Relaties
alle pijlers
Twijfel over relatie
zondag 26 juni 2011 om 11:05
Beste allemaal
Ik ben nieuw hier en hoop op wat support en advies. Ik heb sinds ruim een jaar een nieuwe vriend; wij wonen niet samen, maar hebben daar wel wat vage plannen toe. Hij is voor onze relatie naar mijn buurt toe verhuist.
Het gaat nu redelijk goed tussen ons, maar we hebben in het begin van de relatie forse problemen gehad, het is zelfs 3x verbroken geweest. Ik merk dat het -ondanks dat het vertrouwen wel weer hersteld lijkt- lastig is om gevoelige onderwerpen te bespreken. Mijn vriend kan daar erg geprikkeld en heftig op reageren. Hij heeft hier het begin van dit jaar, n.a.v. een heftig incident, maar ook nav problemen met anderen in zijn omgeving, op eigen initiatief therapie voor gezocht (die is nu afgerond). Dat vond ik zo positief dat ik ervoor het gekozen het nog een keer te proberen.
Het leek een lange tijd goed te gaan, en ik kreeg er net weer vertrouwen in, maar nu hebben we gisteren weer zo'n heftige ruzie gehad. De ellende is dat zijn gedrag als een blad aan de boom kan omslaan. Hij heeft er zelf ook last van dat het naar zijn zeggen zo kan escaleren tussen ons, terwijl er eigenlijk meer sprake van is dat hij escaleert, moeite heeft zijn emoties te reguleren en onder woorden te bregen. Gisteren wist hij het zo bont te maken dat hij niet alleen nare dingen tegen mij zei, maar ook zonder afscheid mijn huis uitliep, mij in onzekerheid en boosheid achterlatend. Aanleiding was dat ik vroeg hem of hij mij helemaal vertrouwde waar hij ja op antwoorden en vervolgens opeens boos werd, ik had deze vraag niet zo mogen stellen vond hij. Ik probeerde met hem te blijven praten maar sprak tegen een muur. Hij zei mij ook dat ik hem het gevoel geef dat ik hem erin laat lopen, door mijn manier van iets te bespreken. En vervolgens gooide hij eruit dat hij mij inderdaad niet vertrouwt. Tja, ik moet bekennen dat ik het zelf niet helemaal kan volgen....
Mijn grootste probleem:
Ik merk naast af en toe verbaal agressief gedrag (wat op zich sterk verminderd is door de therapie!) naast de vele eigenschappen die ik wél positief aan hem vindt, ook andere zaken waar ik moeite mee heb (gebrek aan inlevingsvermogen, zich vaak volledig terugtrekken, sociaal onhandig gedrag, enorme botheid). Tel daarbij de andere opvallendheden bij op waar ik geen moeite mee heb (tics, sterke behoefte aan structuur, zeer hoge intelligentie), en ik krijg alles bij elkaar een steeds helderder gevoel dat hij Asperger syndroom heeft.
Als het beestje een naampje heeft zou dat het makkelijker maken. De eerste stap is waarschijnlijk om dit idee met hem te bespreken, maar ik heb nu geen idee hoe ik dit aan moet pakken.
Wie herkent mijn verhaal of heeft tips?
Bedankt,
Christy
Ik ben nieuw hier en hoop op wat support en advies. Ik heb sinds ruim een jaar een nieuwe vriend; wij wonen niet samen, maar hebben daar wel wat vage plannen toe. Hij is voor onze relatie naar mijn buurt toe verhuist.
Het gaat nu redelijk goed tussen ons, maar we hebben in het begin van de relatie forse problemen gehad, het is zelfs 3x verbroken geweest. Ik merk dat het -ondanks dat het vertrouwen wel weer hersteld lijkt- lastig is om gevoelige onderwerpen te bespreken. Mijn vriend kan daar erg geprikkeld en heftig op reageren. Hij heeft hier het begin van dit jaar, n.a.v. een heftig incident, maar ook nav problemen met anderen in zijn omgeving, op eigen initiatief therapie voor gezocht (die is nu afgerond). Dat vond ik zo positief dat ik ervoor het gekozen het nog een keer te proberen.
Het leek een lange tijd goed te gaan, en ik kreeg er net weer vertrouwen in, maar nu hebben we gisteren weer zo'n heftige ruzie gehad. De ellende is dat zijn gedrag als een blad aan de boom kan omslaan. Hij heeft er zelf ook last van dat het naar zijn zeggen zo kan escaleren tussen ons, terwijl er eigenlijk meer sprake van is dat hij escaleert, moeite heeft zijn emoties te reguleren en onder woorden te bregen. Gisteren wist hij het zo bont te maken dat hij niet alleen nare dingen tegen mij zei, maar ook zonder afscheid mijn huis uitliep, mij in onzekerheid en boosheid achterlatend. Aanleiding was dat ik vroeg hem of hij mij helemaal vertrouwde waar hij ja op antwoorden en vervolgens opeens boos werd, ik had deze vraag niet zo mogen stellen vond hij. Ik probeerde met hem te blijven praten maar sprak tegen een muur. Hij zei mij ook dat ik hem het gevoel geef dat ik hem erin laat lopen, door mijn manier van iets te bespreken. En vervolgens gooide hij eruit dat hij mij inderdaad niet vertrouwt. Tja, ik moet bekennen dat ik het zelf niet helemaal kan volgen....
Mijn grootste probleem:
Ik merk naast af en toe verbaal agressief gedrag (wat op zich sterk verminderd is door de therapie!) naast de vele eigenschappen die ik wél positief aan hem vindt, ook andere zaken waar ik moeite mee heb (gebrek aan inlevingsvermogen, zich vaak volledig terugtrekken, sociaal onhandig gedrag, enorme botheid). Tel daarbij de andere opvallendheden bij op waar ik geen moeite mee heb (tics, sterke behoefte aan structuur, zeer hoge intelligentie), en ik krijg alles bij elkaar een steeds helderder gevoel dat hij Asperger syndroom heeft.
Als het beestje een naampje heeft zou dat het makkelijker maken. De eerste stap is waarschijnlijk om dit idee met hem te bespreken, maar ik heb nu geen idee hoe ik dit aan moet pakken.
Wie herkent mijn verhaal of heeft tips?
Bedankt,
Christy
zondag 26 juni 2011 om 11:15
Beste Christy,
volgens mij zoek jij vooral support om een label aan je vriend te hangen. Dat vind ik heel kwetsend naar je vriend. Je geeft niets aan wat je zelf anders kan doen. Wat ik heel kwetsbaar van je vriend vind is dat hij je eerlijk vertelt dat hij het 'gevoel' (notabene!) heeft dat jij hem erin laat lopen door je vraagstelling. Je lijkt zijn therapeut te willen spelen. Dat haal ik hier uit jouw verhaal.
Dus conclusie: ik kan mij wel voorstellen dat je vriend jou niet helemaal vertrouwt.
Misschien geen post die je had gehoopt, maar kijk echt zelf eens in de spiegel.
Je begint ook gelijk te twijfelen, nu het een keer misgaat! Hij heeft heel hard aan zichzelf gewerkt en nu mag er zeker nooit meer ruzie komen. Je zou hem ook kunnen steunen en helpen in plaats van een label te zoeken om aan hem te hangen.
volgens mij zoek jij vooral support om een label aan je vriend te hangen. Dat vind ik heel kwetsend naar je vriend. Je geeft niets aan wat je zelf anders kan doen. Wat ik heel kwetsbaar van je vriend vind is dat hij je eerlijk vertelt dat hij het 'gevoel' (notabene!) heeft dat jij hem erin laat lopen door je vraagstelling. Je lijkt zijn therapeut te willen spelen. Dat haal ik hier uit jouw verhaal.
Dus conclusie: ik kan mij wel voorstellen dat je vriend jou niet helemaal vertrouwt.
Misschien geen post die je had gehoopt, maar kijk echt zelf eens in de spiegel.
Je begint ook gelijk te twijfelen, nu het een keer misgaat! Hij heeft heel hard aan zichzelf gewerkt en nu mag er zeker nooit meer ruzie komen. Je zou hem ook kunnen steunen en helpen in plaats van een label te zoeken om aan hem te hangen.
zondag 26 juni 2011 om 11:40
Ik ben het zeker eens met tulpje. Zou alles makkelijker worden als hij een stempel zou krijgen, zo je hem dan wel kunnen accepteren. Ik heb ook het gevoel dat hij geen steun en aanmoediging krijgt van jou. Hij heeft hard aan zichzelf gewerkt en nog zeur je aan zijn hoofd over vertrouwen enz. Ik zou ook boos en teleurgesteld weglopen.
Wellicht ben jij het steeds die het bloed onder zijn nagels vandaan haalt, misschien ben jij degene die behoefte heeft aan structuur en bij ieder spoor van gezelligheid een bommetje opgooit, misschien kan jij de situaties niet loslaten en projecteer je jouw onzekerheden op hem.
Wat een evenwicht binnen jullie relatie.
Wellicht ben jij het steeds die het bloed onder zijn nagels vandaan haalt, misschien ben jij degene die behoefte heeft aan structuur en bij ieder spoor van gezelligheid een bommetje opgooit, misschien kan jij de situaties niet loslaten en projecteer je jouw onzekerheden op hem.
Wat een evenwicht binnen jullie relatie.
zondag 26 juni 2011 om 11:58
Hoi Christy,
Ik herken enkele aspecten van jouw post. Ons helpt het goed om ten eerste samen goed te blijven communiceren (al moet ik er wel bij zeggen dat mijn vriend nooit agressief is dus dat maakt het wel makkelijker).
Daarnaast ga ik soms mee naar zijn psycholoog. Dat is erg fijn en verhelderend voor ons allebei. Mijn vriend heeft een diagnose en ik begrijp wel dat je het fijn zou vinden als jij ook een diagnose zou hebben, dat maakt het op een of andere manier grijpbaarder. Ik zei tegen de psychologe: dan weet ik tenminste waar ik tegen 'vecht'. De psychologe heeft wel tegen mij gezegd: stop met dat vechten (tegen zijn diagnose), dit gaat nooit meer over. Als je bij elkaar wilt blijven zul je hem moeten accepteren, hij zal niet veranderen.
Dit betekent trouwens niet dat je niet met elkaar kunt blijven communiceren over dingen die je vervelend aan elkaar vindt, of kwetsend. Dan kan de ander kijken in hoeverre hij of zij daar rekening mee kan en wil houden. Net zoals in een 'gewone' relatie zeg maar.
Met de posts van cootjep en tulpje ben ik het gedeeltelijk eens, ik moet inderdaad ook goed kijken naar mijn eigen aandeel, onzekerheden, projectie in deze relatie. We kiezen elkaar niet voor niets uit . Het is soms best lastig, maar de basis is goed, en ik leer er ook ontzettend veel van over mezelf!
Ik herken enkele aspecten van jouw post. Ons helpt het goed om ten eerste samen goed te blijven communiceren (al moet ik er wel bij zeggen dat mijn vriend nooit agressief is dus dat maakt het wel makkelijker).
Daarnaast ga ik soms mee naar zijn psycholoog. Dat is erg fijn en verhelderend voor ons allebei. Mijn vriend heeft een diagnose en ik begrijp wel dat je het fijn zou vinden als jij ook een diagnose zou hebben, dat maakt het op een of andere manier grijpbaarder. Ik zei tegen de psychologe: dan weet ik tenminste waar ik tegen 'vecht'. De psychologe heeft wel tegen mij gezegd: stop met dat vechten (tegen zijn diagnose), dit gaat nooit meer over. Als je bij elkaar wilt blijven zul je hem moeten accepteren, hij zal niet veranderen.
Dit betekent trouwens niet dat je niet met elkaar kunt blijven communiceren over dingen die je vervelend aan elkaar vindt, of kwetsend. Dan kan de ander kijken in hoeverre hij of zij daar rekening mee kan en wil houden. Net zoals in een 'gewone' relatie zeg maar.
Met de posts van cootjep en tulpje ben ik het gedeeltelijk eens, ik moet inderdaad ook goed kijken naar mijn eigen aandeel, onzekerheden, projectie in deze relatie. We kiezen elkaar niet voor niets uit . Het is soms best lastig, maar de basis is goed, en ik leer er ook ontzettend veel van over mezelf!
zondag 26 juni 2011 om 12:03
Ook wel eens met vorige posters. Je praat niet erg liefdevol over je vriend. En ik lees ook 0,0 hand in eigen boezem steken. Als jullie het samen willen redden zullen jullie er ook samen uit moeten komen en een gelijkwaardige relatie moeten opbouwen waarin beide personen zich prettig kunnen voelen. Het klinkt nu wel erg op jezelf gericht. Hij doet alles fout. En jij voelt je niet prettig. Maar hoe voelt hij zich onder jouw gedrag? En hoe zou je zelf anders om kunnen gaan met de problemen die zich voordoen?
Verder snap ik de meerwaarde van het label ook niet zo? Wat als hij een label heeft, ga jij hem dan redden?
Verder snap ik de meerwaarde van het label ook niet zo? Wat als hij een label heeft, ga jij hem dan redden?
zondag 26 juni 2011 om 12:22
Wat het label/de diagnose betreft, ik kan alleen voor mezelf spreken. Het 'houvast' dat ik daaraan heb, is dat ik me het heb laten uitleggen door zijn psychologe. Daardoor vielen een aantal dingen op zijn plek die ik voor die tijd niet goed kon plaatsen, en waar ik zelf ook niet zo denderend op reageerde.
Ik heb handvatten gekregen van de psychologe en zelf gezocht over hoe ik er het beste mee om kan gaan, en heb het hier ook met vriend over gehad. Hij kon mij vertellen wat het beste 'werkt' voor hem zeg maar in bepaalde situaties. Hierdoor is er veel meer wederzijds begrip.
Als er nu wel eens iets voorvalt net als vroeger, dan kunnen we dat allebei veel beter en constructiever handelen.
Ik heb handvatten gekregen van de psychologe en zelf gezocht over hoe ik er het beste mee om kan gaan, en heb het hier ook met vriend over gehad. Hij kon mij vertellen wat het beste 'werkt' voor hem zeg maar in bepaalde situaties. Hierdoor is er veel meer wederzijds begrip.
Als er nu wel eens iets voorvalt net als vroeger, dan kunnen we dat allebei veel beter en constructiever handelen.
maandag 27 juni 2011 om 05:00
Bedankt voor de reacties. Ik ben bang dat ik niet helemaal duidelijk ben geweest, waardoor sommigen mijn verhaal niet goed kunnen interpreteren en tot conclusies kwamen die uit de lucht gegrepen waren. Nieuwe poging.
Ik hou zielsveel van mijn vriend en werk zelf ook hard aan de relatie. Het grote probleem is voor mij dat hij in het verleden tijdens ruzies zichzelf niet in de hand had en flink grensoverschrijdend gedrag vertoonde (bijv. uitschelden, bedreigen, mijn mobiel afpakken, enorm denigrerend doen), en hij is ook buiten ruzies grensoverschrijdend geweest (bijv. mijn pc gecontroleerd op mogelijk contact met andere mannen zonder aanleiding). De aanleiding om uit zijn dak te gaan, was pinuts, dus niet dat ik zijn bloed onder zijn nagels vandaan haalde. Het ging om futaliteiten. Ik denk niet dat er iemand op dit forum is (hopelijk) die dit soort gedrag van haar partner zou accepteren.
Dit probleem -zichzelf niet in de hand hebben als hij boos is- speelde ook binnen de relatie die hij had voor mij, speelt bij het contact met zijn kinderen, etc. Therapie was hard nodig en ik ben erg blij dat hij daarvoor open stond. Het heeft naar mijn gevoel ook zeker wel geholpen en langzamerhand herstelt hierdoor ook voorzichtig het contact met zijn oudste kind.
Waar ik nu wel last van heb is dat mijn vertrouwen in hem een flinke knauw heeft gekregen. Ik ben voorzichtig geworden bij het bespreken van gevoelige onderwerpen en loop soms op mijn tenen, bang dat hij weer gaat flippen. Dat is natuurlijk niet gezond in een relatie. Natuurlijk is communicatie het toverwoord om het vertrouwen tussen ons te herstellen, maar dat klinkt makkelijker dan het is... Dat label is idd niet zo belangrijk, maar het zou me misschien kunnen helpen om gericht advies te vragen, ik heb het gevoel dat hier een oorzaak van zijn agressie zou kunnen liggen en kan ik dan meer aanwijzingen krijgen over hoe ik goed met zijn gedrag om kan gaan. Maar misschien zit 't hier niet in, ik weet het niet zeker.
Ik zou dolgraag met deze man door willen, buiten deze afschuwelijke agressieve rotbuien, die gelukkig maar zelden optreden, is het een schat, en ben ik helemaal stapel op hem. Maar ik twijfel of het een haalbare kaart is, en ik word daar heel verdrietig van. Misschien dat relatietherapie het proberen waard is, naast het opbrengen van geduld. Ik kan niet slapen en wilde het even van me afschrijven, bedankt voor het luisteren.
Christy
Ik hou zielsveel van mijn vriend en werk zelf ook hard aan de relatie. Het grote probleem is voor mij dat hij in het verleden tijdens ruzies zichzelf niet in de hand had en flink grensoverschrijdend gedrag vertoonde (bijv. uitschelden, bedreigen, mijn mobiel afpakken, enorm denigrerend doen), en hij is ook buiten ruzies grensoverschrijdend geweest (bijv. mijn pc gecontroleerd op mogelijk contact met andere mannen zonder aanleiding). De aanleiding om uit zijn dak te gaan, was pinuts, dus niet dat ik zijn bloed onder zijn nagels vandaan haalde. Het ging om futaliteiten. Ik denk niet dat er iemand op dit forum is (hopelijk) die dit soort gedrag van haar partner zou accepteren.
Dit probleem -zichzelf niet in de hand hebben als hij boos is- speelde ook binnen de relatie die hij had voor mij, speelt bij het contact met zijn kinderen, etc. Therapie was hard nodig en ik ben erg blij dat hij daarvoor open stond. Het heeft naar mijn gevoel ook zeker wel geholpen en langzamerhand herstelt hierdoor ook voorzichtig het contact met zijn oudste kind.
Waar ik nu wel last van heb is dat mijn vertrouwen in hem een flinke knauw heeft gekregen. Ik ben voorzichtig geworden bij het bespreken van gevoelige onderwerpen en loop soms op mijn tenen, bang dat hij weer gaat flippen. Dat is natuurlijk niet gezond in een relatie. Natuurlijk is communicatie het toverwoord om het vertrouwen tussen ons te herstellen, maar dat klinkt makkelijker dan het is... Dat label is idd niet zo belangrijk, maar het zou me misschien kunnen helpen om gericht advies te vragen, ik heb het gevoel dat hier een oorzaak van zijn agressie zou kunnen liggen en kan ik dan meer aanwijzingen krijgen over hoe ik goed met zijn gedrag om kan gaan. Maar misschien zit 't hier niet in, ik weet het niet zeker.
Ik zou dolgraag met deze man door willen, buiten deze afschuwelijke agressieve rotbuien, die gelukkig maar zelden optreden, is het een schat, en ben ik helemaal stapel op hem. Maar ik twijfel of het een haalbare kaart is, en ik word daar heel verdrietig van. Misschien dat relatietherapie het proberen waard is, naast het opbrengen van geduld. Ik kan niet slapen en wilde het even van me afschrijven, bedankt voor het luisteren.
Christy
maandag 27 juni 2011 om 07:59
Dag Christy,
Ah, das weer een heel andere vraag.
Vertrouwen is iets wat opnieuw moet groeien. Als je hem de kans geeft, moet je je dat realiseren. Dat kan heel erg lang duren.
Daarnaast kun je hem tussendoor complimenten geven als hij het gewenste gerdag laat zien (klinkt als een hondje, maar je weet wel wat ik bedoel denk ik). Een compliment heeft veel meer waarde dan een verwijt of iets anders negatiefs. Ik las laatst ergens dat 1 negatieve opmerking gelijk staat aan 3 complimenten. Dus om 1 negatieve opmerking om te zetten naar positief zijn er 3 complimenten nodig.
Op het moment dat je een compliment geeft benoem je heel duidelijk het positieve en dat werkt voor hem goed, maar ook voor jou.
Relatie therapie is zeker een optie. Probeer dan iemand te vinden die jullie op de juiste manier leert communiceren. Dus op de juiste manier feedback geven, op de juiste maniet je gevoel uitspreken, zonder dat de ander gelijk in de verdediging schiet en boos wordt omdat diegene zich gekwetst voelt.
Dit zijn hier thuis ook allemaal aandachtspunten, de communicatie verloopt daardoor heel anders, maar wel heel plezierig en minder kwetsend en oordelend.
Je kunt het ook even googlen en het zelf gaan toepassen, het leert dat de omgeving dit als prettig ervaart en hierin mee gaat.
Ik wens je veel succes en je vriend mag blij zijn dat je hem nog een kans geeft. Mooie relaties vind ik dat.
Ah, das weer een heel andere vraag.
Vertrouwen is iets wat opnieuw moet groeien. Als je hem de kans geeft, moet je je dat realiseren. Dat kan heel erg lang duren.
Daarnaast kun je hem tussendoor complimenten geven als hij het gewenste gerdag laat zien (klinkt als een hondje, maar je weet wel wat ik bedoel denk ik). Een compliment heeft veel meer waarde dan een verwijt of iets anders negatiefs. Ik las laatst ergens dat 1 negatieve opmerking gelijk staat aan 3 complimenten. Dus om 1 negatieve opmerking om te zetten naar positief zijn er 3 complimenten nodig.
Op het moment dat je een compliment geeft benoem je heel duidelijk het positieve en dat werkt voor hem goed, maar ook voor jou.
Relatie therapie is zeker een optie. Probeer dan iemand te vinden die jullie op de juiste manier leert communiceren. Dus op de juiste manier feedback geven, op de juiste maniet je gevoel uitspreken, zonder dat de ander gelijk in de verdediging schiet en boos wordt omdat diegene zich gekwetst voelt.
Dit zijn hier thuis ook allemaal aandachtspunten, de communicatie verloopt daardoor heel anders, maar wel heel plezierig en minder kwetsend en oordelend.
Je kunt het ook even googlen en het zelf gaan toepassen, het leert dat de omgeving dit als prettig ervaart en hierin mee gaat.
Ik wens je veel succes en je vriend mag blij zijn dat je hem nog een kans geeft. Mooie relaties vind ik dat.
woensdag 29 juni 2011 om 01:15
Hallo Cootje
Bedankt voor je reactie. Je geeft goede punten aan. Complimenten geven doe ik veel, maar je hebt helemaal gelijk, het kan nooit genoeg zijn. Communiceren is een onderdeel mijn vak trouwens... maar binnen je eigen relatie ligt het toch allemaal veel ingewikkelder en doe ik ook zeker niet alles goed. Tja, iedere relatie is soms hard werken, het gaat nooit helemaal vanzelf denk ik.
Ik kan weer eens niet slapen door het gepieker. Aan de ene kant vind ik hem zo lief en moet er niet aan denken dat we geen relatie meer zouden hebben, aan de andere kant spelen er ook zaken die echt niet ok zijn. Ik probeer ze natuurlijk met hem te bespreken op een goede, rustige manier, maar dat gaat moeizaam. Het lijkt niet te landen, wat ik ook doe. Misschien moet ik meer geduld hebben, maar ik heb er zo langzamerhand regelmatig slapeloze nachten van...
Hoe beter ik hem leer kennen, hoe meer ik merk hoe hoog de eisen zijn die hij aan mij stelt, hij is erg kritisch. Ik loop steeds meer op mijn tenen, bang iets verkeerd te zeggen. Voorbeeld: als ik het heb over een eerder gesprek tussen ons, en ik herhaal dat hij of ik iets heeft gezegd (zo van 'weet je nog dat we het daar over hadden, ik zei nog dat....'. Als ik dan mijn eigen woorden van toen niet precies letterlijk woordelijk herhaal, maar de zin iets anders formuleer dan wordt hij geirriteert. Geloof het of niet, maar dan zegt hij dat ik de waarheid niet spreek. Zijn geheugen is ijzersterk en hij denkt heel zwart wit. Ik geef dan maar toe, omdat het me uiteraard gewoon om de strekking, de inhoud van het gesprek ging. Dit soort akkefietjes verstoren zo'n gesprek compleet, ik raak dan volledig de draad kwijt en van slag. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is als voorbeeld.
Hij kan ook enorm uit de bocht vliegen, zichzelf niet in de hand hebbend, dat gebeurde zondag ook weer (ik kreeg wel excuus trouwens). Tegelijkertijd is hij minder kritisch op zichzelf (ook zelfs op dezelfde punten) en kan ook niet goed kritiek verdragen.
En last but not least kan hij zo gevoelig zijn voor mijn behoeften en wensen als een deur. Vanochtend was er nog zo'n situatie. Ik heb al vaak uitgelegd dat er een zeer gevoelig punt is uit mijn verleden. Je voelt het al, hij begint er out of de blue over, om aan te voeren dat ik iets niet juist vertelde (niet de waarheid sprak). Naast dat hij ernaast zat en dat al vervelend genoeg was, sprong het litteken direct open. Ik vertelde dat hij me kwetste en huilde, maar kreeg niet eens een excuus of troost.... Hork is het woord wat al de hele dag door mijn hoofd gaat. Ik weet natuurlijk dat gevoeligheid niet het sterkste punt van veel mannen is hoor, maar er zijn wel grenzen... :0
Hij heeft hard gewerkt in therapie, en nam zelf het initiatief daartoe (ook zijn exvrouw heeft er jarenlang op aangedrongen, maar toen het met zijn kinderen en later ook met mij misging is hij in therapie gegaan).
De laatste sessies (begreep ik later van hem) wilde hij trouwens niet aan zichzelf werken, maar met zijn therapeut praten over hoe mijn gevoelige punt uit het verleden van negatieve invloed was op onze relatie, en wat ik daaraan zou moeten doen. En daar ben ik zeker toe bereid, maar... dit was niet de reden waarom hij in therapie ging.
Relatietherapie lijkt daarom de beste oplossing (dan kunnen we tenminste over mijn fouten praten met mij erbij, pffff), en we staan al een tijd op de wachtlijst. Maar ik begin wel steeds meer te twijfelen of dit voldoende gaat uithalen.
Sorry voor het geklaag. Het lijkt nu een groot drama, meestal ben ik positiever over mijn relatie. Ik ben ook niet perfect en moet aan van alles en nog wat werken, maar ik mis bij hem vaak zo enorm het zelfinzicht en/of bereidheid om zijn zwakke kanten in te zien. Ik probeer hem ruimte te geven, en de moed erin te houden, maar het is lastig. We zullen zien.... Bedankt voor het luisteren...
Bedankt voor je reactie. Je geeft goede punten aan. Complimenten geven doe ik veel, maar je hebt helemaal gelijk, het kan nooit genoeg zijn. Communiceren is een onderdeel mijn vak trouwens... maar binnen je eigen relatie ligt het toch allemaal veel ingewikkelder en doe ik ook zeker niet alles goed. Tja, iedere relatie is soms hard werken, het gaat nooit helemaal vanzelf denk ik.
Ik kan weer eens niet slapen door het gepieker. Aan de ene kant vind ik hem zo lief en moet er niet aan denken dat we geen relatie meer zouden hebben, aan de andere kant spelen er ook zaken die echt niet ok zijn. Ik probeer ze natuurlijk met hem te bespreken op een goede, rustige manier, maar dat gaat moeizaam. Het lijkt niet te landen, wat ik ook doe. Misschien moet ik meer geduld hebben, maar ik heb er zo langzamerhand regelmatig slapeloze nachten van...
Hoe beter ik hem leer kennen, hoe meer ik merk hoe hoog de eisen zijn die hij aan mij stelt, hij is erg kritisch. Ik loop steeds meer op mijn tenen, bang iets verkeerd te zeggen. Voorbeeld: als ik het heb over een eerder gesprek tussen ons, en ik herhaal dat hij of ik iets heeft gezegd (zo van 'weet je nog dat we het daar over hadden, ik zei nog dat....'. Als ik dan mijn eigen woorden van toen niet precies letterlijk woordelijk herhaal, maar de zin iets anders formuleer dan wordt hij geirriteert. Geloof het of niet, maar dan zegt hij dat ik de waarheid niet spreek. Zijn geheugen is ijzersterk en hij denkt heel zwart wit. Ik geef dan maar toe, omdat het me uiteraard gewoon om de strekking, de inhoud van het gesprek ging. Dit soort akkefietjes verstoren zo'n gesprek compleet, ik raak dan volledig de draad kwijt en van slag. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is als voorbeeld.
Hij kan ook enorm uit de bocht vliegen, zichzelf niet in de hand hebbend, dat gebeurde zondag ook weer (ik kreeg wel excuus trouwens). Tegelijkertijd is hij minder kritisch op zichzelf (ook zelfs op dezelfde punten) en kan ook niet goed kritiek verdragen.
En last but not least kan hij zo gevoelig zijn voor mijn behoeften en wensen als een deur. Vanochtend was er nog zo'n situatie. Ik heb al vaak uitgelegd dat er een zeer gevoelig punt is uit mijn verleden. Je voelt het al, hij begint er out of de blue over, om aan te voeren dat ik iets niet juist vertelde (niet de waarheid sprak). Naast dat hij ernaast zat en dat al vervelend genoeg was, sprong het litteken direct open. Ik vertelde dat hij me kwetste en huilde, maar kreeg niet eens een excuus of troost.... Hork is het woord wat al de hele dag door mijn hoofd gaat. Ik weet natuurlijk dat gevoeligheid niet het sterkste punt van veel mannen is hoor, maar er zijn wel grenzen... :0
Hij heeft hard gewerkt in therapie, en nam zelf het initiatief daartoe (ook zijn exvrouw heeft er jarenlang op aangedrongen, maar toen het met zijn kinderen en later ook met mij misging is hij in therapie gegaan).
De laatste sessies (begreep ik later van hem) wilde hij trouwens niet aan zichzelf werken, maar met zijn therapeut praten over hoe mijn gevoelige punt uit het verleden van negatieve invloed was op onze relatie, en wat ik daaraan zou moeten doen. En daar ben ik zeker toe bereid, maar... dit was niet de reden waarom hij in therapie ging.
Relatietherapie lijkt daarom de beste oplossing (dan kunnen we tenminste over mijn fouten praten met mij erbij, pffff), en we staan al een tijd op de wachtlijst. Maar ik begin wel steeds meer te twijfelen of dit voldoende gaat uithalen.
Sorry voor het geklaag. Het lijkt nu een groot drama, meestal ben ik positiever over mijn relatie. Ik ben ook niet perfect en moet aan van alles en nog wat werken, maar ik mis bij hem vaak zo enorm het zelfinzicht en/of bereidheid om zijn zwakke kanten in te zien. Ik probeer hem ruimte te geven, en de moed erin te houden, maar het is lastig. We zullen zien.... Bedankt voor het luisteren...
zaterdag 16 juli 2011 om 13:56
Het is nu definitief over. Ik ben disdagavond/nacht 8 uur achter elkaar uitgescholden, bedreigd, gekleineerd, etc. in een hotelkamer op vakantie door deze man. Hij had mijn mobiel geblokkeerd en mijn ticket verstopt, ik mocht niet vertrekken. Het was doodeng. Zij verbale agressie werd afgewisseld met huilen en excusus. Om direct weer om te slaan in de voortzetting van zijn tirade dan wel tot op het bot vernederende opmerkingen te maken. Ik was erg bang, en heb het eerste beste vliegtuig terug genomen en probeer nu een beetje bij te komen en het zoveel mogelijk van me af te praten.
Had ik maar eerder naar mijn gevoel geluisterd. Deze man is niet in orde, dat is nu uiteraard wel duidelijk. Wat het label dan ook is, hij heeft beslist hulp nodig. Als is het maar om zijn volgende vriendin deze ellende te besparen.
Had ik maar eerder naar mijn gevoel geluisterd. Deze man is niet in orde, dat is nu uiteraard wel duidelijk. Wat het label dan ook is, hij heeft beslist hulp nodig. Als is het maar om zijn volgende vriendin deze ellende te besparen.
zaterdag 16 juli 2011 om 20:18
Heftig zeg.
Zonder een etiket te plakken begrijp me goed zijn het wel trekken van narcisme.
Het kan niet zo zijn dat je op je tenen moet lopen.
Dat je bang bent om dingen te bespreken en het verdraaid terug krijgt.
Erg dat dit is gebeurd maar misschien wel goed dat er iets gebeurde zodat je nu zeker weet dat het niet aan jou ligt.
Na zo"n uitbarsting is het minder lastig om er mee te stoppen.
Praat met mensen en zorg dat je niet terug valt.
Zonder een etiket te plakken begrijp me goed zijn het wel trekken van narcisme.
Het kan niet zo zijn dat je op je tenen moet lopen.
Dat je bang bent om dingen te bespreken en het verdraaid terug krijgt.
Erg dat dit is gebeurd maar misschien wel goed dat er iets gebeurde zodat je nu zeker weet dat het niet aan jou ligt.
Na zo"n uitbarsting is het minder lastig om er mee te stoppen.
Praat met mensen en zorg dat je niet terug valt.
zaterdag 16 juli 2011 om 20:24
Ik heb je verhaal nu 2x gelezen en het is exact hetzelfde als mijn verhaal. Ik snap ook best dat het label je een soort van handleiding zou kunnen geven. Zo dacht ik ook nl een poosje... Na 16 jaar een relatie te hebben gehad waarbij coginitieve therapie voor hem, therapie en coaching voor mij, en relatietherapie voor ons samen, ik erachter kwam dat ik niet met hem om kon gaan.
Het heeft toch wel een jaar of 4 geduurd voordat ik echt de stap kon zetten om bij hem weg te gaan.
En dat was moeilijk, ik besefte pas toen ik weg ben gegaan wat de schade was bij mij.... Ik wens je heel veel sterkte en vooral heel veel rust!
Het heeft toch wel een jaar of 4 geduurd voordat ik echt de stap kon zetten om bij hem weg te gaan.
En dat was moeilijk, ik besefte pas toen ik weg ben gegaan wat de schade was bij mij.... Ik wens je heel veel sterkte en vooral heel veel rust!
donderdag 28 juli 2011 om 20:28
Beste allemaal
Bedankt voor de reacties. De rust is nog ver te zoeken. Sinds hij terug is in Nederland van die vakantie is het helemaal mis. Ik word 's nachts continue anoniem gebeld, mijn auto en fiets zijn gestolen en een midden in de nacht kei tegen mijn raam (gelukkig niet er doorheen). Ik ben bang, en ben zo langzamerhand uitgeput van de stress en het niet slapen. Heb inmiddels aangifte gedaan, gelukkig gaan ze het uitzoeken. Ik ben zo blij dat ik de relatie heb verbroken.
Bedankt voor de reacties. De rust is nog ver te zoeken. Sinds hij terug is in Nederland van die vakantie is het helemaal mis. Ik word 's nachts continue anoniem gebeld, mijn auto en fiets zijn gestolen en een midden in de nacht kei tegen mijn raam (gelukkig niet er doorheen). Ik ben bang, en ben zo langzamerhand uitgeput van de stress en het niet slapen. Heb inmiddels aangifte gedaan, gelukkig gaan ze het uitzoeken. Ik ben zo blij dat ik de relatie heb verbroken.