Twijfels over relatie

Ik ben ruim 3 jaar samen met mijn vriend maar de laatste tijd is er vooral vanaf mijn kant de nodige twijfel..



Ik vraag me af of ik hem nog wel zo leuk vindt. Kleine irritaties worden steeds grotere irritaties, vaker ruzies en ik ben bang dat dat ons op gaat breken ter zijner tijd.



Wij wonen beiden nog thuis, hij is 24, ik 23.

Hij is een enorm moederskindje; jongste uit het gezin en vindt het allemaal prima onder moeders vleugels. Als er iets is, rent hij (letterlijk!) eerst naar zijn mama, en daarna krijg ik het nog wel een keer te horen. Voel me daardoor een beetje buitengesloten, alsof ik niet belangrijk genoeg ben om problemen e.d. mee te delen. Daarnaast kan ik totaal niet overweg met zijn moeder, ze laat me op een bepaalde manier altijd voelen dat ik niet goed genoeg ben voor haar (ow zo geweldige) zoon. En dat op een vervelende manier; nl. altijd als mijn vriend er zelf niet bij is, altijd steken onder water..

Als ik daar met mijn vriend over praat dan wuift hij dat weg; 'want dat bedoelt ze niet zo' .. voel me dan totaal niet begrepen..



Toen er een tijdje terug nog geen twijfels waren, kwam het weleens ter sprake om samen te gaan wonen. Voornamelijk van mijn kant, vriendlief geeft aan dat hij het thuis nog wel naar zijn zin heeft (juist ja, onder moeders vleugels!). En dan keken we weleens op funda naar een leuk oud huisje om samen op te knappen.. maar verder zijn we daar niet op door gegaan.

In het verleden is het weleens ter sprake gekomen om te gaan bouwen naar zijn ouderlijk huis, dat was al voordat we een relatie hadden, maar dat is uiteindelijk niet doorgegaan. Ik heb eerder al tactisch aangegeven dat het me ook absoluut niks lijkt om naast zijn ouders te wonen..

Echter van het weekend hoor ik opeens van mijn vriend tussen neus en lippen door dat hij toch bezig is met te kunnen bouwen naast zijn ouders.. geheel buiten mijn weten om.

Op dat moment ben ik er niet echt op in gegaan, ik moet het allemaal nog maar zien gebeuren.. maar hoe langer ik erover na denk, hoe vervelender ik me erbij voel. Het is toch ook mijn toekomst? Waarom beslist hij daarover alleen?

Maar anderzijds weet ik hoe graag hij dat wil, en wil ik ook zijn droom niet kapot maken..



Verder het stukje intimiteit; seks is er ook niet echt mee bij omdat ik dat steeds niet wil. Ik heb gewoonweg geen zin meer, vindt hem niet meer zo aantrekkelijk als voorheen.. vindt het wel fijn om 's nachts tegen hem aan te liggen (alleen in het weekend overigens, want verder slapen we niet vaak samen), maar meer als goede vrienden dan als vriend/vriendin zeg maar.

Verder praten we niet veel; nooit gedaan ook, hij is geen prater en ik weet niet waarom maar ik durf mijn diepste dromen en angsten niet echt met hem te delen. Zo weet hij amper van mijn eetstoornis en pestverleden af.. en van hem weet ik helemaal amper wat..



En als klap op de vuurpijl nog iets wat me aan het twijfelen maakt;

Een van zijn vrienden is een vreselijk lekker ding, en is me al vaker opgevallen. Nu heb ik een tijdje terug met hem staan praten, en sindsdien komen er gevoelens naar boven welke ik al heel lang niet meer gevoel heb. Waar ik niet van slaap, en amper van kan eten. Natuurlijk voelt dat vast zo goed omdat het tussen mijn vriend en mij niet lekker loopt, en omdat het niet kan en mag, en spannend is. Ik doe verder niks met die gevoelens en ben dat ook niet van plan maar het druk me wel weer met de neus op de feiten..



Als ik dit teruglees, zou je zeggen; wat let je om bij hem weg te gaan/ pauze in te lassen etc?

En om eerlijk te zijn weet ik dat niet precies. Misschien de houvast die fijn is, misschien de vriendinnen die ik niet meer heb sinds ik een relatie heb, of de angst om alleen te zijn.. en misschien ook wel te blijven.



Wat zouden jullie doen in mijn situatie?

Bedankt voor het lezen!