Relaties
alle pijlers
Twijfelen
zondag 15 april 2012 om 20:04
Hallo,
Graag hoor ik jullie visie op het onderstaande....
Ik was vroeger erg onzeker over mijzelf en in de afgelopen jaren heb ik zeker aan mijn zelfbeeld gewerkt. Ik sta met veel meer zelfvertrouwen in mijn schoenen. Als ik een mening heb, dan steek ik die niet meer zo gauw onder stoelen of banken. Als ik bijvoorbeeld ergens niet goed bij kan, dan vraag ik de ander om even wat ruimte te geven, enz. Tot dusver heb ik zeker vertrouwen in mijzelf.
Alleen wat ik wel merk is dat ik nog altijd een beetje een gesloten persoon ben. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik echt openlijk met iemand over mijzelf heb zitten praten. Zo nu en dan laat ik wel wat vallen, maar over het algemeen vertel ik niet zo bijster veel. Ja, hier geef ik wel redelijk veel openheid en dat lucht soms ook behoorlijk op moet ik zeggen.
Het is eigenlijk ook met de pap lepel in gegoten, want ik mocht ook nooit zoveel vertellen. Dat laat zich van de ene kant een beetje lastig uitleggen, want het gaat heel erg in de details, maar het had met familie omstandigheden te maken.
Mijn moeder heeft veel zorg aan ons besteed, maar thuis was het ook niet altijd een vrolijke boel.
Waar kan je dan terecht? Op school was het ook niet altijd leuk. In de laatste jaren op de basisschool voelde ik me steeds meer een buitenbeentje worden. Op de middelbare school begon echt het pesten. Ik was gewoon erg op mijzelf aangewezen.
Inmiddels steek ik met kop en schouders boven velen uit en zijn ook velen daarvan onder de indruk. Dat merk ik overal om me heen en wordt soms ook gezegd. Ik kan wel wat voorbeelden noemen, maar dan wordt de tekst ook weer zo lang.
Ik merk dat ik veelal een goede indruk achterlaat bij mensen, maar dat, naarmate ze meer met me omgaan, die indruk een beetje wegebt.
Net alsof ze niet goed weten wat ze met me aanmoeten. Ik zeg altijd dat ik een open boek ben, maar alleen voor diegene die de pagina's omslaat. Wat ik nu wel doe is steeds vaker een praatje proberen te maken.
Soms hoor ik om me heen, "oh, die is echt grappig..." en als ik dan bijvoorbeeld naar Jeroen van Koningsbrugge kijk...dan zijn er altijd zat mensen die graag met hem omgaan. Hij weet dingen vaak ook leuk te brengen.
Mensen beschrijven mij vaak als serieus, terwijl ik soms toch ook mensen aan het lachen weet te brengen. Ik voel me soms gewoon eenzaam en weet niet goed hoe ik het moet aanpakken.
Ik krijg soms gewoon het gevoel alsof ik weer een buitenbeentje ben, terwijl er wel meer in zit.
Dus allereerst de vraag. Herkennen jullie jezelf in het gevoel dat je soms een buitenbeentje bent?
Ik probeer niet overdreven aardig gevonden te worden of leuk gevonden te worden, maar een beetje aandacht zal wel leuk zijn.
Als ik soms andere mensen aanspreek (online dan), dan vraag ik hoe het gaat, enz...maar soms dan blijft het stil en gaan ze kort daarna offline. Laatst was dat ook het geval, iemand die ik ken doet een stage. Ik vroeg hoe het ging en zij vroeg hoe het met mij ging. Ik zei druk en vroeg gelijk wat er mis was met haar stage, omdat ze zei dat het zo saai was...
Geen antwoord op gekregen en dan ga ik weer aan mijzelf twijfelen. Het is niet bepaald uitnodigend om de volgende keer weer iemand aan te spreken...
Zo had ik ook eens een oude schoolvriend een mail gestuurd. Vond die heel leuk, mail terug gestuurd, enz... maar sindsdien ook niks meer van vernomen.
Nu is het ook niet altijd kommer en kwel en spreek ik ook wel eens mensen gewoon aan en hebben we een leuk gesprek, maar het is gewoon zo vaak zo dat mensen dan soms stil blijven en/of gewoon zomaar offline gaan. Ik kan er niet zo goed tegen...
En in het dagelijks leven...tja...ik heb wel mijn vriendenkring, maar heb soms niet het gevoel er echt in te staan. Ik weet niet of ze echt positief over mij praten, of dat het 'wel ok' is.
Dat hoorde ik namelijk ook tijdens mijn stage...ik moest wat meer pro actiever zijn. Ik had wat meer praatjes moeten maken met mensen, terwijl ik wel gewoon een 'kringetje' had. Ik had mede stagiaires waar ik gewoon goed mee kon opschieten en wat collega's die op mij afstapte, daar ging ik dan ook soms samen mee lunchen.
Dus ik weet het niet meer. Verwacht men soms, omdat ik met kop en schouders boven velen uitsteek, dat ik altijd het voortouw neem?
Ben ik voor sommige gewoon niet de moeite waard?
of wat is het toch...?
Advies is welkom en mochten er nog vragen zijn...dan hoor ik het wel
Graag hoor ik jullie visie op het onderstaande....
Ik was vroeger erg onzeker over mijzelf en in de afgelopen jaren heb ik zeker aan mijn zelfbeeld gewerkt. Ik sta met veel meer zelfvertrouwen in mijn schoenen. Als ik een mening heb, dan steek ik die niet meer zo gauw onder stoelen of banken. Als ik bijvoorbeeld ergens niet goed bij kan, dan vraag ik de ander om even wat ruimte te geven, enz. Tot dusver heb ik zeker vertrouwen in mijzelf.
Alleen wat ik wel merk is dat ik nog altijd een beetje een gesloten persoon ben. Ik kan me eigenlijk niet herinneren dat ik echt openlijk met iemand over mijzelf heb zitten praten. Zo nu en dan laat ik wel wat vallen, maar over het algemeen vertel ik niet zo bijster veel. Ja, hier geef ik wel redelijk veel openheid en dat lucht soms ook behoorlijk op moet ik zeggen.
Het is eigenlijk ook met de pap lepel in gegoten, want ik mocht ook nooit zoveel vertellen. Dat laat zich van de ene kant een beetje lastig uitleggen, want het gaat heel erg in de details, maar het had met familie omstandigheden te maken.
Mijn moeder heeft veel zorg aan ons besteed, maar thuis was het ook niet altijd een vrolijke boel.
Waar kan je dan terecht? Op school was het ook niet altijd leuk. In de laatste jaren op de basisschool voelde ik me steeds meer een buitenbeentje worden. Op de middelbare school begon echt het pesten. Ik was gewoon erg op mijzelf aangewezen.
Inmiddels steek ik met kop en schouders boven velen uit en zijn ook velen daarvan onder de indruk. Dat merk ik overal om me heen en wordt soms ook gezegd. Ik kan wel wat voorbeelden noemen, maar dan wordt de tekst ook weer zo lang.
Ik merk dat ik veelal een goede indruk achterlaat bij mensen, maar dat, naarmate ze meer met me omgaan, die indruk een beetje wegebt.
Net alsof ze niet goed weten wat ze met me aanmoeten. Ik zeg altijd dat ik een open boek ben, maar alleen voor diegene die de pagina's omslaat. Wat ik nu wel doe is steeds vaker een praatje proberen te maken.
Soms hoor ik om me heen, "oh, die is echt grappig..." en als ik dan bijvoorbeeld naar Jeroen van Koningsbrugge kijk...dan zijn er altijd zat mensen die graag met hem omgaan. Hij weet dingen vaak ook leuk te brengen.
Mensen beschrijven mij vaak als serieus, terwijl ik soms toch ook mensen aan het lachen weet te brengen. Ik voel me soms gewoon eenzaam en weet niet goed hoe ik het moet aanpakken.
Ik krijg soms gewoon het gevoel alsof ik weer een buitenbeentje ben, terwijl er wel meer in zit.
Dus allereerst de vraag. Herkennen jullie jezelf in het gevoel dat je soms een buitenbeentje bent?
Ik probeer niet overdreven aardig gevonden te worden of leuk gevonden te worden, maar een beetje aandacht zal wel leuk zijn.
Als ik soms andere mensen aanspreek (online dan), dan vraag ik hoe het gaat, enz...maar soms dan blijft het stil en gaan ze kort daarna offline. Laatst was dat ook het geval, iemand die ik ken doet een stage. Ik vroeg hoe het ging en zij vroeg hoe het met mij ging. Ik zei druk en vroeg gelijk wat er mis was met haar stage, omdat ze zei dat het zo saai was...
Geen antwoord op gekregen en dan ga ik weer aan mijzelf twijfelen. Het is niet bepaald uitnodigend om de volgende keer weer iemand aan te spreken...
Zo had ik ook eens een oude schoolvriend een mail gestuurd. Vond die heel leuk, mail terug gestuurd, enz... maar sindsdien ook niks meer van vernomen.
Nu is het ook niet altijd kommer en kwel en spreek ik ook wel eens mensen gewoon aan en hebben we een leuk gesprek, maar het is gewoon zo vaak zo dat mensen dan soms stil blijven en/of gewoon zomaar offline gaan. Ik kan er niet zo goed tegen...
En in het dagelijks leven...tja...ik heb wel mijn vriendenkring, maar heb soms niet het gevoel er echt in te staan. Ik weet niet of ze echt positief over mij praten, of dat het 'wel ok' is.
Dat hoorde ik namelijk ook tijdens mijn stage...ik moest wat meer pro actiever zijn. Ik had wat meer praatjes moeten maken met mensen, terwijl ik wel gewoon een 'kringetje' had. Ik had mede stagiaires waar ik gewoon goed mee kon opschieten en wat collega's die op mij afstapte, daar ging ik dan ook soms samen mee lunchen.
Dus ik weet het niet meer. Verwacht men soms, omdat ik met kop en schouders boven velen uitsteek, dat ik altijd het voortouw neem?
Ben ik voor sommige gewoon niet de moeite waard?
of wat is het toch...?
Advies is welkom en mochten er nog vragen zijn...dan hoor ik het wel
zondag 15 april 2012 om 20:25
Het klinkt alsof je er heel veel over nadenkt ipv voelt. Je contacten met anderen, hoe je je moet gedragen, je aandeel daarin. Ik begrijp dat wel, herken een aantal dingen. Het probleem is, mensen reageren op echte openheid, echte warmte en zolang je er zoveel over nadenkt blijft het wat geforceerd en voelt het minder echt, zelfs als je het heel oprecht meent.
Dus.. probeer er minder over na te denken en vooral te doen waar je zelf zin in hebt en van geniet. Binnen redelijke grenzen natuurlijk . Als jij je prettig voelt met jezelf bij anderen, voelen anderen zich weer makkelijker comfortabel bij jou. Zoiets.
Dus.. probeer er minder over na te denken en vooral te doen waar je zelf zin in hebt en van geniet. Binnen redelijke grenzen natuurlijk . Als jij je prettig voelt met jezelf bij anderen, voelen anderen zich weer makkelijker comfortabel bij jou. Zoiets.
zondag 15 april 2012 om 20:27
Wat ik geleerd heb, is dat mensen jou lang niet zo serieus nemen, als je dat zelf doet. Mensen houden zich lang niet zo met jou bezig, als jij dat doet. Waar jij je teveel mee bezighoudt is, hoe jij denkt hoe de mensen jou zien en welke mening zij over jou hebben. Je probeert je af te spiegelen in de maatschappij en jezelf te zien in andere mensen, om iets van herkenbaarheid te ontdekken. Jij bent uniek daddy. Probeer jezelf iets meer te zien als de dorpsgek (meen ik serieus) en neem jezelf niet zo serieus. Weet je wat ik denk wat jij zou moeten gaan doen? Toneel gaan spelen, of muziek gaan maken, zingen, dansen. Echt waar. Iets gaan doen, iets uitbeelden, waar anderen naar kijken.
zondag 15 april 2012 om 20:29
quote:Iekx schreef op 15 april 2012 @ 20:22:
Je hebt blijkbaar een ander beeld van jezelf dan anderen. Men vindt jou serieus, jij vindt dat wel meevallen. Men vindt dat je meer 'social talks' moet houden, jij vindt dat je dat eigenlijk wel doet. Ergens gaat er dus iets scheef...
Ja en nee. Als ik dat hoor, dan denk ik...ja daar zit wel wat in.
Misschien ben ik daar ook wel te makkelijk in.
Maar gezien het feit dat ik er vaak alleen voor heb gestaan, weet ik ook niet goed hoe ik dat beeld kan veranderen.
Je hebt blijkbaar een ander beeld van jezelf dan anderen. Men vindt jou serieus, jij vindt dat wel meevallen. Men vindt dat je meer 'social talks' moet houden, jij vindt dat je dat eigenlijk wel doet. Ergens gaat er dus iets scheef...
Ja en nee. Als ik dat hoor, dan denk ik...ja daar zit wel wat in.
Misschien ben ik daar ook wel te makkelijk in.
Maar gezien het feit dat ik er vaak alleen voor heb gestaan, weet ik ook niet goed hoe ik dat beeld kan veranderen.
zondag 15 april 2012 om 20:46
Ik denk dat Pastiche een belangrijk punt noemt: mensen moeten zich comfortabel voelen bij jou, om echt los te komen.
Ik ben benieuwd op wat voor wijze jij mensen aanspreekt. Je schrijft meerdere malen dat mensen vinden dat jij boven ze uit steekt. Maar hoe uit zich dat dan? Hou jij dan een soort betoog of probeer je andermans verhalen/antwoorden te analyseren?
Ik ben benieuwd op wat voor wijze jij mensen aanspreekt. Je schrijft meerdere malen dat mensen vinden dat jij boven ze uit steekt. Maar hoe uit zich dat dan? Hou jij dan een soort betoog of probeer je andermans verhalen/antwoorden te analyseren?
zondag 15 april 2012 om 20:54
quote:paloma schreef op 15 april 2012 @ 20:27:
Wat ik geleerd heb, is dat mensen jou lang niet zo serieus nemen, als je dat zelf doet. Mensen houden zich lang niet zo met jou bezig, als jij dat doet. Waar jij je teveel mee bezighoudt is, hoe jij denkt hoe de mensen jou zien en welke mening zij over jou hebben. Je probeert je af te spiegelen in de maatschappij en jezelf te zien in andere mensen, om iets van herkenbaarheid te ontdekken. Jij bent uniek daddy. Probeer jezelf iets meer te zien als de dorpsgek (meen ik serieus) en neem jezelf niet zo serieus. Weet je wat ik denk wat jij zou moeten gaan doen? Toneel gaan spelen, of muziek gaan maken, zingen, dansen. Echt waar. Iets gaan doen, iets uitbeelden, waar anderen naar kijken.
Ja, ik wou vroeger ook wel acteur worden. Soms denk ik nog steeds wel, lijkt me best leuk....vooral om naar LA te gaan en om daar ontdekt te worden (toch Hollywood hè )...maar ik denk van de ene kant dat mijn moeder vroeger iets te vaak haar wil heeft opgelegd.
Ik herinner me dat ik op de basisschool wel eens gedacht had aan de toneelschool, maar d'r was een ander joch, waar mijn moeder zo haar mening over had, die ook de toneelschool deed......dat ik het idee maar heb laten varen.
Wat ik geleerd heb, is dat mensen jou lang niet zo serieus nemen, als je dat zelf doet. Mensen houden zich lang niet zo met jou bezig, als jij dat doet. Waar jij je teveel mee bezighoudt is, hoe jij denkt hoe de mensen jou zien en welke mening zij over jou hebben. Je probeert je af te spiegelen in de maatschappij en jezelf te zien in andere mensen, om iets van herkenbaarheid te ontdekken. Jij bent uniek daddy. Probeer jezelf iets meer te zien als de dorpsgek (meen ik serieus) en neem jezelf niet zo serieus. Weet je wat ik denk wat jij zou moeten gaan doen? Toneel gaan spelen, of muziek gaan maken, zingen, dansen. Echt waar. Iets gaan doen, iets uitbeelden, waar anderen naar kijken.
Ja, ik wou vroeger ook wel acteur worden. Soms denk ik nog steeds wel, lijkt me best leuk....vooral om naar LA te gaan en om daar ontdekt te worden (toch Hollywood hè )...maar ik denk van de ene kant dat mijn moeder vroeger iets te vaak haar wil heeft opgelegd.
Ik herinner me dat ik op de basisschool wel eens gedacht had aan de toneelschool, maar d'r was een ander joch, waar mijn moeder zo haar mening over had, die ook de toneelschool deed......dat ik het idee maar heb laten varen.
zondag 15 april 2012 om 21:15
quote:girlinthefire schreef op 15 april 2012 @ 20:46:
Ik denk dat Pastiche een belangrijk punt noemt: mensen moeten zich comfortabel voelen bij jou, om echt los te komen.
Ik ben benieuwd op wat voor wijze jij mensen aanspreekt. Je schrijft meerdere malen dat mensen vinden dat jij boven ze uit steekt. Maar hoe uit zich dat dan? Hou jij dan een soort betoog of probeer je andermans verhalen/antwoorden te analyseren?
Een beetje lastig antwoorden vind ik. Maar ik hoor wel eens van: "Zo jij bent echt groot, ik dacht dat ik groot was...". Hoor ik van iemand die iets van 1,90 ofzo is.
Een andere stagiaire, waar ik mee omging, vroeg eens hoe zwaar ik was en zei toen "Wat ben je...Hercules ofzo "
Als ik zo de adviezen lees en ook jouw reactie. 'mensen moeten zich comfortabel voelen bij jou'.
Het komt er misschien wel op neer, omdat ik zelfs soms niet goed weet hoe ik ergens een houding aan moet geven, dat anderen zich ook niet weten hoe ze bij mij moeten gedragen.
En het klopt ook wel dat ik soms erg veel over dingen nadenk.
Hoe ik me gedraag naar anderen...tja...ik ben soms gewoon benieuwd hoe het gaat, vraag er dan naar.
Maar in het voorbeeld wat ik eerder noemde, toen ik vroeg wat er mis was. Misschien is dat wel te direct gevraagd, maar ja...als ik nooit eens een keer echt iets terugkrijg. Dan weet ik het ook niet meer.
Beetje bij beetje gaat het dan wel. Maar nieuwe mensen leren kennen? Ik ben niet echt diegene die er het voortouw in neemt.
Straks ga ik naar het buitenland en leer ik weer nieuwe mensen kennen en dan zal ik ook wel vragen naar waar ze vandaan komen, enz...maar als er niks veranderd dat gaat het waarschijnlijk net zoals voorgaande keren.
Ik leer een groepje mensen kennen, heb er contact mee, maar ik sta niet echt in het middelpunt.
Ik denk dat Pastiche een belangrijk punt noemt: mensen moeten zich comfortabel voelen bij jou, om echt los te komen.
Ik ben benieuwd op wat voor wijze jij mensen aanspreekt. Je schrijft meerdere malen dat mensen vinden dat jij boven ze uit steekt. Maar hoe uit zich dat dan? Hou jij dan een soort betoog of probeer je andermans verhalen/antwoorden te analyseren?
Een beetje lastig antwoorden vind ik. Maar ik hoor wel eens van: "Zo jij bent echt groot, ik dacht dat ik groot was...". Hoor ik van iemand die iets van 1,90 ofzo is.
Een andere stagiaire, waar ik mee omging, vroeg eens hoe zwaar ik was en zei toen "Wat ben je...Hercules ofzo "
Als ik zo de adviezen lees en ook jouw reactie. 'mensen moeten zich comfortabel voelen bij jou'.
Het komt er misschien wel op neer, omdat ik zelfs soms niet goed weet hoe ik ergens een houding aan moet geven, dat anderen zich ook niet weten hoe ze bij mij moeten gedragen.
En het klopt ook wel dat ik soms erg veel over dingen nadenk.
Hoe ik me gedraag naar anderen...tja...ik ben soms gewoon benieuwd hoe het gaat, vraag er dan naar.
Maar in het voorbeeld wat ik eerder noemde, toen ik vroeg wat er mis was. Misschien is dat wel te direct gevraagd, maar ja...als ik nooit eens een keer echt iets terugkrijg. Dan weet ik het ook niet meer.
Beetje bij beetje gaat het dan wel. Maar nieuwe mensen leren kennen? Ik ben niet echt diegene die er het voortouw in neemt.
Straks ga ik naar het buitenland en leer ik weer nieuwe mensen kennen en dan zal ik ook wel vragen naar waar ze vandaan komen, enz...maar als er niks veranderd dat gaat het waarschijnlijk net zoals voorgaande keren.
Ik leer een groepje mensen kennen, heb er contact mee, maar ik sta niet echt in het middelpunt.
zondag 15 april 2012 om 21:36
quote:paloma schreef op 15 april 2012 @ 21:22:
Daddy, het is nooit te laat om de dominantie van je moeder van je af te schudden en te doen wat jij wilt; hoe gek of extreem dat ook in haar ogen zal zijn. Ga iets doen wat compleet buiten je comfort zone ligt. Kickboksen, toneelles, yoga etc.
Oh, daar ben ik ook zeker mee bezig...leidt soms tot aanvaringen en ik reageer ook zoals ik dat wil, wat meestal gewoon is van "het zal wel...", waar ik dan soms ook weer een opmerking over krijg van "Hij is altijd chagrijnig..." Maar ik heb het soms ook met haar te doen, omdat zij ook een moeilijke jeugd heeft gehad en heeft daardoor altijd het beeld gehad van dat ze ons moest beschermen en als wij het maar beter kregen (wij...de kinderen).
Maar als je het niet erg vindt dan vertel ik daar liever niet meer over, want dat is haar verhaal en het gaat nu om mij.
Ik denk ook dat het straks veel beter gaat, als ik naar het buitenland ga en vanaf dan op mezelf ga wonen. Het is alleen dat ik nu nog die tijd moet overbruggen en ik zo nu en dan tegen de dingen aanloop, waarvoor ik deze topic heb geopend...
Daddy, het is nooit te laat om de dominantie van je moeder van je af te schudden en te doen wat jij wilt; hoe gek of extreem dat ook in haar ogen zal zijn. Ga iets doen wat compleet buiten je comfort zone ligt. Kickboksen, toneelles, yoga etc.
Oh, daar ben ik ook zeker mee bezig...leidt soms tot aanvaringen en ik reageer ook zoals ik dat wil, wat meestal gewoon is van "het zal wel...", waar ik dan soms ook weer een opmerking over krijg van "Hij is altijd chagrijnig..." Maar ik heb het soms ook met haar te doen, omdat zij ook een moeilijke jeugd heeft gehad en heeft daardoor altijd het beeld gehad van dat ze ons moest beschermen en als wij het maar beter kregen (wij...de kinderen).
Maar als je het niet erg vindt dan vertel ik daar liever niet meer over, want dat is haar verhaal en het gaat nu om mij.
Ik denk ook dat het straks veel beter gaat, als ik naar het buitenland ga en vanaf dan op mezelf ga wonen. Het is alleen dat ik nu nog die tijd moet overbruggen en ik zo nu en dan tegen de dingen aanloop, waarvoor ik deze topic heb geopend...
zondag 15 april 2012 om 21:41
quote:liselore3punt0 schreef op 15 april 2012 @ 21:26:
[...]
en dat moet?
Laat ik het dan anders stellen. Moet iemand altijd alleen zijn?
Ik hoef niet constant in het middelpunt te staan, volop in belangstelling, maar ik heb nu het gevoel dat ik altijd aan de buitenkant sta of terecht kom. Dat is gewoon niet leuk.
[...]
en dat moet?
Laat ik het dan anders stellen. Moet iemand altijd alleen zijn?
Ik hoef niet constant in het middelpunt te staan, volop in belangstelling, maar ik heb nu het gevoel dat ik altijd aan de buitenkant sta of terecht kom. Dat is gewoon niet leuk.
zondag 15 april 2012 om 21:55
Maar Daddyblue, denk je niet dat je teveel de nadruk legt op lengte? Alsof het zo is dat je létterlijk boven de menigte uitsteekt, dat ook figuurlijk moet doen. Ik zie het verband eigenlijk niet zo.
Natuurlijk ben je met 1.97 lang, maar ook weer niet echt uitzonderlijk lang hier in Nederland.
En als je nieuwe mensen leert kennen dan hoef je toch ook niet perse in het middelpunt te staan? Het lijkt mij genoeg als je goed in de groep ligt. Ik bevind me in meerdere vriendengroepen, maar er is in geen groepen iemand die in het middenpunt staat. Gelukkig niet trouwens.
Natuurlijk ben je met 1.97 lang, maar ook weer niet echt uitzonderlijk lang hier in Nederland.
En als je nieuwe mensen leert kennen dan hoef je toch ook niet perse in het middelpunt te staan? Het lijkt mij genoeg als je goed in de groep ligt. Ik bevind me in meerdere vriendengroepen, maar er is in geen groepen iemand die in het middenpunt staat. Gelukkig niet trouwens.
zondag 15 april 2012 om 21:57
quote:daddyblue schreef op 15 april 2012 @ 21:41:
[...]
Laat ik het dan anders stellen. Moet iemand altijd alleen zijn?
Ik hoef niet constant in het middelpunt te staan, volop in belangstelling, maar ik heb nu het gevoel dat ik altijd aan de buitenkant sta of terecht kom. Dat is gewoon niet leuk.Ja stel het eens anders, goed idee, goed begin, verleg je focus van in het middelpunt willen moeten/staan tot aansluiting vinden.
[...]
Laat ik het dan anders stellen. Moet iemand altijd alleen zijn?
Ik hoef niet constant in het middelpunt te staan, volop in belangstelling, maar ik heb nu het gevoel dat ik altijd aan de buitenkant sta of terecht kom. Dat is gewoon niet leuk.Ja stel het eens anders, goed idee, goed begin, verleg je focus van in het middelpunt willen moeten/staan tot aansluiting vinden.
zondag 15 april 2012 om 22:22
quote:_lupine_ schreef op 15 april 2012 @ 21:55:
Maar Daddyblue, denk je niet dat je teveel de nadruk legt op lengte? Alsof het zo is dat je létterlijk boven de menigte uitsteekt, dat ook figuurlijk moet doen. Ik zie het verband eigenlijk niet zo.
Natuurlijk ben je met 1.97 lang, maar ook weer niet echt uitzonderlijk lang hier in Nederland.
En als je nieuwe mensen leert kennen dan hoef je toch ook niet perse in het middelpunt te staan? Het lijkt mij genoeg als je goed in de groep ligt. Ik bevind me in meerdere vriendengroepen, maar er is in geen groepen iemand die in het middenpunt staat. Gelukkig niet trouwens.Nee dat gevoel heb ik niet. Haal het alleen aan, omdat ik het gevoel heb dat het wel meespeelt.
Maar Daddyblue, denk je niet dat je teveel de nadruk legt op lengte? Alsof het zo is dat je létterlijk boven de menigte uitsteekt, dat ook figuurlijk moet doen. Ik zie het verband eigenlijk niet zo.
Natuurlijk ben je met 1.97 lang, maar ook weer niet echt uitzonderlijk lang hier in Nederland.
En als je nieuwe mensen leert kennen dan hoef je toch ook niet perse in het middelpunt te staan? Het lijkt mij genoeg als je goed in de groep ligt. Ik bevind me in meerdere vriendengroepen, maar er is in geen groepen iemand die in het middenpunt staat. Gelukkig niet trouwens.Nee dat gevoel heb ik niet. Haal het alleen aan, omdat ik het gevoel heb dat het wel meespeelt.