Toch zover gekomen...

Welterusten, hoop dat je een beetje kan slapen, sterkte

Schieterd, ik denk best dat het dat weleens zou kunnen zijn. Hebben we allemaal niet weleens dat gevoel, en nogmaals als dat het bij hem is dan had hij het ook anders aan kunnen pakken zonder dit verdriet aan te richten en niet om het goed te praten maar als je al zo lang bij elkaar bent dan kan je het gevoel weleens bekruipen zoals ik eerder aangaf van is dit alles, is er niet meer? Zoals eerder aangekaart ik denk dat het goed zou zijn om even tijdelijk uit elkaar te gaan zonder gelijk definitief knopen door te hakken, mocht het daar uiteindelijk toch op aankomen dan kan jij/jullie er toch op terugkijken met het gevoel er wel alles aan gedaan te hebben. Hoop voor je dat het goedkomt!

quote:schieterd schreef op 12 april 2011 @ 22:07:

Ja...en ik weet het even niet...de laatste tijd was hij wel steeds narig(lees maanden) maar logisch hij was zijn baan kwijt geraakt en daar door moesten we ons huis verkopen met verlies...hadden niet zo gauw een andere woning,dus wonen nu in een rijtjes woning en daar kan ie niet tegen al die mensen...hij heeft het idee dat iedereen naar binnen kijkt!

Dus geld problemen,en hij werd steeds chagarijniger,begreep ik ook, het is niet niets....



geldproblemen, ik snap dat hij daar stress over had, maar als jullie gaan scheiden, dan worden de financiele problemen nog groter, ik vraag me af of hij zich daarvan bewust is.

en nu komt ie ineens op de proppen met,sleur,net broer zus relatie...ik wist helemaal niet wat ik er aan had!

zoals iemand anders hier al opperde: weet je zeker dat er geen ander in het spel is?



Maar hij kan toch ook niet blijven om de kinderen want dat hadden we aLTIJD tegen elkaar gezegt....ik begrijp er niets van,hij is alleen maar boos en verdrietig....en arme kidzz van ons....die weten ook niet wat ze eraan hebben...en dat doet hem ook weer pijn!!

Ik hoop dat jullie samen wel een goed contact hebben over de kinderen nu.

Hij zegt dat er geen andere is en dat ie van me houdt maar hij wil zo niet meer door gaan....

Heb je de huisarts al gebeld? Dit klinkt echt niet goed.

Ik heb nog even bij je vorige topic gekeken en het zou heel goed kunnen dat het je man allemaal teveel is geworden. Als dat zo is heeft hij echt hulp nodig. Die uitspraak over tegen een boom rijden vind ik echt alarmerend. Ik weet niet waar hij nu is, misschien helpt wat rust en afstand hem inderdaad om alles wat helderder te krijgen.

Sterkte .

Nou ja zeg.. wat zijn dat nou voor uitspraken!

Dat is wel heel erg.

Krijgt hij nog hulp of begeleiding of zoiets.

Anders zou ik hem zeer dringend vragen naar de huisarts te gaan, want dit vind ik echt erg..

Wat moet jij daar nou mee? Daar wordt je toch helemaal ongerust van... dat hij rare dingen zou gaan kunnen doen.



En waar is hij nu dan?

Hij is weg zeg je, maar waarheen dan?

Familie of vrienden? Mensen die hem kunnen steunen?

Als hij echt zo depri is, zou hij toch verdorie bij jou terecht kunnen? Jullie rooien het al 27 jaar samen...

Samen kan je dit toch ook wel aan... evt met proffesionele hulp?

Schieterd, het kan zijn dat je man door de medicijnen in eerste instantie juist depressiever wordt. Als dat het geval is, dan is het goed om hem dat met de huisarts te laten bespreken.



Verder denk ik dat je man nu vooral even tijd voor zichzelf nodig heeft. Of dat tijdelijk is of definitief, dat zal de tijd uit moeten wijzen. Maar hoe het ook verder gaat, het is belangrijk dat jullie een zo goed mogelijke verstandhouding houden. Vooral ook voor de kinderen.



Zie het dus idd als een nieuwe fase in jullie relatie en probeer daar het beste van te maken voor nu. En de rest is van latere zorg, of zal in elk geval moeten wachten totdat je man uberhaupt weer wat heil in zijn toekomst gaat zien.



Sterkte!

Ja Schieterd dat klopt. Van ad wordt je in eerste instantie "slechter" voordat het beter gaat. Heeft hij naast jou nog andere mensen wie van zijn situatie weten? Die zou ik vragen om (ook) een beetje een oogje in het zeil te houden.

Ach schieterd, wat verdrietig! Dit klinkt als iemand die helemaal met zichzelf in de knoop zit en er niet meer tegen kan hele dagen thuis te zitten, op zijn handen gekeken door vrouw, kinderen en de hele buurt. Alles wordt hem teveel. Waar zit hij nu? Is hij bij familie? Heeft hij ergens een rustig plekje? Als je voor hem wilt vechten, vraag hem dan wat hij nodig heeft. Rust? Wat zorg af en toe? Gun hem dit maar even.

En zorg nu ook heel goed voor jezelf en je drie kinderen. Heb jij een vriendin of familie om af en toe goed uit te huilen en even lekker heel kwaad te worden?

Ik heb maar zo het gevoel dat dit geen verloren zaak is. Maar wel denk ik dat je man 'ver weg' is, en hulp nodig heeft. Heel erg veel sterkte! Dikke knuffel!