Twijfel....

Hallo allemaal,

Vaak al meegelezen op het forum maar dit is de 1ste keer dat ik zelf om hulp vraag.
Ik zal proberen om mijn verhaal te schrijven op een duidelijke en heldere manier in de hoop dat iemand advies heeft.

Ik ben een moeder van 4 kids bijna 14 jaar getrouw en 18 jaar samen.
Man heeft een eigen zaak sinds 8 maanden.
Ik zelf werk twee dagen in de week en help in de zaak 1 a 2 dagen in de week.
Verder ben en doe ik alles voor en met de kinderen.

Tot 8 jaar geleden waren wij een doorsnee gezin met twee werkende ouders. Weekenden en avonden vrij en veel tijd voor elkaar en familie en vrienden.
Mijn man raakte zijn baan kwijt en is toen noodgedwongen in de horeca sector gaan werken en dat is hij tot nu toe blijven doen.
Vanaf dat moment hebben wij als gezin altijd geprobeerd om te steunen waar we konden.
Niet op vakantie met de kinderen, papa missen op belangrijke dagen. Sociale contacten kwijt geraakt en altijd aangepast aan de baan van mijn man.
Ik vond dit altijd heel moeilijk en heb dit ook meerdere malen besproken maar ze hadden mij man nodig en wij een inkomen. Op de dagen dat we samen waren als gezin hadden we het fijn, deden we nog dingen samen.
Nu is het in de jaren steeds meer zo gelopen dat papa zich alleen nog financieel verantwoordelijk voelt en verder veel bezig is met zijn werk en zichzelf.
Hij kon nooit rust vinden bij een baas en dat bracht de nodige spanningen mee in ons gezin. ( we hebben 1 zoon met gedragsproblemen die zoekt naar herkenning)
Mede om mijn man meer stabiliteit in zijn werk te geven hebben we na veel gesprekken besloten dat hij zou starten met zijn grote droom een eigen restaurant.
Ik ben akkoord gegaan en heb geprobeerd om zoveel mogelijk taken op mij te nemen naast mijn eigen baan en de zorg voor de kinderen.
Nu is het zo dat het averechts werkt en mijn man nog meer tijd en energie kwijt is en dat wisten we natuurlijk van te voren maar zijn rol als vader en echtgenoot is verdwenen.
We zitten met Niks meer op 1lijn.
Ik voel me eenzaam. Ik mis ons oude leven. Ik heb me vergist. Ik kan niet als horeca gezin leven en alle sociale dingen loslaten.
Mijn man geeft aan dat het op is en dat we ieder ons eigen leven moeten gaan leven.
Dat we te verschillend zijn en dat ik hem laat vallen.
We brengen gemiddeld 1 volle dag per week nog maar als gezin samen door en op die dag is er stress.
Hij wilt zijn droom niet laten varen ( wat ik ook volkomen bergrijp) maar ik kan niet zonder mijn maatje en de kinderen niet zonder vader leven als gezin.

Nu is mijn vraag,
Moet ik het nog tijd geven, schouders eronder en doorzetten zodat we straks (over 1 jaar) wat meer vrije tijd samen kunnen hebben en kunnen bouwen aan ons gezin. ( relatietherapie starten)
Of inzien dat we toch te verschillend zijn en ondanks dat ik heel veel van mijn man houd de knoop doorhakken en met de kinderen alleen verder gaan.

Mamamovan4

Dat klopt we weten niet hoe we het samen moeten bolwerken. Alleen is de vraag zouden we dat wel weer kunnen in de toekomst....
Onze zoon krijgt nu hulp van een instantie en daar kunnen ze ons als ouders nu niet meer verder helpen omdat we niet op 1 lijn staan.
Het is te onduidelijk voor de hulpverlener en dan zoals zij zegt is het al helemaal onduidelijk voor de kinderen.
Voor mijn voelt dit als falen want ik wil zo graag dat we weer een gezin worden maar de kar is te zwaar geworden om te trekken.

Het gezin in nummer 1, tja dat is voor mij zo,maar allang niet meer voor mijn man.
Voor hem staat op nummer 1 de zaak
Gevolgd door mij op 2 en als laatste de kinderen op 3.
Ik hoop dat de dingen met de zaak over 1 jaar wat rustiger verlopen( iemand in dienst die zijn taken zo nu en dan kan overnemen) zodat er weer meer tijd voor ons gezin komt.
We zijn het erover eens dat het niet lekker loopt in ons gezin en dat er iets moet veranderen alleen komen we er niet toe.
Mijn verwachtingen zijn misschien te groot. Misschien verlang ik teveel in de begin fase van de zaak.

Ik weet niet waarom ik het zo krampachtig probeer te redden. Misschien omdat het mijn droom was om samen oud te worden. Misschien om mijn kinderen niet hetzelfde verdriet te doen als wat ik zelf gevoeld heb als kind.
Egoïsme heeft er altijd in gezeten ook toen we er nog geen eigen zaak was. Ik heb altijd gevraagd en gered zover het mogelijk was.
Ik zou hem met liefde willen blijven steunen als hij zich wat meer als vader en echtgenoot zou opstellen ipv ondernemer.
Hij heeft uitgesproken op de ene avond het tussen ons niet meer te zien zitten e de volgende dat dat hij het toch nog wilde proberen met relatietherapie.
Ik heb hier natuurlijk veel verdriet va en een beetje afstand genomen van hen. Na een aantal dagen vraagt hij me dan of we weer normaal kunnen gaan doen?
Dat bezorgd mij een gevoel dat ik dit in stand houd en dat als ik mijn rol als echtgenote meer op me neem we wel verder kunnen.
Ik zelf ben vooral moeder huisvrouw met een baan. Veel sociale contacten zijn er niet. Heb twee goed vriendinnen en 1 op een wat lager pitje.