Relaties
alle pijlers
Toekomst samen?
dinsdag 14 augustus 2018 om 11:33
Hallo lieve mensen,
Ik ben 29 jaar en heb een ontzettend lieve vriend van 31. We zijn al 9 jaar samen en hebben het heel erg fijn samen.
Natuurlijk heeft onze relatie ups & downs gekend, maar de afgelopen jaren zijn stabiel en gelukkig verlopen.
In het begin van onze relatie heeft hij een depressie doorgemaakt, en sinds toen is hij altijd bang geweest om hier wederom in terecht te komen. Hij is niet de meest explosief gelukkige persoon op aarde, en dat hij dit ooit gaat worden is niet realistisch, maar het gaat al een hele tijd "goed" met hem.
We hebben het in die 9 jaar af en toe over kinderen gepraat, en met name het afgelopen jaar heb ik het gevoel er steeds meer aan toe te zijn.
We hebben gepraat over onderwerpen als; "Wat als het niet zou lukken om kinderen te krijgen?" "Hoe zou ons gezin er uit gaan zien?" etc.
Aangezien we beiden niet de meest psychisch stabiele personen van de wereld zijn zijn er ook wel wat twijfels. Zouden we het wel aankunnen? Die extra stress en druk die op beiden individueel en op onze relatie komt te staan? Maar over het algemeen hebben we er altijd positief tegenover gestaan.
Gisteren hebben we een lang en goed gesprek gevoerd, en toen zei hij ineens dat hij toch niet wist of hij wel kinderen wilde.
Hij gaf aan dat hij niet weet of hij wel wil leven met die extra stress en druk, en hij zei dat hij zijn kinderen geen vader wil geven die nooit helemaal gelukkig zal zijn.
Ik ben hier echt enorm van geschrokken, en heb heel emotioneel gereageerd. Ik weet gewoon even niet wat ik moet..
Wat moet ik nu?!
Ik weet echt heel erg zeker dat ik graag een gezin wil. Zo ziet mijn toekomstplaatje er uit, maar ik wil ook de liefde van mijn leven niet kwijt.
Excuses voor het onsamenhangende verhaal, ik ben een beetje all over the place op het moment.
Ik ben 29 jaar en heb een ontzettend lieve vriend van 31. We zijn al 9 jaar samen en hebben het heel erg fijn samen.
Natuurlijk heeft onze relatie ups & downs gekend, maar de afgelopen jaren zijn stabiel en gelukkig verlopen.
In het begin van onze relatie heeft hij een depressie doorgemaakt, en sinds toen is hij altijd bang geweest om hier wederom in terecht te komen. Hij is niet de meest explosief gelukkige persoon op aarde, en dat hij dit ooit gaat worden is niet realistisch, maar het gaat al een hele tijd "goed" met hem.
We hebben het in die 9 jaar af en toe over kinderen gepraat, en met name het afgelopen jaar heb ik het gevoel er steeds meer aan toe te zijn.
We hebben gepraat over onderwerpen als; "Wat als het niet zou lukken om kinderen te krijgen?" "Hoe zou ons gezin er uit gaan zien?" etc.
Aangezien we beiden niet de meest psychisch stabiele personen van de wereld zijn zijn er ook wel wat twijfels. Zouden we het wel aankunnen? Die extra stress en druk die op beiden individueel en op onze relatie komt te staan? Maar over het algemeen hebben we er altijd positief tegenover gestaan.
Gisteren hebben we een lang en goed gesprek gevoerd, en toen zei hij ineens dat hij toch niet wist of hij wel kinderen wilde.
Hij gaf aan dat hij niet weet of hij wel wil leven met die extra stress en druk, en hij zei dat hij zijn kinderen geen vader wil geven die nooit helemaal gelukkig zal zijn.
Ik ben hier echt enorm van geschrokken, en heb heel emotioneel gereageerd. Ik weet gewoon even niet wat ik moet..
Wat moet ik nu?!
Ik weet echt heel erg zeker dat ik graag een gezin wil. Zo ziet mijn toekomstplaatje er uit, maar ik wil ook de liefde van mijn leven niet kwijt.
Excuses voor het onsamenhangende verhaal, ik ben een beetje all over the place op het moment.
dinsdag 14 augustus 2018 om 13:46
En misschien is het ook wel heel zinnig dat je vriend met iemand gaat praten, om voor zichzelf te bepalen of er nog verbetering in zijn psychische gesteldheid mogelijk is, of dat het blijft zoals het nu is.Veikie schreef: ↑14-08-2018 13:43Met name het dikgedrukte stukje inderdaad. We hebben. Afgesproken om naar de huisarts te gaan. Ik ben dan altijd wel een beetje bang niet serieus genomen te worden door de HA. Straks zet ie eindelijk de stap om hulp te zoeken, word het afgedaan als "aanstellerij". Maar goed, die voorbarige ingevulde angst daar heeft natuurlijk ook niemand iets aan.
^ Dit bedoelde ik, sorry.
dinsdag 14 augustus 2018 om 13:49
Dit, had het niet beter kunnen verwoordendoornroosje9 schreef: ↑14-08-2018 11:58Ofwel kies je voor een leven zonder kinderen, met je vriend. Ofwel ga je uit elkaar en 'zoek' je iemand die wel kinderen wil.
Meer opties zijn er niet, vrees ik. Ga vooral je vriend niet proberen te overtuigen omdat jij per se kinderen wil. Hij wil niet, dat moet je respecteren.
dinsdag 14 augustus 2018 om 14:10
Heeft hij in het verleden hulp gehad bij zijn depressie? Of heb jij van iemand hulp gehad aan wie je advies zou kunnen vragen bij wie jullie het beste terecht zouden kunnen? Die kunnen je wellicht met een simpel telefoontje al de goede richting op wijzen.
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:03
Hij heeft wel wat hulp gehad maar heeft nooit veel hulp geaccepteerd. Hij is nogal rationeel ingesteld en de drempel is voor hem echt torenhoog om hulp te vragen. Hij voelt zich "zwak" en "gelooft niet" in psychische begeleiding.kirjailija schreef: ↑14-08-2018 14:10Heeft hij in het verleden hulp gehad bij zijn depressie? Of heb jij van iemand hulp gehad aan wie je advies zou kunnen vragen bij wie jullie het beste terecht zouden kunnen? Die kunnen je wellicht met een simpel telefoontje al de goede richting op wijzen.
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:24
Ik snap wat je zegt maar zo simpel is het natuurlijk niet. De afgelopen jaren zie ik van heel dichtbij hoe graag hij wil dat zijn situatie veranderd, maar hoe hij worstelt met de obstakels die hij daarbij ervaart. Het is niet zo dat hij er maar makkelijk voor kiest om zich kut te voelen. Het ligt uiteraard wel wat genuanceerder dan dat. Ik ben het wel met je eens dat het ergens wel ophoudt, en dat hij in ieder geval iets moet gaan proberen.
Maar ik wil hem dus eigenlijk ook niet onder druk zetten, want iemand onder druk zetten om hulp te zoeken is niet ideaal voor beiden partijen. Maar ik wil ook mijn eigen geluk niet voor altijd in zijn schaduw laten staan..
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:34
Het lijkt mij meer een vertrouwens issue dan een reeel probleem.
Jullie leven heel erg vanuit de angst. Te lang stil staan bij de "wat als" brengt jullie geen stap verder, want het is onvoorspelbaar wat de uitwerking van kinderen krijgen gaat hebben.
Hebben jullie wel stil gestaan bij de praktische zaken? Is er ruimte en budget? Hoe gaan jullie alles regelen? Als dat allemaal op orde is moet je de stap nemen en er op vertrouwen dat als er tegenslagen volgen jullie een team zijn er bijna overal wel een oplossing voor te vinden is.
Ook ouders die voorheen volkomen geestelijk stabiel waren kunnen depressief worden. Depressief worden overkomt je namelijk, het ziek zijn is geen keuze. Wel hoe je er vervolgens mee omgaat (zoek je hulp etc). Verleg de focus meer naar jullie verlangens, praktische zaken en probleem oplossend vermogen. Je gaat toch ook niet nu aan kinderen beginnen met €10 op de bank maar misschien win je volgend jaar wel de jackpot?
Jullie leven heel erg vanuit de angst. Te lang stil staan bij de "wat als" brengt jullie geen stap verder, want het is onvoorspelbaar wat de uitwerking van kinderen krijgen gaat hebben.
Hebben jullie wel stil gestaan bij de praktische zaken? Is er ruimte en budget? Hoe gaan jullie alles regelen? Als dat allemaal op orde is moet je de stap nemen en er op vertrouwen dat als er tegenslagen volgen jullie een team zijn er bijna overal wel een oplossing voor te vinden is.
Ook ouders die voorheen volkomen geestelijk stabiel waren kunnen depressief worden. Depressief worden overkomt je namelijk, het ziek zijn is geen keuze. Wel hoe je er vervolgens mee omgaat (zoek je hulp etc). Verleg de focus meer naar jullie verlangens, praktische zaken en probleem oplossend vermogen. Je gaat toch ook niet nu aan kinderen beginnen met €10 op de bank maar misschien win je volgend jaar wel de jackpot?
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:35
Jee wat lastig TO, voor jullie beiden. Je kunt gewoon nooit weten hoe je reageert op het krijgen en hebben van een kind. Wel goed om dit weloverwogen te doen. Het klinkt ook een beetje als angst voor het onbekende. De tip om eens met een buitenstaander te gaan praten lijkt me niet zo gek.
En ik snap hoe diep een kinderwens zit, maar ook de liefde voor je partner. Dit zijn geen makkelijke dingen. Succes met het gesprek vandaag.
En ik snap hoe diep een kinderwens zit, maar ook de liefde voor je partner. Dit zijn geen makkelijke dingen. Succes met het gesprek vandaag.
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:39
Wat een lieve, meelevende reactie. Bedankt voor je begrip en je succes!EngeLiene schreef: ↑14-08-2018 17:35Jee wat lastig TO, voor jullie beiden. Je kunt gewoon nooit weten hoe je reageert op het krijgen en hebben van een kind. Wel goed om dit weloverwogen te doen. Het klinkt ook een beetje als angst voor het onbekende. De tip om eens met een buitenstaander te gaan praten lijkt me niet zo gek.
En ik snap hoe diep een kinderwens zit, maar ook de liefde voor je partner. Dit zijn geen makkelijke dingen. Succes met het gesprek vandaag.
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:44
Hmmm, daar heb je wel een punt ja. We hebben het gisteren ook wel gehad over het hebben van een toekomstbeeld. Ik droom bijvoorbeeld over het hebben van een gezinnetje, maar ik ben bijvoorbeeld ook benieuwd en enthousiast over hoe ik me zal gaan ontwikkelen m.b.t. mijn werk. Ik droom en fantaseer doorgaans op verschillende vlakken over de toekomst. Hij zegt dat hij niet bezig is met kijken naar de toekomst, maar dat hij zijn leven van dag tot dag bekijkt. Hij zegt dat hij geen toekomstbeeld heeft. Dat hij "wel ziet wat er allemaal gaat komen". Ik vind het ook heel erg lastig om dit nu zo te horen en lastig te begrijpen.PotjePindakaas schreef: ↑14-08-2018 17:34Het lijkt mij meer een vertrouwens issue dan een reeel probleem.
Jullie leven heel erg vanuit de angst. Te lang stil staan bij de "wat als" brengt jullie geen stap verder, want het is onvoorspelbaar wat de uitwerking van kinderen krijgen gaat hebben.
Hebben jullie wel stil gestaan bij de praktische zaken? Is er ruimte en budget? Hoe gaan jullie alles regelen? Als dat allemaal op orde is moet je de stap nemen en er op vertrouwen dat als er tegenslagen volgen jullie een team zijn er bijna overal wel een oplossing voor te vinden is.
Ook ouders die voorheen volkomen geestelijk stabiel waren kunnen depressief worden. Depressief worden overkomt je namelijk, het ziek zijn is geen keuze. Wel hoe je er vervolgens mee omgaat (zoek je hulp etc). Verleg de focus meer naar jullie verlangens, praktische zaken en probleem oplossend vermogen. Je gaat toch ook niet nu aan kinderen beginnen met €10 op de bank maar misschien win je volgend jaar wel de jackpot?
Even praktisch gezien; We hebben het financieel en praktisch prima. We hebben een fijn huis, ruimte genoeg, goed gespaard, allebei een prima baan etc.
dinsdag 14 augustus 2018 om 17:51
Oh maar dat herken ik!
Ik wilde op mijn 28e graag kinderen, man was er totaal niet mee bezig. Plant niet vooruit zegt hij ook. En ineens was het nou stop maar met de pil. Ik bedenk en droom al over wat ik allemaal nog ga doen maar man is zo’n nuchtere Harrie haha. Maargoed dat staat wel los van het feit dat hij twijfelt over zijn kinderwens. Je zou het ook met de huisarts kunnen bespreken, of bij een verloskundige. Maar daar moet hij wel voor open staan. Waar is hij precies bang voor? Dat hij weer depressief wordt? Hebben jullie een achterban die kan helpen bij moeilijke tijden (bijtanken tijdens de slapeloze nachten?) het bespreekbaar maken is denk ik wel een goede stap hoor. Zonder hem te willen overtuigen.
Ik wilde op mijn 28e graag kinderen, man was er totaal niet mee bezig. Plant niet vooruit zegt hij ook. En ineens was het nou stop maar met de pil. Ik bedenk en droom al over wat ik allemaal nog ga doen maar man is zo’n nuchtere Harrie haha. Maargoed dat staat wel los van het feit dat hij twijfelt over zijn kinderwens. Je zou het ook met de huisarts kunnen bespreken, of bij een verloskundige. Maar daar moet hij wel voor open staan. Waar is hij precies bang voor? Dat hij weer depressief wordt? Hebben jullie een achterban die kan helpen bij moeilijke tijden (bijtanken tijdens de slapeloze nachten?) het bespreekbaar maken is denk ik wel een goede stap hoor. Zonder hem te willen overtuigen.
dinsdag 14 augustus 2018 om 21:58
Ik begrijp je verdediging maar wat DOET hij daadwerkelijk om obstakels weg te nemen? Waar bestaat zijn worsteling uit en wat wil hij precies?Veikie schreef: ↑14-08-2018 17:24Ik snap wat je zegt maar zo simpel is het natuurlijk niet. De afgelopen jaren zie ik van heel dichtbij hoe graag hij wil dat zijn situatie veranderd, maar hoe hij worstelt met de obstakels die hij daarbij ervaart. Het is niet zo dat hij er maar makkelijk voor kiest om zich kut te voelen. Het ligt uiteraard wel wat genuanceerder dan dat. Ik ben het wel met je eens dat het ergens wel ophoudt, en dat hij in ieder geval iets moet gaan proberen.
Maar ik wil hem dus eigenlijk ook niet onder druk zetten, want iemand onder druk zetten om hulp te zoeken is niet ideaal voor beiden partijen. Maar ik wil ook mijn eigen geluk niet voor altijd in zijn schaduw laten staan..
Jullie hebben altijd het gezamenlijke toekomstbeeld van kinderen gehad. Het is helemaal niet fout dat hij het ineens anders ziet vanuit zijn eigen persoonlijke overwegingen, maar hij zou ook kunnen denken 'eerder heb ik dit altijd gewild. Nu ik er rationeel over na ga denken lijkt het me niet verstandig, maar wat zou ik kunnen doen om mijn situatie dusdanig aan te passen dat ik het toch weer wil?'. Niet dat dat gegarandeerd succes op zal leveren, maar misschien wel een andere blik.
woensdag 15 augustus 2018 om 09:14
ja als je nooit je veters leert strikken dan kan je schoenen aandoen en echte stappen maken wel eens lastig worden
dus of je zoekt hulp en leert bepaalde dingen, of je zoekt andere manieren om te komen waar je wil
maar gewoon maar op de grond zitten met hangende schouders tja... dat kun je een depressie noemen want zo voelt het ook in een depressie, maar het kan ook zijn karakter zijn
dus of je zoekt hulp en leert bepaalde dingen, of je zoekt andere manieren om te komen waar je wil
maar gewoon maar op de grond zitten met hangende schouders tja... dat kun je een depressie noemen want zo voelt het ook in een depressie, maar het kan ook zijn karakter zijn
Lorem Ipsum
woensdag 15 augustus 2018 om 10:09
We hebben een prettig en rustig gesprek gehad. Hij heeft aangegeven dat hij niet door had dat het krijgen van kinderen/vormen van een gezinnetje zulke echte vormen voor mij begon aan te nemen. Ik heb het idee dat ik dat wel duidelijk heb uitgedrukt maar dat is blijkbaar niet zo over gekomen. Daar moet ik dan wellicht ook duidelijker in zijn. Ik heb hem gezegd dat ik heel veel van hem houd, en hem niet zomaar ga verlaten, maar dat hij wel stappen moet gaan ondernemen om zijn best te doen zich beter te voelen, en vanuit daar goed na gaan denken over wat hij zou willen. Ik wil gewoon graag dat hij voor zichzelf uit gaat zoeken wat hij wil, en dat hij gaat werken aan zijn mentale gesteldheid. Hij gaf gisteren aan nu zeker in te zien hoe belangrijk dat is. We hebben namelijk beiden ook het idee dat dat heel erg samenhangt met zijn gevoel of hij een "goede" vader zou kunnen zijn. Dinsdag gaan we samen naar de HA (hij gaat naar lowlands morgen) en ik duim met al mijn vingers én tenen dat we een beetje serieus worden genomen. We hebben ook afgesproken dat we hier vaker even over gaan praten. Niet persé om de stand van zaken op te maken maar ook om even stil te staan hoe we ons bij deze situatie voelen. Wat ik ook een erg fijne afspraak vond.
Na het gesprek hebben we elkaar een dikke knuffel gegeven en zijn we een rondje pokémon go gaan doen in de buurt (haha). Even de druk van de ketel. We zullen het gaan zien, op naar dinsdag!