Relaties
alle pijlers
Twijfelkont met dertigersdilemma's
zondag 6 juni 2010 om 17:27
Mijn vriend is een schat, maar een twijfelkont! Hij wil zijn leven anders, een andere baan, misschien reizen, samen wonen en graag kinderen. Dit wil hij al een tijdje en dat zijn op zich hartstikke leuke plannen.
Ik wil ook graag samenwonen, kinderen ook heel graag en het liefst zie ik hem de baan van zijn dromen doen, ook al zou dit putjesschepper zijn. Reizen heb ik al gedaan, maar als hij een kik geeft pak ik m'n backpack in en ga ik met hem mee.
De enige sterke wens die ik heb is kinderen krijgen. Maakt me niet uit waar en hoe, maar wat mij betreft liever gister dan vandaag.
Het probleem is dat mijn vriend dit ook graag wil, maar pas als de omstandigheden ernaar zijn. Als we samen wonen, hij een leuke baan heeft en het liefst na het reizen.
Op zich kan ik mijn ratelende eierstokken nog wel even in bedwang houden, en wil ik best een paar jaar wachten en gaan we eerst reizen en gaat hij een nieuwe baan zoeken. Maar ja, vriend kan geen keuzes te maken dus er gebeurt niks.
Om van baan te kunnen wisselen zullen we eerst samen moeten wonen. Ook omdat we het latten zat zijn en meer bij elkaar willen zijn. (om een lang verhaal kort te maken, we heeb vroeger ook al jaren samengewoond, gingen uit elkaar en zijn na 5 jaar weer samen gekomen)
Vriend heeft nu een goed betaalde baan en een eigen huis, die hij niet kan betalen als hij zijn droom achterna gaat. Samen met mijn inkomen kan dit wel. We hebben het dan niet breed, maar het kan. We kunnen ook in mijn appartementje gaan wonen, in een leukere stad, maar verder van vrienden en familie. Ik zie aan beide kanten evenveel voors en tegens, dus ik vind het allebei prima. Vriend weet het nog niet.
Na drie maanden twijfelen is er nog niks besloten. Hij ziet aan alle opties de voors en de tegens, maar wil niks uitsluiten dus kiest niks. Ik weet wat ik wil, kan makkelijk (en impulsief) grote beslissingen nemen en daar dan voor gaan.
Kortom, ik ben van de snelle, impulsieve beslissingen, hij neemt er de tijd voor. Op zich een mooie balans, maar het kost me wel moeite. Ik ben 32 en wil niet te lang wachten met kinderen. Ik wil hem ook niet opjagen met keuzes maken, maar als ik niet af en toe vraag of hij nog nadenkt wat hij wil, gebeurt er helemaal niks en denken we er over vijf jaar nog over na. Op voorstellen gaat hij enthousiast in, tot het moment dat er echt iets gedaan moet worden (huur opzeggen, sollicitatiebrief schrijven, dat soort dingen) Dan raakt hij in paniek en wil hij toch weer iets anders.
Ik voel me onrustig, wil dat er iets gaat gebeuren, hij voelt zich opgejaagd, heeft meer tijd nodig.
Hoe ga ik hier mee om?
PS Voor de rest zijn we heel gelukkig samen hoor, 't is een schat van een jongen die ik voor geen goud wil missen!
Ik wil ook graag samenwonen, kinderen ook heel graag en het liefst zie ik hem de baan van zijn dromen doen, ook al zou dit putjesschepper zijn. Reizen heb ik al gedaan, maar als hij een kik geeft pak ik m'n backpack in en ga ik met hem mee.
De enige sterke wens die ik heb is kinderen krijgen. Maakt me niet uit waar en hoe, maar wat mij betreft liever gister dan vandaag.
Het probleem is dat mijn vriend dit ook graag wil, maar pas als de omstandigheden ernaar zijn. Als we samen wonen, hij een leuke baan heeft en het liefst na het reizen.
Op zich kan ik mijn ratelende eierstokken nog wel even in bedwang houden, en wil ik best een paar jaar wachten en gaan we eerst reizen en gaat hij een nieuwe baan zoeken. Maar ja, vriend kan geen keuzes te maken dus er gebeurt niks.
Om van baan te kunnen wisselen zullen we eerst samen moeten wonen. Ook omdat we het latten zat zijn en meer bij elkaar willen zijn. (om een lang verhaal kort te maken, we heeb vroeger ook al jaren samengewoond, gingen uit elkaar en zijn na 5 jaar weer samen gekomen)
Vriend heeft nu een goed betaalde baan en een eigen huis, die hij niet kan betalen als hij zijn droom achterna gaat. Samen met mijn inkomen kan dit wel. We hebben het dan niet breed, maar het kan. We kunnen ook in mijn appartementje gaan wonen, in een leukere stad, maar verder van vrienden en familie. Ik zie aan beide kanten evenveel voors en tegens, dus ik vind het allebei prima. Vriend weet het nog niet.
Na drie maanden twijfelen is er nog niks besloten. Hij ziet aan alle opties de voors en de tegens, maar wil niks uitsluiten dus kiest niks. Ik weet wat ik wil, kan makkelijk (en impulsief) grote beslissingen nemen en daar dan voor gaan.
Kortom, ik ben van de snelle, impulsieve beslissingen, hij neemt er de tijd voor. Op zich een mooie balans, maar het kost me wel moeite. Ik ben 32 en wil niet te lang wachten met kinderen. Ik wil hem ook niet opjagen met keuzes maken, maar als ik niet af en toe vraag of hij nog nadenkt wat hij wil, gebeurt er helemaal niks en denken we er over vijf jaar nog over na. Op voorstellen gaat hij enthousiast in, tot het moment dat er echt iets gedaan moet worden (huur opzeggen, sollicitatiebrief schrijven, dat soort dingen) Dan raakt hij in paniek en wil hij toch weer iets anders.
Ik voel me onrustig, wil dat er iets gaat gebeuren, hij voelt zich opgejaagd, heeft meer tijd nodig.
Hoe ga ik hier mee om?
PS Voor de rest zijn we heel gelukkig samen hoor, 't is een schat van een jongen die ik voor geen goud wil missen!
maandag 7 juni 2010 om 12:58
@zonnetje: ik snap het helemaal. Mijn vriend is ook zo (vandaar de schildpad als avatar).. hij wil wel vooruit maar soms hij wil zekerheid, zekerheid en nog meer zekerheid. Maar ja, 100% zekerheid heb je nooit. Ik ben blij dat mijn vriend dat uiteindelijk is gaan inzien. We hebben afgelopen jan een huis gekocht en kunnen er in sep in. En ondertussen ben ik zwanger geraakt (heel pril nog)...
donderdag 10 juni 2010 om 23:37
Haha, er is dus nog hoop.. Gefeliciteerd Janine!
Ach weet je, als ik hem dan zo zie worstelen met al die keuzes en opties en mogelijkheden, dan vind ik het ook wel weer erg aandoenlijk. Hij wil het allemaal zo graag en heeft geen idee hoe en waar en wanneer. Du dan geef ik hem maar weer een dikke knuffel en nog even wat extra tijd om het uit te worstelen...
Ach weet je, als ik hem dan zo zie worstelen met al die keuzes en opties en mogelijkheden, dan vind ik het ook wel weer erg aandoenlijk. Hij wil het allemaal zo graag en heeft geen idee hoe en waar en wanneer. Du dan geef ik hem maar weer een dikke knuffel en nog even wat extra tijd om het uit te worstelen...
