Relaties
alle pijlers
Twijfel ik nu over scheiding?
dinsdag 22 mei 2012 om 15:34
Is het normaal dat je zoveel verschillende gevoelens hebt als je van je man afgaat?
Wij zijn meer dan 20 jaar samen geweest, en vaak heb ik getwijfeld of het dit wel was. Maar altijd doorgegaan omdat ik dacht “dit is een man die niet zomaar bij je wegloopt”
Ik had voor deze relatie vaak relaties die stukliepen, of omdat ik ging twijfelen of de ander. Ik was zo blij dat er iemand was die helemaal voor mij ging dat dit alles goedmaakte. Als ik twijfelde keek ik daar altijd naar. “je mag blij zijn dat je iemand hebt die betrouwbaar is” Dat is wat mij altijd deed besluiten door te gaan.
Maar nu de feiten:
-partner heeft persoonlijkheidsstoornis (diagnose) zie dingen niet zoals ze zijn, ziet alles buiten zichzelf, zoekt nooit schuld bij zichzelf, zet zichzelf op eerste plek
- heeft mij met grote highlights in mijn leven nooit gesteund; kraamtijd zoon was huilbaby (ik ben paar weken naar mijn ouders gegaan en hij vond dit ‘lekker rustig’)
- mijn vader stierf, ze konden mij niet bereiken kregen hem aan de telefoon en hij zei dat hij geen tijd had om mij te waarschuwen want zat op nieuwe baan (vader stierf!)
- na dood vader helemaal geen aandacht hiervoor en 3 maanden later zijn we getrouwd
- paar weken voor bruiloft heb ik alles willen cancellen omdat ik zo twijfelde of dit de man was waar ik oud mee wilde worden
- inmiddels 2 kinderen met vorm van autisme en weer weinig steun van hem hij vindt het zelfs aan mij liggen dat ze dit hebben (??)
- ziekenhuisopname gehad, kleine ingreep, maar ze hebben van het ziekenhuis 5x moeten bellen of hij mij a.u.b. wilde komen halen; “ja ik zat nog wat te kletsen met mijn moeder”
- moeder overleed vorig jaar en hij kwam niet naar de crematie want wij waren toen in proces van uit elkaar gaan en hij kon dit niet aan met de hele familie enz. enz. Maar mijn kinderen gingen stuk omdat hun vader er niet was. Hij kon goed met mijn moeder overweg ze hebben elkaar meer dan 20 jaar gekend, en dan niet naar crematie gegaan.
- 3 sessies gehad bij therapeute en die zei tegen mij; hier is niets uit te halen hij ziet eigen stuk niet’.
Maar dan blijf ik maar denken; hij wilde niet uit elkaar, ik had het ‘veilig’ kunnen hebben en kon in huis blijven wonen enz. enz. Nu heb ik een paar keer gedate met mannen via internet en die zijn ook allemaal zo vreemd. Dan denk ik ‘ja je wist wat je had en nu?’
Ik blijf het zo moeilijk vinden al die onzekerheid en wat gebeurt er nu in je leven?
Binnenkort crematie, en daar komt hij met zijn nieuwe vriendin (had hij binnen 4 weken via internet, voelt ook vreemd ging stuk omdat ik uit elkaar wilde maar zocht meteen een ander!) daar zit ik dan met mijn kinderen en hij wil apart van ons zitten. Wil heel duidelijk laten zien ‘hij met haar’ en ‘ik met kinderen’ Ik zie haar daar voor het eerst. Pffff….. allemaal die dingen die nu gaan spelen. De kinderen rijden daarna met hun mee omdat ze het weekend bij hun vader zijn. En ik ga alleen naar huis. En dan ga ik zo twijfelen of ik de juiste keuze heb gemaakt. Maar sta wel open voor anderen, dus is het DIE man die ik mis of 'N man. Er lopen dus 2 zaken door elkaar, verdriet om gezin wat stuk is en liefst zou ik weer in de verliefdheid willen zitten en mij weer gelukkig voelen. Wat is dit zwaar. Herkent iemand die gemengde gevoelens? Moest het even van mij afschrijven.
Wij zijn meer dan 20 jaar samen geweest, en vaak heb ik getwijfeld of het dit wel was. Maar altijd doorgegaan omdat ik dacht “dit is een man die niet zomaar bij je wegloopt”
Ik had voor deze relatie vaak relaties die stukliepen, of omdat ik ging twijfelen of de ander. Ik was zo blij dat er iemand was die helemaal voor mij ging dat dit alles goedmaakte. Als ik twijfelde keek ik daar altijd naar. “je mag blij zijn dat je iemand hebt die betrouwbaar is” Dat is wat mij altijd deed besluiten door te gaan.
Maar nu de feiten:
-partner heeft persoonlijkheidsstoornis (diagnose) zie dingen niet zoals ze zijn, ziet alles buiten zichzelf, zoekt nooit schuld bij zichzelf, zet zichzelf op eerste plek
- heeft mij met grote highlights in mijn leven nooit gesteund; kraamtijd zoon was huilbaby (ik ben paar weken naar mijn ouders gegaan en hij vond dit ‘lekker rustig’)
- mijn vader stierf, ze konden mij niet bereiken kregen hem aan de telefoon en hij zei dat hij geen tijd had om mij te waarschuwen want zat op nieuwe baan (vader stierf!)
- na dood vader helemaal geen aandacht hiervoor en 3 maanden later zijn we getrouwd
- paar weken voor bruiloft heb ik alles willen cancellen omdat ik zo twijfelde of dit de man was waar ik oud mee wilde worden
- inmiddels 2 kinderen met vorm van autisme en weer weinig steun van hem hij vindt het zelfs aan mij liggen dat ze dit hebben (??)
- ziekenhuisopname gehad, kleine ingreep, maar ze hebben van het ziekenhuis 5x moeten bellen of hij mij a.u.b. wilde komen halen; “ja ik zat nog wat te kletsen met mijn moeder”
- moeder overleed vorig jaar en hij kwam niet naar de crematie want wij waren toen in proces van uit elkaar gaan en hij kon dit niet aan met de hele familie enz. enz. Maar mijn kinderen gingen stuk omdat hun vader er niet was. Hij kon goed met mijn moeder overweg ze hebben elkaar meer dan 20 jaar gekend, en dan niet naar crematie gegaan.
- 3 sessies gehad bij therapeute en die zei tegen mij; hier is niets uit te halen hij ziet eigen stuk niet’.
Maar dan blijf ik maar denken; hij wilde niet uit elkaar, ik had het ‘veilig’ kunnen hebben en kon in huis blijven wonen enz. enz. Nu heb ik een paar keer gedate met mannen via internet en die zijn ook allemaal zo vreemd. Dan denk ik ‘ja je wist wat je had en nu?’
Ik blijf het zo moeilijk vinden al die onzekerheid en wat gebeurt er nu in je leven?
Binnenkort crematie, en daar komt hij met zijn nieuwe vriendin (had hij binnen 4 weken via internet, voelt ook vreemd ging stuk omdat ik uit elkaar wilde maar zocht meteen een ander!) daar zit ik dan met mijn kinderen en hij wil apart van ons zitten. Wil heel duidelijk laten zien ‘hij met haar’ en ‘ik met kinderen’ Ik zie haar daar voor het eerst. Pffff….. allemaal die dingen die nu gaan spelen. De kinderen rijden daarna met hun mee omdat ze het weekend bij hun vader zijn. En ik ga alleen naar huis. En dan ga ik zo twijfelen of ik de juiste keuze heb gemaakt. Maar sta wel open voor anderen, dus is het DIE man die ik mis of 'N man. Er lopen dus 2 zaken door elkaar, verdriet om gezin wat stuk is en liefst zou ik weer in de verliefdheid willen zitten en mij weer gelukkig voelen. Wat is dit zwaar. Herkent iemand die gemengde gevoelens? Moest het even van mij afschrijven.
woensdag 23 mei 2012 om 11:56
Het klinkt alsof je echt de juiste beslissing hebt genomen. Maar een scheiding is altijd een moeilijk en pijnlijk proces, ook als je man er niet voor je was tijdens het huwelijk.
Volgens mij moet je leren op je eigen kracht te vertrouwen. Als je via internet alleen maar ongeschikte mannen tegen komt is het misschien tijd om een tijdje niet te daten en gelukkig te worden met jezelf (en de kinderen natuurlijk).
Volgens mij moet je leren op je eigen kracht te vertrouwen. Als je via internet alleen maar ongeschikte mannen tegen komt is het misschien tijd om een tijdje niet te daten en gelukkig te worden met jezelf (en de kinderen natuurlijk).
woensdag 23 mei 2012 om 13:38
En altijd als ik die twijfel heb krijg ik weer bewijs dat het een goede keuze is:
Ex mailt mij of hij een weekend weg kan met vriendin, dan schrapt hij dit weekend met de kinderen. Hij heeft de kinderen 2 weekenden in de maand, hij werkt in wisseldienst dus de andere 2 weekenden werkt hij. Als hij zijn vriendin ziet, woont dik half uur rijden verderop, zijn de kinderen er altijd bij. Hij is net 2 weken met haar op vakantie geweest en hij gaat pas in 2014 met de kinderen (?? waarom dat jaar?? God knows) Hebben de jongens ook moeite meer maar goed.
Nu vraagt hij mij dus per mail een weekend om te ruilen zodat hij weer alleen met haar weg kan, dan ruilt hij dit tegen een weekend dat hij moet werken, dan ziet hij ze niet maar kunnen de kinderen naar haar toe. Ik heb de mail doorgestuurd aan de oudste zodat hij ernaar kan kijken en laat ze zo zelf beslissen. Nou de reacties zijn niet van de lucht....."ik wil naar mijn vader, ik kom niet voor haar?! Wat wil hij nu die 2 weekenden zijn hem al teveel enz. enz." Aldus de jongens. En dan denk ik weer en ik TWIJFEL?? Hoeveel bewijs moet ik nog hebben? Ik lees mijn posts over en begrijp mezelf niet. What am I thinking? Blij dat ik het hier neer heb gezet, ben niet gek jullie zien het ook.
Ex mailt mij of hij een weekend weg kan met vriendin, dan schrapt hij dit weekend met de kinderen. Hij heeft de kinderen 2 weekenden in de maand, hij werkt in wisseldienst dus de andere 2 weekenden werkt hij. Als hij zijn vriendin ziet, woont dik half uur rijden verderop, zijn de kinderen er altijd bij. Hij is net 2 weken met haar op vakantie geweest en hij gaat pas in 2014 met de kinderen (?? waarom dat jaar?? God knows) Hebben de jongens ook moeite meer maar goed.
Nu vraagt hij mij dus per mail een weekend om te ruilen zodat hij weer alleen met haar weg kan, dan ruilt hij dit tegen een weekend dat hij moet werken, dan ziet hij ze niet maar kunnen de kinderen naar haar toe. Ik heb de mail doorgestuurd aan de oudste zodat hij ernaar kan kijken en laat ze zo zelf beslissen. Nou de reacties zijn niet van de lucht....."ik wil naar mijn vader, ik kom niet voor haar?! Wat wil hij nu die 2 weekenden zijn hem al teveel enz. enz." Aldus de jongens. En dan denk ik weer en ik TWIJFEL?? Hoeveel bewijs moet ik nog hebben? Ik lees mijn posts over en begrijp mezelf niet. What am I thinking? Blij dat ik het hier neer heb gezet, ben niet gek jullie zien het ook.
woensdag 23 mei 2012 om 16:10
woensdag 23 mei 2012 om 19:39
Ook kinderen van 16-18 kunnen er pijn van hebben hoor, en niet zo'n beetje.
Ik kan volkomen begrijpen dat je van je ex gescheiden bent, maar houd het naar je kids toe fair en stuur zo'n email niet klakkeloos door. Daarmee kwets je hen via hem.
Mijn moeder heeft me na hun scheidibg eens verteld dat mijn vader n keer had opgebiecht dat hij eigenlijk niks voor mijn moeder en ons voelde. Hij wou het wel maar voelde het niet echt.
Ik kan je niet uitleggen hoe graag ik had gewild dat ze me dat niet doorgespeeld had!
En dan was ik al 25 toen ze me dat vertelde. Je hart breekt net zo hard, welke leeftijd je ook hebt.
Ik kan volkomen begrijpen dat je van je ex gescheiden bent, maar houd het naar je kids toe fair en stuur zo'n email niet klakkeloos door. Daarmee kwets je hen via hem.
Mijn moeder heeft me na hun scheidibg eens verteld dat mijn vader n keer had opgebiecht dat hij eigenlijk niks voor mijn moeder en ons voelde. Hij wou het wel maar voelde het niet echt.
Ik kan je niet uitleggen hoe graag ik had gewild dat ze me dat niet doorgespeeld had!
En dan was ik al 25 toen ze me dat vertelde. Je hart breekt net zo hard, welke leeftijd je ook hebt.
woensdag 23 mei 2012 om 19:50
Ik vind wel dat kinderen op die leeftijd erbij betrokken mogen worden. Het is niet eens meer haalbaar om als moeder de afspraken te maken. Je kan een 18-jarige toch moeilijk dwingen een weekend bij de vriendin van zijn vader te gaan zitten? De tijd dat je ze als moeder kan beschermen tegen de grillen van hun vader, is dan wel voorbij. Ze zien dan zelf wel hoe hij is en moeten daar zelf hun weg in vinden.
Radeloos, wat jouw moeder zei, is wel heel pijnlijk. Dat had ze voor zich moeten houden.
Radeloos, wat jouw moeder zei, is wel heel pijnlijk. Dat had ze voor zich moeten houden.
Ga in therapie!
zondag 27 mei 2012 om 21:43
Nou het is goed gegaan. Ik ben er sterker uitgekomen. Begin toch meer in de acceptatiefase te komen.
Ik hoorde vanavond van mijn oudste dat zijn vriendin geirriteerd was omdat ik zo moest huilen op de crematie toen zij binnenkwamen. Maar dat was omdat hij iedereen heel erg vastpakte en condoleerde. Ik stond bij zijn familie in de rij en bij mij stopte hij en ga heel kil van veraf een hand. Dat was echt een klap. Later had ze verteld aan mijn oudste dat ze het zo vreemd vond dat ik zo moest huilen, immers ik had de relatie toch afgebroken? Tja, dat hoort nog allemaal bij de verwerking. Door deze crematie ben ik wel heel snel door het proces 'geschopt' en dat is dus weer een voordeel.
Ik hoorde vanavond van mijn oudste dat zijn vriendin geirriteerd was omdat ik zo moest huilen op de crematie toen zij binnenkwamen. Maar dat was omdat hij iedereen heel erg vastpakte en condoleerde. Ik stond bij zijn familie in de rij en bij mij stopte hij en ga heel kil van veraf een hand. Dat was echt een klap. Later had ze verteld aan mijn oudste dat ze het zo vreemd vond dat ik zo moest huilen, immers ik had de relatie toch afgebroken? Tja, dat hoort nog allemaal bij de verwerking. Door deze crematie ben ik wel heel snel door het proces 'geschopt' en dat is dus weer een voordeel.
