Relaties
alle pijlers
Toch nog weg...
donderdag 14 oktober 2010 om 11:10
Hallo allemaal,
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
Ik moet even mijn ei kwijt, mijn hart luchten. Ik zit er zo doorheen, voel me zo gebroken...Let op: lang verhaal!
Ongeveer een maand geleden heb ik al een onderwerp geplaatst over wat er toen speelde en mijn vriend en ik zijn daar toen goed uitgekomen.
Ik woon nu ongeveer 2 maanden bij hem in, in een stad waar ik me al best thuis voel. Mijn oude woonplaats is ver weg en ik heb alles daar opgegeven om bij hem te kunnen zijn. We wilden graag elke dag bij elkaar zijn, ook al zijn we pas een kleine 2 jaar samen. Mijn vriend is geen makkelijke man, maar in wezen is het een goeie jongen. Hij is erg lief en kan heel teder zijn. Heel behulpzaam, attent en opmerkzaam. We kunnen met elkaar lachen, ook al zijn we eigenlijk elkaars tegenpolen.
Goed, ongv. anderhalve maand geleden zou er sprake van zijn dat een vriendin van hem mét haar 4 kinderen bij ons zou komen inwonen(ik heb daar toen een topic over geopend op Geld & Recht). Ze zou praktisch op straat staan. Haar ex-vriend, met wie ze nog steeds samenwoont (en vader van 2 van haar kinderen), heeft de boel flink verkloot; 45 jr, geen inkomen en neemt geen verantwoordelijkheden. Zij is arbeidsongeschikt en kwam in het ziekenhuis terecht vanwege kleine beroertes. Ze moest allerlei onderzoeken hebben ook.
Er zou constant ruzie zijn, maar omdat hun huurhuis op beider naam staat, zou ze hem er niet zomaar uit kunnen zetten (en ik ben er niet achter gekomen wie de hoofdhuurder is). Alleen kon ze de huur niet opbrengen en nu zit ze in de schulden. Die ex weigert verdere medewerking.
Ik wilde toen niet dat ze hier in huis zou komen. Wij hebben hier de ruimte voor 4 kinderen wel, maar ik wil het gewoon niet. We zouden haar hier écht niet mee helpen. Alle kans op snel een eigen woning zou verdwijnen, ze staat tenslotte niet letterlijk op straat, dus instanties zullen niet veel voor haar kunnen doen. Het is niet urgent genoeg.
Ik ben toen op mijn strepen gaan staan en heb tegen mijn vriend gezegd: "Als jij die vrouw en haar 4 kinderen verkiest boven mij, dan ga ik weg hier". En: "Jij respecteert mijn wensen en grenzen niet".
Het was geen dreigement, ik meende het. Hij schrok hiervan en zei dat hij eerst nog met verschillende instanties zou bellen en kijken wat die voor haar en haar kinderen zouden kunnen doen. Dat heeft hij niet gedaan en we hebben tijden niets van haar gehoord. Pas van de week begon ze weer te bellen.
En nu: Ze belt hem gisterochtend op om te zeggen dat ze op straat komen te staan volgende week. Rekeningen zijn geblokkeerd. Gas/Licht/Water is afgesloten. Jeugdzorg is zich ermee gaan bemoeien. Ze hebben begeleiding van een maatschappelijk werker.
Die zegt dat het zo niet langer kan. Die vriendin moet 8 weken opgenomen worden in het revalidatiecentrum en als er geen stabiele omgeving komt die haar kinderen opvangt, dan worden de kinderen overgedragen aan jeugdzorg en uit huis geplaatst. Hun huurhuis raken ze kwijt.
Mijn vriend wil die stabiele omgeving bieden en als het kan 8 weken vrij nemen van zijn werk. Hij is vastbesloten om haar en kinderen op te vangen
Ik kan gewoon niet geloven dat er geen enkele instantie is die wat voor haar kan betekenen. Dat er niemand zou zijn die een gezin kan opvangen.
Bij mijn vriend is er geen speld tussen te krijgen. Hij wil per se de held uithangen en hen voor onbepaalde tijd in huis halen. Mét hond, terwijl wij een pup van 12 weken hebben. Haar oudste is 12 en heeft psychische problemen (diagnose waarschijnlijk schizofreen), de middelste 8 en de jongste twee zijn 3.
Gisteravond hebben we er wéér over gepraat. Ik probeerde me sterk te houden en op mijn strepen te staan, maar ik val telkens weer in huilbuien. Mijn vriend stelt voor dat ik een tijdje uit logeren ga bij mijn moeder. Hij wil het niet uitmaken.
Mijn moeder woont in een piepklein dorp en ik heb geen auto/rijbewijs. Ook ov is daar heel slecht geregeld. Dan zit ik daar dus. Ik moest maar wat kleding pakken en mijn atelier gaan leegruimen want daar komen 2 kinderen te slapen.
Wat moet ik bij mijn moeder? Ik ben dol op haar en ik mis haar, maar dan zit ik daar, voor onbepaalde tijd, zonder inkomen en afgesloten van de buitenwereld (het is 17 km fietsen naar de stad). Mijn moeder is freelancer en werkt onregelmatig.
En dan zit hij in ons huis met die 4 kinderen. Ik begon me er net thuis te voelen en dan zitten zij samen op de bank (als ze niet opgenomen zou worden, maar enkel dagbehandeling), lekker gezellig en ik zit in een gehucht en ben hem aan het missen. Wanneer komt hij me dan opzoeken? Wanneer mag ik terug naar mijn huis?
Hij zei dat het zomaar zou kunnen dat ze hier meer dan 6 maanden blijven. Dan kan zij rustig revalideren, dan kunnen haar kinderen in een stabiele omgeving zijn en dan is Jeugdzorg ook tevreden. En de gemeente zou niks voor haar doen want ze heeft tenslotte een huis en een stabiele omgeving en er zijn ook moeders met kids die dit niet hebben. Ja die krijgen waarschijnlijk wel snel een eigen woning.
Volgens mijn vriend is er geen eigen huisje voor haar beschikbaar en hij heeft het geld niet om iets vóór hen te huren. Hij kan het niet over zijn hart verkrijgen om hen niet te helpen. Een eigen woning zou niet stabiel zijn, dan zouden ze weer van hot naar her gaan.
Ik denk dan van: aankloppen bij maatschappelijk werk, bij de woningbouw, bij weet ik veel wie! Zeggen dat dit nood is en dat dit echt niet kan zo. En wat is er zo erg aan een pleeggezin, denk ik dan? Dat zij kan revalideren en dat die kinderen dan opgevangen worden. Of ben ik nou gek? Egoistisch?
Ik heb vannacht besloten dat ik niet uit logeren wil. Ik wil hier blijven. Maar volgens mijn moeder en mijn vriend gaat dat niet goed komen met mij. En dat zou onze relatie ook geen goed doen. Het is ook zo. Ik zou geen eigen leven meer hebben.
Dus dan beslis is weg te gaan en het uit te maken met mijn vriend. Ik ben vanmorgen begonnen met spullen pakken,
Het is toch te gek voor woorden dat ik voor onbepaalde tijd uit mijn eigen huis weg zou moeten?
Dit is het dan. Dit is dus de consequentie die erop volgt. Als hij dit wil dan zal hij zelf maar voor de gevolgen moeten opdraaien. Hij raakt mij kwijt en hij maakt de relatie kapot. Ik kan het gewoon niet geloven dat ik zometeen ga pakken. Na 2 maanden ga ik hier weer weg. En onze puppie dan? Ik mag hem niet meenemen zegt hij. Dan zou hij de politie bellen dat ik onze hond ontvoert zou hebben.
Maar ik zie geen andere oplossing. Die vriendin (ik ken haar trouwens verder niet goed en ze neemt geen contact op met mij, ze weigert ook vriendenverzoek op Hyves) zou dit weekend misschien al komen. Mijn vriend wil er nog over praten vanmiddag.
Voor een maand zou ik nog wel uit logeren kunnen, maar niet voor een half jaar. Geen eigen thuis. Dan liever zelf de knoop doorhakken en helemaal weg. Dan maar geen relatie met deze man. Hij vraagt begrip van mij. Hij hoopte dat we elkaar zouden kunnen begrijpen.
Het doet me zoveel verdriet dat ik om deze reden weg ga bij hem, dat ik na zo'n korte tijd mijn biezen alweer pak. Ik wou dat ik niet alles opgegeven had....
dinsdag 2 november 2010 om 00:58
DL ik heb alleen maar cliche's en dooddoender voor je, maar
je moet hier door meis...
Je ex is in feite een hele grote slappeling door je zo voor het blok te zetten. Hij sluit zich 'lekker' overal van af wat hem raakt.
Lieve DL jij bijt je door het stof, want jij bent geen slappeling maar een hele sterke vrouw!
*hug*
je moet hier door meis...
Je ex is in feite een hele grote slappeling door je zo voor het blok te zetten. Hij sluit zich 'lekker' overal van af wat hem raakt.
Lieve DL jij bijt je door het stof, want jij bent geen slappeling maar een hele sterke vrouw!
*hug*
dinsdag 2 november 2010 om 07:43
Goeiemorgen Dream, hopelijk heb je een beetje lekker geslapen, ondanks je rotavond gisteren.
Bijlezende bedacht ik me, dat ik graag eens van je zou horen welke leuke dingen je allemaal doet of plant om jezelf bezig te houden. Je doet je best met solliciteren, maar wanneer ga je eens met een vriendin uit eten, lekker koken voor je moeder of wandelen met de buurvrouw?
Geloof me, dat hélpt echt om je zinnen te verzetten, al is het maar een half uurtje. Dus, wat ga je doen vandaag??
Bijlezende bedacht ik me, dat ik graag eens van je zou horen welke leuke dingen je allemaal doet of plant om jezelf bezig te houden. Je doet je best met solliciteren, maar wanneer ga je eens met een vriendin uit eten, lekker koken voor je moeder of wandelen met de buurvrouw?
Geloof me, dat hélpt echt om je zinnen te verzetten, al is het maar een half uurtje. Dus, wat ga je doen vandaag??
dinsdag 2 november 2010 om 08:58
Dank je wel weer voor jullie berichtjes.
Nou ik ben wel bezig hoor, met het een en ander.
Zondag op stap geweest met een goeie vriend. Even eruit en samen een hapje gegeten.
Gistermiddag ben ik foto's gaan nemen van de mist en het waterige zonnetje en heb die daarna zitten bewerken. Een van mijn hobby's ook. Ook ben ik gisteren naar de stad geweest en koffie gedronken op mijn oude werk. Kwam daar bevriende klanten tegen. Heb ook nog gewinkeld voor mijn solli gesprek donderdag aanstaande. Even een nieuwe blouse gekocht.
Verder probeer ik er met veel mensen over te praten. Niet oppotten en zo probeer ik ook alles een plekje te geven.
Vandaag ga ik hardlopen, als het weer niet opeens omslaat. Ik was ook van plan even naar mijn outfit voor donderdag te kijken of 't allemaal goed zit. Misschien ga ik nog wel foto's maken in een dorp verderop. Mijn moeder is weg vanmorgen.
Voor de afleiding speel ik nou The Sims en dat werkt wel een beetje. Ook lees ik 's avonds in een goed boek, maar de laatste avonden wat minder. Kijk ook wel tv en lekker wandelen met de honden van mijn moeder.
Maar 's morgens en 's avonds overvalt het verdriet me het meeste. Dan weet ik 't allemaal niet meer. Het begint nu echt keihard aan te komen dat hij me niet meer terugwil en het niet wil proberen. Ik voel me we sterk dat ik er zo rechtdoor heen ga, maar ondertussen mis ik hem vreselijk.
Nou ik ben wel bezig hoor, met het een en ander.
Zondag op stap geweest met een goeie vriend. Even eruit en samen een hapje gegeten.
Gistermiddag ben ik foto's gaan nemen van de mist en het waterige zonnetje en heb die daarna zitten bewerken. Een van mijn hobby's ook. Ook ben ik gisteren naar de stad geweest en koffie gedronken op mijn oude werk. Kwam daar bevriende klanten tegen. Heb ook nog gewinkeld voor mijn solli gesprek donderdag aanstaande. Even een nieuwe blouse gekocht.
Verder probeer ik er met veel mensen over te praten. Niet oppotten en zo probeer ik ook alles een plekje te geven.
Vandaag ga ik hardlopen, als het weer niet opeens omslaat. Ik was ook van plan even naar mijn outfit voor donderdag te kijken of 't allemaal goed zit. Misschien ga ik nog wel foto's maken in een dorp verderop. Mijn moeder is weg vanmorgen.
Voor de afleiding speel ik nou The Sims en dat werkt wel een beetje. Ook lees ik 's avonds in een goed boek, maar de laatste avonden wat minder. Kijk ook wel tv en lekker wandelen met de honden van mijn moeder.
Maar 's morgens en 's avonds overvalt het verdriet me het meeste. Dan weet ik 't allemaal niet meer. Het begint nu echt keihard aan te komen dat hij me niet meer terugwil en het niet wil proberen. Ik voel me we sterk dat ik er zo rechtdoor heen ga, maar ondertussen mis ik hem vreselijk.
dinsdag 2 november 2010 om 09:22
Ik heb met verbazing je topic gelezen. Ongelofelijk dat iemand bereid is zijn liefde opzij te zetten om een vriendin te helpen. Zuur is het natuurlijk dat jij alles opgegeven had voor hem.
Nu is het zwaar om de teleurstelling te verwerken maar je komt er wel. Lees dat je goed bezig bent.
Veel sterkte!
Nu is het zwaar om de teleurstelling te verwerken maar je komt er wel. Lees dat je goed bezig bent.
Veel sterkte!
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 2 november 2010 om 09:48
dinsdag 2 november 2010 om 10:16
Dank jullie wel VivaFleur en Jojanneke, dank je wel voor berichtje en je aanbod. Dat vind ik wel heel lief.
Ik probeer mijn leven weer op poten te krijgen, maar de herinneringen doen vreselijk veel pijn. Ik weet dat-ie zich gedraagt als een slappeling en als een klootzak, maar ik geloof dat hij gewoon niet weet hoe hij hier mee moet omgaan. Hij sluit het liever af. Op zijn Hyves plaatst hij soms wel eens een optimistische www en ik denk dat dit meer stoer doen is dan waar, maar ik kan 't niet laten om even te kijken en dan in huilen uit te barsten.
Ik voel me een zielig vogeltje, heb ook pijn op mijn borst en geen zin om dingen te gaan doen. Aan de andere kant probeer ik dingen te doen en te ondernemen, goed te slapen, mezelf aan het dwingen om te eten 's morgens (avondeten gaat wel), te gaan sporten, me een fijn huisje en toekomst te visualiseren en niet te lang achter de pc te blijven hangen. Telefoon leg ik weg of zet ik uit.
Ik mis hem gewoon verschrikkelijk. Voel me zo machteloos en gefrustreerd, terwijl ik weet dat het tijd is voor mezelf. Ben boos maar tegelijkertijd verdrietig. Heb er alles aan gedaan en dan laat hij zo'n kans op geluk lopen.
Ja ik weet dat er andere(betere, leukere) mannen op de wereld bestaan en het zal vast allemaal wel goedkomen, maar voor nu voel ik me gewoon vreselijk.
Ik probeer mijn leven weer op poten te krijgen, maar de herinneringen doen vreselijk veel pijn. Ik weet dat-ie zich gedraagt als een slappeling en als een klootzak, maar ik geloof dat hij gewoon niet weet hoe hij hier mee moet omgaan. Hij sluit het liever af. Op zijn Hyves plaatst hij soms wel eens een optimistische www en ik denk dat dit meer stoer doen is dan waar, maar ik kan 't niet laten om even te kijken en dan in huilen uit te barsten.
Ik voel me een zielig vogeltje, heb ook pijn op mijn borst en geen zin om dingen te gaan doen. Aan de andere kant probeer ik dingen te doen en te ondernemen, goed te slapen, mezelf aan het dwingen om te eten 's morgens (avondeten gaat wel), te gaan sporten, me een fijn huisje en toekomst te visualiseren en niet te lang achter de pc te blijven hangen. Telefoon leg ik weg of zet ik uit.
Ik mis hem gewoon verschrikkelijk. Voel me zo machteloos en gefrustreerd, terwijl ik weet dat het tijd is voor mezelf. Ben boos maar tegelijkertijd verdrietig. Heb er alles aan gedaan en dan laat hij zo'n kans op geluk lopen.
Ja ik weet dat er andere(betere, leukere) mannen op de wereld bestaan en het zal vast allemaal wel goedkomen, maar voor nu voel ik me gewoon vreselijk.
dinsdag 2 november 2010 om 12:29
Lieve DG,
Ik heb je topic ook met grote verbazing gelezen. Ongelofelijk die ex van je....
Aan de andere kant vind ik jou juist heel sterk overkomen. Je hebt een moeilijke beslissing genomen en ik lees in je berichtjes dat je steeds sterker wordt.
Het komt wel goed met jou! Daar ben ik van overtuigd!
Ik heb je topic ook met grote verbazing gelezen. Ongelofelijk die ex van je....
Aan de andere kant vind ik jou juist heel sterk overkomen. Je hebt een moeilijke beslissing genomen en ik lees in je berichtjes dat je steeds sterker wordt.
Het komt wel goed met jou! Daar ben ik van overtuigd!
Niets is blijvend, behalve de verandering.
dinsdag 2 november 2010 om 17:07
Pfff...ja het zal ook vast wel goedkomen.
Afgewezen voor een vacature waar ik op gesolliciteerd had. Ik hoop toch dat het donderdag wat wordt, dat ik doorga naar de 2e ronde...
Vandaag heb ik niet veel te doen en zit vast aan huis. Mijn moeder is al de hele dag weg en heb nog niet veel gedaan, alleen een beetje huishouden. Nog steeds pijn op mijn borst en de silent treatment zet verder door. Nog geen bericht over wanneer ik dan wel spullen terugkrijg (mijn teddybeer die ik al vanaf m'n 3e heb ligt er ook nog) en ik begin steeds verdrietiger te worden. Hij heeft me gewoon in de steek gelaten en denkt dat hij er met 2 keer naar me toe rijden vanaf is en verder kan met z'n leven. En ik kan dat niet, want ik moet hier door.
Dat is de enige manier. Hij stopt het alleen maar weg.
En iemand die je in de steek laat, is die het waard om nog zoveel energie aan te besteden?
Ik toon zoveel bezorgdheid naar hem, hoop dat-ie gaat leren van die therapie. Maar toont hij dezelfde bezorgdheid naar mij?
Zucht...
Afgewezen voor een vacature waar ik op gesolliciteerd had. Ik hoop toch dat het donderdag wat wordt, dat ik doorga naar de 2e ronde...
Vandaag heb ik niet veel te doen en zit vast aan huis. Mijn moeder is al de hele dag weg en heb nog niet veel gedaan, alleen een beetje huishouden. Nog steeds pijn op mijn borst en de silent treatment zet verder door. Nog geen bericht over wanneer ik dan wel spullen terugkrijg (mijn teddybeer die ik al vanaf m'n 3e heb ligt er ook nog) en ik begin steeds verdrietiger te worden. Hij heeft me gewoon in de steek gelaten en denkt dat hij er met 2 keer naar me toe rijden vanaf is en verder kan met z'n leven. En ik kan dat niet, want ik moet hier door.
Dat is de enige manier. Hij stopt het alleen maar weg.
En iemand die je in de steek laat, is die het waard om nog zoveel energie aan te besteden?
Ik toon zoveel bezorgdheid naar hem, hoop dat-ie gaat leren van die therapie. Maar toont hij dezelfde bezorgdheid naar mij?
Zucht...
dinsdag 2 november 2010 om 21:01
Hoi Dream,
Heb een paar dagen gemist, maar wat ik eigenlijk lees is dat je nog precies bent waar ik een paar dagen offline ben gegaan. Je bent nog steeds aan het hopen dat hij voor de deur staat met de boodschap "ik heb iets heel stoms gedaan en ik ben een oen, ik wil je terug". Alles wat je schrijft komt daarop neer, de verzoeken tot contact, de gemaakte "ik zie er goed uit met een leuke foto en een nieuwe blouse", de therapie die misschien gaat werken, eigenlijk ben je nog helemaal bezig met rondjes om hem draaien, hyves kijken en hem het licht willen laten zien. Je had hem toch een afscheidsbrief gestuurd? Je wacht nog steeds op antwoord, niet? Je wilt hem nog steeds terug en hoopt nog steeds op het wonder.
Die jongen is gewoon klaar met je. Zeer helaas en zeer hard.
Klinkt lullig maar ik heb het zelf meegemaakt. Van de ene op de andere dag op straat, na 2,5 jaar en meneer had na een week een nieuwe vriendin en ik heb nooit, echt nooit gehoord waarom hij het niet meer zag met mij. Het vreet nog aan me. Het kon hem niet schelen, geen seconde, net zoals jouw ex geen bezorgdheid naar jou uit, het gaat nu om hem, hij and him himself. Voor mij is het nu bijna 3 jaar geleden, ik heb een nieuwe relatie en nog steeds heb ik verlatingsangst, verdriet en frustratie. Het is nog steeds niet weg. En ook al wil ik hem nooit never meer terug en droom ik van wraak, al zei hij maar dat hij echt om mij gegeven heeft, dat het echt was, dan kon ik verder. Maar hij zegt niets. Al 3 jaar niet. Zoals jij zeer, zeer waarschijnlijk ook niet hoort hoe en wat want hij is al verder gegaan. Lieve, lieve Dream, de pijn zit diep bij je, maar wat hij heeft gedaan kan echt niet. Zijn opmerking dat hij "een nieuwe start" heeft zegt genoeg; hij is echt klaar met je.
Misschien een rotpost dit keer, en misschien vergis ik me en ben je verdrietig als je schrijft en lees ik het gewoon anders, ik hoop het zelfs echt. Laat dit litteken helen, dicht de wond voordat hij stinken gaat, ik kon het niet en mijn nieuwe lief ondervindt daar nu de angstdromen en paniekdagen van en dat is zo zuur voor hem omdat hij iedere micromilimeter van mijn liefde waard is en mijn ex die zo heeft weggegooid. Ga verder, zoek hulp, praat, maar sluit het af alsjeblieft en vergeet hem.
Heb een paar dagen gemist, maar wat ik eigenlijk lees is dat je nog precies bent waar ik een paar dagen offline ben gegaan. Je bent nog steeds aan het hopen dat hij voor de deur staat met de boodschap "ik heb iets heel stoms gedaan en ik ben een oen, ik wil je terug". Alles wat je schrijft komt daarop neer, de verzoeken tot contact, de gemaakte "ik zie er goed uit met een leuke foto en een nieuwe blouse", de therapie die misschien gaat werken, eigenlijk ben je nog helemaal bezig met rondjes om hem draaien, hyves kijken en hem het licht willen laten zien. Je had hem toch een afscheidsbrief gestuurd? Je wacht nog steeds op antwoord, niet? Je wilt hem nog steeds terug en hoopt nog steeds op het wonder.
Die jongen is gewoon klaar met je. Zeer helaas en zeer hard.
Klinkt lullig maar ik heb het zelf meegemaakt. Van de ene op de andere dag op straat, na 2,5 jaar en meneer had na een week een nieuwe vriendin en ik heb nooit, echt nooit gehoord waarom hij het niet meer zag met mij. Het vreet nog aan me. Het kon hem niet schelen, geen seconde, net zoals jouw ex geen bezorgdheid naar jou uit, het gaat nu om hem, hij and him himself. Voor mij is het nu bijna 3 jaar geleden, ik heb een nieuwe relatie en nog steeds heb ik verlatingsangst, verdriet en frustratie. Het is nog steeds niet weg. En ook al wil ik hem nooit never meer terug en droom ik van wraak, al zei hij maar dat hij echt om mij gegeven heeft, dat het echt was, dan kon ik verder. Maar hij zegt niets. Al 3 jaar niet. Zoals jij zeer, zeer waarschijnlijk ook niet hoort hoe en wat want hij is al verder gegaan. Lieve, lieve Dream, de pijn zit diep bij je, maar wat hij heeft gedaan kan echt niet. Zijn opmerking dat hij "een nieuwe start" heeft zegt genoeg; hij is echt klaar met je.
Misschien een rotpost dit keer, en misschien vergis ik me en ben je verdrietig als je schrijft en lees ik het gewoon anders, ik hoop het zelfs echt. Laat dit litteken helen, dicht de wond voordat hij stinken gaat, ik kon het niet en mijn nieuwe lief ondervindt daar nu de angstdromen en paniekdagen van en dat is zo zuur voor hem omdat hij iedere micromilimeter van mijn liefde waard is en mijn ex die zo heeft weggegooid. Ga verder, zoek hulp, praat, maar sluit het af alsjeblieft en vergeet hem.
dinsdag 2 november 2010 om 21:13
Hey Wortelsoep,
Ja voor een gedeelte klopt het wel wat je schrijft. Ik zit er nog middenin, maar het hopen op een wonder word wel steeds minder. Ik wil zelf ook niet meer zo graag als eerst. Hoe hij met me omgaat nu, hoe hij het negeert, hoe hij denkt dat hij verder kan...
Maar, ik begin me wel te realiseren dat het echt over is nu. Die wetenschap vind ik verschrikkelijk. Hij komt niet terug, hoe erg ik ook mijn best gedaan heb.
Ik heb hem nog een nieuwe kans willen geven, en hij pakt hem dus gewoon niet. En iemand die dan die kans niet pakt, die is het ook niet waard. Dat maakt hem een stomme sukkel die liever wegstopt en afsluit dan verantwoordelijkheid nemen.
Ik maak me bezorgd over hem, maar toont hij bezorgdheid naar mij? Nope...Hij laat me lekker in de steek.
Ik hoop dat het me op een dag niet meer uitmaakt wat hij doet of zegt of denkt. Ik begrijp het niet van hem en ga geen antwoorden krijgen. Ik wil steeds minder graag, maar waar de hoop minder wordt, wordt het gevoel van verlies steeds erger. Het lijkt wel een homeopathisch middel. Eerst wordt het erger...
Ik weet niet of ik ooit nog wat van hem hoor. Wat een vreselijk verhaal, Wortelsoep. Dat gun je ook niemand...Ik hoop nog steeds op een antwoord denk ik, maar ik ga nooit het antwoord krijgen wat ik wil. Ik wil erkenning, gerechtigheid...zoiets. En dat kan ik wel opgeven. Die jongen zit te veel met zichzelf in de knoop en weet waarschijnlijk simpelweg niet hoe hij hier mee om moet gaan.
Dat afsluiten kan ik soms zelf ook en het is heerlijk. Even weg zijn, even wat anders doen en geen harde werkelijkheid aan je hoofd. Maar ik wil er ook niet voor wegrennen. Ik ga er liever recht doorheen. Op een dag hoop ik hem terug te zien, nog steeds, maar mijn gevoel voor hem zal dan wel over zijn...en dat is maar goed ook.
Ja voor een gedeelte klopt het wel wat je schrijft. Ik zit er nog middenin, maar het hopen op een wonder word wel steeds minder. Ik wil zelf ook niet meer zo graag als eerst. Hoe hij met me omgaat nu, hoe hij het negeert, hoe hij denkt dat hij verder kan...
Maar, ik begin me wel te realiseren dat het echt over is nu. Die wetenschap vind ik verschrikkelijk. Hij komt niet terug, hoe erg ik ook mijn best gedaan heb.
Ik heb hem nog een nieuwe kans willen geven, en hij pakt hem dus gewoon niet. En iemand die dan die kans niet pakt, die is het ook niet waard. Dat maakt hem een stomme sukkel die liever wegstopt en afsluit dan verantwoordelijkheid nemen.
Ik maak me bezorgd over hem, maar toont hij bezorgdheid naar mij? Nope...Hij laat me lekker in de steek.
Ik hoop dat het me op een dag niet meer uitmaakt wat hij doet of zegt of denkt. Ik begrijp het niet van hem en ga geen antwoorden krijgen. Ik wil steeds minder graag, maar waar de hoop minder wordt, wordt het gevoel van verlies steeds erger. Het lijkt wel een homeopathisch middel. Eerst wordt het erger...
Ik weet niet of ik ooit nog wat van hem hoor. Wat een vreselijk verhaal, Wortelsoep. Dat gun je ook niemand...Ik hoop nog steeds op een antwoord denk ik, maar ik ga nooit het antwoord krijgen wat ik wil. Ik wil erkenning, gerechtigheid...zoiets. En dat kan ik wel opgeven. Die jongen zit te veel met zichzelf in de knoop en weet waarschijnlijk simpelweg niet hoe hij hier mee om moet gaan.
Dat afsluiten kan ik soms zelf ook en het is heerlijk. Even weg zijn, even wat anders doen en geen harde werkelijkheid aan je hoofd. Maar ik wil er ook niet voor wegrennen. Ik ga er liever recht doorheen. Op een dag hoop ik hem terug te zien, nog steeds, maar mijn gevoel voor hem zal dan wel over zijn...en dat is maar goed ook.
dinsdag 2 november 2010 om 21:33
Dank voor je reactie.
Dit verlies mag je echt als rouw zien hoor en ontkenning (hoop) en woede komen dan altijd nog vóór acceptatie. En dat kan gewoon niet in een paar weken, geloof me, hoe vrolijk je ook doet en hoe ver iedereen zegt dat je bent.
Het is knap dat je hem nog een 2e kans hebt willen geven, hoe hij met je om is gegaan heeft je zo beschadigd dat dit misschien wel altijd impact in je relatie heeft gehad als het was goedgekomen, altijd een angst niet op nummer 1 te staan, overgeleverd aan grilligheden. Stop met je bezorgd te maken over hem, het is zijn keuze en hij denkt dat hij beter af is. Veel succes en bye bye. Krabbel op, en nee, dat is niet hupsakee gewoon doen maar, zoals ik al eerder schreef: 2 stappen vooruit, 1 terug en veel tijd. Blijf hier lekker schrijven en schrijf het gerust als je jezelf eenkeer niet zo geweldig voelt, er zijn hier genoeg forummers die naar je luisteren en prachtige, ware dingen schrijven.
Dit verlies mag je echt als rouw zien hoor en ontkenning (hoop) en woede komen dan altijd nog vóór acceptatie. En dat kan gewoon niet in een paar weken, geloof me, hoe vrolijk je ook doet en hoe ver iedereen zegt dat je bent.
Het is knap dat je hem nog een 2e kans hebt willen geven, hoe hij met je om is gegaan heeft je zo beschadigd dat dit misschien wel altijd impact in je relatie heeft gehad als het was goedgekomen, altijd een angst niet op nummer 1 te staan, overgeleverd aan grilligheden. Stop met je bezorgd te maken over hem, het is zijn keuze en hij denkt dat hij beter af is. Veel succes en bye bye. Krabbel op, en nee, dat is niet hupsakee gewoon doen maar, zoals ik al eerder schreef: 2 stappen vooruit, 1 terug en veel tijd. Blijf hier lekker schrijven en schrijf het gerust als je jezelf eenkeer niet zo geweldig voelt, er zijn hier genoeg forummers die naar je luisteren en prachtige, ware dingen schrijven.
dinsdag 2 november 2010 om 21:36
P.s. en even praktisch: maak een lijst met alles wat je terug wilt hebben, zoals whisky fles en -glazen, schilderijen, beer, kopjes. Schrijf alles op als je wat te binnen schiet en doe dat een hele week en prik nu een datum over 2 weken en mail hem de lijst een week vooraf.
Dat wil je terug, geen onderhandelingen, het is van jou en niet jouw keuze dat het wordt opgedeeld, het komt terug en daarmee is de kous af tussen jou en hem en het contact verder onnodig. Laat hem daarna maar komen als hij je zoekt, maar wellicht kun je zo weer verder als een soort "afsluiting" van de praktische zaken en noodzakelijk zakelijk contact. Lijkt het je wat?
Dat wil je terug, geen onderhandelingen, het is van jou en niet jouw keuze dat het wordt opgedeeld, het komt terug en daarmee is de kous af tussen jou en hem en het contact verder onnodig. Laat hem daarna maar komen als hij je zoekt, maar wellicht kun je zo weer verder als een soort "afsluiting" van de praktische zaken en noodzakelijk zakelijk contact. Lijkt het je wat?
woensdag 3 november 2010 om 09:18
Ik zal inderdaad een lijstje gaan maken. Dat had ik al gedaan, maar daar reageert hij dus niet op. Ik heb hem gister ook nog mails gestuurd met de vraag of hij het na wil kijken, dat ik het beste met hem voor heb, dat ik het zo erg vind...
Maar ik denk dat hij ze niet meer leest. Ik vermoed dat hij ze gelijk in de prullenbak gooit. In zijn ogen is het allemaal 'gezeur', pijn waar hij niet meer aan wil. Ze valt toch in herhaling, denkt hij misschien.
Maar ik moet en zal die spulletjes terugkrijgen, dus zal de aankomende week bezig gaan met een nieuw lijstje, want elke keer schieten me nog dingen te binnen.
Dat mail ik hem dan over 2 weken of zo en dan is het kiezen of delen. Ik heb besloten om het verder zakelijk te houden ja. Dat moet wel.
Soms overvalt het gevoel van verlies je heel erg, maar soms voel ik me toch wat sterker. Ik wil nu alles het liefste alleen doen. Even op Paiq kletsen met een andere man is leuk, maar die haalt het niet bij de man waar ik nu zo om rouw. Mijn ex is gewoon de mooiste en meest aantrekkelijke man die ik ken.
Alleen hoe hij nu met me omgaat maakt hem helaas wel een stuk minder aantrekkelijk...En dat vind ik gewoon zonde. Het is geen klootzak, maar hij gedraagt zich zo, en dat ben ik niet van hem gewend. Maar dat hij wegstopt en afsluit, dat weet ik al heel lang. Ik ben nu langzaam dingen aan het wissen en verwijderen. Dingen op Hyves, smsjes....En dan hoop ik dat alles ook minder pijn gaat doen...
Zoveel energie steken in iemand die zich duidelijk niet (zichtbaar) bezorgd maakt om mijn welzijn is gewoon verspilde moeite.
Niet meer doen dus.
Maar ik denk dat hij ze niet meer leest. Ik vermoed dat hij ze gelijk in de prullenbak gooit. In zijn ogen is het allemaal 'gezeur', pijn waar hij niet meer aan wil. Ze valt toch in herhaling, denkt hij misschien.
Maar ik moet en zal die spulletjes terugkrijgen, dus zal de aankomende week bezig gaan met een nieuw lijstje, want elke keer schieten me nog dingen te binnen.
Dat mail ik hem dan over 2 weken of zo en dan is het kiezen of delen. Ik heb besloten om het verder zakelijk te houden ja. Dat moet wel.
Soms overvalt het gevoel van verlies je heel erg, maar soms voel ik me toch wat sterker. Ik wil nu alles het liefste alleen doen. Even op Paiq kletsen met een andere man is leuk, maar die haalt het niet bij de man waar ik nu zo om rouw. Mijn ex is gewoon de mooiste en meest aantrekkelijke man die ik ken.
Alleen hoe hij nu met me omgaat maakt hem helaas wel een stuk minder aantrekkelijk...En dat vind ik gewoon zonde. Het is geen klootzak, maar hij gedraagt zich zo, en dat ben ik niet van hem gewend. Maar dat hij wegstopt en afsluit, dat weet ik al heel lang. Ik ben nu langzaam dingen aan het wissen en verwijderen. Dingen op Hyves, smsjes....En dan hoop ik dat alles ook minder pijn gaat doen...
Zoveel energie steken in iemand die zich duidelijk niet (zichtbaar) bezorgd maakt om mijn welzijn is gewoon verspilde moeite.
Niet meer doen dus.
woensdag 3 november 2010 om 09:36
Hey Dreamlogic, ook al doet het pijn zo aan hem te denken, dat wat hij nu doet, dat is hij ook. Wegstoppen of wat dan ook zijn geen excuses, het is waar hij voor kiest, wie hij is en waar zijn gedrag uit voort komt en datgene waar hij jou dus ook mee kwetst. Vrouwen zijn geneigd excuses te zoeken, dingen af te zwakken, het beste in anderen te blijven zien, en dat zijn goede eigenschappen, maar spijtig genoeg zorgt het er ook voor dat je niet goed los kan laten, het te rooskleurig blijft zien en dientengevolge veel moeite hebt verder te gaan terwijl zij gewoon doorgaan met hun leven en zich niet meer om jou bekommeren.
Het doet pijn dat te beseffen, dat iemand wellicht niet om jou gaf zoals jij om de ander gaf, en misschien deden ze dat ook wel en zijn ze goed in wegstoppen, maar daar heb jij niets aan. Jij moet nu dealen met het gedrag wat nu laat zien, niet met hoe hij wellicht wel of wellicht niet zijn gevoelens wegstopt, zijn trauma's of wat dan ook.
En dat is moeilijk en vervelend en zorgt dat goede herinneringen misschien verdwijnen en ja die moet je ook! zeker blijven bewaren, maar je moet verder. En daar is het nu nog veels te vroeg voor, maar veel mensen spreken hier ook uit ervaring. Het laten duren is ook weer zonde van de tijd en dat is hij niet waard... want nee, er is niemand aan die kant die aan je denkt, hij niet en zij niet, maar meer genoeg mensen hier op het forum, vriendinnen, je moeder en jijzelf! Want jij bent nu het belangrijkste!
Verder wel een goed idee om eerst je rijbewijs te halen. Een heel handig papiertje waarbij je meer kansen maakt op een baan of makkelijker daar komt, bewegingsvrijheid en vriendinnen makkelijk opzoeken en ook het heft in eigen handen kunnen nemen, zoals niet afhankelijk zijn van een moment waarop het hem schikt langs te komen maar zelf langs te gaan om spullen op te halen. Kun je niet iemand regelen die met jou meegaat?
En alsnog hier de opmerking dat ik vind dat je erg goed bezig bent en de kracht straalt uit je postings!
*het is lastig je gedachten te sturen een andere kant op te gaan, hopelijk helpt elk klein beetje om het anders te bekijken hier dan bij, want ja, het is verspilde moeite die jij nu zelf harder nodig hebt!
Het doet pijn dat te beseffen, dat iemand wellicht niet om jou gaf zoals jij om de ander gaf, en misschien deden ze dat ook wel en zijn ze goed in wegstoppen, maar daar heb jij niets aan. Jij moet nu dealen met het gedrag wat nu laat zien, niet met hoe hij wellicht wel of wellicht niet zijn gevoelens wegstopt, zijn trauma's of wat dan ook.
En dat is moeilijk en vervelend en zorgt dat goede herinneringen misschien verdwijnen en ja die moet je ook! zeker blijven bewaren, maar je moet verder. En daar is het nu nog veels te vroeg voor, maar veel mensen spreken hier ook uit ervaring. Het laten duren is ook weer zonde van de tijd en dat is hij niet waard... want nee, er is niemand aan die kant die aan je denkt, hij niet en zij niet, maar meer genoeg mensen hier op het forum, vriendinnen, je moeder en jijzelf! Want jij bent nu het belangrijkste!
Verder wel een goed idee om eerst je rijbewijs te halen. Een heel handig papiertje waarbij je meer kansen maakt op een baan of makkelijker daar komt, bewegingsvrijheid en vriendinnen makkelijk opzoeken en ook het heft in eigen handen kunnen nemen, zoals niet afhankelijk zijn van een moment waarop het hem schikt langs te komen maar zelf langs te gaan om spullen op te halen. Kun je niet iemand regelen die met jou meegaat?
En alsnog hier de opmerking dat ik vind dat je erg goed bezig bent en de kracht straalt uit je postings!
*het is lastig je gedachten te sturen een andere kant op te gaan, hopelijk helpt elk klein beetje om het anders te bekijken hier dan bij, want ja, het is verspilde moeite die jij nu zelf harder nodig hebt!
woensdag 3 november 2010 om 10:02
Paekzwart, dank je wel voor je post. Die helpt ook zeker mee (net als je andere bijdragen).
Ik denk ook wel dat het klopt, dat ik nog excuses aan het zoeken ben voor het gedrag wat hij nu ten toon spreidt. Voor hem is de kous af. Wat ik wel zeker weet is dat hij nog steeds om me geeft, veel van me hield en nog steeds gevoelens voor me heeft. Dat ontkent hij ook niet. Maar de gevoelens die we hebben voor elkaar uiten we blijkbaar heel anders. Hij stopt ze weg en ik probeer ze te verwerken. Hoe hij nu doet zegt niet alles over zijn gevoel voor mij. Het zegt mij eerder dat hij het afsluit zodat hij verder kan(gewoon doen alsof het er niet is), in plaats van te verwerken. Hij zal zichzelf wellicht nog tegenkomen met die therapie, maar daar zal ik niets meer van meekrijgen en ik heb besloten om dat los te laten. Het resultaat van die therapie, goed of slecht, komt voor onze relatie en voor mij te laat en het heeft geen zin, want een relatie kan ik niet met hem hebben.
Het is jammer dat hij dit niet netjes wil afwikkelen en dat is wel het minste wat hij kan doen. Maar het is iemand die heel erg met zichzelf bezig is, dat is wel duidelijk aan hoe hij onze relatie heeft stopgezet. Dat was een eenzijdige beslissing en dat zegt iets over hem. Het stoort me natuurlijk dat hij niet bezig is met mijn gevoelens, want ik ben wel bezig met hém.
Aan de andere kant is het nu eenmaal wie ik ben en ik ben blij dat ik wel emoties kan tonen en kan verwerken. Natuurlijk wil ik er niet in blijven hangen, maar het zijn emoties die ik niet gemakkelijk bijgestuurd krijg. Het kost nu blijkbaar veel meer tijd dan de eerste keer dat het uit ging tussen ons.
Ik moet er genoegen mee nemen dat ik weet dat hij fout zit en dat hij dondersgoed weet hoe erg hij het verkloot heeft. Kan het hem nog 100 keer vertellen, maar bij de 1e keer wist hij dat al en sloot hij zich af voor de emoties die daarop volgden. Op een dag komt hij daar achter, maar ik hoop dat ik me tegen die tijd niet meer druk maak om hem.
Dat doe ik nu nog vollop, maar ik merk dat het soms al wat beter gaat. Met dank aan alle steun die ik van iedereen krijg. Van mensen die me niet kennen tot hier op het forum en van mensen die me heel dierbaar zijn tot oude vrienden die weer contact opnemen. Gelukkig dat ik die steun wel krijg.
Ik denk ook wel dat het klopt, dat ik nog excuses aan het zoeken ben voor het gedrag wat hij nu ten toon spreidt. Voor hem is de kous af. Wat ik wel zeker weet is dat hij nog steeds om me geeft, veel van me hield en nog steeds gevoelens voor me heeft. Dat ontkent hij ook niet. Maar de gevoelens die we hebben voor elkaar uiten we blijkbaar heel anders. Hij stopt ze weg en ik probeer ze te verwerken. Hoe hij nu doet zegt niet alles over zijn gevoel voor mij. Het zegt mij eerder dat hij het afsluit zodat hij verder kan(gewoon doen alsof het er niet is), in plaats van te verwerken. Hij zal zichzelf wellicht nog tegenkomen met die therapie, maar daar zal ik niets meer van meekrijgen en ik heb besloten om dat los te laten. Het resultaat van die therapie, goed of slecht, komt voor onze relatie en voor mij te laat en het heeft geen zin, want een relatie kan ik niet met hem hebben.
Het is jammer dat hij dit niet netjes wil afwikkelen en dat is wel het minste wat hij kan doen. Maar het is iemand die heel erg met zichzelf bezig is, dat is wel duidelijk aan hoe hij onze relatie heeft stopgezet. Dat was een eenzijdige beslissing en dat zegt iets over hem. Het stoort me natuurlijk dat hij niet bezig is met mijn gevoelens, want ik ben wel bezig met hém.
Aan de andere kant is het nu eenmaal wie ik ben en ik ben blij dat ik wel emoties kan tonen en kan verwerken. Natuurlijk wil ik er niet in blijven hangen, maar het zijn emoties die ik niet gemakkelijk bijgestuurd krijg. Het kost nu blijkbaar veel meer tijd dan de eerste keer dat het uit ging tussen ons.
Ik moet er genoegen mee nemen dat ik weet dat hij fout zit en dat hij dondersgoed weet hoe erg hij het verkloot heeft. Kan het hem nog 100 keer vertellen, maar bij de 1e keer wist hij dat al en sloot hij zich af voor de emoties die daarop volgden. Op een dag komt hij daar achter, maar ik hoop dat ik me tegen die tijd niet meer druk maak om hem.
Dat doe ik nu nog vollop, maar ik merk dat het soms al wat beter gaat. Met dank aan alle steun die ik van iedereen krijg. Van mensen die me niet kennen tot hier op het forum en van mensen die me heel dierbaar zijn tot oude vrienden die weer contact opnemen. Gelukkig dat ik die steun wel krijg.
woensdag 3 november 2010 om 10:24
De therapie heb jij inderdaad niets meer aan. Je kan daar niet meer op hopen, elke verbetering is niet meer ten bate van jullie en de relatie. En er is zoveel nu stuk, dat krijg je bijna niet meer gerepareerd zeg maar en daar zou je ook absoluut niet op moeten gaan zitten wachten dat het wellicht ooit nog gebeurt dat hij het licht ziet. Jouw leven gaat nu verder en de kunst is weer helemaal lekker in je vel te komen zitten! En dan maakt het niet meer uit wat hij wel of niet denkt, wilt, doet of voelt.
Het is jammer dat je niet altijd vantevoren weet hoe mensen met problemen omgaan, maar je hebt meer aan mensen die hun problemen onder ogen zien en weinig of niets aan mensen die hun problemen maar negeren of wegstoppen. Hoe dat ook maar is ontstaan.
Ik denk dat de manier waarop een relatie uit gaat verschil maakt in de mate waarop je er mee om kan gaan. Ook in wat is beloofd en de mate waarop je er beiden eerst wel voor ging (of dacht te gaan). Als het erg onrechtvaardig voelt/het allemaal totaal niet klopt, is het gewoon lastiger. Je blijft bezig met de vragen, met het grote verschil van ineens alles ok en dan ineens niets. Je bent/was er niet op voorbereid. En gelukkig ben jij gewoon mens die daar doorheen gaat en niet wegstopt en gevoelens daar bij hebt! Het is altijd zo raar dat gevoelens voor anderen "ineens" bijvoorbeeld over kunnen zijn dus wat dat betreft beschouw ik je reactie ook als volkomen gezond en normaal en zie ik allemaal verstandige dingen iedere keer staan
.
Het is jammer dat je niet altijd vantevoren weet hoe mensen met problemen omgaan, maar je hebt meer aan mensen die hun problemen onder ogen zien en weinig of niets aan mensen die hun problemen maar negeren of wegstoppen. Hoe dat ook maar is ontstaan.
Ik denk dat de manier waarop een relatie uit gaat verschil maakt in de mate waarop je er mee om kan gaan. Ook in wat is beloofd en de mate waarop je er beiden eerst wel voor ging (of dacht te gaan). Als het erg onrechtvaardig voelt/het allemaal totaal niet klopt, is het gewoon lastiger. Je blijft bezig met de vragen, met het grote verschil van ineens alles ok en dan ineens niets. Je bent/was er niet op voorbereid. En gelukkig ben jij gewoon mens die daar doorheen gaat en niet wegstopt en gevoelens daar bij hebt! Het is altijd zo raar dat gevoelens voor anderen "ineens" bijvoorbeeld over kunnen zijn dus wat dat betreft beschouw ik je reactie ook als volkomen gezond en normaal en zie ik allemaal verstandige dingen iedere keer staan
.
woensdag 3 november 2010 om 17:07
Dank je wel Paekzwart nog voor je reactie.
Mijn dag was vandaag redelijk goed. Ik ben wezen wandelen en het was lekker weer. De vragen spoken nog wel door mijn hoofd, evenals de herinneringen, maar het lijkt erop dat dingen wel een plekje zullen gaan krijgen. Het is een beginnetje in ieder geval.
Ik blijf het moeilijk vinden dat iemand ineens zo kan omslaan. Het weekend is alles nog koek en ei en woensdagochtend belt hij me op met dat nieuws. Ik merk dat ik de leuke en lieve (ex)vriend heel erg mis, maar hoe hij tegen me gedaan heeft...nee, daar begin ik steeds droeviger van te worden. Zo hoort het toch allemaal niet te gaan. En of iemand er nou later spijt van heeft of niet, het helpt mij er niets mee als hij niet meer verder wil. Dus dan maar verder met mezelf...
Mijn dag was vandaag redelijk goed. Ik ben wezen wandelen en het was lekker weer. De vragen spoken nog wel door mijn hoofd, evenals de herinneringen, maar het lijkt erop dat dingen wel een plekje zullen gaan krijgen. Het is een beginnetje in ieder geval.
Ik blijf het moeilijk vinden dat iemand ineens zo kan omslaan. Het weekend is alles nog koek en ei en woensdagochtend belt hij me op met dat nieuws. Ik merk dat ik de leuke en lieve (ex)vriend heel erg mis, maar hoe hij tegen me gedaan heeft...nee, daar begin ik steeds droeviger van te worden. Zo hoort het toch allemaal niet te gaan. En of iemand er nou later spijt van heeft of niet, het helpt mij er niets mee als hij niet meer verder wil. Dus dan maar verder met mezelf...
donderdag 4 november 2010 om 10:02
Dank je wel Viennas! Ik zal jullie laten weten hoe het is gegaan.
Verder geen nieuws. De silent treatment en ik denk dat dit doorzet. Zo is het al eerder gegaan. Ben best een beetje blij met mezelf, want ik heb deze week natuurlijk nog wel mails gestuurd over mijn spullen en een emo-smsje, maar heb daarna netjes mijn mond gehouden. Hij zal het wel druk hebben met zichzelf.
Ik kwam er gisteren achter dat ik nog véél meer mis...Ook een mooie koekenpan. De lijst word nu zo lang dat het nogal in de kosten zou gaan lopen als ik dat straks opnieuw moet gaan kopen. Hij zorgt maar dat het deze kant op komt.
Verder geen nieuws. De silent treatment en ik denk dat dit doorzet. Zo is het al eerder gegaan. Ben best een beetje blij met mezelf, want ik heb deze week natuurlijk nog wel mails gestuurd over mijn spullen en een emo-smsje, maar heb daarna netjes mijn mond gehouden. Hij zal het wel druk hebben met zichzelf.
Ik kwam er gisteren achter dat ik nog véél meer mis...Ook een mooie koekenpan. De lijst word nu zo lang dat het nogal in de kosten zou gaan lopen als ik dat straks opnieuw moet gaan kopen. Hij zorgt maar dat het deze kant op komt.
donderdag 4 november 2010 om 12:10
Zow, wat een verhaal zeg! Ben halverwege, dus nog niet alles gelezen, maar ik kan me zoo goed voorstellen hoe je je voelt!
Hier ook kortgeleden de relatie verbroken, om een soortgelijk iets en dat gaat je niet in de koude kleren zitten.. Mijn inmiddels ex vriend had een koopwoning welke verkocht moest worden. Zodra deze daadwerkelijk verkocht zou zijn zou hij bij mij intrekken, maar zolang het huis nog op zijn naam stond wilde ik alles gescheiden houden. Nu had ex bedacht dat het heel nobel was om zijn huis onder te verhuren aan mensen die op straat stonden. En met dat voorstel kwam ie dus aanzetten, dit zou allemaal zwart, en hij zou bij mij intrekken, Aangegeven dat ik dat niet zag zitten, omdat het illegaal is, en hij mij daarin zou betrekken. Ik werk, maar omdat ik niet genoeg verdien word het laatste kleine beetje aangevuld door de sociale dienst. En deze wilde hij dus niet inlichten, zodat we lekker dubbel 'inkomen' zouden hebben. Nadat ik dus had aangegeven dit niet te willen is ex naar de potentiele huurders gegaan en heeft daar gezegd dat alles goed was, en dat ze er de aankomende zaterdag al in konden....
En toen stond ie dus bij mij op de stoep, en was behoorlijk verbaasd dat ik hem er niet in heb gelaten. Dat wil zeggen, wel om te praten natuurlijk, maar wilde niet dat ie bij me introk..
En toen was ik de kenau. Ik zorgde ervoor dat die mensen weer op straat kwamen te staan, en waar moest hij nu heen? Hij was even vergeten, dat als ik meeging zin zijn plannen, en ik zou 'gesnapt' worden, ik alles wat ik aan bijstand, huurtoeslag etc terug kon betalen, plus een boete, en (heb even wat research gedaan) ik eventueel nog voorgeleid kon worden aan het OM. En daar paste ik dus voor.
Heel drama, mensen konden er niet in, en tot overmaat van ramp werd twee weken later het huis ook nog verkocht, en nu staat ex dus op straat. En dat is allemaal mijn schuld. Nouja, jammer dan.
Zow, heel verhaal, niet mijn bedoeling om je topic te vervuilen, maar ik snap dus een beetje hoe je je voelt.
Ga nu verder lezen of het gaat lukken met die vacature waar je op wilde solliciteren!
Hier ook kortgeleden de relatie verbroken, om een soortgelijk iets en dat gaat je niet in de koude kleren zitten.. Mijn inmiddels ex vriend had een koopwoning welke verkocht moest worden. Zodra deze daadwerkelijk verkocht zou zijn zou hij bij mij intrekken, maar zolang het huis nog op zijn naam stond wilde ik alles gescheiden houden. Nu had ex bedacht dat het heel nobel was om zijn huis onder te verhuren aan mensen die op straat stonden. En met dat voorstel kwam ie dus aanzetten, dit zou allemaal zwart, en hij zou bij mij intrekken, Aangegeven dat ik dat niet zag zitten, omdat het illegaal is, en hij mij daarin zou betrekken. Ik werk, maar omdat ik niet genoeg verdien word het laatste kleine beetje aangevuld door de sociale dienst. En deze wilde hij dus niet inlichten, zodat we lekker dubbel 'inkomen' zouden hebben. Nadat ik dus had aangegeven dit niet te willen is ex naar de potentiele huurders gegaan en heeft daar gezegd dat alles goed was, en dat ze er de aankomende zaterdag al in konden....
En toen stond ie dus bij mij op de stoep, en was behoorlijk verbaasd dat ik hem er niet in heb gelaten. Dat wil zeggen, wel om te praten natuurlijk, maar wilde niet dat ie bij me introk..
En toen was ik de kenau. Ik zorgde ervoor dat die mensen weer op straat kwamen te staan, en waar moest hij nu heen? Hij was even vergeten, dat als ik meeging zin zijn plannen, en ik zou 'gesnapt' worden, ik alles wat ik aan bijstand, huurtoeslag etc terug kon betalen, plus een boete, en (heb even wat research gedaan) ik eventueel nog voorgeleid kon worden aan het OM. En daar paste ik dus voor.
Heel drama, mensen konden er niet in, en tot overmaat van ramp werd twee weken later het huis ook nog verkocht, en nu staat ex dus op straat. En dat is allemaal mijn schuld. Nouja, jammer dan.
Zow, heel verhaal, niet mijn bedoeling om je topic te vervuilen, maar ik snap dus een beetje hoe je je voelt.
Ga nu verder lezen of het gaat lukken met die vacature waar je op wilde solliciteren!
donderdag 4 november 2010 om 12:16
Dank je Maroon voor je bericht. Ja het lijkt een beetje op mijn situatie. Wat raar he? Dat er mensen zijn die zich zo gedragen en denken dat ze ermee weg kunnen komen.
Ik blijf het ontzettend raar vinden, en ook heel kwetsend, dat mijn ex-vriend mij zo heeft behandelt. Zo ga je toch niet met mensen om, laat staan met je geliefde.
Dat hij andere mensen nu heeft kunnen helpen is heel fijn en mooi dat hij dat wil doen, maar rekening met mij heeft hij niet gehouden en ik vind niet dat het 'resultaat' van zijn actie het nou echt waard is. Hij is er zoveel mee kwijt geraakt en is nu zelf ook in de afgrond terecht gekomen.
Hij blijft het er op gooien dat de timing verkeerd is. Dat we toch hadden moeten wachten met samenwonen omdat er nu gebeurd is waar hij bang voor was.
Maar ik moet er nu vandoor. Op naar 't gesprek!
Ik blijf het ontzettend raar vinden, en ook heel kwetsend, dat mijn ex-vriend mij zo heeft behandelt. Zo ga je toch niet met mensen om, laat staan met je geliefde.
Dat hij andere mensen nu heeft kunnen helpen is heel fijn en mooi dat hij dat wil doen, maar rekening met mij heeft hij niet gehouden en ik vind niet dat het 'resultaat' van zijn actie het nou echt waard is. Hij is er zoveel mee kwijt geraakt en is nu zelf ook in de afgrond terecht gekomen.
Hij blijft het er op gooien dat de timing verkeerd is. Dat we toch hadden moeten wachten met samenwonen omdat er nu gebeurd is waar hij bang voor was.
Maar ik moet er nu vandoor. Op naar 't gesprek!