Relaties
alle pijlers
Twijfelkont met dertigersdilemma's
zondag 6 juni 2010 om 17:27
Mijn vriend is een schat, maar een twijfelkont! Hij wil zijn leven anders, een andere baan, misschien reizen, samen wonen en graag kinderen. Dit wil hij al een tijdje en dat zijn op zich hartstikke leuke plannen.
Ik wil ook graag samenwonen, kinderen ook heel graag en het liefst zie ik hem de baan van zijn dromen doen, ook al zou dit putjesschepper zijn. Reizen heb ik al gedaan, maar als hij een kik geeft pak ik m'n backpack in en ga ik met hem mee.
De enige sterke wens die ik heb is kinderen krijgen. Maakt me niet uit waar en hoe, maar wat mij betreft liever gister dan vandaag.
Het probleem is dat mijn vriend dit ook graag wil, maar pas als de omstandigheden ernaar zijn. Als we samen wonen, hij een leuke baan heeft en het liefst na het reizen.
Op zich kan ik mijn ratelende eierstokken nog wel even in bedwang houden, en wil ik best een paar jaar wachten en gaan we eerst reizen en gaat hij een nieuwe baan zoeken. Maar ja, vriend kan geen keuzes te maken dus er gebeurt niks.
Om van baan te kunnen wisselen zullen we eerst samen moeten wonen. Ook omdat we het latten zat zijn en meer bij elkaar willen zijn. (om een lang verhaal kort te maken, we heeb vroeger ook al jaren samengewoond, gingen uit elkaar en zijn na 5 jaar weer samen gekomen)
Vriend heeft nu een goed betaalde baan en een eigen huis, die hij niet kan betalen als hij zijn droom achterna gaat. Samen met mijn inkomen kan dit wel. We hebben het dan niet breed, maar het kan. We kunnen ook in mijn appartementje gaan wonen, in een leukere stad, maar verder van vrienden en familie. Ik zie aan beide kanten evenveel voors en tegens, dus ik vind het allebei prima. Vriend weet het nog niet.
Na drie maanden twijfelen is er nog niks besloten. Hij ziet aan alle opties de voors en de tegens, maar wil niks uitsluiten dus kiest niks. Ik weet wat ik wil, kan makkelijk (en impulsief) grote beslissingen nemen en daar dan voor gaan.
Kortom, ik ben van de snelle, impulsieve beslissingen, hij neemt er de tijd voor. Op zich een mooie balans, maar het kost me wel moeite. Ik ben 32 en wil niet te lang wachten met kinderen. Ik wil hem ook niet opjagen met keuzes maken, maar als ik niet af en toe vraag of hij nog nadenkt wat hij wil, gebeurt er helemaal niks en denken we er over vijf jaar nog over na. Op voorstellen gaat hij enthousiast in, tot het moment dat er echt iets gedaan moet worden (huur opzeggen, sollicitatiebrief schrijven, dat soort dingen) Dan raakt hij in paniek en wil hij toch weer iets anders.
Ik voel me onrustig, wil dat er iets gaat gebeuren, hij voelt zich opgejaagd, heeft meer tijd nodig.
Hoe ga ik hier mee om?
PS Voor de rest zijn we heel gelukkig samen hoor, 't is een schat van een jongen die ik voor geen goud wil missen!
Ik wil ook graag samenwonen, kinderen ook heel graag en het liefst zie ik hem de baan van zijn dromen doen, ook al zou dit putjesschepper zijn. Reizen heb ik al gedaan, maar als hij een kik geeft pak ik m'n backpack in en ga ik met hem mee.
De enige sterke wens die ik heb is kinderen krijgen. Maakt me niet uit waar en hoe, maar wat mij betreft liever gister dan vandaag.
Het probleem is dat mijn vriend dit ook graag wil, maar pas als de omstandigheden ernaar zijn. Als we samen wonen, hij een leuke baan heeft en het liefst na het reizen.
Op zich kan ik mijn ratelende eierstokken nog wel even in bedwang houden, en wil ik best een paar jaar wachten en gaan we eerst reizen en gaat hij een nieuwe baan zoeken. Maar ja, vriend kan geen keuzes te maken dus er gebeurt niks.
Om van baan te kunnen wisselen zullen we eerst samen moeten wonen. Ook omdat we het latten zat zijn en meer bij elkaar willen zijn. (om een lang verhaal kort te maken, we heeb vroeger ook al jaren samengewoond, gingen uit elkaar en zijn na 5 jaar weer samen gekomen)
Vriend heeft nu een goed betaalde baan en een eigen huis, die hij niet kan betalen als hij zijn droom achterna gaat. Samen met mijn inkomen kan dit wel. We hebben het dan niet breed, maar het kan. We kunnen ook in mijn appartementje gaan wonen, in een leukere stad, maar verder van vrienden en familie. Ik zie aan beide kanten evenveel voors en tegens, dus ik vind het allebei prima. Vriend weet het nog niet.
Na drie maanden twijfelen is er nog niks besloten. Hij ziet aan alle opties de voors en de tegens, maar wil niks uitsluiten dus kiest niks. Ik weet wat ik wil, kan makkelijk (en impulsief) grote beslissingen nemen en daar dan voor gaan.
Kortom, ik ben van de snelle, impulsieve beslissingen, hij neemt er de tijd voor. Op zich een mooie balans, maar het kost me wel moeite. Ik ben 32 en wil niet te lang wachten met kinderen. Ik wil hem ook niet opjagen met keuzes maken, maar als ik niet af en toe vraag of hij nog nadenkt wat hij wil, gebeurt er helemaal niks en denken we er over vijf jaar nog over na. Op voorstellen gaat hij enthousiast in, tot het moment dat er echt iets gedaan moet worden (huur opzeggen, sollicitatiebrief schrijven, dat soort dingen) Dan raakt hij in paniek en wil hij toch weer iets anders.
Ik voel me onrustig, wil dat er iets gaat gebeuren, hij voelt zich opgejaagd, heeft meer tijd nodig.
Hoe ga ik hier mee om?
PS Voor de rest zijn we heel gelukkig samen hoor, 't is een schat van een jongen die ik voor geen goud wil missen!
zondag 6 juni 2010 om 17:45
Haha, goed boek, heb ik hem al kado gegeven....
Hij wil juist graag samenwonen en ook heel graag kinderen, maar hij kan niet kiezen waar we gaan wonen, hoe we gaan wonen, etc. En de kinderen komen er pas als we samenwonen. Latten met een kat vind ik al lastig, moet er niet aan denken met een kindje erbij
Ik kan ook best even wachten hoor, maar hem kennende kan dat even jaaren duren, en zo lang wil ik dan weer niet wachten. Een plan zonder hem zie ik niet zitten, daarvoor hou ik teveel van hem.
Hij wil juist graag samenwonen en ook heel graag kinderen, maar hij kan niet kiezen waar we gaan wonen, hoe we gaan wonen, etc. En de kinderen komen er pas als we samenwonen. Latten met een kat vind ik al lastig, moet er niet aan denken met een kindje erbij
Ik kan ook best even wachten hoor, maar hem kennende kan dat even jaaren duren, en zo lang wil ik dan weer niet wachten. Een plan zonder hem zie ik niet zitten, daarvoor hou ik teveel van hem.
zondag 6 juni 2010 om 17:59
Ja maar nu geef je hem denk ik veel te veel macht over jouw leven. Je kan wel even wachten, maar niet jaren. Maar hij heeft nog wel jaren nodig om dit te beslissen. En je wil niet zonder hem verder, dus zul je wel op hem móeten wachten, want je kan iemand niet tot keuzes dwingen. Dat kán wel, maar daar kan nooit veel goeds van komen lijkt me.
Stel jezelf een ultimatum. Hoelang kun jij nog wachten? Een paar maanden, een jaar, twee jaar?
Dat hij tijd nodig heeft moet je respecteren. Maar dat jij nieuwe stappen wil zetten in je leven moet hij ook respecteren. En je moet zijn wensen niet boven je eigen gaan stellen want daar wordt niemand ooit gelukkiger van.
Of ben je bang dat als het er nú niet van komt, het er wel helemaal nooit meer van komt? Want dan moet je die angst ook tegen hem uitspreken. Is hij jonger dan jij?
Lastige dingen he. Herken het wel een beetje hoor, heb je net jezelf op orde en weet je eindelijk wat je wilt, krijg je met de twijfels van je partner te maken......Mijn vriend is een jaar jonger, daarom denk ik altijd maar dat hij net een stapje achter mij aankomt als het om dit soor dingen gaat. Tijd dus.
Succes!!
Stel jezelf een ultimatum. Hoelang kun jij nog wachten? Een paar maanden, een jaar, twee jaar?
Dat hij tijd nodig heeft moet je respecteren. Maar dat jij nieuwe stappen wil zetten in je leven moet hij ook respecteren. En je moet zijn wensen niet boven je eigen gaan stellen want daar wordt niemand ooit gelukkiger van.
Of ben je bang dat als het er nú niet van komt, het er wel helemaal nooit meer van komt? Want dan moet je die angst ook tegen hem uitspreken. Is hij jonger dan jij?
Lastige dingen he. Herken het wel een beetje hoor, heb je net jezelf op orde en weet je eindelijk wat je wilt, krijg je met de twijfels van je partner te maken......Mijn vriend is een jaar jonger, daarom denk ik altijd maar dat hij net een stapje achter mij aankomt als het om dit soor dingen gaat. Tijd dus.
Succes!!
zondag 6 juni 2010 om 18:04
Ja, ik zag in het boek ook wel handige tips, alleen bij hem werkt dat maar even. Dan maakt ie een beslissing, en als puntje bij paaltje komt gaat hij toch weer twijfelen. Die andere optie is dan toch ook weer best leuk. Van ultimatums wordt hij alleen nog maar opgejaagder, en dan komt er helemaal geen zinnig woord meer uit. Ik wil hem ook de tijd gunnen en het hem uit laten puzzelen, maar ik ben nogal onduldig!
't Is ook wel sneu voor hem, hij heeft altijd al moeilijk beslissingen en risico's genomen en daar kom ik aan met al mijn opties, wensen etc.
Wat mij betreft is het niet samenwonen niet zo'n issue. Het duurt meestal even voor je uberhaupt zwanger bent en dan hebben we nog negen maanden de tijd om te bedenken wat we willen. Maar hij krijgt het al warm bij de gedachte...
't Is ook wel sneu voor hem, hij heeft altijd al moeilijk beslissingen en risico's genomen en daar kom ik aan met al mijn opties, wensen etc.
Wat mij betreft is het niet samenwonen niet zo'n issue. Het duurt meestal even voor je uberhaupt zwanger bent en dan hebben we nog negen maanden de tijd om te bedenken wat we willen. Maar hij krijgt het al warm bij de gedachte...
zondag 6 juni 2010 om 18:13
@ Wuiles: Nee, hij gebruikt het niet als excuus, kende het hele concept nog niet. Maar toen ik het boek las, was het wel herkenbaar.
@ Aninha:Hij heeft idd veel macht over mijn beslissingen en dat vind ik knap lastig. Vijf jaar lang kon ik mijn eigen beslissingen nemen, maar ja, een kindje doe je toch echt samen. Ik weet dat je ook alleen een kindje kan hebben en misschien is dat over een paar jaar een optie, maar dat ik niet helemaal wat ik wil. Het gaat niet alleen om een kindje op zich, maar vooral ook een kindje van ons. En tja, condooms doorprikken en neppillen slikken is dan de enige optie en een ondenkbare actie.
Hij weet dat ik ook niet eeuwig wacht op zijn beslissing, maar ook dat geeft hem weer zo'n opgejaagd gevoel dat hij het helemaal niet meer weet. Pfff, mannen!
@ Aninha:Hij heeft idd veel macht over mijn beslissingen en dat vind ik knap lastig. Vijf jaar lang kon ik mijn eigen beslissingen nemen, maar ja, een kindje doe je toch echt samen. Ik weet dat je ook alleen een kindje kan hebben en misschien is dat over een paar jaar een optie, maar dat ik niet helemaal wat ik wil. Het gaat niet alleen om een kindje op zich, maar vooral ook een kindje van ons. En tja, condooms doorprikken en neppillen slikken is dan de enige optie en een ondenkbare actie.
Hij weet dat ik ook niet eeuwig wacht op zijn beslissing, maar ook dat geeft hem weer zo'n opgejaagd gevoel dat hij het helemaal niet meer weet. Pfff, mannen!
zondag 6 juni 2010 om 18:31
Hij was mijn eerste echte liefde, zeven jaar bij elkaar, samen een huisje gekocht en we zouden altijd bij elkaar blijven. Door veel beginnersfouten, verschillende levens mede door werk zijn we toen helemaal uit elkaar gegroeid. Toen we uit elkaar gingen hebben we elkaar vier jaar niet meer gesproken, af en toe hoi in de supermarkt maar meer niet. Nadat ik terug kwam van een lange reis kwamen we elkaar tegen, even gekletst, koffie gedronken en herinneringen opgehaald. Dit klikte weer, maar ik geloof in uit=uit, dus we werden vrienden. Beste vrienden. Tot de klik tot weer zo hard oversloeg dat ik het niet meer kon ontkennen.
Wel lekker trouwens, zo'n tweede keer. Je hebt al je oude issues vroeger allemaal al uitgepraat en we wisten direct al wat we aan elkaar hadden. Geen spoken in de kast, rare eigenschappen waar je na jaren pas achter komt... En weer hherlijk gelukkig samen!
Wel lekker trouwens, zo'n tweede keer. Je hebt al je oude issues vroeger allemaal al uitgepraat en we wisten direct al wat we aan elkaar hadden. Geen spoken in de kast, rare eigenschappen waar je na jaren pas achter komt... En weer hherlijk gelukkig samen!
zondag 6 juni 2010 om 19:05
zondag 6 juni 2010 om 19:46
quote:Nova78 schreef op 06 juni 2010 @ 19:39:
eerlijk gezegd klinkt het bij mij allemaal een beetje als bindingsangst......Het dertigersdillema Bindingsangst? Wat heerlijk, weer een excuus voor mensen die geen consequenties willen verbinden aan hun keuzes.
Ik vind het een zwaktebod om daarnaar te verwijzen.
eerlijk gezegd klinkt het bij mij allemaal een beetje als bindingsangst......Het dertigersdillema Bindingsangst? Wat heerlijk, weer een excuus voor mensen die geen consequenties willen verbinden aan hun keuzes.
Ik vind het een zwaktebod om daarnaar te verwijzen.
zondag 6 juni 2010 om 19:58
Ik heb niet het idee dat het bindingsangst is. We zijn veel bij elkaar en dit benauwd hem ook niet. Hij wil juist graag samenwonen.
Wel voelen alle keuzes voor hem erg definitief aan en daarom kan hij geen keuzes maken (en dus iets anders uitsluiten).
De reis was al gepland. Volgend jaar wilden we een half jaar weg, maar door de hoge woonlasten lukt het niet om te sparen. Het plan was dat hij zijn huis verkocht en bij mij in zou trekken, hadden we een paar maanden geleden bedacht, maar het huis te koop zetten lukt hem niet. Terwijl hij juist zelf met het verkoop plan kwam. Toen opperde ik dat we ook in zijn huis kunnen gaan wonen, maar wil eigenlijk liever in mijn stad wonen. Dat wil hij al een tijdje. Maar die keuze, daarin loopt hij dus steeds vast. We kunnen altijd nog terug naar mijn stad als we bij hem gaan wonen, of altijd nog terug naar zijn stad als we bij mij gaan wonen, maar dit voelt hij niet zo.
Ik ben sowieso wat makkelijker met plannen, neem snel beslissingen maar sta er ook altijd voor open mijn beslissing te wijzigen als het toch niet leuk blijkt. Hij blijft altijd wat vaster bij zijn keuzes. Hij is nog een van de weinigen dieheeft een tienjarig jubileum op zijn werk gehad, woont al jaren in dezelfde stad, etc. Hij houdt wat meer van vastigheid en moet wennen aan nieuwe dingen.
En ik weet het, drie maanden is niet lang. Maar wel voor iemand die ongeduldig is...
Wel voelen alle keuzes voor hem erg definitief aan en daarom kan hij geen keuzes maken (en dus iets anders uitsluiten).
De reis was al gepland. Volgend jaar wilden we een half jaar weg, maar door de hoge woonlasten lukt het niet om te sparen. Het plan was dat hij zijn huis verkocht en bij mij in zou trekken, hadden we een paar maanden geleden bedacht, maar het huis te koop zetten lukt hem niet. Terwijl hij juist zelf met het verkoop plan kwam. Toen opperde ik dat we ook in zijn huis kunnen gaan wonen, maar wil eigenlijk liever in mijn stad wonen. Dat wil hij al een tijdje. Maar die keuze, daarin loopt hij dus steeds vast. We kunnen altijd nog terug naar mijn stad als we bij hem gaan wonen, of altijd nog terug naar zijn stad als we bij mij gaan wonen, maar dit voelt hij niet zo.
Ik ben sowieso wat makkelijker met plannen, neem snel beslissingen maar sta er ook altijd voor open mijn beslissing te wijzigen als het toch niet leuk blijkt. Hij blijft altijd wat vaster bij zijn keuzes. Hij is nog een van de weinigen dieheeft een tienjarig jubileum op zijn werk gehad, woont al jaren in dezelfde stad, etc. Hij houdt wat meer van vastigheid en moet wennen aan nieuwe dingen.
En ik weet het, drie maanden is niet lang. Maar wel voor iemand die ongeduldig is...
zondag 6 juni 2010 om 20:00
@ TheQ: Fijn dat het bij jou zo goed heeft uitgepakt! Ik hoop dat het voor ons ook zo gaat.
Hij heeft trouwens geen twijfels over het samenwonen op zich. Dat was iets wat hij zelf had voorgesteld, en waar ik even over moest nadenken (op mijn manier dan, een dagje
Het is puur de vraag waar we dan gaan gaan wonen...
Hij heeft trouwens geen twijfels over het samenwonen op zich. Dat was iets wat hij zelf had voorgesteld, en waar ik even over moest nadenken (op mijn manier dan, een dagje
Het is puur de vraag waar we dan gaan gaan wonen...
zondag 6 juni 2010 om 20:15
zonnetje: een twijfelkont als vriend/man die heb ik ook. Maar soms moeten er gewoon knopen doorgehakt worden..
Ik neem aan dat jij uit '77 komt? Wil je 1 of meer kinderen? Stel dat het niet binnen 1 jaar lukt dan ben je al 34 of ouder tijdens je eerste zwangerschap... dan zit je bijna op een leeftijd dat je meer risico kan lopen wbt zwangerschap en jouw gezondheid.
Ik zou ook een lijstje maken, en dan afwegen wat eerst en wat kan later.
Mijn vriend woont ook al zijn hele leven in dezelfde omgeving.. ik heb op meerdere plekken gewoond. Hij wil graag altijd dezelfde baan omdat hij dat precies weet wat hij moet doen. Mij lijkt dat vreselijk saai en dan verveel ik me te pletter. Ik ben van de snelle beslissingen (dankzij mij hebben we ook een heel mooi huis gekocht, moest ook geen dag later een bod doen dan hadden we hem niet gehad, daar is hij me ook dankbaar voor).
soms is het gewoon doen... en zeker als je ooit kinderen wilt, daar kun je niet nog 10 jaar mee wachten..
Ik neem aan dat jij uit '77 komt? Wil je 1 of meer kinderen? Stel dat het niet binnen 1 jaar lukt dan ben je al 34 of ouder tijdens je eerste zwangerschap... dan zit je bijna op een leeftijd dat je meer risico kan lopen wbt zwangerschap en jouw gezondheid.
Ik zou ook een lijstje maken, en dan afwegen wat eerst en wat kan later.
Mijn vriend woont ook al zijn hele leven in dezelfde omgeving.. ik heb op meerdere plekken gewoond. Hij wil graag altijd dezelfde baan omdat hij dat precies weet wat hij moet doen. Mij lijkt dat vreselijk saai en dan verveel ik me te pletter. Ik ben van de snelle beslissingen (dankzij mij hebben we ook een heel mooi huis gekocht, moest ook geen dag later een bod doen dan hadden we hem niet gehad, daar is hij me ook dankbaar voor).
soms is het gewoon doen... en zeker als je ooit kinderen wilt, daar kun je niet nog 10 jaar mee wachten..
zondag 6 juni 2010 om 20:57
Een lijstje maken is idd wel een goed idee. Misschien dat de ideeen dan ook wat tastbaarder voor hem worden.
Het gewoon doen zit er niet in. Als ik met mijn boeltje bij hem op de stoep sta, of hij komt thuis met een groot te koop bord in de tuin, daar wordt hij denk ik niet echt blij van.
Mijn eierstokken ratelen al aardig en de biologische klok tikt, maar kinderen wil ik echt alleen met hem als hij daar ook achter staat. De enige "gewoon doen" optie is hem erin te luizen, en dat zou ik nooit doen. Dan is onze relatie ook direct voorbij.
Het is ook zo jammer, ik vind het heerlijk om toekomstplannen te maken en ervoor te gaan en hij raakt er alleen maar door van slag. Ik kan uren doorpraten over alle leuke opties die er zijn en mijmeren over hoe het allemaal kan worden, maar hij wordt er alleen maar verwarder van... Lastig hoor!
Het gewoon doen zit er niet in. Als ik met mijn boeltje bij hem op de stoep sta, of hij komt thuis met een groot te koop bord in de tuin, daar wordt hij denk ik niet echt blij van.
Mijn eierstokken ratelen al aardig en de biologische klok tikt, maar kinderen wil ik echt alleen met hem als hij daar ook achter staat. De enige "gewoon doen" optie is hem erin te luizen, en dat zou ik nooit doen. Dan is onze relatie ook direct voorbij.
Het is ook zo jammer, ik vind het heerlijk om toekomstplannen te maken en ervoor te gaan en hij raakt er alleen maar door van slag. Ik kan uren doorpraten over alle leuke opties die er zijn en mijmeren over hoe het allemaal kan worden, maar hij wordt er alleen maar verwarder van... Lastig hoor!
zondag 6 juni 2010 om 22:59
Ja, als we praten luistert hij wel naar wat ik wil. We komen meestal samen tot een optie die voor allebei leuk en goed is. Ik ben dan helemaal enthousiast, hij moet er nog even aan wennen. Als er dan ook daadwerkelijk dingen gedaan moeten worden, durft hij niet meer. Het lastige is dat tot nu toe alle plannen begonnen met het verkopen van zijn huis. Hij is daar zelfs al voor me met plannen begonnen mee bezig, heeft het al sinds nov vorig jaar over om zijn huis te verkopen. Maar dan gaat hij toch niet naar een makelaar, stelt dit steeds weer uit met mooie redenen. Ik wil hem dan niet pushen, maar ga na een tijdje toch vragen hoe het zit. En dan heeft hij altijd een mooie reden waarom hij nog geen afspraak heeft gemaakt. Dan begint hij weer te twijfelen, praten we alles door en gaat het weer van voor af aan.
Ik weet dat het geen onwil is, hij moet gewoon heel erg wennen aan nieuwe dingen en heeft van huis uit altijd mee gekregen dat veiligheid en zekerheid het aller belangrijkste is. En dat hij er helemaal alleen voor staat. Daar is hij zich nu wel van aan het los worstelen, maar het gaat me soms wat langzaam...
Ik weet dat het geen onwil is, hij moet gewoon heel erg wennen aan nieuwe dingen en heeft van huis uit altijd mee gekregen dat veiligheid en zekerheid het aller belangrijkste is. En dat hij er helemaal alleen voor staat. Daar is hij zich nu wel van aan het los worstelen, maar het gaat me soms wat langzaam...
