet het loslaten. Dus ook niet op zijn hyves kijken, want daar heb je alleen jezelf maar mee. Ga op je handen zitten als je hem wilt sms-en, of schrijf hier even. Je mag echt wel verdriet hebben, maar uit de dingen die je schrijft blijkt dat je nog zo op hem gericht bent! Dat hij op zijn hyves schrijft dat hij begint aan een nieuw leven, schrijft ie niet om jou expres te kwetsen!
En tuurlijk heb je niet altijd zin om positief te zijn en verder te gaan met je leven. Ook dan kun je hier schrijven, maar probeer niet te malen over hoe het had kunnen zijn. Of hoe het weer kan worden als,als,als....
Vanaf de zijlijn is het altijd makkelijk praten, ik weet het, maar soms heb je een schopje onder je kont nodig.
In ieder geval een en heel veel succes morgen.
Weet je al hoe laat ie komt? En hoe ga je het doen? Koel/afstandelijk of wil je nog met hem praten?
En tuurlijk heb je niet altijd zin om positief te zijn en verder te gaan met je leven. Ook dan kun je hier schrijven, maar probeer niet te malen over hoe het had kunnen zijn. Of hoe het weer kan worden als,als,als....
Vanaf de zijlijn is het altijd makkelijk praten, ik weet het, maar soms heb je een schopje onder je kont nodig.
In ieder geval een en heel veel succes morgen.
Weet je al hoe laat ie komt? En hoe ga je het doen? Koel/afstandelijk of wil je nog met hem praten?
zaterdag 30 oktober 2010 om 16:35
Pfff...nog even een laatste melding voor degenen die geinteresseerd zijn. Wat ik trouwens heel lief vind als er nog mensen zijn die dit lezen en eventueel reageren.
Ik zet 't ook een beetje neer om mijn ei kwijt te kunnen.
Ik heb mijn dierbare schilderen en spulletjes die hij nog had staan terug. Ik heb me leuk aangekleed. Mooi jurkje aangetrokken en me goed verzorgd. Dacht: hij mag wel zien wat hij gaat missen!
Eerste wat ik hem gedaan is hem omhelzen, omdat ik dit graag wilde. Daarna heb ik vreselijk geknuffeld met 'onze' pup, die hij meegenomen had. Hij is gegroeid en wordt volgens mij een prachtige hond!
Daarna heb ik nog met hem gepraat, maar niet lang. Hij vertelde dat hij al de hele week thuis zit, omdat hij waarschijnlijk een burn-out heeft. Hij moet van zichzelf in therapie(goh...). Zijn werk is zijn grote liefde en daar hadden ze gezegd (naar aanleiding van allerlei andere problemen die al langer speelden) dan hij een onstabiele factor was en dat er gepraat moest worden.
De woorden kwamen vooral van mijn kant. Dat ik hem wilde vergeven als hij zou zeggen dat hij me terug zou willen, omdat hij spijt heeft en me nooit zo had mogen behandelen.
Maar dat zei hij niet. Het kwam niet meer aan.
Toen hij weg ging heb ik de pup en hem gedag gezegd en ben naar binnen gegaan. Spullen uitgepakt en gezocht naar de fles whisky en de glazen die ik voor ons gekocht had als housewarming kado. Maar die zaten er niet bij, en de 4 grote schilderijen ook niet!
Mooie aanleiding om hem nog één keer te spreken. Zucht.
Hij bleek de whisky en de glazen vergeten te zijn en ik wil die terug, maar ze opsturen is natuurlijk ook niks. De schilderijen had hij bewust gehouden want hij wilde ze gaan ophangen. Okay dan hang je ze op. Laat ze dan maar herinneren aan mij...
Daarna nog lang zitten praten aan de tel. Ik was boos, verdrietig, droevig, maar tegelijkertijd kon ik om hem lachen. Bepaalde opmerkingen waren weer typisch hem zoals ik hem ken. Hij zei dat hij me mooi vond in dat jurkje en daar ging m'n hart sneller van kloppen.
Maar tegelijkertijd wilde hij me wegjagen. Botte opmerkingen maken en die werken niet bij me, want hij meent ze helemaal niet. Kom, ik ken 'm langer dan vandaag. Niet erg volwassen.
Helaas vind deze man het allemaal nog het makkelijkste om geen verantwoordelijkheid te nemen. Hij wéét het dondersgoed. Hij zit fout. Hij doet mensen pijn, hij heeft z'n geliefde de deur uitgezet en dat vergeef ik hem niet. Dat vond hij niet zo leuk om te horen.
Ik heb er niets mee bereikt. Niks nieuws. Hij weet het allemaal allang en hij sluit zich daar voor af. Hij weet hoeveel hij voor me betekent. De meest eenvoudige manier om van me af te komen was: "Ja het is allemaal gebeurd en het komt niet meer goed he". Auw, auw, auw.
Hij gaf zelf toe: "Het doet pijn en als je die pijn ziet aankomen of als die te erg wordt dan sluit ik me daar voor af". Dus ik kan nog wel 100 keer hetzelfde zeggen, maar dat doet hem alleen maar meer afsluiten. Mijn pijn doet hem wel degelijk pijn, maar er iets mee doen? Ho maar...Hij is daar gewoon niet toe in staat.
Goed, niet meer belangrijk wat hij denkt of voelt. Het gaat om mij. Ik heb altijd mezelf nog en ik dénk dat het universum me uiteindelijk geeft wat ik verdien. Als dat mét hem samen is, wat ik sterk betwijfel, dan komt dat vanzelf. En boontje komt om z'n loontje. Hij krijgt het nog wel uitgemeten met die therapie. En op hem wachten? No way. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar over een half jaar hoop ik toch happier te zijn en ben ik er misschien wel voor een groot gedeelte overheen.
Nou ja....deze man heeft gewoon te veel pijn en te veel issues, te erg beschadigd. Dat is geen excuus om je als een klootzak te gedragen trouwens!
Dat weet hij ook wel, maar hij doet het wel. En dat kun je alleen als je gevoel kan uitschakelen, anders kun je het niet verantwoorden naar jezelf.
Ik kan hier gewoon niks meer mee....Maar mijn hart bloed er van.
Ik zet 't ook een beetje neer om mijn ei kwijt te kunnen.
Ik heb mijn dierbare schilderen en spulletjes die hij nog had staan terug. Ik heb me leuk aangekleed. Mooi jurkje aangetrokken en me goed verzorgd. Dacht: hij mag wel zien wat hij gaat missen!
Eerste wat ik hem gedaan is hem omhelzen, omdat ik dit graag wilde. Daarna heb ik vreselijk geknuffeld met 'onze' pup, die hij meegenomen had. Hij is gegroeid en wordt volgens mij een prachtige hond!
Daarna heb ik nog met hem gepraat, maar niet lang. Hij vertelde dat hij al de hele week thuis zit, omdat hij waarschijnlijk een burn-out heeft. Hij moet van zichzelf in therapie(goh...). Zijn werk is zijn grote liefde en daar hadden ze gezegd (naar aanleiding van allerlei andere problemen die al langer speelden) dan hij een onstabiele factor was en dat er gepraat moest worden.
De woorden kwamen vooral van mijn kant. Dat ik hem wilde vergeven als hij zou zeggen dat hij me terug zou willen, omdat hij spijt heeft en me nooit zo had mogen behandelen.
Maar dat zei hij niet. Het kwam niet meer aan.
Toen hij weg ging heb ik de pup en hem gedag gezegd en ben naar binnen gegaan. Spullen uitgepakt en gezocht naar de fles whisky en de glazen die ik voor ons gekocht had als housewarming kado. Maar die zaten er niet bij, en de 4 grote schilderijen ook niet!
Mooie aanleiding om hem nog één keer te spreken. Zucht.
Hij bleek de whisky en de glazen vergeten te zijn en ik wil die terug, maar ze opsturen is natuurlijk ook niks. De schilderijen had hij bewust gehouden want hij wilde ze gaan ophangen. Okay dan hang je ze op. Laat ze dan maar herinneren aan mij...
Daarna nog lang zitten praten aan de tel. Ik was boos, verdrietig, droevig, maar tegelijkertijd kon ik om hem lachen. Bepaalde opmerkingen waren weer typisch hem zoals ik hem ken. Hij zei dat hij me mooi vond in dat jurkje en daar ging m'n hart sneller van kloppen.
Maar tegelijkertijd wilde hij me wegjagen. Botte opmerkingen maken en die werken niet bij me, want hij meent ze helemaal niet. Kom, ik ken 'm langer dan vandaag. Niet erg volwassen.
Helaas vind deze man het allemaal nog het makkelijkste om geen verantwoordelijkheid te nemen. Hij wéét het dondersgoed. Hij zit fout. Hij doet mensen pijn, hij heeft z'n geliefde de deur uitgezet en dat vergeef ik hem niet. Dat vond hij niet zo leuk om te horen.
Ik heb er niets mee bereikt. Niks nieuws. Hij weet het allemaal allang en hij sluit zich daar voor af. Hij weet hoeveel hij voor me betekent. De meest eenvoudige manier om van me af te komen was: "Ja het is allemaal gebeurd en het komt niet meer goed he". Auw, auw, auw.
Hij gaf zelf toe: "Het doet pijn en als je die pijn ziet aankomen of als die te erg wordt dan sluit ik me daar voor af". Dus ik kan nog wel 100 keer hetzelfde zeggen, maar dat doet hem alleen maar meer afsluiten. Mijn pijn doet hem wel degelijk pijn, maar er iets mee doen? Ho maar...Hij is daar gewoon niet toe in staat.
Goed, niet meer belangrijk wat hij denkt of voelt. Het gaat om mij. Ik heb altijd mezelf nog en ik dénk dat het universum me uiteindelijk geeft wat ik verdien. Als dat mét hem samen is, wat ik sterk betwijfel, dan komt dat vanzelf. En boontje komt om z'n loontje. Hij krijgt het nog wel uitgemeten met die therapie. En op hem wachten? No way. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar over een half jaar hoop ik toch happier te zijn en ben ik er misschien wel voor een groot gedeelte overheen.
Nou ja....deze man heeft gewoon te veel pijn en te veel issues, te erg beschadigd. Dat is geen excuus om je als een klootzak te gedragen trouwens!
Dat weet hij ook wel, maar hij doet het wel. En dat kun je alleen als je gevoel kan uitschakelen, anders kun je het niet verantwoorden naar jezelf.
Ik kan hier gewoon niks meer mee....Maar mijn hart bloed er van.
zaterdag 30 oktober 2010 om 16:48
Ow, ik dacht dat hij morgen pas kwam, verkeerd gelezen.
Klinkt als een moeilijke dag! Maar laat je niet "verleiden"door zinnen als "je zag er zo mooi uit". Dit is natuurlijk fijn om te horen, maar je hebt er uiteindelijk niets aan!
Quote van jou:
Goed, niet meer belangrijk wat hij denkt of voelt. Het gaat om mij. Ik heb altijd mezelf nog en ik dénk dat het universum me uiteindelijk geeft wat ik verdien. Als dat mét hem samen is, wat ik sterk betwijfel, dan komt dat vanzelf. En boontje komt om z'n loontje. Hij krijgt het nog wel uitgemeten met die therapie. En op hem wachten? No way. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar over een half jaar hoop ik toch happier te zijn en ben ik er misschien wel voor een groot gedeelte overheen.
Probeer dit gevoel alsjeblieft vast te houden!
Ergens in het begin van dit topic schreef je volgens mij iets over dat jullie relatie al niet goed meer zat, voor het hele gedoe. Ik kan het zo snel niet terugvinden helaas. Maar als dat het geval was, vergeet dat dan niet! Dat niet alleen de hele situatie met die vrouw de oorzaak is, maar dat er meer niet goed zat.
Hier lekker blijven schrijven, als dat je oplucht! (ik hoop dat je niet met je zin "een laatste melding" bedoelde dat je wilde stoppen met van je af schrijven!)
Klinkt als een moeilijke dag! Maar laat je niet "verleiden"door zinnen als "je zag er zo mooi uit". Dit is natuurlijk fijn om te horen, maar je hebt er uiteindelijk niets aan!
Quote van jou:
Goed, niet meer belangrijk wat hij denkt of voelt. Het gaat om mij. Ik heb altijd mezelf nog en ik dénk dat het universum me uiteindelijk geeft wat ik verdien. Als dat mét hem samen is, wat ik sterk betwijfel, dan komt dat vanzelf. En boontje komt om z'n loontje. Hij krijgt het nog wel uitgemeten met die therapie. En op hem wachten? No way. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar over een half jaar hoop ik toch happier te zijn en ben ik er misschien wel voor een groot gedeelte overheen.
Probeer dit gevoel alsjeblieft vast te houden!
Ergens in het begin van dit topic schreef je volgens mij iets over dat jullie relatie al niet goed meer zat, voor het hele gedoe. Ik kan het zo snel niet terugvinden helaas. Maar als dat het geval was, vergeet dat dan niet! Dat niet alleen de hele situatie met die vrouw de oorzaak is, maar dat er meer niet goed zat.
Hier lekker blijven schrijven, als dat je oplucht! (ik hoop dat je niet met je zin "een laatste melding" bedoelde dat je wilde stoppen met van je af schrijven!)
zaterdag 30 oktober 2010 om 17:35
Dank je wel Viennas. Nou ik wilde gewoon niet al te veel schrijven, omdat ik er ook niet in wil blijven hangen. En misschien vind men het maar stom dat ik er nog zoveel over schrijf.
Weet je, het engste vind ik nog om hem los te laten.
Het is echt beangstigend. Toen we voor het eerst uit elkaar gingen kwamen we na een paar maanden toch weer met elkaar in contact en stookten we het vuurtje weer op. Maar dat gaat deze keer écht niet gebeuren. Die hoop laten varen is echt doodeng, want dat betekent dat ik hem écht kwijt ben. En juist dat wilde ik niet.
Zelfs nog vanmorgen hoopte ik echt heel erg dat-ie het licht zou zien en het met mij aan zou willen gaan.
Maar dat kan-ie niet en doet-ie niet en dat is echt...Nou gewoon een verschrikkelijk idee!
Terwijl het aan de andere kant heus wel weer goed komt met mij....Bij een man die je zo heeft behandelt wil je niet zijn, en zeker niet met al die issues van hem. Uiteindelijk ligt het aan hem en niet aan mij!
Weet je, het engste vind ik nog om hem los te laten.
Het is echt beangstigend. Toen we voor het eerst uit elkaar gingen kwamen we na een paar maanden toch weer met elkaar in contact en stookten we het vuurtje weer op. Maar dat gaat deze keer écht niet gebeuren. Die hoop laten varen is echt doodeng, want dat betekent dat ik hem écht kwijt ben. En juist dat wilde ik niet.
Zelfs nog vanmorgen hoopte ik echt heel erg dat-ie het licht zou zien en het met mij aan zou willen gaan.
Maar dat kan-ie niet en doet-ie niet en dat is echt...Nou gewoon een verschrikkelijk idee!
Terwijl het aan de andere kant heus wel weer goed komt met mij....Bij een man die je zo heeft behandelt wil je niet zijn, en zeker niet met al die issues van hem. Uiteindelijk ligt het aan hem en niet aan mij!
zaterdag 30 oktober 2010 om 17:43
Meid, je bent niet de eerste en zeker niet de laatste die niet in het bezit is van een knopje waarmee je verdriet kan uitzetten was dat maar waar, blijf gewoon schrijven en accepteer dat verdriet niet in een week over is,en dat je nog heeeeeeeeeel vaak dit soort berichten zult schrijven,over een poosje zal je zien dat dat steeds minder word
Het is beter om jezelf te uiten dan het weg te stoppen.
We begrijpen het echt wel
Het is beter om jezelf te uiten dan het weg te stoppen.
We begrijpen het echt wel
zaterdag 30 oktober 2010 om 22:29
Thanks RonnieM, dat is fijn om te horen.
Vanavond uit eten geweest met mijn moeder, maar ik had het niet zo naar mijn zin. Ik zat snel vol en te shaken van de vermoeidheid.
Toen ik thuis was mijn ex gebeld en gevraagd of hij de fles whisky en die mooie glazen (speciaal voor ons gekocht)wil opsturen. Voelt voor mij als weer een nieuw klein ritueeltje om die terug te hebben. Dat zou hij gaan doen en hij zou me nog 100 euro overmaken voor een eettafel die daar is blijven staan en die eigenlijk van mij was. Dus dat lijkt hij wel redelijk te willen afhandelen.
Waar ik van baal is dat ik ergens nog heel erg hoop dat hij verandert en over een half jaar bij me op de stoep staat. Maar aan de andere kant weet ik praktisch zeker dat dit nooit gaat gebeuren. Iemand moet toch wel een complete transformatie ondergaan. Mijn moeder zegt dat hij nooit zal gaan veranderen. Dit vind ik toch wel moeilijk te accepteren.
Toch voel ik me ietsjes beter. Ik probeer niet te veel te denken aan al die herinneringen die we hebben en ook niet aan alles wat er dan gebeurd is de afgelopen weken...
Vanavond uit eten geweest met mijn moeder, maar ik had het niet zo naar mijn zin. Ik zat snel vol en te shaken van de vermoeidheid.
Toen ik thuis was mijn ex gebeld en gevraagd of hij de fles whisky en die mooie glazen (speciaal voor ons gekocht)wil opsturen. Voelt voor mij als weer een nieuw klein ritueeltje om die terug te hebben. Dat zou hij gaan doen en hij zou me nog 100 euro overmaken voor een eettafel die daar is blijven staan en die eigenlijk van mij was. Dus dat lijkt hij wel redelijk te willen afhandelen.
Waar ik van baal is dat ik ergens nog heel erg hoop dat hij verandert en over een half jaar bij me op de stoep staat. Maar aan de andere kant weet ik praktisch zeker dat dit nooit gaat gebeuren. Iemand moet toch wel een complete transformatie ondergaan. Mijn moeder zegt dat hij nooit zal gaan veranderen. Dit vind ik toch wel moeilijk te accepteren.
Toch voel ik me ietsjes beter. Ik probeer niet te veel te denken aan al die herinneringen die we hebben en ook niet aan alles wat er dan gebeurd is de afgelopen weken...
zondag 31 oktober 2010 om 12:14
Nou ja nu hoop je dat het dan gebeurt en dat ik het dan nog wil. Maar dat komt omdat ik het nu nog als een groot verlies zie en moeilijk kan accepteren.
Ik zal uiteindelijk op een punt komen dat het me niet meer uitmaakt.
Het idee dat het nooit meer goed komt...ja da's een lastig te accepteren idee voor mijn gevoel. Terwijl het toch gewoon beter is. Deze man heeft teveel issues. Hij kan gewoon niet met al z'n negatieve emoties omgaan, veroorzaakt door datgene wat hij zelf aanricht. Is ook moeilijk mee te leven, snap ik, maar daar moet je doorheen.
Ik zal uiteindelijk op een punt komen dat het me niet meer uitmaakt.
Het idee dat het nooit meer goed komt...ja da's een lastig te accepteren idee voor mijn gevoel. Terwijl het toch gewoon beter is. Deze man heeft teveel issues. Hij kan gewoon niet met al z'n negatieve emoties omgaan, veroorzaakt door datgene wat hij zelf aanricht. Is ook moeilijk mee te leven, snap ik, maar daar moet je doorheen.
maandag 1 november 2010 om 08:23
Hoi DL, ik was ff een paar dagen weg, maar ik volg je verhaal nog steeds hoor. Je hebt ook wel weer een paar heftige dagen achter de rug. Ik vind je ex nog steeds een misselijk mannetje, om jou nu te gaan vertellen dat hij in therapie gaat bijvoorbeeld. Hij weet best dat jij dat geweldig zou vinden - als je nog een relatie met hem had gehad. Hij blijft je pijn doen en in mijn ogen doet hij dat expres. Hij laat jou ook niet écht met rust en dat vind ik heel min. Ik hoop van harte dat jij dat ook in kunt zien.
Ik vind het top dat je van de week een gesprek hebt voor een mogelijke baan en hoop verder ook dat je het gevoel dat je hierboven beschrijft vast kunt houden. Je kunt het, echt. Je wéét ook allang dat je beter af bent zonder hem en dat je leven zonder hem veel en veel leuker kan worden. Houd je sterk!
Ik vind het top dat je van de week een gesprek hebt voor een mogelijke baan en hoop verder ook dat je het gevoel dat je hierboven beschrijft vast kunt houden. Je kunt het, echt. Je wéét ook allang dat je beter af bent zonder hem en dat je leven zonder hem veel en veel leuker kan worden. Houd je sterk!
maandag 1 november 2010 om 10:48
Hey Kastanjez, bedankt nog voor je reactie!
Ja ik heb er echt wel wat aan hoor, ik probeer ook echt met mijn verstand te denken en te handelen.
Wat me tegen de borst stoot, en waar ex-vriendlief niet erg over nadenkt meer, is dat ík me achtergelaten voel in het verleden en dat hij 'zomaar' verder lijkt te willen gaan met de toekomst. Terwijl we 2 maanden geleden nog samen dat nieuwe leven gingen opbouwen. Hij heeft mijn nieuwe leven afgenomen en mijn vertrouwen in mannen afgepakt. Althans, ik denk wel 10 keer na voordat ik weer bij iemand intrek.
Hij heeft het nu zwaar, zijn hoofd loopt over, en ik mag maar dealen met 't liefdesverdriet. Ik vind dat hij ook met mij moet dealen, hij heeft me tenslotte op dit punt gebracht en als hij nu in therapie gaat voor alle stommiteiten (verleden, z'n kinderen, de breuk met mij en dan zijn werk wat wegvalt) dan vind ik dat hij mij niet in het verleden weg zou moeten zetten. Voor hem is het nu afgesloten omdat hij 2 keer naar me toe is komen rijden en daarmee denkt hij klaar te zijn. Het is vooral lekker makkelijk om zo te denken ipv echt verantwoordelijkheid te nemen.
Het is jammer dat je het houden van niet uit kan zetten. Dat is niet met een dag verdwenen. Hoe erg hij me ook gekwetst heeft, toch zou ik niets liever willen dan hem terug te hebben.
En dat is een gevoel wat ik niet ga bevechten, dat kost me te veel energie. Ik hoop dat het vanzelf weg ebt.
Ja ik heb er echt wel wat aan hoor, ik probeer ook echt met mijn verstand te denken en te handelen.
Wat me tegen de borst stoot, en waar ex-vriendlief niet erg over nadenkt meer, is dat ík me achtergelaten voel in het verleden en dat hij 'zomaar' verder lijkt te willen gaan met de toekomst. Terwijl we 2 maanden geleden nog samen dat nieuwe leven gingen opbouwen. Hij heeft mijn nieuwe leven afgenomen en mijn vertrouwen in mannen afgepakt. Althans, ik denk wel 10 keer na voordat ik weer bij iemand intrek.
Hij heeft het nu zwaar, zijn hoofd loopt over, en ik mag maar dealen met 't liefdesverdriet. Ik vind dat hij ook met mij moet dealen, hij heeft me tenslotte op dit punt gebracht en als hij nu in therapie gaat voor alle stommiteiten (verleden, z'n kinderen, de breuk met mij en dan zijn werk wat wegvalt) dan vind ik dat hij mij niet in het verleden weg zou moeten zetten. Voor hem is het nu afgesloten omdat hij 2 keer naar me toe is komen rijden en daarmee denkt hij klaar te zijn. Het is vooral lekker makkelijk om zo te denken ipv echt verantwoordelijkheid te nemen.
Het is jammer dat je het houden van niet uit kan zetten. Dat is niet met een dag verdwenen. Hoe erg hij me ook gekwetst heeft, toch zou ik niets liever willen dan hem terug te hebben.
En dat is een gevoel wat ik niet ga bevechten, dat kost me te veel energie. Ik hoop dat het vanzelf weg ebt.
maandag 1 november 2010 om 15:40
quote:dreamlogic schreef op 01 november 2010 @ 10:48:
Wat me tegen de borst stoot, en waar ex-vriendlief niet erg over nadenkt meer, is dat ík me achtergelaten voel in het verleden en dat hij 'zomaar' verder lijkt te willen gaan met de toekomst. Terwijl we 2 maanden geleden nog samen dat nieuwe leven gingen opbouwen. Hij heeft mijn nieuwe leven afgenomen en mijn vertrouwen in mannen afgepakt. Althans, ik denk wel 10 keer na voordat ik weer bij iemand intrek.
Hij heeft het nu zwaar, zijn hoofd loopt over, en ik mag maar dealen met 't liefdesverdriet. Ik vind dat hij ook met mij moet dealen, hij heeft me tenslotte op dit punt gebracht en als hij nu in therapie gaat voor alle stommiteiten (verleden, z'n kinderen, de breuk met mij en dan zijn werk wat wegvalt) dan vind ik dat hij mij niet in het verleden weg zou moeten zetten. Voor hem is het nu afgesloten omdat hij 2 keer naar me toe is komen rijden en daarmee denkt hij klaar te zijn. Het is vooral lekker makkelijk om zo te denken ipv echt verantwoordelijkheid te nemen.
Het is jammer dat je het houden van niet uit kan zetten. Dat is niet met een dag verdwenen. Hoe erg hij me ook gekwetst heeft, toch zou ik niets liever willen dan hem terug te hebben.
En dat is een gevoel wat ik niet ga bevechten, dat kost me te veel energie. Ik hoop dat het vanzelf weg ebt.
Dream, ik vind het lullig voor je (en oooooo wat herken ik het gevoel) maar je ex hoeft niet meer met jou te dealen. Hij heeft zijn eigen pad gekozen, en daar heeft hij geen enkele verantwoordelijkheid meer voor jou, hoe graag jij dat ook zou willen. Sterker nog, hoe harder jij tegen hem roept dat je vindt dat hij nog dit of dat moet, hoe harder hij zich van je af zal sluiten.
En weet je, zo is het ook goed. Nee, het is niet goed dat jullie relatie over is, zo voelt dat niet voor jou, maar jij moet met jezelf dealen. Jij bent de enige die verantwoordelijk is voor jouw leven.
Drie jaar geleden was ik ongeveer op jouw punt nu. Ik werd heel boos en saggerijnig van mensen die zeiden dat ik een andere man zou vinden vóór ik het wist. Ik moest er niet aan denken, voor mij nooit meer een man. Ahem... nu ben ik dus 10 weken getrouwd en 11 weken zwanger! Dat zeg ik niet omdat ik denk dat jij dat ook moet of zal halen, maar meer als 'bewijs': Het. Gaat. Echt. Over.
Echt.
Wat me tegen de borst stoot, en waar ex-vriendlief niet erg over nadenkt meer, is dat ík me achtergelaten voel in het verleden en dat hij 'zomaar' verder lijkt te willen gaan met de toekomst. Terwijl we 2 maanden geleden nog samen dat nieuwe leven gingen opbouwen. Hij heeft mijn nieuwe leven afgenomen en mijn vertrouwen in mannen afgepakt. Althans, ik denk wel 10 keer na voordat ik weer bij iemand intrek.
Hij heeft het nu zwaar, zijn hoofd loopt over, en ik mag maar dealen met 't liefdesverdriet. Ik vind dat hij ook met mij moet dealen, hij heeft me tenslotte op dit punt gebracht en als hij nu in therapie gaat voor alle stommiteiten (verleden, z'n kinderen, de breuk met mij en dan zijn werk wat wegvalt) dan vind ik dat hij mij niet in het verleden weg zou moeten zetten. Voor hem is het nu afgesloten omdat hij 2 keer naar me toe is komen rijden en daarmee denkt hij klaar te zijn. Het is vooral lekker makkelijk om zo te denken ipv echt verantwoordelijkheid te nemen.
Het is jammer dat je het houden van niet uit kan zetten. Dat is niet met een dag verdwenen. Hoe erg hij me ook gekwetst heeft, toch zou ik niets liever willen dan hem terug te hebben.
En dat is een gevoel wat ik niet ga bevechten, dat kost me te veel energie. Ik hoop dat het vanzelf weg ebt.
Dream, ik vind het lullig voor je (en oooooo wat herken ik het gevoel) maar je ex hoeft niet meer met jou te dealen. Hij heeft zijn eigen pad gekozen, en daar heeft hij geen enkele verantwoordelijkheid meer voor jou, hoe graag jij dat ook zou willen. Sterker nog, hoe harder jij tegen hem roept dat je vindt dat hij nog dit of dat moet, hoe harder hij zich van je af zal sluiten.
En weet je, zo is het ook goed. Nee, het is niet goed dat jullie relatie over is, zo voelt dat niet voor jou, maar jij moet met jezelf dealen. Jij bent de enige die verantwoordelijk is voor jouw leven.
Drie jaar geleden was ik ongeveer op jouw punt nu. Ik werd heel boos en saggerijnig van mensen die zeiden dat ik een andere man zou vinden vóór ik het wist. Ik moest er niet aan denken, voor mij nooit meer een man. Ahem... nu ben ik dus 10 weken getrouwd en 11 weken zwanger! Dat zeg ik niet omdat ik denk dat jij dat ook moet of zal halen, maar meer als 'bewijs': Het. Gaat. Echt. Over.
Echt.
maandag 1 november 2010 om 16:11
Ja je hebt ook wel gelijk...En er zal vast iemand anders komen op wie ik ook stapelgek raak en die gevoelens voor een nieuwe liefde zullen makkelijk naast mijn oude liefde kunnen bestaan. Ik zal er wel vrede mee krijgen.... Misschien duurt het even, maar het gebeurt vast wel.
Ik ben er zelf gewoon nog niet klaar mee, al wil ik het heel graag laten rusten en hem laten voor wat hij is. Het voelt allemaal nogal dubbel, want eigenlijk wil ik hem juist graag terug en ja ik weet dat dat ook niet meer gaat...Maar ik vind het gewoon onterecht dat ik buiten zijn leven gezet ben. Hij moet zijn issues gaan oplossen, maar tegelijkertijd krijgt hij de kans op geluk met iemand en dan laat hij diegene hangen...Ik had het allang met beide handen aangegrepen.
Hij zal zich verder gaan afsluiten hoe harder ik dit of dat roep ja...Maar het laten voor wat het is, is gewoon zoooo moeilijk. Denk doordat die overgang van het ene leven naar het andere zo groot is. Ik zit nu nog ergens middenin.
Maar bedankt voor je berichtje. Lief dat er nog mensen zijn die meelezen.
Ik ben er zelf gewoon nog niet klaar mee, al wil ik het heel graag laten rusten en hem laten voor wat hij is. Het voelt allemaal nogal dubbel, want eigenlijk wil ik hem juist graag terug en ja ik weet dat dat ook niet meer gaat...Maar ik vind het gewoon onterecht dat ik buiten zijn leven gezet ben. Hij moet zijn issues gaan oplossen, maar tegelijkertijd krijgt hij de kans op geluk met iemand en dan laat hij diegene hangen...Ik had het allang met beide handen aangegrepen.
Hij zal zich verder gaan afsluiten hoe harder ik dit of dat roep ja...Maar het laten voor wat het is, is gewoon zoooo moeilijk. Denk doordat die overgang van het ene leven naar het andere zo groot is. Ik zit nu nog ergens middenin.
Maar bedankt voor je berichtje. Lief dat er nog mensen zijn die meelezen.
maandag 1 november 2010 om 16:14
maandag 1 november 2010 om 16:15
quote:dreamlogic schreef op 01 november 2010 @ 16:14:
Vind het ook heel vervelend want ik mis dus nog best wel wat keukenspullen. Ook een paar mooie kopjes, schalen, bestek...En dat was ook nog niet eens een jaar oud. Hij wil me er wel geld voor overmaken, maar eigenlijk wil ik het gewoon terug. Een stukje afsluiting denk ik.Afsluiting = nieuwe spullen kopen. Niets geen herinneringen meer aan hem. Zo denk ik er over tenminste.
Vind het ook heel vervelend want ik mis dus nog best wel wat keukenspullen. Ook een paar mooie kopjes, schalen, bestek...En dat was ook nog niet eens een jaar oud. Hij wil me er wel geld voor overmaken, maar eigenlijk wil ik het gewoon terug. Een stukje afsluiting denk ik.Afsluiting = nieuwe spullen kopen. Niets geen herinneringen meer aan hem. Zo denk ik er over tenminste.
maandag 1 november 2010 om 16:20
Hmm mja dat is blijkbaar voor iedereen weer anders. Het zijn mijn spulletjes, en heb er hard voor gespaard. Gekocht toen ik nog niet bij hem woonde. Een aantal dingen hebben emotionele waarde, een aantal dingen (zoals bestek) dus niet. Maar die mooie koppen en de whiskyglazen? No way dat hij die mag houden!
